zin

  • Eindelijk erachter gekomen !

    DSCN0615

    Eindelijk er acht-er gekomen !

    De drijfveren van het menselijk bestaan !

    Hoe kunst ontstaat.

    Het kwetsen en verblijden van mekaar programmeert de levens.

    Dat alles balsemt en overwoekert het sociale.

    Geeft dwaze politieke spelletjes veelal vrij spel.

    Eindelijk, alles valt op zijn plaats.

    Al het nuttige opgebouwde even terzijde.

    Woorden die beginnen met God, gewoon een denkmethode.

    Wetenschap, een voertuig naar méér inzichten.

    Lichamen, de echte tempels van geestelijk ontwaken.

    Eindelijk het waarom van het leven zelf, onbeschrijfbaar in roman. Leven zelf…

    Dat alles op zijn diepst doorwoelen kan.

    Dat speelt met alle emoties, een spel.

    Dat het negatieve uit het positieve sleuren wil.viceversa

    Eindelijk doorgrond, weer bijna tot op de bodem.

    Niet de goeie ouwe fictieve God, maar de mens, bijna ondoorgrondelijk.

    Niet alleen voor zichzelf en voor anderen.

    Niet alleen door de voorouderlijke pijnen, de nieuwe compositie en zo.

    De angst om te vergeven en vergeten, doet bloesems verwelken.

    Eindelijk begrepen welke soorten vruchten, karakters dan worden geboren.

    Waarom we hier rondlopen, hier horen en weer niet.

    Waarom er sterke schouders bestaan.

    Waarom liefde ongemerkt domineert, maar de soorten angst regeren.

    De ijdelheid, het te grote zware ego, hebzucht, jaloezie à l’infinie.

    Eindelijk ogen, hart, verstand, weer even op open.

    Welk een afwisseling van geluk en ongeluk moeten worden doorstaan.

    Welk een vermijdbaar (?)aantal paden, gejaagd gelopen.

    Welk een linken allemaal afgewogen, verbanden herwogen, geschrapt, geschept.

    De mens, waarom dat eeuwige te min en te onmin.

    Eindelijk zowel emoties, gevoelens als eeuwige straling, kernen en elektronen verklaard.

    Hun werking, zoals die tussen man en vrouw en mensen, in beelden en gedachten ook.

    Hun reddend onverschillig evenwicht en heilzaam overhellen weer opnieuw.

    Hun soms te lang blijven lopen achter de feiten.

    Eindelijk bijna alle watertjes doorzwommen.

    Bezit, wraak en weerwraak, meelij wekken, de koestering van de onmacht.

    In alle soorten camouflage en alibi’s vluchten.

    Onbegrepen eigenheid zogezegd, omwille van valse trots.

    De andere niet kunnen luchten, de uitdagingen ontvluchten.

    Concrete Redenen genoeg om op te sommen.

    Altijd het onbegrepen verleden dat zich wreekt.

    Niet snappen dat ook het niet uitgesproken  spreekt.

    Niet geloven dat eenieder hier met zijn eigen redenen bestaat.

    Het verschil tussen achterkant en voorkant, algemene lijn en detail niet zien.

    De veelal onvermijdelijke driehoeken en andere kansen tussen mensen.

    Het  stoffelijke en de gemakzucht laten primeren.

    Bemind willen worden met teveel verliefdheid op zichzelf.

    De enige, de beste, de snelste…willen zijn.

    Te koud, te warm, de seizoenen in mensen niet kunnen zien.

    Hun klimaat, hun ondergrond, hun overlevingsvormen, hun afschermen niet kennen.

    Wacht niet op het te vroeg willen sterven om je geest te kunnen laten geboren worden.  Octo 5/08/2009 woensdag

  • De Geluks-draad. Fil o (sof)vie.

    IMGA0050

    foto : genomen in het gastvrije Belgenland, zomaar zomerdag lang geleden en toch zo kort nog nabij.

    Vroeg op gestaan. De zon onzeker zien opkomen, maar toch. Geen polietieke commentaren vandaag. Even genoeg geweest. Wat telt is U en de uwen en alle verbonden levens van alle dag.  Er zat een liedje van Bart Peeters in m'n kop, 'didididi dididi di didididi dididi', de rest volgde vanzelf :

    De Geluks-draad. Fil o (sof)vie

    De zon schemert al door de hoogste kruinen met uitzicht op het Oosten.

    Mensen overal aanvaarden de nieuwe dag in dank of tegen hun goesting.

    Om ’s avonds weer bewust te kunnen zeggen, ‘het is volbracht’.

    Het er tamelijk goed van af gebracht hebben  is al dik in orde.

    De rest is zuivere menselijke winst.

    Een dag is als een bloedstaal, het hele leven zit er in.

    Het kleinste haar, de kleinste cel kan vertellen hoe gelukkig we ons voelen.

    Daar draait het toch om, denken we zo af en toe wel eens van tussen teveel

    Ach, we weten het wel, het leven lijkt soms wel mooier te kunnen zijn.

    Welke opdrachten heeft het voor ons persoonlijk, buiten ‘t economische om ?

    Nee, we zijn geen robotten en veel meer sociaal dan we beseffen en toelaten.

    Maar het meer dan sociale, het persoonlijke, de originele waarde.

    De aan eenieder eigen warmte dat van iemand uitgaat,meer en dan weer minder.

    Het verliefd worden en het gekwetst zijn overwinnen.

    Doorgaan, niet alleen omwille van de kinderen, tegenstellingen vullen aan.

    Tegenstellingen worden soms ook ECHT onhoudbaar zwaar natuurlijk.

    Een emmer water bij de wijn kan niet meer en wijnranken kunnen verdorren.

    Het geluk heeft al een hele lange voorgeschiedenis.

    Het was er altijd al, is er vandaag tussendoor echt weer.

    Gewoon leren doorheen alles wat het geluk verduisterd durven kijken.

    Een kwestie van veel geduld soms, kennis, wijsheid van jaren.

    Een mooier doel dan de wijsheid is er niet.

    Zij is het ware geluk, met eeuwige ontwikkelingen als reden.

    Al het andere zijn haar cellen, het decor en de personages zijn wij.

    Maar pas wat het stuk in zijn geheel ons wil vertellen…

    Maakt ons bij momenten echt vrij, licht en gelukkig.

    Omdat we het op de duur zo lang mogelijk zouden snappen.

    Bestaat het leven uit vele kleine en grote stappen, trappen, grappen.

    Iedere dag een niet over te slagen etappe.

    Al komen we met uren vertraging aan, daar zal het niet om gaan.

    We moeten er ons gewoon met al onze talenten zien door te slaan.

    Santé. A le Bonheur, niet alleen mannelijk, wijsheid niet alleen vrouwelijk.

    Drink de dag maar op zonder teveel kibbelen.

    Fil o (so)vie  Draad van leven.

     

    Octo 12/05/2009

     IMGA0056 (2)
    foto vanuit Bosnië , land met de vele oorlogsgraven en in 2006 toch vele glimlachende gezichten ontmoet, zoals de man die de foto nam

  • LICHT OP ONS LEVEN. LICHT ONS LEVEN OP

    essays voor 2008 : 

    http://users.skynet.be/octo/

    onder philosophy

    LICHT OP ONS LEVEN, LICHT ONS LEVEN OP            Er bestaan enorm veel mogelijkheden om te leren begrijpen waarom ons leven ons leven is.  De wetenschap kan ons evengoed nauwkeurig uitleggen hoe een cel van bijna niets een mug werd als diezelfde wetenschap ons kan verklaren hoe ook wij langs gedeeltelijk dezelfde wegen straling, atoom en cel enzoverder werden. ‘Werden’ is hierbij een verkeerd gebruikd woord, want we zijn nog altijd onze oorsprong.  Ook over de rol van de geschiedenis die grotendeels aan de evolutie van de ekonomie gebonden is, kunnen we in dit achtste jaar van de éénentwintigste eeuw enorm veel vernemen.  Mits een op het positieve, het sociale gericht uitgangspunt, kunnen we daar een enorm klare kijk op ontwikkellen.Licht op ons leven dus.              ‘Licht ons leven op’…kan ook, maar neemt ons hele gezamenlijke leven met onszelf en anderen in beslag.   Uit welk godsdienstig of filosofisch of psychologisch werk je ook je inspiratie haalt, de echte waarheden zoals ‘doe een ander niet aan wat je zelf niet graag hebt’, zijn eerst ervaarbaar in je leven zelf.  Veel van wat er in ons leven gebeurdt, is een onvermijdelijk vervolg van wie aan ons voorafgingen; net alsof allen die onmiddellijk aan ons voorafgingen ook nog ergens meedoen in dat dagelijkse theater waar we onze rol in te spelen hebben, of we nu willen of niet.   De holbewoner uit de prehistorie heeft nooit een computer gehad.  Zonder de holbewoner waren wij er ook niet geweest.  In feite heeft de holbewoner ook zijn stukje computer, hij heeft er hard genoeg voor geöverleefd.            Er  zijn nog andere vormen van overleven en doorgeven.  Indien de aarde zoals een stervende ster zou ontploffen, dan zouden we weer mineralen en straling worden en dan begon alles weer opnieuw, gemaakt van materiaal en straling die ooit de onze was. Ergens op m’n homepage formuleer ik de vraag naar oorsprong op de volgende manier :             “Is er ergens een energie die een met ons vergelijkbaar bewustzijn heeft en die heel de weg van straling, atoom en cel enzoverder niet hoefde af te leggen om aan dat bewustzijn te komen” ?  Ik denk van niet.  Zoals alle planeten en elektronen rond een kern draaien, zo draait het zijn of niet-zijn gewoon rond het niet aan nul gelijk willen worden…inhoudsloosheid is geen optie voor de materie die we zijn en wie we nu zijn verdraagt ook al niet teveel druk voordat we doordraaien…nee, kleiner of gelijk aan nul, gaat niet op.  Als je dreigt van honger om te komen, doe je er alles aan om weer te eten, want anders benader je de nul.   Als je je relatie omwille van welke redenen dan ook wil redden, ga je een deel druk wegnemen voordat je beiden ‘ontploft’.  De wetten van de natuurkunde werken ook in het psychologische door.              Licht ons leven op.  En het spirituele dan, hetgeen dat verder dan het biologische leven reikt  ?  Hoe kunnen we daar ons licht laten op schijnen via al wat we kunnen weten en meemaken en voelen ?  Dat, waarde lezer, is waar ‘ons leven oplichten’ om draait.  Hoe goed je daar in bent ?  Je kan dat veel of weinig, te weinig of teveel zelfs.  Hoe bekwaam je daarin kan worden, heeft te maken met de mate waarin je je negatieve emoties overwonnen hebt en hoeveel kennis je bereid bent om op te doen.  Hoe sterk je daarin bent heeft dus ook te maken met de mate van filosofisch, daadwerkelijk verzet dat je tegen bepaalde alles overwoekerende meningen en maatregelen kunt opbrengen of nog kunt opbrengen.  Het heeft ook te maken met de echt religieuse, niet godsdienstige betekenis van ‘geloof’.  Geloof in het leven en de oneindigheid ervan.   Oneindigheid in de wetenschappelijke en menselijke betekenis ervan.  Ook dieren kunnen na de zoveelste big-bangcyclus wel ergens op een planneet opduiken en met wat  ‘geluk ‘ kan er uit de oermaterie waar wij ook deel van uit maken weer een soort ‘mensdom’ ontstaan.Het belangrijkste uit heel het gebeuren dat ik hierboven schetste, blijft echter het ‘hoe’ dat we er met z’n allen en individueel dagellijks in slagen van ons leven ‘op te lichten’, hoe dat we in onze woon-en werkrelaties ageren om ons net die inzichten bij te brengen die we nodig hebben om te begrijpen wie we zijn en van welke wegen we komen om die dingen te doen en zeggen die we doen en zeggen en zullen doen en zullen zeggen.Iedere nieuwe dag in ons leven is gebasseerd op al diegenen die we ontmoeten en op alle informatie die we hebben opgedaan…die komt dan bij mekaar en resulteert steeds weer in nieuwe gedachten en woorden en daden.  Zelfs zonder dat we praten is er op een bepaalde manier wel een soort uitwisseling tussen mensen.  Die uitwisseling zal zich al of niet in woorden en daden vertalen, maar wel altijd ergens sporen nalaten die in toekomstige ontwikkellingen toch via gebeurtenissen en woord-gebeurtenissen aan de oppervlakte zullen komen.  Zelfs ons innerlijke wensen speelt hierbij een belangrijke rol.  Schrijf ik dan de ‘godsdiensten’ af, zal je vragen  ?  Je gaat mij niet horen zeggen dat er geen energie is met een bewustzijn dat geen Einsteinachtige of Darwinachtige evoluties nodig gehad heeft om te ‘zijn’…maar zelfs dan is het belangrijk om aan te voelen of aan te kunnen tonen dat zo’n energie buiten proporties buiten ‘scheppen’ ook ‘richten’ kan…en dat ‘richten’ hangt zéker van ons af…van ons en ons geloof…wat de cirkel weer rond maakt natuurlijk.  Dit soort filosofisch willen begrijpen werd alleen maar mogelijk door kennis op te doen en om te gaan met mensen en hun verhalen die al van zover kwamen en steeds maar doorgaan…op pararelle of andere kruisende paden.  Echt verstaanbaar worden deze inzichten in je eigen leven en dat van anderen.  In het verhaal van de kleinzoon die zich nog steeds afvraagt hoe z’n grootvader was toen hij in het verzet tegen de oorlog in een kluwen van hem omringende tegenstellingen zat.  In het verhaal van al die mensen wiens liefdesleven zich soms aan sommige van die liefdeslevens van vóór hun tijd probeert te ontworstelen.  In het verhaal van alle mensen die opkomen tegen kortzichtigheid en onrechtvaardigheid.  In het verhaal van zij die alle dorpen en steden bouwden, in het verhaal van hen die zorg dragen voor produktie en vooral zorg om mekaar dragen.  Vele verhalen werden al in romans verteld.  Het verhalen van het echte zijn heeft echter ook z’n grenzen.Het échte zijn            Je ziet en voelt en denkt het overal, dat échte zijn.  De eend die in de regen met haar of zijn snavel op een tak in het water zit, is niet die eend die ergens droog zit te broeden.  Net als alle bioleven is ze op die of die moment altijd het meest aktuele vervolg van een reis die al vóór het ontstaan van de eerste cellen begon.  Die cellen stierven af en konden zich niet door deling, door voortplanting vermenigvuldigen.  De energie die ze echter bij leven vormden bleef echter bestaan en begeleidde hen, begeleidde ons, tot in het nu en vandaaruit over het einde van ons zonnestelsel heen bij de volgende poging tot het laten ontstaan van leven.  Dit uitgangspunt houdt in dat er geen leven mogelijk is zonder het afgestorvene dat als een soort intuitie funktioneert.  Niet alleen de overgang van de straling naar het atoom en de molekulen en sterren en planeten en het biologische leven is op dat soort onzichtbare ‘energetische wijsheid’ gebasseerd.   De energie van al wat vóór dit moment van schrijven bestond, blijft bestaan en we zijn ermee verbonden zoals de radio die wel speelt dankzij het feit dat hij in de stroomstekker steekt, maar hetgeen hij laat horen hangt af van van het soort straling dat ‘radiogolven’ noemt.  Voor wat de inhoud van wat er uitgezonden wordt betreft zijn het de mensen van de media die verantwoordelijk zijn voor wat ze met de info van de mensen en maatschappij rondom hen doen.             Die verantwoordelijkheid werkt trouwens in beide richtingen : als wij als individuen én als kollektief niet tegen oorlog, armoede, vervuiling of honger ageren, zal daar in de media ook weinig om te doen zijn.  Het échte zijn werkt dus zowel op een zichtbare, gedeeltelijk zichtbare als onzichtbare manier.  Je kan me nu zien zitten schrijven, wat ik schrijf komt langs vele kanalen en ervaringen tot mij, je kan jezelf het zien lezen…maar wat het met je doet en wat jij er mee doet, zal niet altijd geheel zichtbaar zijn.  Vanwaar komt die briliante kreativiteit van onze geest ?  Stel, je wil aardbeien planten en scheuten gaan kopen; maar terwijl je de voederplank voor de vogels met de recentste broodkruimels verrijkt, overvalt je het idee om er ook een overgebleven aardbei op te leggen…op een dag kom je dan wel ergens wilde aardbeien in het bos achter je chalet tegen denk je dan met binnenpret.  De gedachte komt zomaar ineens, je hebt er alleens geen vogel moeten voor zien poep lossen vanop een tak.  Zo zit de ganse dag vol met van dat soort influisteringen die je niet met iedereen kan delen of  die toch zo moeilijk navertelbaar zijn; men zou je dan op z’n minst raar bekijken.  Een ander voorbeeld van één van de manieren waarop het échte zijn werkt is het meest wezenlijke aan ons : ons levensverhaal en hoe dat met andere levensverhalen verbonden is.  Een deel van de mensen die eigenlijk vrij ongelukkig zijn, heeft dat niet zozeer te wijten aan sommige negatieve emoties waar ze teveel blijven in vastzitten, maar vooral aan het feit dat ze van hun eigen vinden ergens ‘mislukt’ te zijn in het leven.  Je kent dat wel, die hardnekkige gedachten die iedereen wel eens heeft, zo van “had ik dat toch maar gedaan toen of dat niet gezegd, of dat zo niet geschreven…”.  Eigenlijk is dat voor een stuk verspilde tijd en ook weer niet omdat iets niet eerder een andere, meer positieve wending kan  nemen dan dat wijzelf en de tijd er rijp voor zijn; er ondertussen ons hoofd mee breken heeft als funktie van dat leren te beseffen.  Je kan zoveel van het leven houden en er zoveel mogelijk willen over weten dat je daardoor met een berg aan uitdagingen zult komen te zitten.  Zo plots als paddestoelen in de herfst zullen die uitdagingen onder tal van giftige en niet-giftige soorten op je weg komen onder de vorm van gedachten, personen, projekten… .  Als bloemen in de lente zal het leven je tegemoetkomen, je zal de passie van de zomer ontdekken, zowel als de nattigheid of de koude hun échtheid ervaren, famillie van al wat je binnenin voelen kan.Laat ons nu even proberen om hetgeen de intuitie van het échte zijn ons langs de generaties door probeert aan te reiken door enkele verhalen duidelijker te maken.  

  • LICHT OP ONS LEVEN. LICHT ONS LEVEN OP

    essays voor 2008 : 

    http://users.skynet.be/octo/

    onder philosophy

    LICHT OP ONS LEVEN, LICHT ONS LEVEN OP            Er bestaan enorm veel mogelijkheden om te leren begrijpen waarom ons leven ons leven is.  De wetenschap kan ons evengoed nauwkeurig uitleggen hoe een cel van bijna niets een mug werd als diezelfde wetenschap ons kan verklaren hoe ook wij langs gedeeltelijk dezelfde wegen straling, atoom en cel enzoverder werden. ‘Werden’ is hierbij een verkeerd gebruikd woord, want we zijn nog altijd onze oorsprong.  Ook over de rol van de geschiedenis die grotendeels aan de evolutie van de ekonomie gebonden is, kunnen we in dit achtste jaar van de éénentwintigste eeuw enorm veel vernemen.  Mits een op het positieve, het sociale gericht uitgangspunt, kunnen we daar een enorm klare kijk op ontwikkellen.Licht op ons leven dus.              ‘Licht ons leven op’…kan ook, maar neemt ons hele gezamenlijke leven met onszelf en anderen in beslag.   Uit welk godsdienstig of filosofisch of psychologisch werk je ook je inspiratie haalt, de echte waarheden zoals ‘doe een ander niet aan wat je zelf niet graag hebt’, zijn eerst ervaarbaar in je leven zelf.  Veel van wat er in ons leven gebeurdt, is een onvermijdelijk vervolg van wie aan ons voorafgingen; net alsof allen die onmiddellijk aan ons voorafgingen ook nog ergens meedoen in dat dagelijkse theater waar we onze rol in te spelen hebben, of we nu willen of niet.   De holbewoner uit de prehistorie heeft nooit een computer gehad.  Zonder de holbewoner waren wij er ook niet geweest.  In feite heeft de holbewoner ook zijn stukje computer, hij heeft er hard genoeg voor geöverleefd.            Er  zijn nog andere vormen van overleven en doorgeven.  Indien de aarde zoals een stervende ster zou ontploffen, dan zouden we weer mineralen en straling worden en dan begon alles weer opnieuw, gemaakt van materiaal en straling die ooit de onze was. Ergens op m’n homepage formuleer ik de vraag naar oorsprong op de volgende manier :             “Is er ergens een energie die een met ons vergelijkbaar bewustzijn heeft en die heel de weg van straling, atoom en cel enzoverder niet hoefde af te leggen om aan dat bewustzijn te komen” ?  Ik denk van niet.  Zoals alle planeten en elektronen rond een kern draaien, zo draait het zijn of niet-zijn gewoon rond het niet aan nul gelijk willen worden…inhoudsloosheid is geen optie voor de materie die we zijn en wie we nu zijn verdraagt ook al niet teveel druk voordat we doordraaien…nee, kleiner of gelijk aan nul, gaat niet op.  Als je dreigt van honger om te komen, doe je er alles aan om weer te eten, want anders benader je de nul.   Als je je relatie omwille van welke redenen dan ook wil redden, ga je een deel druk wegnemen voordat je beiden ‘ontploft’.  De wetten van de natuurkunde werken ook in het psychologische door.              Licht ons leven op.  En het spirituele dan, hetgeen dat verder dan het biologische leven reikt  ?  Hoe kunnen we daar ons licht laten op schijnen via al wat we kunnen weten en meemaken en voelen ?  Dat, waarde lezer, is waar ‘ons leven oplichten’ om draait.  Hoe goed je daar in bent ?  Je kan dat veel of weinig, te weinig of teveel zelfs.  Hoe bekwaam je daarin kan worden, heeft te maken met de mate waarin je je negatieve emoties overwonnen hebt en hoeveel kennis je bereid bent om op te doen.  Hoe sterk je daarin bent heeft dus ook te maken met de mate van filosofisch, daadwerkelijk verzet dat je tegen bepaalde alles overwoekerende meningen en maatregelen kunt opbrengen of nog kunt opbrengen.  Het heeft ook te maken met de echt religieuse, niet godsdienstige betekenis van ‘geloof’.  Geloof in het leven en de oneindigheid ervan.   Oneindigheid in de wetenschappelijke en menselijke betekenis ervan.  Ook dieren kunnen na de zoveelste big-bangcyclus wel ergens op een planneet opduiken en met wat  ‘geluk ‘ kan er uit de oermaterie waar wij ook deel van uit maken weer een soort ‘mensdom’ ontstaan.Het belangrijkste uit heel het gebeuren dat ik hierboven schetste, blijft echter het ‘hoe’ dat we er met z’n allen en individueel dagellijks in slagen van ons leven ‘op te lichten’, hoe dat we in onze woon-en werkrelaties ageren om ons net die inzichten bij te brengen die we nodig hebben om te begrijpen wie we zijn en van welke wegen we komen om die dingen te doen en zeggen die we doen en zeggen en zullen doen en zullen zeggen.Iedere nieuwe dag in ons leven is gebasseerd op al diegenen die we ontmoeten en op alle informatie die we hebben opgedaan…die komt dan bij mekaar en resulteert steeds weer in nieuwe gedachten en woorden en daden.  Zelfs zonder dat we praten is er op een bepaalde manier wel een soort uitwisseling tussen mensen.  Die uitwisseling zal zich al of niet in woorden en daden vertalen, maar wel altijd ergens sporen nalaten die in toekomstige ontwikkellingen toch via gebeurtenissen en woord-gebeurtenissen aan de oppervlakte zullen komen.  Zelfs ons innerlijke wensen speelt hierbij een belangrijke rol.  Schrijf ik dan de ‘godsdiensten’ af, zal je vragen  ?  Je gaat mij niet horen zeggen dat er geen energie is met een bewustzijn dat geen Einsteinachtige of Darwinachtige evoluties nodig gehad heeft om te ‘zijn’…maar zelfs dan is het belangrijk om aan te voelen of aan te kunnen tonen dat zo’n energie buiten proporties buiten ‘scheppen’ ook ‘richten’ kan…en dat ‘richten’ hangt zéker van ons af…van ons en ons geloof…wat de cirkel weer rond maakt natuurlijk.  Dit soort filosofisch willen begrijpen werd alleen maar mogelijk door kennis op te doen en om te gaan met mensen en hun verhalen die al van zover kwamen en steeds maar doorgaan…op pararelle of andere kruisende paden.  Echt verstaanbaar worden deze inzichten in je eigen leven en dat van anderen.  In het verhaal van de kleinzoon die zich nog steeds afvraagt hoe z’n grootvader was toen hij in het verzet tegen de oorlog in een kluwen van hem omringende tegenstellingen zat.  In het verhaal van al die mensen wiens liefdesleven zich soms aan sommige van die liefdeslevens van vóór hun tijd probeert te ontworstelen.  In het verhaal van alle mensen die opkomen tegen kortzichtigheid en onrechtvaardigheid.  In het verhaal van zij die alle dorpen en steden bouwden, in het verhaal van hen die zorg dragen voor produktie en vooral zorg om mekaar dragen.  Vele verhalen werden al in romans verteld.  Het verhalen van het echte zijn heeft echter ook z’n grenzen.Het échte zijn            Je ziet en voelt en denkt het overal, dat échte zijn.  De eend die in de regen met haar of zijn snavel op een tak in het water zit, is niet die eend die ergens droog zit te broeden.  Net als alle bioleven is ze op die of die moment altijd het meest aktuele vervolg van een reis die al vóór het ontstaan van de eerste cellen begon.  Die cellen stierven af en konden zich niet door deling, door voortplanting vermenigvuldigen.  De energie die ze echter bij leven vormden bleef echter bestaan en begeleidde hen, begeleidde ons, tot in het nu en vandaaruit over het einde van ons zonnestelsel heen bij de volgende poging tot het laten ontstaan van leven.  Dit uitgangspunt houdt in dat er geen leven mogelijk is zonder het afgestorvene dat als een soort intuitie funktioneert.  Niet alleen de overgang van de straling naar het atoom en de molekulen en sterren en planeten en het biologische leven is op dat soort onzichtbare ‘energetische wijsheid’ gebasseerd.   De energie van al wat vóór dit moment van schrijven bestond, blijft bestaan en we zijn ermee verbonden zoals de radio die wel speelt dankzij het feit dat hij in de stroomstekker steekt, maar hetgeen hij laat horen hangt af van van het soort straling dat ‘radiogolven’ noemt.  Voor wat de inhoud van wat er uitgezonden wordt betreft zijn het de mensen van de media die verantwoordelijk zijn voor wat ze met de info van de mensen en maatschappij rondom hen doen.             Die verantwoordelijkheid werkt trouwens in beide richtingen : als wij als individuen én als kollektief niet tegen oorlog, armoede, vervuiling of honger ageren, zal daar in de media ook weinig om te doen zijn.  Het échte zijn werkt dus zowel op een zichtbare, gedeeltelijk zichtbare als onzichtbare manier.  Je kan me nu zien zitten schrijven, wat ik schrijf komt langs vele kanalen en ervaringen tot mij, je kan jezelf het zien lezen…maar wat het met je doet en wat jij er mee doet, zal niet altijd geheel zichtbaar zijn.  Vanwaar komt die briliante kreativiteit van onze geest ?  Stel, je wil aardbeien planten en scheuten gaan kopen; maar terwijl je de voederplank voor de vogels met de recentste broodkruimels verrijkt, overvalt je het idee om er ook een overgebleven aardbei op te leggen…op een dag kom je dan wel ergens wilde aardbeien in het bos achter je chalet tegen denk je dan met binnenpret.  De gedachte komt zomaar ineens, je hebt er alleens geen vogel moeten voor zien poep lossen vanop een tak.  Zo zit de ganse dag vol met van dat soort influisteringen die je niet met iedereen kan delen of  die toch zo moeilijk navertelbaar zijn; men zou je dan op z’n minst raar bekijken.  Een ander voorbeeld van één van de manieren waarop het échte zijn werkt is het meest wezenlijke aan ons : ons levensverhaal en hoe dat met andere levensverhalen verbonden is.  Een deel van de mensen die eigenlijk vrij ongelukkig zijn, heeft dat niet zozeer te wijten aan sommige negatieve emoties waar ze teveel blijven in vastzitten, maar vooral aan het feit dat ze van hun eigen vinden ergens ‘mislukt’ te zijn in het leven.  Je kent dat wel, die hardnekkige gedachten die iedereen wel eens heeft, zo van “had ik dat toch maar gedaan toen of dat niet gezegd, of dat zo niet geschreven…”.  Eigenlijk is dat voor een stuk verspilde tijd en ook weer niet omdat iets niet eerder een andere, meer positieve wending kan  nemen dan dat wijzelf en de tijd er rijp voor zijn; er ondertussen ons hoofd mee breken heeft als funktie van dat leren te beseffen.  Je kan zoveel van het leven houden en er zoveel mogelijk willen over weten dat je daardoor met een berg aan uitdagingen zult komen te zitten.  Zo plots als paddestoelen in de herfst zullen die uitdagingen onder tal van giftige en niet-giftige soorten op je weg komen onder de vorm van gedachten, personen, projekten… .  Als bloemen in de lente zal het leven je tegemoetkomen, je zal de passie van de zomer ontdekken, zowel als de nattigheid of de koude hun échtheid ervaren, famillie van al wat je binnenin voelen kan.Laat ons nu even proberen om hetgeen de intuitie van het échte zijn ons langs de generaties door probeert aan te reiken door enkele verhalen duidelijker te maken.