wil

  • Het leven wil je zoenen.

    100_1145

    Het leven wil je zoenen

    Voor het weer voor lang te laat is, je even halt toeroepen. Je doen vertragen om je weer voor een tijdje gezond te kunnen houden. "Zet de beslommeringen even buiten", zegt het je. De natuur in. De fiets op. Maar vooral de boom in met alle overcomplexiteit en schijn.

    Alles lijkt voor velen zo gewoon dat alles voor velen oersaai lijkt. Doch, het zijn van alles en iedereen is heel appart en verbonden. We zullen er ons maar bij neerleggen dat kijken voor velen niet zien is en voelen niet aanvoelen en weten niet inzien. Even alles bijna op nul zetten en genieten van het zijn in zijn eenvoud.

    De kraai die opvliegt in het gras dat hooi aan 't worden is. Dan vanop een paal de aankomende fietsers begroet of verwittigt. Aanvoelen hoe het zijn zou om achter een fietsroute te wonen, autovrij. De metalen kettingconstructie met de ziel van een fiets die je langs weiden en boomgaarden trapt. Geen haastig lawaai van auto's meer te bekennen.  Dan plots de sereniteit weer doorbroken en weer middenin het motorengeraas, waar een mens hoe ouder hoe minder goed nog tegen kan.

    Weken, wegen, ze vliegen voorbij. Je denkt 'waar stopt dit alles' ?  Het stopt waarschijnlijk nooit...zolang je tot op het eind blijft aanvoelen dat, ondanks veel...je blij mag zijn van dit leven van je te mogen kunnen beleven...het is dé manier om het leven te zoenen...telkens je dit vergeet, zal het leven jou proberen zoenen.

    octo 23/06/2009 dinsdag

    dessertje van de dag : treedt binnen in de originele wereld van kunst,woord in gedicht en song, muziek, beelden, wetenschap...van de Babylonische zoen-blog :

    http://vooru.wordpress.com/