verrijzenis van bloemen

  • De verrijzenis van bloemen

    100_0830

    even geduld, nog niet klaar zoals de bloemen hierboven,stukje moet nog geschreven worden, spring nog maar eens binnen,moet even nog wat natuur (wandeling) en concentratie en muze opdoen....enkele duizenden seconden later:hier gaan we :

    De verrijzenis van bloemen

    Vele essays al geschreven over de verhouding van het leven tot de dood. De logica, de wetenschap, de levenservaringen van jezelf en anderen, de intuïtie, het observeren van wat was, wie was, hoe men wordt; het brengt je stap voor stap en soms met stroomversnellingen in de berusting van het 'zijn' op zich.  De helderste momenten, waarop je meer dan gewoonlijk snapt; het leven bouwt ze geduldig voor je op...net als de bloem van een boom, altijd op tijd.   

    Wie innerlijke rust in zijn leven ingebouwd krijgt, voelde ze al seizoenen lang weer korterbij komen; de bloemen én de levenswijsheden.  Het is niet omdat iets of iemand er niet lijkt te zijn, dat die bloem in de winter of die afwezige persoon niet ergens 'is'.  Zo waren wij voor onze geboorte ook al hele bibliotheken vol informatie door mannen en vrouwen meegedragen.  De drang naar uitwisseling van die gegevens uit het verleden, de noodzaak aan vermenging met een bepaalde bedoeling; bestond reeds in de ouderlijke en voorouderlijke lijven...voordat eitje en zaadje een embryo, een bloemkop  in een andere dimmensie vormden. Dat is één soort verrijzenis.

    De moed van de zus van onze premier, die na een leven van sociale inzet, de moed vindt om op een andere politieke lijst op te komen, ook dat is verrijzenis.         Al ontlokte een journalist haar het statement dat ze niet gelovig meer is...ze is geweldig 'gelovig' op haar manier. Als we wachten met het kiezen van onze weg omwille van de mening van anderen, zijn we zoals struiken die overschaduwd worden en trager met bloeien zijn. Nee, verrijzenis hoort meer bij het leven dan bij de dood.

    Wie het programma van Stijn Meuris volgt over de cosmos, de ruimte, de tijd...kan zich goed inbeelden hoe relatief en absoluut alles is.  Ook sterren vergaan of gaan in anderen over en uiteindelijk klapt heel het universum nog wel eens in mekaar met alle soorten energie die er zich ooit, sinds de laatste bigbang ontwikkelden. Vanaf de moment dat de druk daar dan in die oermaterie weer te groot wordt, zijn we weer vertrokken voor het prachtige avontuur, dat we onder de vorm van ons leven en dat van anderen mogen beleven.  Ook dat is verrijzenis...zoiets als het laatste oordeel voor katholieken. 

    We weten niet of we na de dood weer vijftien miljard jaar zeker, maar waarschijnlijk twintig miljard jaar; moeten wachten eer een stukje overgebleven straling van onszelf weer via vermenging in een gelijkaardig personage als het onze, ergens weer opduiken zal of niet...hoogstwaarschijnlijk is het huidige toneelstuk op persoonlijk en collectief vlak een unicum dat toch hoogstwaarschijnlijk onder andere vormen weer opduikt. Ook dat is verrijzenis. Cosmopolitische versie.

    Iedereen heeft er naargelang zijn of haar geloof of ervaringen andere visies op, de enen voelen het geheel aan mysterie aan als het achtvoudige pad, reïncarnatie tot het niet meer hoeft, de hemel en de hel enz... . Voor anderen is 'dood' dood, alhoewel ze zich wel een nieuw leven op een andere of dezelfde manier zouden wensen.

    Bloemen en bomen zullen wel altijd ergens bloeien, ze volgen het licht en breken hun 'hoofd' niet over onzinnige dingen. Straling, eterie, waaronder het fenomeen 'licht', is zo snel omdat het zich niet zo aan de materie gebonden heeft. Hoe minder wij rond onze kop hebben, hoe beter we ons voelen...en bomen weten dat al langer dan wij, ze doen al miljoenen jaren hun yoga en aanbidden het licht.

    De zon die opkomt, verrijzenis.  Een overledene wiens goede daden je soms herinnert...nawerking én verrijzenis van dat stukje van iemand. Nieuwe inzichten in je relaties, andere invalshoeken, gelukkige samenloop van omstandigheden, allemaal dragen ze bij tot verrijzenis. Wat is het leven mooi, als je er op een heel helder moment even kunt bij stilstaan. Ik denk dat ik morgenvroeg de kippen maar eens om een ei ga vragen. Misschien verstaan zij wel dat het ei (de cel) er voor de kip was, en daar breken wij onze kop over.

    Fijne pa as dagen en voor alle soorten gelovigen van 't zelfde !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    octo 10/04/09