tunesie zarzis

  • Uw buur de andere cultuur

    Je hoeft niet altijd weg om de cultuur van je buur beter aan te voelen, maar toch. Op internet uitkijken naar voordelige boekingen en het ijzig vochtige onzer contreien voor Tunesië inruilen bijvoorbeeld. Iets over de geschiedenis van het land, zijn streken en bevolkingsgroepen lezen, zodanig dat je invoelingsvermogen vergroot. Alleen de stilte, het licht, de zeelucht, de warmte en architectuur van ginder kan ook al voldoende zijn om de batterijen op te laden.  Met wat geluk vlieg je over de Zwitserse bergtoppen in de zon over Sardinië richting het eiland Djerba. Dan de bus over de oude Romeinse wal nemen richting Zarsis, poort naar de Berberdorpen in het zuiden. De toeristische zone aldaar heeft enkele hotels aan zee die je via een oprit van een 100tal meter kan bereiken, wat als voordeel oplevert dat je je in een oase van stilte bevindt. In de winter zijn de hotels goedkoper en onderbezet, wat eigenlijk een verkwisting is die je gerust op het konto van ofwel het economisch systeem of de onwil van mogelijke klanten schrijven mag.  Eeen wandeling buiten de zware hotelpoorten en je bent in een andere wereld dan die van de hoteles die eigenlijk prachtige moderne Arabische kloosters zijn. Je kan er een praatje slagen in het Frans, met een jongeman die jonge kamelen verkoopt, naast zijn pickup met een viertal stuks exemplaren van een zeven maanden oud. Vraagprijs 500euro zonder afdingen. Wegens het geringe aantal klanten in de winkels, neemt men zijn tijd om na het spel van afdingen ook over andere dingen te praten.  De schoondochter en de kleinkinderen in Frankrijk, de zoon die wel van zijn Française gescheiden is, maar wiens ex nog graag met haar zoontje naar de grootouders in Zarzis komt...hoe men hoopt dat de zoon in la douce France minder drinken gaat. De kruidenier beweert dat mensen na hun vijftigste eerst rijp worden om als echte dikke vrienden door het leven te gaan en dat dit voor jongeren nog niet begrijpelijke informatie is.  De man had honderden soorten geneeskundige kruiden en van die Oosterse wijsheden had ik niet verwacht.  Mede dank zij Bourguiba zaliger, die ik al een paar keer door werkmensen hoorde bestoefen, gaan hier de jongens én de meisjes naar school en lopen vrouwen in alle mogelijke kleerdrachten en kleuren rond.  De zee van tijd is hier ook dieper en zij die niet werken of weet ik veel, dammen er voor de alcoholoze cafeetjes, al is dat wel geen dammen, zal het eens moeten vragen.    Hoog op hotelmuurtje zaten twee meisjes die een bloempje aanreikten en dan wordt er een dinar verwacht, maar van m'n pot honing zullen ze langer plezier hebben. Allemaal beelden die een leven meegaan zonder dat je er foto's van neemt. De plaatselijke medewerkster van Neckermann legde prachtig uit wat de streek rond Zarzis zo boeiend maakt en welke Berberdorpen echt de moeite zijn en zo. Tijdens het infogesprek vielen dan ook wijze woorden, 'wie wantrouwig en angstig met mensen omgaat zal een stuk minder levensblijheid te beurt vallen'.  De manier van aanvoelen en leven van anderen niet met vooroordelen maar met begrip tegemoet treden en zelf je spontane assertieve zelve durven zijn, leidt tot inzichten en opent deuren.

    Kleurrijke samenleving, tragere klok

    De computer van het hotel laat niet toe foto's door te zenden, dus U heeft ze nog tegoed. Een wandeling op de markt van Zarzis is jeonderdompelen in het begin van Afrika. Onderweg een festijn van licht, van blauw tot purper op de vensterkozijnen en koepeltjes, de Arabische franjes, het wit van de huizen en de kleuren van de niet altijd gebetoneerde steegjes naar zee. De talrijke ambachtelijke zaakjes waarvan de lucht van de schrijnwerkerijtjes zalig aandoet.  Iedereen met kennis van autommechanica lijkt hier wel een kleine garage te hebben. Ook de smid heeft werk genoeg en een blik in het atelier van de man die tv's repareert, leert je dat hie zomaar niets weggesmeten wordt en dat men nog veel naar de vorige generaties van TV's kijkt. Kinderen kijken met lieve ogen de zeldzame Westerling verwonderd aan en vrouwen dragen allerlei kleding en durvenhet soms wel aan minder verhullend voor de dag te komen. Ze stralen een prachtige variatie van kleuren uit en dragen sieraden van eigen gesmede bodem. Het grootste gedeelte van de verkopers is niet opdringerig en wordt niet rancuneus als je hun diensten afwijst. De markten zijn een palet van kleuren van fruit, groenten en kleding. Hier en daar is er een moedige jongeman die een westers pub gaat wil gaan runnen. Cafés zij echt cafés met veel soorten koffie en geen theehuizen. Mannen stromen uit de vrijdagse moskee en vrouwen sjouwen soms met koopwaar op het hoofd als ze zich geen taxi fiat kunnen permiteren. Af en toe rijden boeren met ezeltjes of paardjes en houten karretjes door de straten of met oude pickups, volgestouwd met deurige groenten en fruit.  Geen super de luxe welvaart, maar toch tevreden mensen over het algemeen. De strijd om het bestaan maakt hen niet grimmig, maar makkelijk hebben ze het niet. Allah zij dank worden ze niet militair bezet en door het fundamentalisme geterroriseerd. Hun benzine is goedkoop en de ouderen lijken genoeg te hebben met een stoel en de zon.  Je kan de sfeer niet met woordenb overbrengen, je moet hem ondergaan. Eeen veelheid soorten van mensen uit het donkere continent brengt er een soort muzikale ode voor het oog en hart dan.  Dat er vrede mag komen voor alle Arabieren overal, hier gedoogt men de synagoges ten minste.  Ik floot weer de negende van Beethoven en liet mijn ziel genietend, de hoop die daar van uitgaat begeleiden. De minaretten storen me minder dan ik thuis gedacht had.  "Godsdienst lijkt wel een goeie zaak voor mannen en door hen bedacht" hoorde ik vandaag ergens vertellen...ze zijn er misschien de uitvinders van ?  In gedachten zal ik U, oh misschien onderkoelde lezers wat goede warme golven proberen doorsturen, vanuit een prachtig Afrikaans evenwicht, temidden van de palmbomen die men aan het snoeien is.

    octo 5-6/02/09