tijd

  • Wat Einstein eigenlijk wilde zeggen.

    109_1937

    octo's filoview pictures : nee,  geen schilderij, ongewild 'mislukte' foto van een ochtendlijke bezoeker, gigantische uil, ergens ontsnapt aan de mens, want hij had nog een touw aan zijn poot. Majestueuse verschijning zoals hij aanvankelijk op het dak zat en wat later wegvloog...er blijkt zelfs een website te zijn waar je 'ontsnapte' roofvogels kan signaleren. Hopelijk vindt hij een vrouwtje in de vrije natuur... ?

    De allerstrafste van mijn filosofische theoriën is de volgende. Ik heb het kort gehouden.Traag lezen, inleven, goed volgen.

    de snelheid van licht en de mikro-en makrokosmos

                Als we naar de maan kijken is het licht dat we zien 1 sekonde onderweg geweest.  Het licht dat rechtstreeks van de zon komt, het zonlicht, doet er acht minuten over.  

    Het licht uit de makrokosmos komt dus uit het verleden(nog van de bigbang) en bereikt ons als waarnemer in het  NU...de grens van verleden met toekomst. Ook de mikrokosmos is een niet volledig volgens dezelfde wetten opgebouwde wereld met kernen (atoomkernen) zoals de sterren en elektronen(planeten, manen) die errond cirkelen.

                 Heeft het atomaire licht ook een snelheid nodig om ons te bereiken of valt het volledig met onze tijdszijn samen of...of reist dat anti-materie-licht in de richting van de toekomst als we de richting van het licht uit de makrokosmos als het verleden beschouwen...of valt de snelheid van het atomaire licht niet samen met het uiteinde van het verleden en bevindt het licht in de atomen hun anti-materie zich in ons hier en NU in een genetische of atomaire vorm die tevens het volledige naslagwerk van ons verleden vormt ?  Ik denk eerder aan een combinatie van de drie stellingen, met altijd een 'voorzienigheid' naar de toekomst toe.

                Wat kan ik daar nu mee aanvangen zal je zeggen?  Vermits onze geest één is met de materie, want we komen  uit de straling die de materie vormde voort...en alles wat er gebeurdt met materie en straling te maken heeft en weer straling en uiteindelijk weer één punt met bijna geen inhoud wordt; kunnen we ons beginnen afvragen of we niet al geen miljarden bigbangs en ontwikkeling van biologisch leven meegemaakt hebben.  Miljarden herkansingen. 

    Uitgaande van het bovengaande, kan je een aantal schetsjes maken. 

    De ruimterekening gaat van klein naar groot.  Ruimte werd door de bigbang geschapen, werd groter en groter en groeit voort.  De tijdsrekening gaat van verleden naar toekomst, van min naar plus.

    De snelheidsberekening van makrolicht en mikrolicht met waarnemer gaat van min naar plus, van verleden naar toekomst en wij als waarnemer altijd op het uiteinde van het recenste verleden...ons wegdek om te rijden, de toekomst, altijd in 't oog houdend.  Vergeet niet op tijd te rusten...zodat je bewust dagelijks de toekomst weer plannen kunt...in zoverre die toekomst al planbaar is...soms kan je er alleen maar op inspelen... .

    octo  

     

     

    bron daily motion

     

     DSCN0236 (2)

    DSCN0234 (2)

  • Tijd, relativiteit en liefde

    100_0380

    Tijd, relativiteit en liefde

    Als je een lang leven wil moet je met iemand leven die eigenlijk niet bij je past. De minuten duren dan uren. 

    Als je een kort leven wil, ga je zo in mekaar op, dat de tijd lijkt stil te staan, zo snel gaat ie voorbij.

    De muzemuis die bij je past weet dat je op sandalen uit de filosofische Peloponesos loopt.

    Je weet dat ze naar sereniteit zoekt, het soort dat we  eens kwijt, weer opbouwen moeten.

    Als ze eruit gemaakt is, zal ze ze vinden, zoniet is ze bezig ze te verwerven.

    Zo ontsnapt ze soms een beetje aan al wat men dan vaak onbewust ontgroeit.

    Op bepaalde momenten in de dag is ze er, wijl ze er toch niet is.

    Als ze er is, plant ze de zaden voor hernieuwd ontluiken in de volgende dag.

    Kruin en wortel reageren op een specifieke manier aan haar verbonden.

    De atoomsplitsing van een woord is soms al voldoende om ons over grenzen te verenigen.

    Hopelijk is dit zo sterk dat de buitenwereld het niet splijten kan.

    Je herkent haar ingredients, alleen met plannen maken soms te greedy.

    Als een kever wil ze niet van je vinger, maar laat je haar vallen... wil ze er dan nog op ?

    Alles doen alsof het de eerste en de laatste keer was en toch een zee aan tijd ervaren.

    Weten dat elke ervaring tegelijk een oude en een nieuwe is.

    De momenten, heel innig verbonden met waar we van komen,

    telkens wanneer een vogel zich tot armlengte waagt;

    wat daar uit voortkomt wil je wel met haar delen,

    zolang ook haar antennes ontvangen kunnen.

    Met of zonder woorden over voorbije geschiedenissen en nieuwe,

    met of zonder de loutering van onze lichamen, ons niet schamen voor zogezegde inperfektie.

    Ons in aardse en hemelse aanrakingen bekwamen,

    alles komt tesamen, terwijl het nooit gescheiden was.

    Haar aparte stijl raakt de mijne aan.

    Hoe al die genetische,sociale en liefdeskarma van verleden naar toekomst sluizen ?

    Hoe het heden aanpakken, indelen, beleven ?

    Zoals de big-brother van de satelliet-tv geen signaal meer zendt als je niet betaalt;

    valt ons goedvoelen weg indien we de voeling met onze specifieke eigenheid kwijt zijn.

    Beetje bij beetje of helemaal ineens.

    to be continued

    octo