relaties

  • Blijven bedenkingen bouwen verhoogt gezondheid

    100_1456

    Blijven Bedenkingen Bouwen verhoogt weerbaarheid

    Een dikke vijftig en veertig jaren geleden, begon ik aan een ontdekkingstocht. De wereld was al wel verkend en hij bleek tegelijk simpel en complex in mekaar te zitten. Voor een dikke ronde sik (kauwgom), had je een groot stuk metaal met een gaatje in het midden nodig, ‘geld’, noemde men het. Voor een klein pakje slaag moest je zo’n geldstuk nemen en betrapt worden nadat je het zonder vragen genomen had. Was je een zoon van zelfstandigen, dan moest je in je vrije tijd heel hard werken, terwijl andere kinderen konden shotten en ravotten.

    Ging er iemand dood, werd hij nog in zijn eigen huis opgebaard, want begrafenisondernemers, waren nog geen multinationals. Nu mag je, zoals in Leuven nog geen schop aarde meer zelf op de kist werpen en vindt haast niemand het nodig om nog een bloempje op de neergelaten kist te werpen, zo haast men zich naar de koffietafel…waar vreemd genoeg, hast niemand meer over de overledene spreekt. Zalig erfgenamen die geen ruzie om het achtergelatene maken, want die snappen er helemaal niks van.  Maar ja, wat er nu eenmaal ter evolutie van de menselijke karakters gebeuren moet, gebeurt nu eenmaal.

    Alle vragen die door mij aan onderwijzers en pastoors werden gesteld, kregen altijd wel een antwoord, …niet altijd heel bevredigend en vaak nieuwe vragen oproepend. Waar men die antwoorden  dan wel vandaan had gehaald, was mij ook niet altijd duidelijk.  Veel touw kon ik niet knopen aan die visie van alle doden die op de dag van het laatste oordeel uit hun graven gingen komen. Ik ben dus noodzakelijkerwijze meer in mezelf gaan geloven en hopen. Wat was, zo vroeg ik me af, de zin van het bestaan, buiten al dat gewerk om centen en de ‘dood’ die ik bijvoorbeeld in essays en theaterstukken, met hulp van de wetenschap ‘dood’ verklaarde, om ?

    Gedreven betrad ik de paden der wetenschap en kon dus,geleidelijk, hopelijk de eerste helft van mijn leven, op meer en meer vragen een antwoord geven. Voor diegenen die mijn theoretische uitleg te moeilijk vonden, schreef ik al eens een gedicht, een theatermonoloog, enkele romans, brieven of korte verhaaltjes. Was er veel oorlog en sociale onrust, spitste ik me meer op de geschiedenis en actualiteit toe dan op psychologische studies en items, dingen  die me dan weer meer aantrokken toen ik merkte dat mensen meer met emotionele dan met sociale problemen bezig waren. Ook op dat vlak was er een voortdurende wisselwerking tussen theorie en praktijk waar uit te leren viel.  Zoveel, dat je er best niet alles van onthoudt, want het leven zet niet altijd aangename scenario’s in de steigers en niet iedereen kan niet alle ‘waaroms’ en waarvoors’ in zijn eigen leven aan.  Een mens moet altijd verder immers, en gelukkig is de mens die weet dat wanneer de liefde voor de medemens geduldig is, dat die dan op termijn zijn of haar vruchten draagt. Ook een beetje filosofisch met de mensen omgaan en hun diepere zelf leren kennen en er al relativerend kunnen mee omgaan, helpt al wel eens.  De andere praktijk, de opvoeding van kinderen, was er destijds dan ook nog dagelijks, jaar in , jaar uit weer, om me eraan te herinneren dat je daar zeker nog het meeste uit de praktijk leren kan.

    Natuurlijk zijn er dingen waar een mens niet altijd aan uitkan. Als het om persoonlijke, menselijke contacten gaat, zie je onder invloed van steeds wijzigende omstandigheden , steeds weer dat mensen hoe dan ook het negatievere tussen hen achter zich willen laten, breken met het donker, op naar het licht-ere. Het zwaardere van anderen en jezelf lichter maken, de ontstane vreugde delen.

    Je kan  dit niet altijd met je verstand alleen. Het hart en de geest in zijn totaliteit werken ook langs andere wegen. Als je honderd bomen hebt, kan je die in rijen van tien planten, of je laat de bomen op een braakliggend, ontboste grond, zelf het werk doen om te beslissen waar ze naar het licht zullen zoeken…nooit zullen ze in rijen van tien staan…zo een manier van denken is goed voor mensen in een koekjesfabriek misschien, maar zuiver persoonlijk, kom je er niet ver mee om mensen in hokjes in te delen en op voohand te oordelen en veroordelen.

    ‘Voedsel voor de Geest’, het leitmotief van filosofisch verzet, is in onze maatschappij voor te veel mensen iets bijkomstig aan het worden. We riskeren alleen consumenten te worden, wezens zonder eigen mening en gedachtengoed…zelfs de weerbaarsten onder ons. Net zoals je met van die straffe lantaarns in het donker kunt schijnen, kunnen we best af en toe ons licht eens laten schijnen op al wat er in onze grote en kleine wereld op ons afkomt. Weerbaarder worden verhoogd de immuniteit tegen een aantal kwakzalverijen en is biologisch ook wel heel gezond als je tenminste de kunst onder de knie of maag krijgt, van je niet teveel aan dingen en mensen te ergeren. Doe je dat toch, dan heeft dat vaak wel een reden, waarvan je als je ze door hebt, ook zelf beter van kan worden.  Octo 3/08/2009 mondaymonday.

     link van de dag : ook John Satyricon probeert op zijn manier weerbaar te blijven !