reizen

  • Reizen in het rijk van Haiku Herman.

    100_2149

    filoview pictures : the luckiest flower on our track

    Als je drie weken in een ouwe camper bij een groot deel van de zuiderburen rondtrekt, ontwen je aan de pers in al zijn verschijningen. Na enkele dagen toen de wereldomroep Vlaanderen op de pillenradio werd gevonden, hoorden we krakkemikkig verkondigen dat de premier der Belgen tot president was gekozen.

    Er werd niet bijgezegd dat daar eerst nog een chique diner van invloedrijke zakenmensen uit de EU en VS aan te pas kwam en dat zijn zus voor een miljonairstaks pleit en ook de implicaties dat die man op zijn hals haalt, de liberalisering van de postdiensten en zo meer, het veilig stellen van de miljardenwinsten die nog steeds worden gemaakt enz...allemaal dingen die de Bilderberggroep (die van het diner)graag doorvoeren wil...dat zijn zorgen voor later...ze zullen dat allemaal beetje bij beetje wel doorvoeren zeker ?

    We wachten af, terwijl, naar wat we nu vernemen, de werkloosheid blijft groeien en de banken zich flink zouden herpakken. Midden al de drukte om de nieuwe regering en profileringsdrang van menigeen die meer bezorgd is om posten dan om inhoud, lijkt het wel of het niet meer fout kan gaan met de wereld, zeker nu we de griepcrisis aan het overwinnen lijken te zijn en de Verenigde Naties veel van de klimaattop lijken te verwachten. Des te beter. Maar er zijn te veel 'maaren', men dunkt.

    We gaan natuurlijk niet wakker liggen van de oorlog in Afghanistan waar meer volk naar toe trekt en die binnen 18 maanden zou kunnen worden gewonnen en de besluitmakers ter zake, zullen ook de raad van mensen als Michael Moore op zijn homepage wel verder naast zich neerleggen. Ook hetgeen in Congo aan de hand is, wie maalt er om, we vliegen van de ene minister van buitenlandse zaken naar de andere  en de echte specialisten in die materie blijven zoals de beste stuurlui wel weer eens meer aan land. Het zou me verwonderen mochten er echte klimaatspecialisten verantwoordelijkheid krijgen in de maatregelen die men dezer dagen gaat afspreken.

    Ondertussen reden we voor 95% op gewone wegen, vanwege de dure autosnelwegen en het contact met natuur en mensen...nog enkele tijd en je kan alleen in Duitsland en een paar andere landen gratis de autobaan op (Verenigd Europa?). Overal was er verzet van de gewone boeren merkbaar. De Franse postmensen willen niet geprivatiseerd worden en de truckers klagen steen en been, zoals hun bazen trouwens ook. Alhoewel...er bestaat ook geen verenigd Europa op vlak van sociale wetgeving. Een Frans bedrijf kan bijvoorbeeld zijn werknemers in Polen laten registreren...goed voor een uitbuitingssurplus.  Windmolens genoeg in Frankrijk, maar de zonneënergie, nog niet veel van te merken. Zowel in de steden en dorpen van Frankrijk, Spanje als Portugal, is er qua degelijke huisvestiging voor iedereen ook nog een eind te gaan. Hier en daar is er in de kleinere steden en dorpen al internetaansluiting in bibliotheken of in een café, maar niet evenredig aan al die beleidsbeloften over technologische vernieuwing en zo...trouwens veel volk is er in de horeca niet te bespeuren, wegens het einde van de crisis waarschijnlijk. Het meest frapante dat je op mediagebied tegenkomt, zijn die tv's zenders met een helehoop flashy beelden en reclame waar mensen zich onnozel op staren tussen het 'wereldnieuws' over Roman Polansky en de moorden en verkeersongelukken en bomaanslagen door. Zinnige feiten over concrete levensomstandigheden, duiding, achtergronden, zelfs op de radio is het zoeken naar zin tussen een hele hoop onzin.

    Haiku Herman, jongen, ik lees dat je al een aantal boeken schreef en dat je daarin ook stil staat, niet alleen bij de economische indicatoren, maar terecht ook bij het gebrek aan geluk, dat ons zou bedreigen...het teveel en altijd meer willen, het nihilisme enz... . Laat dat nu net iets zijn dat vooral in kringen van de Bilderberggroep terug te vinden is...je zou er goed aan doen om af en toe eens naar je zus op de Gasthuisberg in Leuven te bellen, niet om te weten of Leterme II weer opgenomen is, maar om te weten hoe de werkende mens tegen de dingen aankijkt...Burggraaf Etienne Davingnon en allerlei andere ,in selecte zakenclubs verenigde 'captains of industry',maar in feite van reorganisatie om de superwinsten, hebben al genoeg staatssteun en zo bekomen.

    Tijd voor electrische Opelauto's desnoods, gemaakt door een geïnternationaliseerd openbaar bedrijf bijvoorbeeld. Durf je ? Ik volg het wel tussen al dat commerciëel geflits en het echt en fictief bloed in de media door.     En ook dit nog, die wapenhandel man, die moet je doen aanpakken, da's pas de ergste vorm van nihilisme.

    octo 7/11/09

  • Alle Belgen minister van Buitenlandse Zaken

    filmpje octo filoview : travelling through Joegoslavia-Albania, meeting farmer's son

    Alle Belgen minister van Buitenlandse Zaken

    Op reis ontmoet je het echte buitenland, vooral in de mensen met wie je een gesprek opbouwt.
    Zo was er in Hongarije 'Roodkapje', een vrouw van toen tegen de zestig, die in een dorpje achter het Balatonmeer een restaurant had voor Igor en alleman, helemaal niet naar de normen die wij gewoon zijn, maar ze hield er helemaal op haar eentje het sociale leven draaiende. Zoals in vele landen konden wij Belgen met onze uitgebreid talenkennis ons letterlijk in vijf talen verstaanbaar maken.

     

    Als je alle dagen voor 10à 15 euro bij Cubanen thuis slaapt en er voor 8 euro Kip, krokodil, makreel...kunt eten en een wagen huurt ben je goedkoper af dan 9 dagen in een hotel te zitten. Alsje dan 16 dagen lang 'taxi Belgica' speelt en alle dagen een 30-tal mensen meeneemt kom je thuis met ongeloofelijke verhalen en een 30-tal emailadressen...die de herinneringen aan de interland telkens weer doen bovenkomen, telkenmale je ze herleest. Je komt er Canadezen (VS-ers omwille van het stomme embargo toen nog minder) tegen die je boektips geven en je kan de Cubanen erop wijzen dat ze eens zouden kunnen proberen om op projektlijsten te stemmen, zodanig dat ze de mensen uit hun partij die hun best niet doen zouden kunnen wegstemmen.

    In China, als je bij een particulier te gast bent, wordt je van her naar der meegesleurd, want iedereen wil zijn Engels eens uitproberen. Je eet er in restootjes met heerlijke tsjingtsjangmuziek en de plaatselijke afgevaardigde van de telecomvakbond vraagt het snot uit je neus. In Hongarije runt Gabriella en vele anderen wiens namen me ontsnappen een 'zimmer frei' en ze brengt je haar wonderen van tuinkunst boven op het bergje in haar hof in het kleine chaletje met de stenen kachel. In het concentratiekamp van Neuengamme kan je de walg om de moord op een zestigtal dorpbewoners wegroepen in de lege 'werkateliers'...”dikke smeerlappen”.

    In Servië vergeet je nooit de ontmoeting met een eenvoudige jonge boer die hooi aan 't binnen halen was en de treurende oorlogsslachtoffers. Wateren tegen een boom als je op het platteland een bericht met 'mijnen, opgepast' tegengekomen bent, doe je niet, dat kan ik je verzekeren.

    In Albanië, toen, slecht berijdbare wegen (nu ?) was er de ongeloofelijke Mus Mema uit Kalimash, die me twee banden hielp vervangen...en de politieman-lifter die ik meenam op weg naar huis, en ik die dacht dat het om een controle ging. Je kan er je banden laten oppompen met de drukfles van een oude, afgedankte legercamion, ergens aan toch wel al een modern cafeetje ,waar je voor de aanwezige werklozen in vier talen uitlegd hoe de sociale zekerheid bij ons in mekaar zit en wat ze bijgevolg van hun politiekers moeten eisen voordat ze hier met heimwee komen te zitten. In Turkije, al die mensen die je uitvragen over waar je de volgende dag naartoe gaat, om te weten welke van hun vrienden ze moeten verwittigen van klaar te staan als je uit één van die kleine busjes stapt 's anderendaags. In Griekenland in de Peleponesos, de begrafenis van een oud man, aangekondigd door een simpel A4-tje op een houten telefoonpaal nog. Zijn kist stond rechtop op hem te wachten aan de tuindeur, terwijl je hem binnen kon gaan begroeten zag je de auto's van de zonen en dochters met andere Europese nummerplaten staan.

     

    Je hoeft niet altijd echt naar 't buitenland, want die mensen die je ginder tegenkomt zijn ook hier te vinden. Zo heeft er eens ooit een paar jaar een Chinees en zijn vrouw en kind bij me gewoond. Hij studeerde architectuur en zijn vrouw en hij werkten in een restaurant...de man heeft het nu in China gemaakt. Op een jaar tijd kon hun dochtertje van zes Nederlands. Binnen het jaar kende ik alle Chinezen in 't stad...waaronder een studente die hier theologie kwam studeren, ik en Confucius vielen bijna achterover toen ik de oude Latijnse teksten die ze moest studeren zag...ze is dan ook via mij 'filosofie' gaan studeren en vertrok achteraf met een Engelsman die acht talen kende naar Italië.Dat moet nadat de eerste oorlog in Irak uitbrak, geweest zijn, toen er in het rijhuisje naast me een twintigtal Koerden logeerden. Ik vertaalde via Genjo, die Nederlands kende,Turkse krantenteksten over folteringen in hun dorpen voor hen en legde hen uit dat een onafhankelijk Koerdistan niets iets is waarvoor je moet vechten, alleen de strijd voor werk, samen met de Turken,Irakezen, Iranezen...en waar ze ook zitten, loont de moeite, met het nationalisme van de oude garde, vang je niks aan...en de weg van de wapens lijdt naar de barbarij, zelfs al neem je ze zoals zij, zelf niet op.

    Ook via het internet kom je de hele wereld tegen, moet je eens proberen via mijn linken. Uit Israël kreeg ik ooit eens een boek van Aki Or toegestuurd, volledig gratis, gewoon omdat hij ook over geschiedenis geschreven had en (andere)alternatieven naar de toekomst toe bood. Uitwisseling en respect, vooruitgang, daar gaat het om. Bij de officiële ministers van buitenlandse zaken gaat het voor het grootste deel om stagnatie en beperking van de achteruitgang. Gewone mensen komen veel vlugger overeen en hebben vaak dezelfde gedrevenheid omdat ze geen maximumwinsten moeten verdedigen als ze bij mekaar komen. (meer info 'categorie reizen')

    Over,de Fransen,...Afrikanen, meer op hun gemak dan wij, later meer Octo 22/08/2009

    gastadvertentie voor vanavond 22/08/09 ter herinnering

    Doel, mijn stervend kind

    poëzie en filmavond rond het bedreigde polderdorp
    Gastheer:
    vzw Symbiose en kunstentaverne De Kleine Notelaar
    Type:
    Netwerk:
    Wereldwijd
    Datum:
    zaterdag 22 augustus 2009
    Tijdstip:
    20:00 - 23:00
    Locatie:
    De Kleine Notelaar
    Straat:
    Vlassenbroek 222
    Telefoonnummer:
    0494601961
    e-mail:

    Omschrijving

    - Poëzie en filmavond. Uw gastheer Frank De Vos, dorpsdichter van Doel, leidt de avond in.
    - Poëzie door verschillende dichters rond het thema ‘Vergankelijkheid’. Dit is meteen ook het thema voor de jaarlijkse gedichtendag met wedstrijd uitgeschreven door kunstenvereniging vzw Symbiose (info en reglement: www.bloggen.be/patricia52);
    - muzikale omlijsting door Bernard Bertoni (Frankrijk - viool) en Yoanna Mihai Roemenië - piano) beiden leerlingen master Conservatorium Brussel;

    - Inkom: 5 € - info: 0494/60 19 61 of 052/21 11 80
  • Vakbondsman steunt Opel tijdens Afrikareis

    100_0888

    Mail binnengekregen uit Ghana vandaag.  Wouter Vanaelst van het ABVV toert momenteel in Afrika en heeft iets met zijn Opel...hopelijk geen pech als hij aan de zuidpool wil geraken...pas toch maar op voor overmoed Wouter, want de weg naar de zuidpool is nog lang ! Als het de bedoeling is dat iedereen een Opel moet kopen, Wouter, daar gaan we er niet mee komen, want dan zitten binnenkort een deel van de mannen van Ford ...(ook goei otto's) zonder werk.  Als de automobielindustrie dezelfde weg opgaat als de Bankwereld niet zo lang geleden, zouden we die ottofabrieken dan niet in gemeenschapsbezit brengen, voordat we ze weer met gemeenschapsgeld moeten redden ? De moordende concurrentie is al tientallen jaren bezig en stopt toch niet voordat er maar één groep meer overblijft. In een gemeenschappelijk bedrijf zou men onder andere arbeidsvoorwaarden wat minder vlug zijn gezondheid opofferen. Al is een stuk van de automobielnijverheid in de VS al genationaliseerd, het heeft tot ontslagen geleid en men zal er niet trager gaan werken . PS in annex : hoe de Indianen Amerika vroeger zagen, in de tijd van het paard toen een 19de eeuwse VS-president hen vroeg van hun land te mogen kopen...we kunnen er nog iets van leren...over van wie wat bezit bijvoorbeeld. octo

    Wouter Vanaelst eijn mail :

    Aan alle arbeiders/bedienden van Opel Antwerpen,

    In 1996-97 liep ik school te Vilvoorde, heb het sociale drama van Renault-Vilvoorde van dichtbij meegemaakt.

    Ik rij met een Opel Corsa Swing, gebouwd in 1993 in de Antwerpse Opel-fabriek. Ik sta momenteel met deze auto in Ghana. Overland via Frankrijk, Spanje, Marokko, Mauretanie, Mali en Burkina Faso. Een trip van ondertussen al meer dan 13000 km over het Afrikaanse continent. Nog geen enkele panne, nog geen enkel probleem, 16 jaar oud.. En na de berichtgevingen gehoord te hebben over jullie situatie heb ik besloten niet meer te stoppen. Ik ga verder.

    Ik wil jullie laten zien welk ongelooflijk werk jullie hebben klaargespeeld. En dat ik en het volk jullie steunen. Ik rij met deze auto tot de Zuidpool voor jullie als het moet, en zal het ook doen! Jullie hebben mijn steun en de kracht van jullie arbeid in mijn handen.

    We zullen niet stoppen, we zullen nooit opgeven, en we zullen eens laten zien welke ongelooflijke producten jullie van de Antwerpse band laten afvloeien!!! Wouter Vanaelst wvaelst@vub.ac.be

    Indian Wisdom

    Er worden de dag van vandaag heel veel speechen geschreven voor leiders, minder door leiders. De volgende woorden van een wijze indiaan in antwoord op een voorstel van een Amerikaanse president, die zijn pas raak. Bij zijn leven leek het er niet op dat de ‘native American’ gelijk zou krijgen. Het begint er meer en meer naar uit te zien van dan tóch…zowel in positieve als negatieve zin. Als de gemeenschap zelf iets te zeggen had en de multinationals en het finaciewezen minder, zou het een makkie zijn om de problemen van overproduktie van wagens én het belang van goed gemeenschappelijk vervoer, tegelijk aan te pakken !octo

    Indian Wisdom : In 1854, the U.S. government offered to buy 2 million acres of Indian land in the Northwest. Below is a translation of Chief Sealth’s (Seattle) reply to Pres. Franklin Pierce in December of that year. It has been described as the most beautiful and prophetic statement on the environment ever made.

    The Great Chief in Washington sends word that he wishes to buy our land. The Great Chief also sends us words of friendship and good will. This is kind of him, since we know he has little need of our friendship in return. But we will consider your offer.

    How can you buy or sell the sky, the warmth of the land? The idea is strange to us. If we do not own the freshness of the air and the sparkle of the water, how can you buy them?

    Every part of this earth is sacred to my people. Every shining pine needle, every sandy shore, every mist in the dark woods, every clearing and every humming insect is holy in the memory and experience of my people. The sap which courses through the trees carries the memories of the red man. So, when the Great Chief in Washington sends word that he wishes to buy our land, he asks much of us.

    This we know: All things are connected. Whatever befalls the earth befalls the sons of the earth. Man did not weave the web of life; he is merely a strand in it. Whatever he does to the web, he does to himself. But we will consider your offer to go to the reservation you have for my people. We will live apart, and in peace.

    One thing we know, which the white man may one day discover: Our God is the same God. You may think now that you own him as you wish to own our land, but you cannot.

    He is the God of man, and his compassion is equal for the red man and the white. This earth is precious to him, and to harm the earth is to heap contempt on its Creator. The whites, too, shall pass; perhaps sooner than all other tribes. Continue to contaminate your bed, and you will one night suffocate in your own waste.

    But in your perishing you will shine brightly, fired by the strength of the God who brought you to this land and for some special purpose gave you dominion over this land and over the red man. That destiny is a mystery to us, for we do not understand when the buffalo are all slaughtered, the wild horses are tamed and the view of the ripe hill blotted by talking wires. Where is the thicket? Gone. Where is the angle? Gone. And what is it to say goodbye to the swift pony and the hunt? The end of living and the beginning of survival. So we will consider your offer to buy the land.

    If we agree, it will be to secure the reservation you have promised. There, perhaps, we may live out our days as we wish. When the last red man has vanished from the earth, and his memory is only the shadow of a cloud moving across the prairie, these shores and forests will still hold the spirit of my people. For they love this earth as a newborn loves its mother’s heartbeat. So, if we sell our land, love it as we’ve loved it. Care for it as we’ve cared for it. Hold in our mind the memory of the land as it is when you take it. And preserve it for your children, and love it as God loves us all. One thing we know: Our God is the same God. This earth is precious to him. Even the white man cannot be exempt from the common destiny. We may be brothers after all.

    We shall see.

    Met dank aan :  http://vooru.wordpress.com  (Babylonian …Kiss)