kinderen

  • De oude onderwijzer,de weduwen,de kinderen.

    100_0974

    De oude onderwijzer,de weduwen,de kinderen

    In de overheerlijke toontuinen van Hoegaarden, op een terras met een honderdjarige Blauwe Regenboom tegen de muur, ontdekte ik een oude bekende van 42 jaar terug.  Luc, een onderwijzer van 75 inmiddels. Had hem wel als onderwijzer willen hebben, maar met waarschijnlijk het alfabet als lotbepaling viel ik in de A-klas van het vijfde leerjaar bij een veel strengere natuurlijk.  De jaren hebben hem Luc goed bewaard.

    Voordat ik samen met drie autoloze, bijna stokoude weduwen op het terras belandde, bezocht ik de kerk aldaar op de taalgrens ter hoogte van de Gete, met zijn ‘Waalse’ en ‘Vlaamse’ vissen.  De kerkdeur stond open, want er waren een dertigtal kinderen te gast, die er uit volle borst kwamen zingen.  Geen canonieke, maar eigentijdse gezangen.  Geen kruistekens, want die zijn maar een gevolg van de sadistische breinen van destijds, maar gewoon luisteren naar tekstjes van nu.

    De oude vrouwen waren vertederd door de meer dan 70 jaar jongere opvolgers van hun kinderjaren.  Indien ze de kans hadden, hoe zouden ze het dan, met de mogelijkheden van deze tijd aan boord leggen om een leven op te bouwen ?  Alle drie meer dan vijftig jaar getrouwd geweest. Alle drie hebben ze kleindochters  en kleinzonen of achterkleinkinderen ,waaraan ze ,in van die aan hen toegewijde gedachten in de dag denken, hopen…hen warme en goede dingen toewensen.  Op hun, toch wel vaak wit-zwart oordelende manier, bezig over de moderne relatieproblemen van de moderne mens, enigszins anders dan de oude van toen; want die waren er ook wel in de tijd van toen. 

    De wandeling in de toontuinen van Eden, maakte veel herinneringen los en was evengoed een eredienst als die van de zingende kinderen in de kerk…opgaan in de zinnige, zingende dingen van het leven.  Een preekstoel om U tegen te zeggen of gigantische bomen met een omvang van meters en meters…beide uitingen van hoe goed bedoeld dit leven voor ons is.

    Aan tafel zitten met bejaarden die mekaar niet allemaal hebben gekend en toch door dat zelfde leven zijn gereisd, is wel een aparte beleving.  Luc, de onderwijzer was onlangs geconfronteerd met een oud leerling van hem, in het tv-journaal nog wel, indertijd al een vlegel van jewelste, met lak aan allerlei sancties…verklaarde in het journaal doodleuk dat hij geen boete zou betalen voor zijn illegale sluikstort…nog liever de bak in. Decennia’s vliegen echt aan ons voorbij.                                       Octo29/04/09