gedicht

  • Schaf de pensioenen af. Werken tot in het graf.

    100_0518

    Er dwalen spoken door de wereld.

    Voorstellen, wetten, plannen.

    Werken tot net vóór de zerken.

    Gelanceerd door hen met dikke appels voor de dorst.

    Voor hen zal het wezen worst.

    Ook de pharmawereld heeft dat graag.

    Hoe vroeger kapotter, uitgeteld,

    hoe meer 't geldgewin versneld.

    Langer gezond, minder slikken,

    valt er minder te pikken.

    Spijtig voor banken hun prépensioengedoe.

    Hoe langer we leven, hoe meer zij ons moe,zei ons moe.

    Door eeuwen heen werden ons vele leugens verteld.

    De laatste decenia is dat ritme enorm verteld.

    In den beginne was 't simpel, slaven,erven of sterven.

    Miljoenen hebben enorm veel moeten derven.

    Toen er eindelijk voor een deel welvaart kwam,

    leek het hek helemaal van de dam.

    De achterblijvers door systemen tot sukkelaars verklaard

    Fortuinen vergaard,vrede,ontwikkeling niet van die aard.

    De nieuwe credo's : sneller, flexibeler, langer,winstvol...

    dus geef maar steeds meer petrol !

    Winstvol. Winstvoller. Winstvolst. Wat een lol !

  • Dichter wreekt oorlogsslachtoffers(bis)

    bron youtube

    http://www.alovelyworld.com/index2.html  voor het geval U op wereldreis wil,ik ben alvast voor een tijdje kleinschaliger vertrokken, binnen Europa, behalve mocht oorlogsstoker en Bush-fan -Blair er  'president' worden.. Geniet van de prachtige muziek en stem bij het filmpje hierboven....  en zo meer...:

    ontmoeting met het Lommels Friedhof

     Duizenden malen een betonnen kruis, telkens voor 2

    ,of ze nu met de teenkootjes of de schedels tegen mekaar ingekuild zijn.

    Te vroeg van hun vlees ontdane botten.

    Al die dode, uitstralingsloze gelaten, met nog even die grimassen van onbegrip.

    Geraamten door Kruppkogels ontsierd.

    Met granaatscherven, taaier dan de knoken waartussen ze liggen te roesten.

    Op enkele jaren vielen zij, opdat een vernietigend model van overheersing

    en de leiders die dat voortbrengt,

    nog het einde van de eeuw zouden kunnen halen.

    Mannen, vooral 20, 30 en jonger.

    Ook kerels die nog maar net naar het stadium

    van krasse grijsaard aan 't toegroeien waren.

    Allemaal als slachtvee gekrepeerd. Ieder geraakt,

    elk van hen gevallen of uiteengespat.

    Sommige bijeengeveegd, wie weet zonder kist tussen d'aarde geschoven.

    Eugeen Wette, Leopold Berger en Heinz Thormann,

    zoek ze er maar eens tussenuit.Verraden en bedrogen onder het juk van een elite die, verdoken, aan de touwtjes trekt.

    Slachtoffers zoals er nu nog overal ter wereld geofferd worden.

    Primitieve offeranden. Ritueel en barbaars.

    Door bruine wolven en alle andere oorlogskredieten goedkeurende marionetten mee de dood ingeduwd.

    Ter ere van de daaropvolgende heropbouw,

    na de eerste grote, nieuwe bankcrashenreeks.

    In plaats van werk gaf men hen patriotische dromen...

    die na het eerste doodsgevaar, nachtmerries werden.

    Hun geweten pakte men hen af...

    omdat je daarmee na je eerste dode, niet meer leven kan. Hun soldij was een soort werkeloosheidsvergoeding uit die tijd.

    Zo 'verGOEDE' men en vergoelijkt men nog immer een aantal andere gruwelijke en

    ...als vanzelfsprekend gepresenteerde dingen...

    't was zogezegd toch allemaal om ONS belang begonnen ?

     

    Ik dacht daar in Lommel aan alle geestelijke en andere geneugten des Levens die, deze onzer voorouders als vijanden voorgestelde werkmensen en onze tijdgenoten nu, niet hebben kunnen ervaren.

    Door, als domme kruisvaarders hun even armzalige lotgenoten in andere landen, als op iets rood afstormende stieren te lijf te gaan,

    ondergingen en voerden zij de geschiedenis uit...

    in plaats van deze uit handen van de onderscheiden elites te nemen.

    Uiterst rechtse krachten beslisten voor het werkvolk en wilde de absolute vrijheid van 't grootkapitaal, ...meer ruimte...je kan die ruimte in Lommel gaan overturen. Er zullen er weinigen zijn die hier liggen, die dat moorden met plezier hebben ondergaan...en toch is alles zo gegaan.

    Mensen toch, zij waren niet onze vijanden

    en hadden onze kameraden kunnen zijn.

    octo, jaren tachtig vorige eeuw

    epiloog 2009,21ste eeuw :

    Opzienbarend boek rond financiële systeem.

    Gisterenavond was journalist en ondernemer Willem Middelkoop te gast op het praatprogramma rond Pauw & Witteman. In bijgevoegd filmpje legt hij op enkele minuten uit waarom hij er helemaal niet gerust in is, in dat financiële systeem van ons. Een aanrader.

    In zijn nieuwe boek 'Overleef de credietcrisis' ,legt hij uit hoe de credietcrisis ontstond en waarom ze niet met de huidige middelen kan worden opgelost...en dat een instorting van het financiële systeem nakend zou zijn.

    Als die man gelijk heeft, zal VRT-beleggingsspecialist Paul Dhoore zijn beleggersboek wellicht niet meer heruitgeven.

    http://pauwenwitteman.vara.nl/ 

    http://pauwenwitteman.vara.nl/Archief-detail.113.0.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=13543&tx_ttnews%5BbackPid%5D=116&cHash=5e3c7e0379 

    octo 12/11/09

    bron youtube

     

  • Zinnen van en voor warme vrouwen

    100_1381

    filoview pictures : een tante, een zalige oma, een kozze

    Zinnen van en voor warme vrouwen

    Voor zij die niet bij de makkelijkste opgaven zwichten, meer dan wichten.

    Moeders, grootmoeders, teleonthaal, ook zonder telefoon.

    Van het zware en lichte, maken ze iets heel gewoon.

    Een grap, een lach, wat massage op pijnlijke lenden;

    Altijd vinden ze wel iets om in die en die omstandigheden aan te wenden.

    Een thee uit de tuin, een ajuin en confituur van hun vruchten,

    Doen altijd weer een stuk vermoeidheid uit mensen zuchten.

    Organiseren en plannen, vertellen van hele verhalen,

    Over gewone dingen en interactieve gewone mensen, waar blijven ze ze  halen.?

    Wassen, plassen, koken, kuisen;strijken en optreden,niet als ster,maar als zij die kijft

    Zagen het de vrouwen vóór hun voordoen en willen dat zoiets blijft.

    Ons hebben ze soms ook voor als het hun allemaal wat minder gaat,

    Een knuffel is dan hoe langer hoe meer beter dan teveel gepraat.

    Laten van tijd tot tijd duidelijk voelen wat het is een leven lang meisje, vrouw te zijn,

    Leren mannen van alles over soorten fijn en pijn.?

    Wilskracht en tradities, lossen niet altijd alles op,

    Blijheid, gevoeligheid, tevredenheid, als er ruimte voor is, halen alles weer uit ’t slop.

    Zo leven wij mensen dag in en dag uit, getrouwd, latten of samen zonder papier.

    En je kan het al raden, dit gedicht eindigt op ‘plezier’.    Octo 2009

  • Eindelijk erachter gekomen !

    DSCN0615

    Eindelijk er acht-er gekomen !

    De drijfveren van het menselijk bestaan !

    Hoe kunst ontstaat.

    Het kwetsen en verblijden van mekaar programmeert de levens.

    Dat alles balsemt en overwoekert het sociale.

    Geeft dwaze politieke spelletjes veelal vrij spel.

    Eindelijk, alles valt op zijn plaats.

    Al het nuttige opgebouwde even terzijde.

    Woorden die beginnen met God, gewoon een denkmethode.

    Wetenschap, een voertuig naar méér inzichten.

    Lichamen, de echte tempels van geestelijk ontwaken.

    Eindelijk het waarom van het leven zelf, onbeschrijfbaar in roman. Leven zelf…

    Dat alles op zijn diepst doorwoelen kan.

    Dat speelt met alle emoties, een spel.

    Dat het negatieve uit het positieve sleuren wil.viceversa

    Eindelijk doorgrond, weer bijna tot op de bodem.

    Niet de goeie ouwe fictieve God, maar de mens, bijna ondoorgrondelijk.

    Niet alleen voor zichzelf en voor anderen.

    Niet alleen door de voorouderlijke pijnen, de nieuwe compositie en zo.

    De angst om te vergeven en vergeten, doet bloesems verwelken.

    Eindelijk begrepen welke soorten vruchten, karakters dan worden geboren.

    Waarom we hier rondlopen, hier horen en weer niet.

    Waarom er sterke schouders bestaan.

    Waarom liefde ongemerkt domineert, maar de soorten angst regeren.

    De ijdelheid, het te grote zware ego, hebzucht, jaloezie à l’infinie.

    Eindelijk ogen, hart, verstand, weer even op open.

    Welk een afwisseling van geluk en ongeluk moeten worden doorstaan.

    Welk een vermijdbaar (?)aantal paden, gejaagd gelopen.

    Welk een linken allemaal afgewogen, verbanden herwogen, geschrapt, geschept.

    De mens, waarom dat eeuwige te min en te onmin.

    Eindelijk zowel emoties, gevoelens als eeuwige straling, kernen en elektronen verklaard.

    Hun werking, zoals die tussen man en vrouw en mensen, in beelden en gedachten ook.

    Hun reddend onverschillig evenwicht en heilzaam overhellen weer opnieuw.

    Hun soms te lang blijven lopen achter de feiten.

    Eindelijk bijna alle watertjes doorzwommen.

    Bezit, wraak en weerwraak, meelij wekken, de koestering van de onmacht.

    In alle soorten camouflage en alibi’s vluchten.

    Onbegrepen eigenheid zogezegd, omwille van valse trots.

    De andere niet kunnen luchten, de uitdagingen ontvluchten.

    Concrete Redenen genoeg om op te sommen.

    Altijd het onbegrepen verleden dat zich wreekt.

    Niet snappen dat ook het niet uitgesproken  spreekt.

    Niet geloven dat eenieder hier met zijn eigen redenen bestaat.

    Het verschil tussen achterkant en voorkant, algemene lijn en detail niet zien.

    De veelal onvermijdelijke driehoeken en andere kansen tussen mensen.

    Het  stoffelijke en de gemakzucht laten primeren.

    Bemind willen worden met teveel verliefdheid op zichzelf.

    De enige, de beste, de snelste…willen zijn.

    Te koud, te warm, de seizoenen in mensen niet kunnen zien.

    Hun klimaat, hun ondergrond, hun overlevingsvormen, hun afschermen niet kennen.

    Wacht niet op het te vroeg willen sterven om je geest te kunnen laten geboren worden.  Octo 5/08/2009 woensdag

  • Houten Ruimteschip in woud van glazen bomen

    100_1429

    foto filoview : Iemand nodigt 15 vrienden uit die allemaal één of meerdere kunstpassies hebben; van schrijven, muziek,film,...tot en met koken. Even alle soorten beslommeringen vergeten en voordragen, wandelen,converseren,...Our Common Task Art Amongst Friends...,gratis 'vereniging' bijeen in vreedzame cultureel-culinaire verbondenheid in de natuur. o.c.t.a.a.f.

    Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen

    Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen.  Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken.  Hier werd tussen hemel en aarde in gevreën, gestudeerd en gerust en geschreven.  Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel.  Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf.  Deze plaats laat zovele planten stralen en vogels bestaan.  Hier ontwaken is je eigen op de trilling van het draaien van de planeten zetten.  Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn.  Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen voorspelden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen.  Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan.  Hier leven is ook gewoon in een hangmat liggen zowel als vier maal per jaar de overlast van ook anderen hun riolering opruimen.  Hier leven is beseffen hoeveel meer er door  niet overvloedig eten, vrijkomen kan.  Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken-extrakten, fruit en kaas en af en toe wat vis en zo, leven kan.  Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet.  Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen.  Hier leven is de tirannie van de campingeigenaars van elektriciteit en andere aardse telekommunikatiewegen ondergaan.

    Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brandt of een kiem waaruit nieuw leven komt.  Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen.  Hier staat de zon soms buiten haar circel in brand als twee mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld.

    Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht...tot de dag dat die overbronstige nationalist in de caravan naast die bepaalde boom wonen kwam.  Toen galmden hier smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter.  Hier vibreert alles.  Hier kunnen ook de zwakkere doden, een stuk van je eigen genetische energie uit het  verleden, je bereiken als je niet sterk genoeg staat.

    Hier is voor het sterke  in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds.  Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust

    alles wat bestaat zich in jouw middelpunt.  Je wordt onbeweegelijk, vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door.

    Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven  om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn.  Straal, want een plant of dier ben je niet meer.  Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan.  Hier wordt adem verbinding met aura.  Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht.  Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse bovengezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt.  Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar opgevreten heeft.

    Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt.  Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst.  Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur.  Hier had je kunnen leven met een kunst-vrouw in je leven, maar je deed het altijd maar voor even...maar dat was dan ook LEVEN.  Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af.  Hier begin je niet, hier werk je af.  Hier luirik je niet...hier rust je uit. 

    Hier is 'hier' ook niét hier.  Hier gebeurdt lachen veelal vanbinnen.  Hier draai jij niet rond vanalles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt.

    Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet bovengeraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken.  Hier worden geneesmiddellen overbodig, want het bannen van je illussies en angsten alléén...geneest.  Sommige emoties zijn soms  illussies, geldstrukturen en hun legers zijn er de materiële uitwerking van.  Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ?

    Wie geen rust overerfd, kan ze hier zelf ontwikkellen.  Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen.

    Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt.  Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon.  Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt.  Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt.

    Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met  een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast.  Hier is een boom een stroom naar boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft.  Hier is hout iets waar je van houdt.  Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.

    Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn.  Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.

    Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt.  Hier tintelen lichtjes vanop de bodem van verdriet, dat, wie?  ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je je moet kompleet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.

    Hier klop je minder vlug achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen.

    Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden. Ach, de liefde.

    kunstlink van de dag : http://sarahmichaux.blogspot.com/

    octo 28:07:2009 dinsdag

     link van de dag :

    http://hetzinkendschip.web-log.nl/ 

  • God zij dank, 'god', dat zijn de anderen.

    100_1220

    De anderen.

    Zovelen gelinkt, zoveel te zeggen, onvoldoende gehoord.

    Laat ze nu zelf maar spreken.

    Vrienden, vriendinnen ,zijn-en haar-dimmensies, kenissen, regeerders,onderdanen. Knikkers.

    De anderen.

    Door sommigen verwekt, anderen door jezelf. Familie.

    De anderen.

    Hun pijnen, frustraties, gloed en willen weten,

    dan weer niet.

    De anderen.

    Hun kwaaltjes, hun pillen hun ouder worden.

    Hoelang valt 'dood' eigenlijk buiten te houden ?

    De anderen,

    het beste in hen zelf dat zo verblijden kan.

    Hun aanvullingen, nodig als brood, onuitstaanbaar soms.

    De anderen.

    Wij, hebben alleen ons eigen gezeldschap in feite.

    Reizigers doorheen al zo lang en soms teveel, telkens overwonnen.

    De anderen,

    wijsheid, fijngevoeligheid met onaf verweven.

    De anderen,

    gedomineerd door de ideologie van de produktie om de winst.

    De anderen,

     opgedeeld in kasten die mekaar leerden mijden.

    De anderen 

    die mekaar dan toch weer opzoeken en vinden voor iets grootser.

    Solidariteit, uitwisseling van menselijke gevoelens, samen perfektie.

    De anderen,

    zieleroerselen, verhalen verdrongen en opduikend.

    De anderen,

    mekaars sadisten, masochistisch bij wijlen.

    De anderen,

    werktuigen der evolutie naar meer bewustzijn.

    Met Mekaar geduld en bergen en  ravijnen en vlakten van liefde lerend. Inzichten, te weinig van belang,bang.

    De anderen,

    de stilte van het parcours meer of minder genegen dan het lawaai in het zijn.

    Een Teveel of Te weinig, opvullen en aanvullen met niets. Het niets, de grootste duivel...telkens weer verjaagd door om het even wat van...zin. Zijn.

    De anderen,

    kwelduivels en engelen in hun enige, menselijke gedaante.

    De anderen,

    geven en nemen, vergeven en van doorgaan tot stoppen, veranderen.

    De anderen.

    octo 07/07/2009 dinsdag, bij  weinig zon-ochtendgloren

  • Wat echt telt. Gastauteur.

    100_1094

    foto filoview : verslijten is ook korter bij de hemel raken

    Gezegend de mens die in zijn kringen veel kunstenaars kent. Ook al kan je er geen geld mee verdienen, hier tellen andere dingen, inzichten, gevoelens, levensvragen, uitwisseling. Vertraag nu eens echt je surftempo en neem even de tijd voor dit gedicht van Wim Tattoo, gekend en geliefd dichter, prachtig performer, enorm veelzijdig in stijl en onderwerpen, schuw van geen enkel facet van het bestaan, zoals hij  het waarnemen durft.  Wereld, de deur naar zijn beleving staat open.    Zie link onderaan. Volgende keer een filmpje van een optreden voor wie meer wil. 

     

    Moeder

     

     

    Moeder nu je uw woorden niet meer vindt

    vertel je rare dingen, over kraaien

    in uw hoofd die naar de hemel zwaaien

    omdat niets je nog met dit leven bindt.

     

    Over vroeger, mensen vaak, die elke dag weer

    anders heten en het huis waarin je woonde,

    waar je in uw kindertijd in droomde

    en de wilgen in de tuin en de goede sfeer.

     

    Over vader die je sinds de oorlog niet meer zag,

    als ik daarop zeggen mag: Hij staat naast je

    met al zijn zorgen. Hij verzorgt je elke dag.

     

    Soms zeg je met een bittere lach

    dat je weldra heen zult gaan, misschien

    wel morgen. Ook al vergeet je tijd en dag.

    http://wimtattoo.blogspot.com/

    100_1104

    foto filoview : altijd wenkt een overkant, wij gewoon kapitein van ons bootje

  • Zij

    Voor deze bijdrage kan ik eigenlijk onmogelijk een inleiding schrijven. 'zij' is ontstaan uit liefde voor het leven in al zijn verschijningen. Uit komen, beleven en heengaan. U gaat het heel goed verstaan, vergeten en herinneren bij het komen en gaan van de verschijnselen van Uw eigen 'gesternte'.

    Zij

    Ze was geadopteerd door mensen in hun oude dag.

    Ze was hun blije compagnon in hof en zon.

    Ze onderhield een warme band met die oudjes in 't leven's avondland..

    Ze heeft hun beiden haar genegenheid gegeven, hoe, om 't even.

    Ze gaf hun vaak een teken, een wenk een tandje minder ...of bij te steken.

    Ze kreeg lessen in goeie manieren en slenterde langs deuren en kieren.

    Ze stond voor veiligheid, die ze door haar doen inbouwde, voor van iemand houwe.

    Ze was getuige van familieleed en vreugde, wist welke bezoekers minder deugden.

    Ze zag een oude man zijn vrouw verzorgen, bleef dan stille getuige, haast verborgen.

    Ze zag de vrouw aftakelen, de man zijn steun orakelen.

    Ze zag de vrouw niet meer van de kliniek terugkomen, is over haar blijven dromen.

    Ze vulde de eenzame momenten van de oude man, nu een schilder, gedreven door zijn bilder.

    Ze nam hem mee naar buiten, wou als ze kon, mee leren fluiten.

    Ze zag de oude schilder, oud en milder worden.

    Ze zag hem uit zijn bed opstaan en naar de zetel gaan.

    Ze zag hem zijn ogen opslaan, naar zijn winterschilderij en ...overgaan.

     

    Ze was een meisje dat ook langzaam aan ouder werd.

    Ze werd weer geadopteerd door een vrouw , daardoor vereerd.

    Ze volgde haar in alle doen en laten, geen moment wou ze haar alleen laten.

    Ze voelde aan wat er in anderen omging en redde situaties met haar swing.

    Ze kon van lekker smullen een levensgenot maken, restjes laten smaken.

    Ze hield van de duiven en vogels op het erf, geluidsoverlast, dat was pas erg.

    Ze was zo zacht en gezwind en rap, op en af de trap.

    Ze moest soms wel op dieet, wat haar altijd een tijdje speet.

    Ze had zo lief dat ze je wel helemaal wou likken, leerde tot hoever anderen dat konden pikken.

    Ze was een blije fee zo 's morgens aan de bedstee, groete de linkerkant en dan de rechter.

    Ze liep met je mee naar de brievenbus kreeg soms zomaar op de kruin een kus.

    Ze sloeg op haar manier alarm als onverwachtte wielen de kasseien bezoek brachten.

    Ze wandelde graag langs beek en grachten, altijd vooruit, de schavuit.

    Ze hield wel van een spelletje als je haar naam sprak of iets eetbaars brak.

     

    Ze werd trager en trager, maar nooit, nee nooit een klager.

    Ze bleef een hele propere knuffel en kon lekker bij je komen snuffelen.

    Ze ging zienderogen achteruit en haar verpleegster vond wel HONDerd dingen voor haar uit.

    Ze zou op 't eind, voor dat ietsje teveel lijden, ons met haar heengaan droef verblijden.

    Ze koos haar moment, ondraaglijk lijden had ze niet met ons gewild.

    Ze bracht voor 't heengaan, die momenten van bezinning rond 't bestaan.

    Ze liet alle theoriën daarover maar bestaan en de praktijk begaan

    Ze toonde in een laatste stunt van haar, hoe droef en rijk, zijn is.

    Ze liet niet zozeer een gemis, maar verdween in de stilte die ze schonk.

    Ze laat zoals zoveel en zovelen het onhoorbare achter, waarachter nieuwe beelden.

    Ze laat ons de herinneringen van al die keren dat we samen speelden.

    Ze worstelde zich wel vijftien jaren doorheen seizoenen en noenen te verzoenen.

    Ze lag graag kort bij de kachel of achter zon en venster, zonder genster.

    Ze heeft van mij nog een uitstap in een avontuurlijk beestenbos tegoed .

    Ze is nu dood, het was en is goed.

    Ze werd door mij herdacht, gegroet met dit gedicht.

    Zij is het ,die nu maar slechts voor schijn, niet meer bij ons kan zijn.

    Zij is het ,niet helemaal, die nu de aarde wordt toevertrouwd...dank je hondje Pruts,ouwouwout.

    Octo 7/05/2009

     ter nagedachtenis aan een trouwe viervoetster

    DSCN0338