dagen

  • Reis naar de maan in 100 gedachten.

    100_0584 (2)

    Reis naar de maan in 100 gedachten

    …543210…moest ik dit zonodig doen ? De raket komt los van de lanceerinstallatie. Misschien vaarwel aarde, voorgoed. De laatste trap is afgegooid, de zwaarte kracht al overwonnen. Binnen drie dagen zouden we met zijn twee op de maan moeten staan. Het raam dat op de aarde uitgeeft staat gelukkig niet open. Dag blauwe planeet met de bruine aarde en de witte wolken. Zo klein ondertussen. De vaak grauwe strijd daar beneden, gewoon om te overleven, terwijl dat geen probleem meer zou mogen zijn. Om de zin van ’t bestaan te beleven en te achterhalen, om dit alles te delen, zinvol te maken, daarom leven al die mensen daar beneden.  De maan komt dichter. The Eagle cirkelt wat rond de maanblok en wij, wij dalen weer met zijn twee naar weer een andere stoffige zee der stilte in dit kraterlandschap. Ik daal de trap af, weet niet zo direct een boodschap voor de mensheid te verzinnen.  “Hee, daar beneden, met een propere lei beginnen”, lijkt me niet zo’n goed idee.

    Zeker niet in de oorlogsgebieden waar wraak misschien nog teveel harten nog verziekt.  Zeker niet in politieke middens op topniveau, want de spelletjes schaak om macht en grondstoffen en controle zijn stukken plezanter dan een spelconsole. Zeker niet voor stadsbewoners in metropolen, die maar met de wagen blijven ronddolen en stilstaan en dat met die prachtige metro’s in de pijpen van de kegelbal daar beneden. Ook niet voor de baas van Porsche die, (men ging daar in knippen,) er nog met 200 miljoen frankskens tussenuit mag glippen. Niet voor de werknemers van GM en Chrysler die meer van een nationalisering hadden verwacht, dan gewoon hun baan te verliezen. 

    Nee, ik zet de stap en zeg…”hee, daar beneden, tijd om te kiezen voor de aarde als gemeenschappelijke woning”.  Mensela in ’t Latijn. Ooit nog een theatermonoloog met de titel ‘Kiezen voor Mensela’ geschreven.  Het podium in een veel te kleine zaal, beeldde alle continenten uit, gescheiden door blauwe verf. Op ieder continent een fruitbak, waarop het enige, altijd anders gekleede personage de geschiedenis van de sociale strijd in bijvoorbeeld Europa, uit de doeken deed. Ook nog ergens op deze blog te vinden. Met genoeg middelen moet er nog wel een megavoorstelling met echt water en grote podiums van te maken zijn.  Maar hier, van op de maan, telt dat ‘mega’ niet meer als je de aarde zo schijnbaar ziet hangen, terwijl ze net als alles in beweging is; onze sterren en planeten, onze harten en ons trachten naar spontane, niet opgedrongen spiritualiteit.  Het is de boodschap die telt. Spijtig genoeg is ‘een boodschap brengen’ niet meer zo in…vooral entertainen telt, met genieten, als enige opdracht. Je moet eens even hier komen staan om te beseffen dat er inderdaad meer onder de zon is.  Al kan het beneden natuurlijk ook, vertrekkend van  momenten dat je tussen de razernij of de knopen door naar wat stilte verlangt.  Wie een rustig plekje weet, koester het met anderen.

    Dit maanlandschap is één gigantische zee van stilte, toch zou ik er niet willen wonen, ik ga hier wat rondhuppelen en stenen rapen en dan maar rap proberen terugkomen.  Dan kan ik mijn jongste tip van een lezer, een zorgzaam ecologisch aardbewoner, op mijn blog zetten : hoe zelf je electriek te maken :

    http://www.electrabel.be/residential/energy_saving/build_renew_produce_my_energy.aspx

    octo 23/07/2009 donderdag

    100_0575