bijzondere energie

  • Houten Ruimteschip in woud van glazen bomen

    sintjorisweert

    Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen    over een chalet en een woud

    Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen.  Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken.  Hier werd tussen hemel en aarde in aangeraakt, gestudeerd en gezonnebaad.  Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel. 

    Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf.  Deze plaats liet zo vele planten stralen en vogels bestaan.  Hier ontwaken is je eigen op de trilling van het draaien van de planeten zetten.  Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn.  Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen betekenden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen.  Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan.   

    Hier leven is beseffen hoeveel meer er door  niet overvloedig eten, vrijkomen kan.  Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken-extrakten, fruit en kaas en af en toe wat vis of kip en zo, leven kan.  Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet.  Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen. 

    Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brandt of een kiem waaruit nieuw leven komt.  Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen.  Hier staat de zon soms buiten haar cirkel in brand als mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld.

    Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht... .  Hier galmen geen smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter.  Hier is voor het sterke  deel in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds.  Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust alles waar je mee bezig bent, zich in jouw middelpunt.  Je wordt onbeweegelijk, vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door.

    Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven  om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn.   Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan.  Hier wordt adem verbinding met aura.  Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht.  Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse bovengezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt.  Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en soms hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar niet opgevreten heeft.

    Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt.  Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst.  Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur.   Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af.  Hier begin je niet, hier werk je af.  Hier luirik je niet...hier rust je uit. 

    Hier is 'hier' ook niét hier.  Hier gebeurt lachen veelal vanbinnen.  Hier draai jij niet rond vanalles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt.

    Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet bovengeraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken.  Hier worden geneesmiddelen overbodig, want het bannen van je illusies en angsten alléén...geneest.  Sommige emoties zijn soms  illusies, geldstrukturen en hun legers zijn er de materiële uitwerking van.  Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ?

    Wie geen rust overerft, kan ze hier zelf ontwikkelen.  Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen.

    Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt.  Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon.  Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt.  Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt.

    Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met  een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast.  Hier is een boom een stroom naar boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft.  Hier is hout iets waar je van houdt.  Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.

    Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn.  Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.

    Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt.  Hier tintelen lichtjes van op de bodem van verdriet, dat, wie?  ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je jezelf moet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.

    Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen.

    Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden.

    Ach, de liefde in alle vormen.

    Octo     

    opgedragen aan een minzaam  man, een groot mens,

    vandaag ten grave gedragen, bedankt Maurice

  • Eén been in 't graf, een ander in de 'hemel'?

    DSCN0395Elza, ooit zelf café gehad, nu met haar loopkarretje, zet zich een tafel naast de mijne. Veel hadden we niet nodig om in gesprek te raken. Als weduwe vroeger in ’t dorpscafé ergens op zo’n grappige ‘taal-grens’ , tapten de klanten de laatste jaren zelf.  Elke dag kwamen de mensen van niet verder dan een paar straten bij haar langs en hielpen haar uit het bejaardenhome blijven, waar ze nu dan toch was beland omdat haar zoon er werkte. “ C’est parfois triste, ’t is soms triestig al die ouwe mensen met hun levensverhalen”, zei ze, “vooral als ze de betekenis van het leven dat ze hebben geleefd, maar half snappen…en juist daarom niet echt gelukkig zijn”.  Elza probeerde sommige van die mensen altijd een glimlach te ontlokken, dan verloren ze het wrokkige en overwonnen het grommerige en rancuneuze van zichzelf. “Het ligt dikwijls aan ‘elle zelf’ aan  hun zelf als ze zich de hele dag zitten beklagen, zei de vrouw uit haar Ellezelles van vroeger. Toen ze vertrok, alles kraakte aan haar, maar haar stem en haar ogen waren nog steeds de oude ambassadeurs van inzichten uit ervaring.  Toch merkte ik aan haar dat ze er eigenlijk genoeg begon van te krijgen van zo te moeten sukkelen tussen café en home, ze hield alleen nog vol ter wille van de paar warme vrienden en malse vriendinnen die ze in ’t hospice had. Maar die zagers, daar moest ze niet veel van hebben, maar niet aan te doen dat ze zich soms aan de vrolijker mensen ergerden, onderdeel van hun levenslessen zeker.

    Mijn soep met schotel van het huis was lekker uitgelepeld en vertrokken naar waar er energie om mee te leven van gemaakt wordt. Ik zette me aan de toog en raakte in gesprek met Kunnal , de filosoof van dienst naast me.  Hij kende Elza al langer en vertelde me over de uitvaart van haar man Marcel, met wie hij destijds nog gewerkt had. Kunnal zag er niet uit als een praatvaar, maar een kwartier lang, was hij niet te stoppen.  Hij had een doodongewoon verhaal voor mij in petto.  Hij volgde zijn draad, ik durfde hem dus niet te onderbreken.

    Sommigen hebben iets tegen 'dood zijnde', verbrand worden. Marcel niet.  Een tijd voor hij stierf heeft hij op de begrafenis van een ander lid van de duivenbond  nog gezegd dat men hem maar naar de verbrandingsoven in Ukkel moest doen. "Je hoeft zelfs mijn as niet mee te brengen", had hij tegen z'n Elza gezegd.

                Bij iemands dood weegt al wat die persoon ooit voor je belichaamde, heel anders dan alles wat hij of zij tijdens de momenten van haar of zijn leven zelf betekende.   Alhoewel sommige wetenschappers beweren dat we in ons brein geen beelden zien, zie je de dode bij het terugdenkproces duidelijk nog in hun manier van doen bezig. Zelfs zonder dat die beelden een andere, nieuwe boodschap uitdragen, blijf je meer dan ooit duidelijk voelen wie hij was...waar hij voor stond.  

                Aan Marcel hoefde je niet uit te leggen, waartoe fascisme leiden kon.  Rechtse proletariërs die 't vuile werk van de burgerlijke politiekers opknapten, hadden  z'n vader, een militant die de echte proletenkleuren verdedigde vermoord. Toch hield Marcel niet van structuren die iedereen in vakjes zetten.   Hij kon uren, dagenlang minutieus zijn werk ter harte nemen, en al hetgeen wij niet hadden gezien, uit de boekhouding opdelven.

                 Zijn staalharde ogen, die , als zijn mondtrekken op lachen stonden, heel zacht, geweldloos overkwamen.   Wij gunden hem zijn verbolgen blikken , op die zeldzame momenten dat hij dank zij z'n donker brouwsel Engels bier, alles wat hem op de hersenlever lag, innerlijk aan 't verergeren was.  Wij hadden op die momenten geen schrik van deze massa lichaam. Hij bewees ons daarvoor te vaak zijn goedhartigheid, door geraffineerd guitig met onze voeten te spelen.  Soms wilde hij ons al treiterend zijn macht in een wurggreep tonen of soms stond hij na het werk al met z'n dikke lippen smakkend,in 't gat van de bureaudeur, ons voor wat gerstenat uit de frigo uit te nodigen.

                Zo...en zoveel meer (waarvan hij het meeste heeft meegenomen?), was Marcel.   In alles en iedereen steekt zo'n grote hoeveelheid materiaal ter inspiratie...dat je precies nooit klaar raakt met het totaalbeeld van de wereld om je heen.          

                Het crematorium  dan, de plek waar men Marcel’s naam in monnikenstijl, verguld in een groot boek, neerschreef. Het vervangprodukt van Sint Pieter voor de 'vrij' 'zinnig' 'verstandelijken', die zoals ik, ook niet geloven in zomaar God, omdat niemand me dit woord ooit gedefinieerd heeft, maar ik geloof zeker in veel sterke dingen.

                .Toch eigenaardig, 'curieus', die oudere collega's op een uitstrooiplaats-met-bomen-in-bloei-zo-bijeen.  Vinden zij het leven in deze periode van hun leven nu eerst echt spannend, nu de grote ontknoping, het grote raadsel, zoveel dichterbij komt ?  Of zijn zij totaal ontmoedigd door dat beetje as dat daar uitgestrooid wordt ?  De grootste grollenmaker van de bureau, de grote Bonnewyn, afkomstig van een geslacht van clowns, trof dit alles het diepst. Misschien omdat hij Marcel nog 't best kende...of omdat hij net als Marcel ook zo dicht voor zijn pensioen stond. Net als de oude Roger Delfosse, een streekgenoot van Marcel en destijds een hevige anti-rexist, die we vorig jaar begraven hadden.

                Maar nu hetgeen ik in alle ernst zo lang onderdrukt heb, dat ik het bijna  weggecijferd kreeg.   Als zuiver traditioneel materialist durfde ik het gevoel dat ik in de oase-cafetaria kreeg precies niet beschrijven destijds. Je komt in die cafetaria terecht om er op de as te wachten. Heerlijke muziek.  Ik dacht, alleen aan m’n tafeltje, sterk aan het moment waarop ik mijn roos in een waterdicht kubusje water op het fluweel op de kist had gelegd, intens bezig met het heengaan van Marcel. Ineens, voelde ik een soort magnetisme via mijn voeten omhoogtrekken, precies alsof je twee magneten op afstand van mekaar afhoudt(of zoals in de kindertijd dat spel om een naald op een stoel te laten voortbewegen met een magneet onder de stoel).

    Die magnetische 'doortocht' ging vrij vlug...een dertigtal seconden.  Toen dat 'doortrekken' ter hoogte van mijn hart was, dacht ik ,'krijg ik nu een hartaanval' of wat ? Ik was even ongerust en zette mijn glas neer. Nee, er zat geen bier in. Enkele seconden van die lange halve minuut dacht ik toen dat ik me best ergens zou aan vasthouden.  Uiteindelijk toen die 'ervaring' in mijn hoofd kwam werd het een soort 'helder zichtbaar beeld' zonder woorden...een beeld van een soort lichtgevende piramide, het kan ook een kegel geweest zijn...in ieder geval iets dat van beneden kwam en slechts zichtbaar was op het moment dat het me letterlijk in mijn hoofd 'ontsnapte'. 

    Een beetje zoals van die science-fiction- tuigen die vanonder op tv in beeld komen en dan de ruimte in suizen...ja vooral dat blijft me bij...ik probeerde het aanvankelijk te begrijpen in de zin van dat Marcel ...of wie anders, in wezenlijk geconcentreerde vorm met al z'n ervaringen in een nieuwe outfit  'passeerde'.  Na de uitstrooiing liet Elza m'n hand gedurende twee minuten niet los.  "C'est comme on a tué moi –même”, zei ze.              Van toen af ben ik me voor zulke zaken gaan interesseren en ik probeer me zoveel mogelijk op het wetenschappelijke en bewijsbare te oriënteren. .  Een tijd erna veranderde heel mijn leven, een scheiding, plotse interesse voor boeken rond psychologie,...een andere stad om in te werken, boeken over de kracht van positief denken…ik probeerde zin van onzin van alle mogelijke ervaringen rond esoterische zaken te achterhalen, het kaf van het koren van de New Age-literatuur te onderscheiden. Uiteindelijk besefte ik dat het allemaal veel simpelder in mekaar zit dan veel uitleg die eraan gegeven wordt.

    “Ja Kunnan ?  Je maakt me benieuwd”.

    Octo  (aflevering 3,  wordt vervolgd)

  • antwoord op -welvaartwatcher-

    Danke voor de interesse en de reakties.  Op m'n homepage http://users.skynet.be/octo  onder philosophy vindt je essay 30 dat in verhaalvorm een deel van het antwoord op je vraag in verband met welk een energie een mens na zijn 'verscheiden' aanneemt...het antwoord zit in een voordurende evolutie waarbij ik zowel belang hecht aan de wetenschappelijke als de menselijke aspekten in deze materie.
    Een student fysica die m'n essays las, kon geen incorrect  gebruik van de wetenschap vinden.  Als we uit de straling na een bepaalde big-bangcyclus ontstaan zijn ,zal een deel van ons weer straling worden.  Hoe dat dan voelt of wat je ermee kan aanvangen probeerde ik in m'n voorlopig laatste essay (nog niet op internet) te raden...meer kunnen we niet.  De kans zit er dik in dat die energie weer heel de cyclus van straling, atoom, cel...zal moeten doormaken eer er ze weer in een konkreet verhaal als het onze kan heropduiken...het kan waarschijnlijk ook anders en dat vindt je dan weer in essay 30.  Rode draad en drijvende kracht en zin van dit alles : uit de onzin geraken...op 'onzin', net zoals op een mikro-of makropunt (zon,..)komt zoveel druk te zitten dat het geheel naar kleiner dan of gelijk worden met nul neigt...en dan ontploft het zaakje, de relatie ...of wat dan ook.

    Je kan ook ook simpelder stellen...een godsdienst volgen of wat dan ook,

    maar in essentie zijn we, menselijker uitgedrukt het vervolg van het verhaal van wat er voor ons kwam, op alle gebied; maar vooral zijn we een evolutie van een deel negatieve emoties die in positieve emoties omgezet worden...en de wegen ernaar, zijn vaak ondoorgrondelijk...zoals die van het go(e)d(e) ...vermits niemand volmaakt is, is dit alles eigenlijk een heel humoristisch alhoewel soms tragisch verhaal. Je kan er ook over komen praten als je in de buurt bent, over m'n voorlopig laatste essay 'het geheim van de pyramide' bijvoorbeeld. Het is zoals de dwaasheid die tot oorlog leidt die erger is dan de oorlog zelf...dwaasheid allerhande die in een proces naar wijsheid zit.  Individuele en kollektieve dwaasheid, een groeiend aantal mensen probeert er iets aan te doen...blijven proberen is de boodschap, op elke schaal, eenheid in verscheidenheid.

    octo