ROMAN/MEER DAN HET OPPERVLAKKIGE

  • afscheid van een goed man

    kos2008 008

    afscheid van een wijs en goed man

    afscheid van een verzoener van mensen

    afscheid van een werker, een doener

    afscheid van een vredebrenger, geen oorlog maar FRUIT uitvoeren

    afscheid van een hagelander die ontelbare bomen bloeien liet

    afscheid van een mens die geloofde in vrouw en familie

    afscheid van een medemens die mensen doorgronden kon

    afscheid van een iemand die het goede in iedereen beloonde

    afscheid van een ondernemer die werk schiep

    afscheid van een gelovig man in vele vormen

    afscheid ...en toch geen afscheid, maar een  her-verwelkomen

    verwachting hem in onze geest nog dikwijls te ontmoeten

    verwachting hem in gedachten sterkte te vragen

    verwachting hem nog dikwijls te citeren

    verwachting om van zijn gepast leren zwijgen te leren

    verwachting zijn heilzame invloed verder te zetten

    verwachting zijn lessen aan het moderne leven door te geven

    verwachting van zijn goed doen verder te willen geven

    verwachting van ons aan zijn daadkracht op te trekken

    verwachting van een steeds betere wereld

    verwachting van hem in ons eindstation weer te zien

    octo 

     

    de dag dat vader helemaal vertrok

                's Morgens te negenen, het hele dorp ineens zonder electriciteit na  enkele minuten wereldnieuws.

    Ontbijt.  Ik maak ook wat fruitsap voor m'n jongste.  Hij geeft me wat van de konfituur van z'n moeder's moeder.  Hij neemt afscheid en gaat werk zoeken  want men wil hem in 't zwart doen werken, daar waar hij vorige week soliciteerde.  Dag zoon, wat zal de dag van vandaag brengen" ?  Voor hem werk en een nieuw lief, voor mij, mijn vader bij het sterven bijstaan...al wist ik dat nog niet.

                Bijna alle vensters van het huis eens opengezet.  Met de kat en de hond wat bijgepraat.  "Vraag niet wat je baas kan doen voor jou, maar wat jij kunt doen voor je baas".  De hond leek er niet mee akkoord en de kat keek heel onverstoord.  Gaan eten bij ons ma...de afwas en het praten over de toestand van pa in de kliniek.  Uitzonderlijk zou ze in de namiddag niet met mij naar de kliniek rijden maar met de man van m'n oudste zus.  Ik zou eerst om 1600uur arriveren...na ook in mijn filosofenchalet wat opgeruimd te hebben.  Ik nam er ook twee hele mooie cd's met klassieke gitaar en vogelgeluiden mee.

    Nadat ons ma weer een aantal verhalen over vroeger had verteld naast het bed van haar man, bleef ik alleen met pa.  Gisteren nog was hij bediend.  Met Lucas de pastor hadden we over het leven van onze pa en ons moeder zijn partner sinds 62 jaar, verteld.  Toen de pastoor zei 'we zullen nu samen het kruisteken maken 'vertrok' vader's hand (plichtsbewust? )omhoog tot z'n voorhoofd...hij hoorde nog alles wat we zeiden.  Moeder of de pastor, ik weet het niet meer, bracht z'n hand naar de rest van de windrichtingen.  Heel mooi, ze was blij dat ze daar was om het te beleven...ook al was het soms zwaar voor haar. 

                De eerste paar uur toen ik daar 's anderendaags was,van vier tot zes, sliep hij heel rustig, al zag je dat hij het soms moeilijk had.  Hij legde z'n rechterhand op z'n hart en bleef zo heel lang liggen...met de mooie muziek op de achtergrond.  Op een bepaald moment werd hij meer en meer wakker.  Ik vertelde hem dat toen ik en ons ma en m'n schoonbroer daar rond vieren zaten, ik van hem een heel mooi beeld binnen gekregen had, van toen hij nog jong was en op z'n kamion stond in z'n marktkleding...zo met z'n marktportefeulle met allerlei bonnen en papiertjes van bestellingen en zo in.  Dit was achteraf misschien het teken dat hij vandaag op een bepaalde manier volledig hersteld zou zijn.  Telkens als ik nog zo'n beeld zal krijgen, zal ik misschien weten dat hij kortbij is.  Al wat je hoeft te doen is misschien warm aan hem te denken...of hoef je dat niet te doen en komt die nog rondzwevende energie van hem... vanzelf binnen ?

    Z'n jongste dochter en haar man en m'n jongste zoon waren al geweest en men middelste zoon kwam ook binnen nadat ik vader had verteld van het treineindstation, waar afstappen ook nog mogelijk is. Een eindstation ligt gewoonlijk aan zee, aan het begin van een andere materie dus.  "Jij zult afstappen en ook in een eindstation is er nog iets...jij zal vóór ons weten wat."  Ik moest profiteren van het wakker zijn van m'n vader en hem nog een aantal dingen proberen mee te geven, er kwamen  tranen bij me op die me nadien nog makkelijker deden praten.  Ook m'n middelste zoon begon te praten en we hadden een gesprek waaruit bleek dat onze stervende voorzaat zich om ons geen zorgen moest maken.  Wat later zou ik met m'n zoon vertrekken want ik zou de nacht met ons vader komen doen.  M'n oudste zus en haar man zouden me voor een viertal uur aflossen.  M'n tweede zoon zou nog eens bij z'n bomma binnengaan en ik wat rusten. M'n jongste was in de dag geweest.   Ik was nog maar een halfuur terug thuis of ik kreeg telefoon dat ik en m'n zus toch maar best zouden opkomen.  Zo beleefden we toch nog het laatste halfuur van het moedige gevecht van vader.   Het leek of hij op ons had gewacht. 

    Ook m'n oudste zoon was aanwezig bij dit heel mooi gevecht dat eindigde in een overwinning van een veel kalmer gelaatsuitdrukking dan de kalmte zelf.  Wij, drie kinderen, hadden ieder een hand op hem en ik streelde voordurend z'n linkerslaap.   

    De mannen bleven traanloos, (bij déze gelegenheid dan toch) de vrouwen moedigden hem onder hun tranen aan nu niet meer te vechten en zacht te gaan.  Ineens de voorlaatse adem...het luchtzuigen stopte...het leek z'n laatste adem, maar hij herpakte zich nog eenmaal, nog één teug, nog één hartklop....en dan de rust, het helemaal overglijden naar het vervolg, de afstap in het eindstation.

    In stilte zaten we lange tijd rondom hem...en later wisselden we onze gevoelens en praten ook nog met hem alsof hij er nog was...de rest is niet zo belangrijk, praktische zaken.
    Hij was heel mooi, de laatste keer aangekleed op z'n best, met z'n sportschoenen...als je z'n been aanraakte leek het wel weer een jongen.  Onze jongen.  De dans van het lijden ontsprongen.   82 en nog bijna geen rimpels.  Nu ik dit herlees realiseer ik me dat het herseninfarkt dat hij negen jaar eerder heeft gemaakt aan zijn linkerkant gebeurde, de kant van zijn denken, de  emotionele wereld, waar hij weinig tijd voor maakte was nog niet versleten...eerst sinds dan heeft hij vooral de eerste paar jaar daarna kunnen wenen telkens hij iets te emotioneels zag of hoorde.

    Nee,hij was dan toch niet naar Congo gegaan om de werkeloosheid op te lossen. Hij had hier in België zijn strijd gestreden.  

    Octo

  • Doodsgeluiden (afle4romanblog)

    Afbeelding 004

    Doodsgeluiden

    Kunnal beloofde me zijn finale tekst over het alfa en omega van het leven mee te brengen.  "Een tekst over steeds weerkerende bigbangcyclussen,waarbij alle energie aan 't eind van zijn evolutie na de ineenstorting van de expansie  weer vanuit de druk in het ene overbebleven punt  uiteenspat om weer een universum, een kosmische wieg voor de eerste nieuwe cellen te maken." Hij vond dat simpel natuurlijk.

    "Het leven zelf is een oproep om leren lief te hebben Kunnal maak het niet te ingewikkeld".

    Voor het slapengaan, bleef ik nog wat doorfilosoferen  aan de toog van 't Heelal. Onwillekeurig dacht ik aan mijn uitgangspunt over het begin van 'zijn', een onjuist beeld daar een begin gewoon een stap in een reeks evoluties is.  Zijn 'is', omdat 'niet zijn' gewoon niet kan. Kleiner of gelijk aan nul moet er in de natuur altijd aan...omdat het geen zin heeft.  'Bestaat er een energievorm die heel onze evolutie niet heeft nodig gehad om tot een vergelijkbaar bewustzijn te komen ?', dacht ik. Zo'n energievorm zal dan wel uit dezelfde materie als het goede gemaakt zijn...wat me bij de twee laatste dagen van onze bracht.

    Men weegt méér met water op de longen. Men is echt fataal moe. Het hart heeft moeite met de wil om nog verder te leven, om niet dood te gaan. Vandaar het borrelend protest van keel en neus...zoals een pomp die het water in een ondergelegen kelder probeert leeg te trekken en pruttelt omdat er teveel lucht op zit. Ook als een motor die moeilijk start...weer iets waarbij ik later aan hem denken zal. Hij die sterft is in ons...maar laat hem alleen in ongeschonden, stralende, lachende vorm toe...niet in zijn pijnkanten en moeilijk zijn. Een man sterft. Een man lijdt. Nu niet meer wakker maken als hij dit door slapen vergeet. De overkant lijkt niet te wenken. De overkant is in ons. Nog zoveel te bespreken ?Nee. Alles is gespeeld, gezegd, gevoeld, voltrokken om in de nog levenden doorgetrokken te worden. De oude leeuw, zijn vel nog bijna jong. De laatste kwinkslag, een paar dagen geleden toen ie aan z'n schoonzuster vroeg of ze dat nog kon 'kaasvla' maken, zoals ze voorgesteld had. De eindgeluiden kabbellen intussen door als een te dikke vloeistof op een verroeste bedding.

    In de nabijheid van sterven lijkt het leven soms zo onbegrijpelijk als makkelijk, zo zwaar als licht.

    Niets heeft nieuwswaarde meer. Alles is. Krant ? Journaal ? Who cares...even respectvol stilstaan bij het uitbollen van dit unieke leven dat aan zovelen zoveel heeft gegeven...tot en met deze zin van hem en van m'n eigen. Wat hebben we gemeen ? We  zijn eigenlijk zowel gelijken als tegengestelden.

    's Morgens. De lege kliniek. Zoals heel laat en heel vroeg op eender welk ander werk.

    Veel minder drukte. Fijn, we zijn in de dag met teveel overbodige dingen bezig. Vliegen de jaren eigenlijk, zoals ze zeggen ? Zeker als je terugkijkt op een leven, op levens. Zeker als je het geheel van de opdrachten beseft en de oneindigheid in verbindingen tussen mensen.

    Geen illusies. Nee. Dat zijn het niet. De droom vermomd als dag of nacht...als slaap of wakker verklaart zich 24 uur lang opnieuw en opnieuw tot de eerste indrukken bij 't ontwaken echt begrepen worden, herdacht, hervoeld, herleefd, INGEZIEN. Vandaaruit bestel je dan de bouwstenen voor de nieuwe dag.

    Opeens een herseninfarkt, de dag na een begrafenis in de aangetrouwde familie. Niet meer, moeilijk, beter en weer niet meer kunnen stappen. Van niet meer kunnen wandelen en praten naar stappen en spreken...hij zetten een geweldige prestatie neer. Na het terug vooruitgaan, het weer achteruit gaan als men het leven op allerlei manieren leren doorleven heeft.

    Vragen bij het sterven. Doodsgeluid en z'n variaties. Ineens het geluid van een bijtje in z'n neus, zacht gezoem...waarvoor is leven vandoen ? De weg naar de eerste cel is dezelfde als de weg naar de eerste natte zoen.

    Het leven, zich herhalend en verrijkend.

    Proces van trachten en waardigheid.

    Zacht vel, oud hoofd als het niet lacht. Bijgeloof. Alles wat na de tand des tijds geen herinnering meer is.

    Werken en leven. Het is niet zozeer dat werken dat we hier komen doen, maar wel de indrukken die we opdoen en nalaten...of wie weet meenemen. Alleen het positieve heeft hierin belang.

    Blijft de zachte mens uiteindelijk over...bevrijd van al dat wantrouwige opgejaagd zijn door 't systeem en door negatieve emoties ?

    Men stelde ons kinderen een God voor, streng...zoals Pa's soms met al hun angsten streng zijn...gezegend zijn dan een aantal ma's die niet alleen streng maar zacht kunnen zijn.

    Klinisch. Alle dagen bloed pakken en tests blijven doen, moet dat wel ? Met mijn verse paardemelk als symbool, komt hij de tunnel beter door...en ik heb de luxe van hem gewoon pa te noemen , de verplegers en dokters zeggen altijd mijnheer X. Behalvelater op de palliatieve afdeling van de eindbestemmingvan het leven. Dames, heren zo'n infarkt, komt die niet ook door al die pillenbrol ?

    In de kamer met het kruisje, mee wachten op dood...een barst in het bezetsel van al die keren dat het leven hier reeds kapotbarstte, de lijdenden bevrijdend ? Zijn schoenen staan nog warm aan de radiator, zal hij er nog ooit mee vertrekken ? "Ik hou het niet meer vol", zei hij maar toch nog dankbaar om de luchtmatras die men hem gegeven had. "Trek het je niet aan. Je krijgt zeker een hoge post in de hemel".

    Er komt een moment dat men de strijd wel moet opgeven, tegen dat moment heeft hij altijd gevochten. De mens wikt...,je eigen conditie en veel iemanden beschikken.

    Een neutrale filosofie en een sociaal-politiek systeem in evenwicht...en inzicht in ons gevoelsleven en dat van anderen...en er zou veel minder vermijdbare onrust zijn. Een afdeling in het hiernamaals 'stemgedrag bij verkiezingen' zou moeten bestaan...idee voor een roman.

    In realiteit zal het wel zo zijn dat de nazaten altijd weer een tijd met dezelfde dingen gaan gekonfronteerd worden...waartegen de optimistische ik al van bij het typen protesteert en hier bij een nalezing in volhard.

    Als iemand zelf niet aangemoedigd wordt, ga je later de mensen meer aanmoedigen... .

    Dank aan de kinesist die de fluimen zacht kon lossen en het spuitje waardoor hij weer zichtbaar van z'n slaap genoot.

    "Ga je werk maar doen, ga maar weg", tegen teveel maseren kon hij ook niet meer, nooit gewoon geweest veel lichamelijk kontakt te maken. Als ge vertrekt Pa, niet kwaad vertrekken...want in feite zit in U een beminnelijke mens. Niemand moet niemand iets verwijten...want hoe het komt dat je zo of zo bent, dat is een veel te lang verhaal". Een vrouw voelt hoe het haar man en kind gaat en zal daar ook geen enorm lange uitleg aanhangen.

    "Da ne beminnelijke mens zo moet afzien...betekent misschien dat de beminnelijke mens zelf al vertrokken is...terwijl de moeilijke mens zijn bevende arm probeert tot rust te brengen. Geen schrik hebben , ne mens kan ni sterven en zeker gij niet ". "Als ik je niet meer moest zien is't de laaatste keer zeggen ze altijd...maar ik zal je blijven zien, denk daar maar eens over na."

    "Is er nog iets dat je geire had willen doen en dat ik in jouw plaats kan doen ?"

    "GEIRE is NIKS" ? antwoordt hij, waarmee mijn geduld met hem op is...altijd heeft alleen wat je MOET doen, het werk voor hem geteld...weinig plaats voor filosofie... . Hij mag z'n nuttige kijk op het leven hebben , ieder vlucht wel voor iets anders. Alle laatste dagen in de kliniek brengen een ander facet van 'onze vader' zijn zijn naar boven. Heeft hij zichzelf wijsgemaakt dat anderen hem door hun gedrag mede immobiel maakten...of is dat zo ? Ik besef het en durf er aan denken...da's toch al iets.

    octo  (wordt vervolgd)

  • Herberg 't Heelal(Romanblog aflev.2)

    Herberg het heelal LachenDSCN0685

    De herberg van cafébaas Ober lag in de wijken rond de Zavel, navel van zowat alles wat er in het leven te ‘krijgen’ was . Midden deze buurt had je voor elk wat wils.  Eten, drinken, kopen , ter kerke of naar de eigenlijk trieste, maar plezierige meisjes gaan, noem maar op.  Mensen wonen er, kwamen er naar hun werk, zochten er naar cultuurbeleving of naar een plekje groen.  Van achter de venster waar ik nu schrijf, heb ik een panoramisch overzicht op een deel van dat alles wat ik zopas even beschreef.  De eerste sneeuw van november is vannacht gevallen en het al winters aandoende herfstlicht tovert zijn lichtshow voor de gegadigden die het willen zien, dwars op de natte, reeds bladerloze takken van de bomen.  Op de scheurkalender stond een weerspreuk over Sint Cecilia, want het was haar dag en het weer op die dag zou tekenend zijn voor de rest van de winter…dat beloofd met die sneeuw van vandaag.  We zullen het zeker weer overleven.  Als microscopische organismen, in  de donkerte hoekjes van de oceaan, op tienduizend meter onder het oppervlak,  dat kunnen,  dan wij ook wel zeker.  Ik vraag me af of dat alleen in de buurt van die warmwaterbronnen aldaar is.  Zal ik eens even moeten googelen…wie weet zijn ook wij daar als ééncelligen begonnen.  Dat zou meteen verklaren waarom schrijvers en niet-schrijvers nog altijd alle dagen op zoek zijn naar het meer dan ‘oppervlakkige’ in het leven.

             Ook diegenen die niet zo bezig zijn met hoe de wereld in mekaar steekt en wat er nu eindelijk de zinnen van zijn, weten van zichzelf nog niet dat het ook zoekers zijn.  Dat merkte ik gisteren nog aan de toog van Ober, een rijzige man met beminnelijke glimlach, die als geen ander de kunst van het luisteren en zwijgen, vooral zwijgen verstaat.  Al gauw merkte ik dat hij naar zijn klanten toe, of moet ik vrienden schrijven, over een delicaat invoelingsvermogen beschikte.  Hij kon ook gerust iedereen maar wat laten tateren of praten terwijl hij naar een, aan de algemene stemming van eenieder, of de individuele behoefte van een bepaald iemand, aangepast, muziekstuk zocht. Zijn herberg ’t Heelal, was een plekje in ’t andere heelal, waar ongeacht huidskleur of overtuiging , jong en oud, kunstminnend of sportief of wat dan ook, op regelmatige basis bijeenkwam. 

    Een paar jaar terug  voordat ik er een kamer huurde, had ik het Heelal ook al wel bezocht en het was me opgevallen dat het niet alleen een café, maar ook een soort mini cultureel centrum was.  Aan de affiches en info in ’t lange café, kon je opmaken dat er zowel filmavonden, poëzienachten als optredens van een speciaal publiek van muziekkenners doorgingen.  Regelmatig hing er ook ander artistiek werk aan de muren van het Heelal.  Het heelal zelf had zijn sterren en planeten en stelsels, café het Heelal zijn mensen en hun banen rond mekaar.  Het was niet zo’n café waar iedereen zo maar een beetje voor zichzelf zat uit te staren in functie van een zielsloze economische activiteit.  In zichzelf gekeerden bleken er even op hun gemak als de meer extroverten, even boeiend ook.  Hier geen gokautomaten of dartstoestanden, maar hier en daar een boekje met plaatselijke of meer verwijderde gedichten en een hoekje met wat literatuur. 

    Al kreeg het Heelal geen subsidies, het dreef op de geestdrift van eenieder die er al eens ter vervanging achter de tapkast stond of eenieder die zich vrijwillig achter één of ander initiatief zette.  Van de morgen was het Otto Rongo, medehuurder van het Heelal, die tapte.  Hij had de lange haren van iemand uit de jaren zestig, vorige eeuw en de soms stuurse blik van een indiaan die enkele eeuwen terug bezorgd over de prairie keek; toen hij de eerste blanken toekomen zag.  Otto en Ober kon je in ’t stad op hun stalen ros tegenkomen, de ene richting dagshift, de andere richting avondploeg.  Beide humoristische en alternatief ingestelde mensen met een heel grote dosis relativeringsvermogen.

    De avond van deze zaterdag de 22ste november valt inmiddels aan de vooravond van de late namiddag over ’t stad.  Ik surf even naar een paar linken op mijn blog en kom bij http://www.mo.be   uit, wereldnieuws vanuit een zo min mogelijk onbevooroordeelde hoek, die net zoals ’t café alhier op veel persoonlijke inzet drijft.  Onderaan links klikken op wie ze zijn. Opbeurende instellingen.  Heeft een mens wel nodig van tijd tot tijd. Om doorheen zo’n dingen te komen als dewelke ik vanmorgen in de Morgen las.  Onze langst dienende parlementariër Herman De Croo wil het gevangeniswezen privatiseren dus, ’t is hem allemaal te duur, er is geen geld meer voor (er zou geen geld meer voor zijn), die cipiers staken altijd enz… .  Mijnheer Cromagnon, wil meer van die enkelbanden die stalkende ex-en van hun ex-partners moeten weghouden enzoverder…als het maar opbrengt voor het soort van mensen die dit jaar miljarden aan geld in rook doen opgaan hebben op de beurs.  Maar er komt verandering, merk ik aan de meningsverschillen tussen liberalen en neoliberalen, aan de bezonnener reacties ook op de politieke forums op het net, waar er al minder gescheld wordt en al eens meer nagedacht.  Misschien kan ik als illustratie vandaag een spotprent à la Zak in de Morgen proberen, of toch maar een foto ?  Zal wel zien en jij nu tien minuten eerder zag je het ook.

  • ROMAN : MEER dan het OPPERVLAKKIGE (1)

    Foto 3Op zoek naar mezelf, de andere en een kamer, beland ik op een dag in een november als een oud, donker kasteel in de mist, in een herberg; na de oktobermaand van het jaar waarin alle beurzen naar beneden tuimelden.  Oktobermaanden zijn daar goed in. Dit had zich even goed in 1929 kunnen afspelen in dollaramerika,  oom Sam, de oude man met de strenge hoed, die heel de wereld nodig heeft; maar het gebeurde ergens middenin de afgezaagde Belgische driehoeksverhouding, Europa  dus, de oude eurovrouw die opnieuw verleidelijk wil zijn…en de tijd schreef alle dagen 2008 in ’s mensen agenda’s.

             Meer dan een kamer heeft een lichaam met een geest als de mijne soms niet nodig.  Een bed, een schrijfzetel en een tafel, een laptop en een lap erop. Een internetaansluiting om te zien wat er in de wereld buiten mijn nieuwe stad gebeurdt en wat interactie met mensen die daar dan op reageren. Alhoewel, die wereld met zijn economie en zijn gebeurtenissen, sociale slingerbewegingen en politieke domheid; ik heb er soms wel even genoeg van.  Mijn missie leek me voor een belangrijk stuk volbracht. Verder over de geschiedenis in al zijn filosofische en religieuse schakeringen schrijven, leek me geen optie. In alle mogelijke literaire stijlen had ik de huidige stand van de wetenschap al laten paren met dat bruikbare deel van de filosofie dat nog niet zoals door vele grote filosofen tot zuivere wiskunde was verkracht.  Je weet wel, die onzin in de zin van ‘hier staat een boom voor je neus’, maar ‘is dit wel een boom, het is hout’ ? 

    Nee,  diegenen die zich aan de zin van het leven en een betere wereld  interesseren kan ik nog altijd naar mijn blog verwijzen.  Die blog, een beitel die uit het marmer van de onverschilligheid en domheid, dagelijks een beeld van zin in het leven probeerde te houwen. http://filosofischverzet.skynetblogs indien romans je ding niet zijn. Als je echt alternatieven en links naar alternatieven voor alle mogelijke rotzooi zoekt, ga je daar maar best eens langs.

     Zoals iedereen vind ik mijn alternatief net dat ietsje meer hebben omdat het met alle subjektieve, menselijke faktoren rekening houdt.  Revolutie hoeft voor mij niet als daar nog meer oorlog aan te pas komt. Objektief bekeken hebben de andere vreedzame alternatieven op hun manier dan weer een beetje meer gelijk, rekening houdend  met de capaciteiten van het systeem om mensen dom en in hun nefaste gewoonten te houden.  Daarom ook mijn voorwaardelijke steun aan hun binnen het huidige verkiezingssysteem passende taktieken.  Graag had ik liever eerst een voor elke regering bindend internationaal referendum rond een basisprogramma zien organiseren.  Hopelijk zijn internationale maatregelen voor gelijke lonen voor hetzelfde werk , plus een uniforme sociale zekerheid, universeel rechtvaardige taksen en reconversie van de wapenindustrie genoeg om het trieste lot van velen uit de klauwen van het casinokapitalisme te halen.  Wat die nog voor de wereld in petto heeft, Het Heelal mag het weten. Het zou wel eens kunnen dat we meer in de richting van wat nu nog maar een positieve utopie lijkt, evolueren moeten indien het blinde geloof en ongeloof in speculatief geld en goud verder richting totale rampspoed evolueert.

             De herberg had een kamer vrij.  Er stond waarachtig een kast in en een hoekje met een lavabo in mijn ‘heelal’, wat trouwens ook de naam was van het door één van de cafébaas gehuurde etablissement . ‘Het Heelal’ had geen eigenaars, alleen maar huurders.  Het Heelal was eigendom van de bazen van een middelgrote brouwerij.  Bazen zij in feite ook  huurders…ook zij vertrekken op een dag.  Net daar wou ik me voortaan wat meer mee gaan bezig houden.

             Al vlug noemde ik m’n buur en eigen cafébaas ‘ober’ en de spiritueel ingestelde man kon erom lachen.  (wordt vervolgd)

    octo