psychologie

  • wat goede raad

    de twaalf geboden

    ontwikkel het sterkere in jezelf

    tracht naar objektieve kennis

    overwin je negatieve emoties

    wees solidair met rechtvaardigen

    doe jouw deel van het werk

    neem de tijd voor stilte en natuur

    geld was een middel, geen doel

    ontdek de ware betekenis van trouw

    leef niet alleen om te werken

    overmatige konsumptie vervuilt jezelf

    ontdek de symboliek van de zin van het leven

    kunst brengt je dichter bij de kern van het leven

     

     

    http://www.youtube.com/watch?v=04YrD5InxzA

    http://filosofischverzet.skynetblogs.be/archive/2010/04/21/verdeel-heers-40-moderne-recepten.html 

     

     

     

  • to everyone who is open for 'it'

    http://bloctaafblogartist.webs.com/apps/blog/

    Engelse vertaling van mijn tekst 'aan iedereen die'

    100_2338.JPG

    link naar socio-politieke artikels filosofisch verzet per titel :

    http://filosofischverzet.skynetblogs.be/archives/category/politiek.html

    voor andere essays, filosofisch en zo meer, zie de link in posts hieronder of andere blogs hiernaast

    vervolg alle 15 ? blogs handig te vinden via de meeste blog-linken op

    http://voortijdigtestament.skynetblogs.be

    engelstalig vervolg filosofich verzet voortaan vanaf juni2011 via

    http://talespoemsessays.blogspot.com  en facebook

    maar vroegere Engelstalige blogs blijven bestaan (sorry voor hier een daar een taalfout op die oude blogs)

    groeten, de blogkunstenaar KnipogenLachen

  • Links en Rechts. Achter het uiterlijke.

    100_0538

    octo filoview : de seizoen, koud en warm, net als het innerlijke in alle mensen,

    in de één wat meer van dit en dat dan in de andere

     

    Vanaf heden, behalve uitzonderingen, de meer filosofische bijdragen, kunst...op http://filosofischverzet.skynetblogs.be  , de meer actuele poltico-sociale dingen op http://filosofischverzet2.skynetblogs.be

    Links en Rechts. Achter het uiterlijke.

    Vele verschijnselen hebben twee kanten. Neem nu het links en rechts in de politiek. Dit lijkt niet alleen een simpele tegenstelling in alle mogelijke gradaties tussen diegenen die er warmpjes inzitten en diegenen die het ook in alle mogelijke nuanceverschillen, niet zo breed hebben. Normaal gezien zouden deze laatste in een democratie in de meerderheid zijn. Niet zo in de praktijk. Te velen die van een loon afhankelijk zijn of teveel zelfstandigen, vereenzelvigen zich met politieke partijen die de belangen dienen van het grootkapitaal, in concreto de speculatie gansters op de beurs, diegenen die de melkprijzen en zo bepalen, de wapen-en andere lobbies…om maar enkele actuele voorbeelden te geven.Tel daarbij diegenen op die gestopt zijn met over moeilijker dingen na te denken of in slaap gewiegd door een bepaalde media en zij die men nooit leren denken heeft of willen denken hebben en combineer deze toestand met een volksaard die al eeuwen door kerk en kapitaal, buitenlandse bezetters inbegrepen werd verkracht in feite… en je bekomt alle soorten partijen en mensen van politiek en sociaal conservatisme.  De Nederlanders, al 400 jaar eerder een stukje bevrijd van eng clerikaal catholiek denken, hebben daar een stuk minder last van al neemt hun media een stuk van die rol in behoudsgezinde traditie over.

    Je kan dat conservatisme ook nog van een andere kant bekijken ook…de menselijke kleine kantjes, de karaktervorming doorheen alle mogelijke overgeërfde en zelf gecreëerde ballast. ..langsheen de tocht die, noem ze groei naar echt mens zijn, noemt. Je kent dat wel, het nooit genoeg hebben, het altijd bezig zijn met te hard te werken ,omwille van dan niet met de problemen van de andere kant van het zijn geconfronteerd te worden, zijnde de verhouding  naar de familie,partner en naar de kinderen en naar alle andere soorten relaties daar rond toe. Op zichzelf is er niets mis met een beetje conservatisme in bepaalde etische zaken, in onze cultuur van ‘mijn borsten zij te klein, opereren maar’ en zo meer. Het zijn doorgaans de conservatieven op gebied van de ‘solidariteit’ die de eersten zijn die ‘afgeven’ op,(zich storen aan) mensen, die zich met een vervangingsinkomen al dan niet moeten door het leven slaan en die anderen die (maar) aan een trager tempo kunnen of willen werken, doorgaans ook voor profiteurs al dan niet luie mensen, uitmaken.  Vaak zijn het ook die mensen die bijvoorbeeld eerder dan anderen geneigd zijn om eerst hun portefeuille en dan hun hart te laten spreken bij het nemen van beslissingen. In veel gevallen hebben ze het te hoog in de bol of willen ze om enkele centjes meer keihard blijven doorwerken tot ze 67 jaar zijn, een zaak die  door media en politiek in Nederland, net als de privéverzekering in het gezondheidswezen, al heel gewoon geworden is.  Waarom ze zo zijn ? Om er materiëel beter aan toe te zijn dan anderen ? Om de innerlijke leegte te lijf te gaan ? Naast de vele opdelingen waardoor ‘verdeel en heers’ mogelijk wordt, wil ik er geen bijmaken…maar het is goed om toch even bij dit fenomeen stil te blijven staan.

    Nochtans, een fijn observeerder merkt bij deze groep van op maatschappelijk, niet etisch vlak conservatief ingestelde mensen dat ze ook een andere kant hebben, net als bijna iedereen trouwens, een lievere, een socialere…een mogelijkheid voor hun ,om van hun strak dogmatisch handelen en voelen vooral, weg te evolueren.  Dat kunnen ze niet alleen, daarom hebben ze anderen nodig. Eigenlijk zijn we allen mekaars psycholoog, pastoor, advocaat, politieker, verpleger,klankbord, collega,artiest, schrijver van onze levensscenario’s en ga zo maar door.  We betalen op velerlei manieren voor veel van al die dingen die we mekaar gratis zouden kunnen geven…gewoon omdat niet iedereen er klaar voor is en we tot nader order WILLEN meedraaien in een samenleving  die teveel op ongezonde wedijver is gebaseerd. 

    Dat neem je niet alleen weg door uiterlijke politieke verandering, maar ook door innerlijke verandering. Dat kan beginnen bij die mensen… bij wie het nog moet beginnen… met het tijd nemen voor poëzie bijvoorbeeld. Met meer je eigen leven dan dat van de ‘sterren’ te willen leiden. Met te beseffen dat de zeven kunsten belangrijker zijn dan weer zeven nieuwe winkels te kunnen openen of te veel huur te vragen en alles op te potten…het oppotten van je geld, zowel als je warme innerlijke of je sociaal willen zijn.  De anderen, de meer socialen, lopen vaak met hun kop tegen de muur; want ze regeren de wereld nog niet voldoende. Te veel wetten worden nog gemaakt door hen met alleen stalen zenuwen…die alleen ontspannen als hun gezondheid hen er eindelijk toe dwingt in vele gevallen. De gezondheid van de mensen die meer op hun gemak willen leven wordt ook vaak ondermijnd door het noodgedwongen samenspel met hun tegenspelers…zij hebben te leren van meer ‘onder hun uit’, assertiever te zijn…op te komen voor hun eigen manier van willen leven. Vooruitgang, op alle gebieden,kind van tegenstellingen.  “Life, take it and endure it”, zei iemand me gisteren dat een schrijver dat gezegd had.  Het leven niet kritiekloos uitzitten. Oh ja, mensen die over andere dingen dan geld en macht praten, over hoe ze zich willen VOELEN als ze een dag deze wereld gaan verlaten…ze bestaan nog.  Iets ‘bereikt’ hebben in het leven hangt nog teveel af van HEBBEN, dan van ZIJN.

    Octo 25/09/09

  • Helse cirkel der medicijnen.

    100_1628

    octo's filofiew-pictures : er was een tijd, die nu primitief genoemd wordt...mensen uit de stam baden in proper water en tot de sterren... 

    Helse cirkel der medicijnen

    Vooral de huidige generatie tachtigers en ouder, leven nog bij gratie van tot in de twintig soorten pillen. Geen mens die zich nog afvraagt in welke mate dit alles meer te vermijden geweest zou zijn en welke pillen zelf overbodig zijn.  Dokters hebben geen tijd om deze mensen te vragen hoe ze hebben geleefd en wat ze hebben meegemaakt. De naweeën van de 1ste wereldoorlog nog meegemaakt als kind, moeten werken als de pachters uit ‘het gezin van Pamel’ of bekender voor de jongere mensen…als de kleinzonen van de kinderen uit ‘Priester Daens’. De tweede wereldoorlog op hun dak gekregen. Daarna geleidelijk een modern hels werkritme aanvaard.

    Mensen die wegens ouderdom niet veel meer kunnen, met de mogelijkheden die een fit lichaam biedt althans, zeggen soms als men ze vraagt ‘wat doe je nog’ : “ niks meer” .  Nochtans voeren ze een dagelijkse strijd tegen allerlei soorten kwaaltjes…wat vaak erger is dan ‘werken’.  Als je hen helpt zitten en opstaan, kraken al hun botten ervan…zo erg dat een gewone omhelzing soms een ingewikkelde zaak wordt.  Nog altijd werken mensen zich te pletter om hun levensstandaard te handhaven, ja zelfs om gewoon te overleven of hun job niet kwijt te raken.  Ze raken overspannen omdat ze niet genoeg vrije tijd hebben of deze aan overconsumptie van veel inhoudsloze dingen besteden.  Ze laten zich vangen door een ongezonde levenswijze of hebben denken deze nodig te hebben om het tempo van leven de dag van vandaag aan te kunnen. 

     Steeds vroeger en vroeger nemen ze slaapmiddelen en pijnstillers. Pijnstillers, daar kan ik inkomen…maar vlug naar slaapmiddelen grijpen als een simpel reset-middeltje…is dat wel gezond ? Om over jezelf en al wat je uit je slaap houdt te praten…daar kruipen uren en uren in…en dat is onbetaalbaar en in die zin zijn we niet opgevoed.  Tijd en een vriend die luistert, mensen die raad geven, een boek dat helpt…dat is natuurlijk allemaal te duur geworden in het professionele geval en te ‘gewaagd om het over te hebben’ met mensen uit je omgeving…in deze wereld waar te velen even ‘perfect’ als de aardse sterren willen zijn.  Ook indien we gezonder zouden leven, dan hadden we niet zoveel pillen nodig.  

    We slikken anti-cholesterolpillen, vaak zonder aan beweging en gezond eten te doen en zonder ons af te vragen of die cholesterol ook niet met onze innerlijke spanningen of voedingsgewoonten te maken heeft.  Als we meer met al die oorzaken en redenen rekening zouden houden, zou onze bloeddruk wel zakken en wij kalmer worden en tevredener zijn.  Vóór je dat allemaal  door hebt, gaat de maag protesteren…wat naargelang de graad van aantasting steeds weer zwaardere medicijnen vereist…en dat terwijl er ook natuurlijke produkten bestaan die helpen. Teveel medicijnen nemen kan dan weer gevolgen hebben voor het urologisch wegennetwerk, de stoelgang enz… .  Op de duur heb je voor elk medicament dat je neemt een ander medicament nodig dat de effecten van het vorige teniet doet…en als je dan de bijsluiter leest…er garantie voor staat dat je weer een volgend medicament zult moeten nemen omdat je wonder boven wonder toch wat misselijk bent !  Op sommige gebruiksaanwijzingen die een ‘filmlaag’ op je maag moeten zetten om je eten beter te kunnen verteren, staat doodleuk : ‘lichte verhoging van de kans op een herseninfarct of een hartinfarct’…terwijl pattatenextract een natuurlijk produkt hiervoor is…een stuk rauw patat helpt zelfs ook al soms.     Het lijden van onze oudsten van dagen weze  ons een les. 

    Vaak zit je intuïtie over iets nemen of niet meer nemen goed.  In de tijd van de kinderjaren van de huidige twintigers, was het ‘in’ om voor een bronchitis antibiotica te nemen…je was een slechte ouder als je het je kinderen ‘ontzegde’. Weg met de natuurlijke weerbaarheid, er moest worden aan verdiend.  Nu zijn de ziekenhuisbacteries al zo slim geworden dat er geen enkele antibiotica meer tegen opgewassen zou zijn.   Mensen worden vlugger  uit het hospitaal ontslaan, om dat ze niet extra-ziek zouden worden of stellen het uit om opgenomen te worden.  In hoeverre is er trouwens controle op de hormonen en de medicamenten die zieke en gestresseerde dieren toegediend krijgen voor wij er een stuk van binnenkrijgen ?  Ziek zijn, het is allemaal verbonden met vele andere zaken en dan hadden we het nog niet eens over erfelijkheid. Dat er veel geld mee te verdienen is en we er teveel voor afdokken heeft dokter Dirk Van Duppen van één van de groepspraktijken voor betaalbare geneeskunde al bewezen en meer en meer krijgt zijn Kiwi-model navolging en worden er delen ervan ingevoerd.  Een goeie babbel en bezoekje aan een bibliotheek of aan de komende beurs van het andere boek is misschien meer aan te raden dan een bezoek aan de apotheek…die babbel is misschien af te raden binnen de context van de geldmaatschappij, want in die zin ‘levert dat niks op’.  Een sociaal gezondere maatschappij is er zeker één met meer tijd tot filosofische overdenking en bezinning.  Alle aanleidingen zijn goed. Neem maar de volgende twee woorden : lijden en over-lijden…vul je eigen beschouwingen hierover dus zelf maar met je eigen reflecties in. Santé.      Octo25/08/2009

    gastadvertentie : u wil zich voor een ontwikkelingsproject inzetten ?

    wordt internationaal actief

     http://www.intal.be/ 

    of :

    http://www.bevrijdewereld.be/pages/bw/bw_voorstelling.aspx#bevrijdewereld?/pages/bw/bw_voorstelling.aspx?true?undefined?undefined?bw?bw_voorstelling.aspx 

  • Oh heavenly whisper !

    100_1304

    Oh heavenly whisper

    Hadn’t seen here in years.  But in the night she came in a dream. We met, set on the kitchen table of long ago, talked long and deep while in fact, I was in Africa for two weeks, and she in Europe. We talked about what we had learned  and what we had left. To blame was the situation in general. We were born out of a force of circumstances and while growing up we were confronted with the unsolved  emotions of others and our own.

    What is faith in a love-relationship ? Is it an agreement to stay faithful to one person in body and soul or is it a commitment to deal with the heritage of what went wrong in the relationships before our birth, which in the end, had to lead to us ?  It’s the second part of the answer that is the most difficult part to analyze, because roads tend to split because one person does not have all the answers.

    Men do not understand why women often seem to run in to tears more ten they do.  When a woman wants to break up a relationship, she will try to put the ‘blame’ on the male…or the other way around.  If there where break ups before in the same or other relationships, one can use the past experiences to get out of the situation, or at least to stay calm.  One can learn a lot about life when one has compassion with people.  Sometimes it can put yourself in a lot of trouble, but by going through the pain of others, one discovers where pain descends from. By doing so, you give yourself a piece of advice in the end, ‘you don’t want to know where pain comes from’.  Because if you do want to know, it surely will come your way.

    Attraction. Physical attraction. Probably our genes, smart enough to know what a biological good match is.  Not only physical attraction. The partner can offer social security as well. Emotional attraction. Partners that lean on each other, one more than the other, to obtain a good feeling that leads to falling in love. After the honeymoon weeks, things start to slow down in intensity and many influences make their way in to the evolution of the relation. Since one out of two relationships fall apart, it is obvious that with a lot of people an often hidden battle starts : ‘should we or I or shouldn’t we split’ ?  Often one of the reasons for this kind of conduct is that one is afraid that the other one could find another partner and out of jealousy  people sometimes even make babies which task in life it will be to find out where they come from.  Maybe that newborn life is blessed with far less jealousy, in order to confront his parents. Maybe the next baby will grow up to be once again more jealous…in order to learn something from each other in this game called life.

    People interfere in the lives of others, continuing their kind of never ending stories. They can start their story by not only telling stories of people they knew, but also the stories of their own. Their pains, their joys, their remedies. The story teller often explains the story from his or her angle, making it to nice or to black so while telling their story, they misjudge people.  When the ones who listen, aren’t experienced enough or when they do not want to take a moral point of view or do not want to judge because they do not know the complete backgrounds of persons involved, a lot of later confusions are born.

    So when there is interconnection that works, people touch each other for the first time in a special way…by words, an arm, a kiss maybe a few months later. The stories that begin in a slow platonic way, often can reach the same or more passion in every way. No problem so far, when people involved are single. One can be married or in another kind of relationship. The most wise thing to do is to continue in a platonic way. If one can let go of his or her feelings the other one, instead of taking a distance too, can become hopelessly unhappy, not only from the tensions at home, but because of an inner emptiness that isn’t answered any more by the challenge and excitement a new relationship can bring into life. Often one cannot find the same mutual interests in one person : intellectual things, mystical things, poetry, politics, literature and so on. But you do not need to start an physical relationship for that. But when that kind of very good feeling is there, bodies can show the desire to compare the depths of life in the physical dimensions as well. One can become very passionate from each other(s) for years and years to come, or things can fall into the after honeymoon experience soon.  Most of the people hide their love story for each other when there is a triangle involved. Some speak about it and even before things start getting ‘serious’. Splits often then occur, sometimes the third leg has to go, sometimes the third person revives the older relationship…surely in a physical way at least, but that, like the honeymoon experience is not of long duration when there is more interconnection with the soul of others involved. One can hesitate a long time to inform the existing relationship. It depends of one’s experiences, the ‘guilty’-thing about it.  To make a triangle official is in fact recognizing that some existing ties came under pressure. Often it was before something new started. Sometimes it is because another love story started. In other cases both. In all cases life shows a bit about the truth about the prehistory of your love life that can go back your parents and so on…but the responsibility for it, in the end, is your own. That’s what feeling good is largely about.

    Because of the complexity of things, when emotionally difficult matters are concerned; some people need other people to continue or complete their former relationships. The ones who are left on their own and can concentrate on other things besides those sometimes silly emotionally negative things…are rare. Fewer are the ones that have non hostile taught about their ‘rivals in love’. Often depressions follow, drinking, chasing others to get ‘even’, the same behavior as some women or men who had a bad relationship with their mother, father…they tend to take revenge on the later husband.   Every negative emotion, in the end, always comes down to ‘fear’. Fear of not enough love, not enough money,…and so on. Love, if you have no fears, is a thing there is always plenty of. And because a lot of us have to many fears we invent a lot of things we can hide ourselves behind. Surely, when one is the second man or second wife in the play, and children are involved; one must be strong enough to take a distance.  If it doesn’t work, in the end you have to make up your mind if you want a classical relation or not. ‘There surely must be some nice, uncomplicated candidates’ over there, one starts to think’ in that stage. When the triangle is to disappear because of a fourth person entering the stage, a new battle begins. The good old biological competition, or is it not all kinds of unfinished business of the past that lingers on in the present…pumps the adrenaline again.  Deals are made and oats are sworn to prevent the new couple from being together.  Interfering with the life of others has lots of inspiration…because too much bellybutton (ego) often can make a fool of both sexes. Even expressing emotions, feelings, talking doesn’t help anymore then…and often the bed has to make up…leaving others with their illusions and sometimes the new old couple as well. It isn’t an easy task, avoiding the meaningless. If you are close to it, the pressure will go up and one tends to explode if you have no inner calm any more. Sometimes it’s a good thing for your evolution when people start evolving more through other people.  If one gets in to trouble of all kind, don’t give up to easily…or the future can hold a lot of more trouble ahead on other locations with other persons. It might. It might not. The silly old question, she(he)loves me…not. A crazy, but meaning full thing that fight against instability, the ups and downs.      Octo  19/08/2009

  • Blijven bedenkingen bouwen verhoogt gezondheid

    100_1456

    Blijven Bedenkingen Bouwen verhoogt weerbaarheid

    Een dikke vijftig en veertig jaren geleden, begon ik aan een ontdekkingstocht. De wereld was al wel verkend en hij bleek tegelijk simpel en complex in mekaar te zitten. Voor een dikke ronde sik (kauwgom), had je een groot stuk metaal met een gaatje in het midden nodig, ‘geld’, noemde men het. Voor een klein pakje slaag moest je zo’n geldstuk nemen en betrapt worden nadat je het zonder vragen genomen had. Was je een zoon van zelfstandigen, dan moest je in je vrije tijd heel hard werken, terwijl andere kinderen konden shotten en ravotten.

    Ging er iemand dood, werd hij nog in zijn eigen huis opgebaard, want begrafenisondernemers, waren nog geen multinationals. Nu mag je, zoals in Leuven nog geen schop aarde meer zelf op de kist werpen en vindt haast niemand het nodig om nog een bloempje op de neergelaten kist te werpen, zo haast men zich naar de koffietafel…waar vreemd genoeg, hast niemand meer over de overledene spreekt. Zalig erfgenamen die geen ruzie om het achtergelatene maken, want die snappen er helemaal niks van.  Maar ja, wat er nu eenmaal ter evolutie van de menselijke karakters gebeuren moet, gebeurt nu eenmaal.

    Alle vragen die door mij aan onderwijzers en pastoors werden gesteld, kregen altijd wel een antwoord, …niet altijd heel bevredigend en vaak nieuwe vragen oproepend. Waar men die antwoorden  dan wel vandaan had gehaald, was mij ook niet altijd duidelijk.  Veel touw kon ik niet knopen aan die visie van alle doden die op de dag van het laatste oordeel uit hun graven gingen komen. Ik ben dus noodzakelijkerwijze meer in mezelf gaan geloven en hopen. Wat was, zo vroeg ik me af, de zin van het bestaan, buiten al dat gewerk om centen en de ‘dood’ die ik bijvoorbeeld in essays en theaterstukken, met hulp van de wetenschap ‘dood’ verklaarde, om ?

    Gedreven betrad ik de paden der wetenschap en kon dus,geleidelijk, hopelijk de eerste helft van mijn leven, op meer en meer vragen een antwoord geven. Voor diegenen die mijn theoretische uitleg te moeilijk vonden, schreef ik al eens een gedicht, een theatermonoloog, enkele romans, brieven of korte verhaaltjes. Was er veel oorlog en sociale onrust, spitste ik me meer op de geschiedenis en actualiteit toe dan op psychologische studies en items, dingen  die me dan weer meer aantrokken toen ik merkte dat mensen meer met emotionele dan met sociale problemen bezig waren. Ook op dat vlak was er een voortdurende wisselwerking tussen theorie en praktijk waar uit te leren viel.  Zoveel, dat je er best niet alles van onthoudt, want het leven zet niet altijd aangename scenario’s in de steigers en niet iedereen kan niet alle ‘waaroms’ en waarvoors’ in zijn eigen leven aan.  Een mens moet altijd verder immers, en gelukkig is de mens die weet dat wanneer de liefde voor de medemens geduldig is, dat die dan op termijn zijn of haar vruchten draagt. Ook een beetje filosofisch met de mensen omgaan en hun diepere zelf leren kennen en er al relativerend kunnen mee omgaan, helpt al wel eens.  De andere praktijk, de opvoeding van kinderen, was er destijds dan ook nog dagelijks, jaar in , jaar uit weer, om me eraan te herinneren dat je daar zeker nog het meeste uit de praktijk leren kan.

    Natuurlijk zijn er dingen waar een mens niet altijd aan uitkan. Als het om persoonlijke, menselijke contacten gaat, zie je onder invloed van steeds wijzigende omstandigheden , steeds weer dat mensen hoe dan ook het negatievere tussen hen achter zich willen laten, breken met het donker, op naar het licht-ere. Het zwaardere van anderen en jezelf lichter maken, de ontstane vreugde delen.

    Je kan  dit niet altijd met je verstand alleen. Het hart en de geest in zijn totaliteit werken ook langs andere wegen. Als je honderd bomen hebt, kan je die in rijen van tien planten, of je laat de bomen op een braakliggend, ontboste grond, zelf het werk doen om te beslissen waar ze naar het licht zullen zoeken…nooit zullen ze in rijen van tien staan…zo een manier van denken is goed voor mensen in een koekjesfabriek misschien, maar zuiver persoonlijk, kom je er niet ver mee om mensen in hokjes in te delen en op voohand te oordelen en veroordelen.

    ‘Voedsel voor de Geest’, het leitmotief van filosofisch verzet, is in onze maatschappij voor te veel mensen iets bijkomstig aan het worden. We riskeren alleen consumenten te worden, wezens zonder eigen mening en gedachtengoed…zelfs de weerbaarsten onder ons. Net zoals je met van die straffe lantaarns in het donker kunt schijnen, kunnen we best af en toe ons licht eens laten schijnen op al wat er in onze grote en kleine wereld op ons afkomt. Weerbaarder worden verhoogd de immuniteit tegen een aantal kwakzalverijen en is biologisch ook wel heel gezond als je tenminste de kunst onder de knie of maag krijgt, van je niet teveel aan dingen en mensen te ergeren. Doe je dat toch, dan heeft dat vaak wel een reden, waarvan je als je ze door hebt, ook zelf beter van kan worden.  Octo 3/08/2009 mondaymonday.

     link van de dag : ook John Satyricon probeert op zijn manier weerbaar te blijven !

     

  • Liefde, een biljarttafel met cols

    100_1388

    De liefde, een biljarttafel met cols

    Aan ieder koppeltje gaat, net zoals aan de aarde, een hele voorgeschiedenis vooraf. Op het moment van samenkomst zijn de teerlingen in menselijke feiten eigenlijk al grotendeels geworpen.  Verder zetten wat voorafging. Aantrekking en versmelting van tegengestelde en bijna identieke polen, op weg langs dalen en bergop en af. Het verleden, het heden, de buitenwereld soms bepalend medebepalend voor afhaken en weer opnieuw beginnen. Net zoals de bigbang en vulkaanuitbarstingen en erosie…krijgt men dan, als de druk te groot wordt en het schijnbaar zinloze wordt benaderd…het uiteengaan van de elementen soms.  Allen op zoek naar zoveel mogelijk innerlijke rust, onvermijdelijk in interactie met de dalen en pieken van zichzelf en de omgeving.

    Elementen willen weer bijeenkomen echter en het verhaal begint opnieuw met dezelfde componenten en andere personages in andere of dezelfde rollen. Een panoramisch overzicht op het geheel der pogingen van velen, pogingen tot zingeving; dat zal wel de bedoeling zijn.  Protonen, Neutronen, Electronen…het eeuwige spel van verschillende soorten ladingen en het evenwicht en evenwicht zoekend, het begon al van bij de straling na de bigbang, toen het eerste atoom nog moest worden gevormd…en eindigt meer dan waarschijnlijk weer tijdelijk met de alle weer samengekomen straling vóór de eerstvolgende nieuwe bigbang.  De reis van het groeien van wijsheid, bepaalt door iedereen zijn en haar weg.  Soms tragisch, soms komisch, soms beiden…als alles één is, is volledig scheiden onmogelijk.

    Hoe groter je interessen en bereidheid van wie je bent echt te willen en kunnen bleven, hoe beter je het nu leert sturen.  Emoties zijn daar een belangrijke leermeester(es) in.  Ze leren ons dingen in fasen, die we alleen kunnen bijsturen als we het allemaal zeker begrepen hebben...en weten wat we willen...op dat moment kunnen we vanuit een evenwicht echt handelen of besluiten niet of nog niet te handelen...met het geloof en de hoop dat het dan positief uitvalt voor jezelf en anderen.

    Weinigen kunnen voor anderen aanvoelen wat nu voor hen een positieve richting kan zijn...toch liggen de meeste antwoorden in onze kleine en grote omgeving voor het grijpen ...als we het zoeken tenminste niet hebben opgegeven. octo 25/07/2009 zaterdag


    100_1369

     

  • Vrouw, Trouw, Rouw

    S5000233

    Er bestaat een enorm aanbod van boeken met theorieën over de menselijke psyche.  De praktijk van het leven; partners, vrienden, familie, mensen onder mekaar, brengt echter nog de meeste inzichten mee om al die theorie naar waarde te kunnen schatten. We willen tenslotten toch wel af en toe eens stilstaan met wat we hier met zijn allen lopen te doen. Kan ik U desbetreffend ook plezier doen met een gedicht ?

    vrouw, trouw, rouw

    Van hun sokkel gevallen , gekwetste vrouwen, mannen

    Veroordeeld soms tot de vlucht

    In iemands armen van herhaling op termijn

    Weinig blijheid nog, die zegt

    Ben blij dat je er bent

    Blijf toch nog even

    En toch in eenieder

    Het mooie kind

    Dat dit alles niet verdiende

    Geen ruimte meer voor zomaar beleven

    Wegduwen van inzichten

    Overboord gooien van het schrijven

    In het poëtische zand van vroeger

    De romantiek van de maan

    Lijkt een treuren om de ondergegane zon

    Verduisterd door het geloof

    In voor altijd wolkenvelden

     

    Wortels van nare toestanden

    Met soms giftige sappen van Generaties terug

    Dagelijkse ontgifting door het blije gemoed

    Toen anderen, kind, ouder, oudje waren

    ’t Moest zo zijn, nog kon het niet anders

    Toch zijn wij het die nu snoeien en scheuten schieten

    De takken van het NU bepalen

    Onze koers uitzetten

    In de liefde zijn diploma’s weinig van tel

    Je snapt het waarom toch eerst

    Als je van school wordt gegooid

    Of zelf vindt dat er niets jouw passend te leren valt

     

    Je valt in het beste geval op het mooie in anderen

    Met wat geluk blijven de boze tongen

    De haat in de ogen, de angst in het hart

    De angst in de ogen, de haat in het hart

    Afgunst en ziekte Je bespaard

    Na alle lief en leed het penibele isoleren

    Het lief koesteren, wijsheid doorgeven

    Dingen waar men in de scholen van de productiegerichte mens

    Nauwelijks tijd voor maakt

     

    Nauwelijks zichtbare banden tussen zo vele personages

    Ze gebeuren gewoon en vertakken zich

    Vaak in wraakgevoelens, wrok

    Doorgegeven, verergerde ijdelheid, angst, hebzucht

    Talrijk zijn de namen der vervuilde rivieren

    Hun bronnen beginnen met ‘té’ of ‘over’ en ‘nooit’

    Te beschermend, te emotioneel, te intiem, te macho, te soft

    Te begrijpelijk, te toegeefelijk, te breed, te eng

    Te  het zal me worst wezen, of té juist niet juist genoeg

    Te hopeloos, omwille van denkbeeldig niet genoeg graag gezien

    Wat natuurlijk met je zelf beginnen moet

    Overgevoelig, overdaad, overzichtsloos

    Nooit rustig, nooit genoeg, nooit tevreden

    Minder ernstige gevallen beginnen met ‘zelden’

    Zelden een verlaten gevoel, zelden een drang om teveel

    Teveel wat een mens niet aankan

     

    Korter bij je gezondste evenwicht, draag je, deel je zorgen lichter

    Daar waar het moet en nog kan

    Waar het licht nog ergens binnenpiept

    Niet alle rolluiken in soms ongeneeslijke boosheid zijn toegegooid

    De genetica, de doorgegeven en zelf opgestapelde karma

    Eisen soms tol na de erosie van persoonlijke keuzen uit passie

    Het hart heeft het moeilijker met goed en fout dan het verstand

    Het puriteinse ‘goed’ en ‘slecht’ ,simpele maatstaf zonder bochten

    Makkelijk gezegd, leren leven met, slingert zich ook  kanten op

    Eigen verborgen en open en bloot agendaatjes genoeg

    Het verleden van nog anderen er weer bijnemen, soms evident

     

     

    De goede zeden, wat was dat ook alweer ?

    Het verlangen van man en vrouw naar geborgen rust

    Een soort immuniteit tegen het vaak verscheurende instabiele

    Veroorzaker Veroorzaakster van veel emotionele ellende

    Die met de navel  hoog in ’t vaandel, niet rijper maakt

    Hoe kalmer men leert blijven

    Hoe meer het drakerige je soms met lava van vroeger onderspuwt

    Ach hier wordt vruchtbare grond geboren, je keert weer

    Na nog eens een uitbarsting

    Trek je naar een hoge berg omwille van zuiverheid, overzicht

    Niet beseffend dat het ook eens een vulkaan kan zijn

    Moet je je dan definitief op de vlakte houden ?

    Hoe dieper het inzicht, hoe meer je soms zwijgen gaat

    Waarheid doet vaak de stoppen doorslaan

    Je kan pas waarschuwen voor trillingen,barstende kratermonden

    Juist omdat je allerlei nuances en pijn mocht leren kennen

    Leer er jezelf en dan eerst anderen mee omgaan

    ’t Belangrijkste blijven echter de inzichten, voedsel voor de geest

    Blijheid inspireren, onverschillig evenwicht midden turbulenties

    Blijheid die, te opgeblazen ballonnen, kinderlijk doorprikt

    Een deel van ons,reddingsboeien voor andere schipbreukelingen ?

    Uitzendkrachten naar daar waar pijn het leven overwoekert ?

    Het leven soms gezelschapsspel tussen de waan en het gemeende

     

    Soms een geluk niet onvoorwaardelijk meer lief te hebben

    Meevoelen heeft soms zin, mee lijden meestal overbodig

    Vermoeidheid door mee te lijden belast de sterkste schouders

    Anderen kunstvleugels geven waarmee ze zich te pletter storten ?

    Eigengekweekte vleugels knippen en dan een vreemd soort rust ?

    Je eigen kritisch herbekijken kan ruimte maken voor een ander

    Ook al is die vaak lichamelijk overschatte ontrouw niet in ’t spel

    Ook al sterft men op ’t eind van z’n leven maar een stuk

    Laat het hart de nagels voor de kist zoveel mogelijk zelf kiezen

    Laat de logica je voor zelfkruisiging behoeden

    Hoe ouder je wordt des te oordeelkundiger laat ons hopen

    Is het waar zoals een Libanees dichter, Kahlil Gibran, ooit zei

    “we kiezen onze vreugden en smart lang voordat we ze beleven”?

    Dat we altijd zijn daar waar we het meeste nodig zijn

    Valt te betwisten in het geval van het rekken van pijn

    Ook in genetische predestinatie valt wel in te grijpen.

    Of we blijven het onvervulde deel van anderen hun leven

    Man. Vrouw. Objectieve. Subjectieve. Fysica. Chemie

    Nooit volledig te scheiden, afzonderlijk en samen begrijpen

    Het  ‘andere deel’, van het geheel begrijpen en aanvoelen

    Belangrijker dan abstracties over goden en dood of niet

    Blijvend de symbolische interacties tussen hem&haar  observeren

    Vanuit een rust, niet alleen omwille van biologische intelligentie

    Naar een andere dimensie weggekust                   octo 16/03/09

     

  • Negatieve Emotionele Energie. N.E.E.-tips !

    100_0774

     

    Iedere dag is weer een balanceren tussen ons eigen bewustzijn en dat van de anderen...in het teken van al die aparte, verspreide en verengde verhalen achter de feiten.

    Het leven als een kunstwerk, uitgebeeld door die zich soms tegenovergesteld of eensgezind gedragende artiesten die we allen zijn. Het begon nooit, want altijd diende het NIET niets of niemand te willen zijn, te worden bevochten. Kleiner of gelijk aan nul kan niemand of niets worden en alles heeft een vorm. Daardoor kwam er die big-bang en al die onzichtbare straling die een gevolg was van het weer terug in één punt samenkomen van alle energie uit het vorige theaterstuk.

     

    Als een artiest schiep die straling weer het eerste atoom en de eerste cel en de eerste mens. Wij zijn nog altijd bezig met de voorwaarden te scheppen dat iedereen rondom ons niet niemand wordt...we dagen mekaar voortdurend uit.

    Ochtendstemmingen Bijvoorbeeld. Hoe gaat het met ons vandaag ? Was gisteren toen iets zoals een zware last die op ons viel ? Zelfs om kracht vragen (het vroegere bidden) hielp misschien gisteren niet. Soms lijken we wel van alle energie te zijn afgesloten. Misschien kwam het door het weer eens overmoedig projecteren van die boeiende toekomst die we ons een week geleden voorgesteld hadden...een toekomst aan de zijde van iemand met toch wel heel wisselende stemmingen soms.  Die dag verleden week was eigenlijk zo goed verlopen totdat haar of zijn melancholie ontwaakte en de te ontknopen strikken met de personages van het verleden en heden weer vast toegetrokken werden. Haar of zijn onmacht naar anderen dan hemzelf of haarzelf toe, had weer toegeslagen en hij of zij moest weer de volle laag ervan inkasseren. Hij of zij mailde haar zijn of haar inzichten, herstelde en hij of zij werd weer wat rustiger... tijdelijk...weer tijdelijk ...tot de konflikten met anderen eerst weer gaan liggen zullen zijn ?

    Wat een verkwisting van energie voor beiden en anderen...als je op het verkeerde moment in mekaars omgeving bent. Geen bijgelovige theorieën of ontrafeling van komplexe psychologische diepteanalyses brengen dan nog enig soelaas. Kennis, zo simpel als licht en toch soms niet hanteerbaar als er wolken in je hoofd dicht zitten. Kom dan ook niet aandraven met God, want dat zijn gewoon de anderen en jezelf. Wordt weer zeker van je eigen rol in het 'real art' toneelstuk...de 'inzichten'.  Of je nu in Rillaart of in Katmandu woont.

     

    Net zoals mensen naar sociale gelijkheid verlangen en gegarandeerd gedonder op hun kop krijgen, zo is het soms ook met de liefde. Waar blijft soms dan weer het sensuele gele, dat met een schot in de bergen van angst mensen weer in hun oasetoestand herscheppen kan ? Te lang mekaar of andere mensen niet zien of de lichamelijkheid in een relatie verwaarlozen, schept afstand en eenzaamheid zonder diploma kluizenaar.  Voor je je weer onder mensen vertoont moet je dat dan eerst wegwerken : een praatje tegen de hond die z'n been ophief : "ziet dat ge je kloten niet netelt", of tegen de spin : "ziet dat ge die vlieg vangt tegen dat ik terug ben". Meer heb je soms niet nodig om door te kunnen gaan. Tijdens je wandeling vindt je dan wat klein behuisde paddendikkoppen in een bijna uitgedroogde plas en je zet ze in een vijver. Je ziet dan kalfjes in de wei staan en je vindt een verbod om hen al te slachten een heel hoog goed. Toch komt er ondertussen nog altijd geen revival misschien...maar je breekt er toch het ijs in jezelf en naar anderen toe mee. De dagen erna groeit er misschien een gevoel van sterkte en vertrouwen in jezelf en anderen.

     

    Je bestudeert de politieke weldaden en rotzooi in de wereld het fascisme, want de wereld bestaat niet uit liefde alleen en het lijkt je dat zo'n apparaat slechts kan geboren worden uit frustratie en haat, uit armoede en hebzucht...allemaal dingen met biologische en sociale zowel als persoonlijke achtergronden en drijfveren.

    'Kwaad' bestaat inderdaad...en het wordt erger naarmate het fascisme in de wereld groeien kan.

    De lookalike van je pomphouder was dan wel op het nippertje niet voor de partij die het moderne, op hebzucht gebaseerde fascisme gestalte gaf, hij genoot wel van je reisverhalen die hem op een ander been probeerden zetten. De macho's in 't gewone voetbalcafé bij de twee gele vriendinnen smolten onder hun gewoon zachte manier van zijn...hier kon geen rascisme groeien. Toen je er 's anderendaags aan terugdacht streelde het beeld van een jong meisje dat pas leerde fietsen je dichtersogen. Weer een dag later stierf er in een ander dorp een man terwijl hij zijn konijnen ging voederen...de beestjes huppelden dartel over het erf...'t leek gewoon niet erg...zo te sterven met zachtheid omgeven...een beetje zoals die vrouw die tussen haar bloemen dood neerviel nadat ze de buren nog een ijsje had gebracht.

     

    Soms zouden we een beroep moeten kunnen doen op een energie die voor ons, zoals een satelliet z'n straling naar een ontvanger zendt. In de satellietwereld gaat dat de dag van vandaag alleen als je 'betaalt' hebt...in een vergelijking uitgedrukt, in psychologische taal ,als je je doorheen je zware emoties gewerkt hebt...kan de universele vreugde die je om te leven nodig hebt, binnenstromen.

     

    Emoties. Zelfs een hond heeft emoties, als hij achter het hek voor de ochtendwandeling te wachten staat, ruikt hij zelden het stukje vlees dat zijn baas naast het hek heeft neergelegd...zo verzaakt hij dan even aan zijn primaire behoefte in ruil voor de ontdekking van de wereld. Emoties, zelfs al zijn ze triest, zijn een stap naar gevoelens, naar meer en meer onvermijdelijke spirituele groei als je er voor openstaat en je bepaalde uitdagingen aangaan durft.

     

    Eigenlijk zouden we voortdurend voor onszelf en naar anderen toe bezig moeten zijn met het beste voor ons en hen te willen. Vanuit ' het goede te willen verspreiden' door het regelmatig voor iedereen te wensen, zou een hele andere logika kunnen ontstaan. Je kan het leven niet vanuit het een of ander gedrag van egoïstische genen alleen verklaren er is meer aan de hand.

     

    Je komt altijd weer mensen tegen met weer andere en dezelfde specifieke problemen...tracht ze te begrijpen voor je beslist een eind met hen mee te gaan. Kwalitatieve raad geven is beter dan koudweg veroordelen, maar net als met teveel medelijden hebben maak je het jezelf daardoor soms niet makkelijker.

     

    Laten we geen tijd en energie steken in het emotioneel bestoken van mekaar...het is allemaal tijd en energie die ons verdeeld en vervreemt van het échte onrecht in de wereld : oorlog, armoede en culturele onderontwikkeling ondermeer.

     

    octo

     

     

     

  • Droomgesprek bij keukentafel. Voor Jaap

    100_0729

    Opgedragen aan Jaap Kruithof, filosoof die weinig tijd had voor Freud en Jung.

    Hij bewees dat atheïsten ook gelovig zijn kunnen, zeker geloviger dan farizeërs.

    100_0731

    foto : al is' t hetzelfde, 't is maar hoe je het beziet

    Een droom kan een surrealistisch schilderij zijn.  Een gevoelsbeleving en een aanraking. ‘Aanrakingen’ tellen niet mee als ‘echt’ indien er in het ontwaakte stuk van de dag bijvoorbeeld een uitgewisselde blik mee wordt bedoeld.  Dromen zijn bedrog zegt men, bestaan niet zogezegd, evenmin als de beelden die je ziet als je aan iemand denkt. 

    Je hoeft soms zelfs niet het bevel te geven aan je geest van een beeld van die of die persoon op te roepen, soms valt zo een soort beeld almeteen bij je binnen.  Je kan een droom hebben waarvoor je je hele of halve leven nodig hebt gehad om hem te kunnen dromen.  Sommige indrukken of belevenissen in je dag vóór je de droom hebt , zijn een soort aanleiding waarmee je geest, jijzelf , je een droom ‘maakt’.        Wie weet is er ook niet een bepaald soort telepathie mee gemoeid, een link naar iemand die zich zoals in mijn droomgesprek van vannacht waarschijnlijk enkele duizenden kilometers vandaan bevond.  Iemand met wie je kinderen hebt, ben je daar dan al of niet nog nauwer mee verbonden ?  Dit zijn geen zaken waar de wetenschap ons nooit een literair prachtig antwoord zal op kunnen geven.  Sommigen dromen kunnen natuurlijk misleidend en verwarrend zijn, omdat de dag of stukken van het leven dat waren.  Mijn dag een paar weken terug  alvast niet.  Ik zag de zon boven het stuk Afrika onder Italië opkomen op een bus richting woestijn, te midden van Berberdorpen en woeste berglandschappen die lagen te mediteren alsof dat enig mogelijke activiteit op aarde was.  Saharazand gevoeld, moet je eens doen als je niet geloofd dat de mens in Afrika ontstond…zo mals.          Heel Europa zat op de bus.  Alle kleuren van ogen en een heel pak streken uit die landen.  Sommige ogen hadden de kleur en uitstraling van de moeder van mijn kinderen.  In jaren niet meer gezien, hun moeder, van toen ze mij en de mannen hun plan liet trekken.   

    Om de zoveel maanden dromen misschien wel meer mensen van hun ‘ex’, noemen ze zo iemand, maar vannacht was een keer die tellen kon.   Een blij weerzien na jaren, een platonische oase van rust waarin zonder woorden wél een gesprek plaats had over wat we de voorbije jaren hadden ervaren en gemist, begrepen en weer niet. Herinneringen aan de kinderen, haar bijna eindeloze vragen over hen die zij aan mijn hoede overliet.  De vragen over het waarom van het verlaten, met de mantel der hemelse liefde bedekt om geen boze spoken uit h haar verleden te wekken. ’t Was goed zo, bakens waren verzet, een oceaan tussen ons aan de keukentafel.  Onze hoofden die na de droomaanraking van onze handen, door het keukenraam naar buiten keken, want daar verschenen aan het raam ineens twee paradijsvogels die eerder een soort paradijskippen van Salvador Dali waren (ps .de man was toen die ‘vooravond ‘nog op het journaal .  De kippen waren plots weg en de inmiddels volgroeide jeugdvriendinetjes van onze jongens, of wie waren deze wezens, kwamen op het soort vergrote filmscherm dat de keukenvenster even was.  Ook een inmiddels ook volwassen buurjongen passeerde de revue en verdween na de goede raad die ik hem meegaf.  Dromen.  Niet zomaar maf.  Ze maken je ineens klaarwakker en laten je dan achter in een soort helder denken dat je vaak in de dag nog niet bereikt…en hopelijk met een goed gevoel, dat wel eens de bron van onze muze in de dag zou kunnen zijn, wat bij deze dan onwetenschappelijk, literair bewezen is…als dat al moet.  De wetenschap heeft zijn nut natuurlijk, maar moet het ei breken om te weten wat erin zit…weg schoonheid van de schaal.  Voilà, de droom is beschreven zonder te breken.  Gesaved bij mij, stukje voorloper van m’n volgende droom misschien.

    Sta me toe dit stukje op te dragen aan Jaap Kruithof, een man die niets moest hebben van nihilisme en cynisme, een man met vele dromen over een betere wereld, zijn analyses soms niet altijd door iedereen begrepen; omwille van  zoveel redenen ,die ik later eens aan bod zal laten komen.  Een man die zich als filosoof  in de objectieve en sociale politieke wetenschappen vastgebeten had.  Als je hem een brief schreef,(internet was lang zijn ding niet), antwoord kreeg je altijd.  Hem was best nog wat langer gegund om zich met Jung en Freud bezig te houden en niet zo zeer met Hegel en Marx en de wereld die naar de vaantjes zou kunnen gaan.  Zelfs de grootste gazet van Vlaanderen pakt vandaag met lof over zijn boek uit 2000, dat 2008 al verried.  Maar ja, naar filosofen wordt maar af en toe eens geluisterd.  Mijn artikel van vier augustus 2008 over een mogelijk nieuwe Wall-street zat vol aanwijzingen om een recessie tegen te gaan en wou het altijd maar meer winst-systeem te goedwillend eigenlijk nog een reddingsboei toegooien.  Ondertussen zijn ‘Ze’ die kansen dik aan ’t verknoeien en het ziet er naar uit dat de gewone mens een aantal alternatieve samenlevingswetten naar voor zal moeten schuiven.  http://filosofischverzet.skynetblogs.be/post/6119283/wall-street-1929crash-bis--nee-toch-   Lukt de link niet, dan kan je het artikel onderaan in het archief van filosofisch verzet terugvinden.

    octo

  • Partnerkeuzen, adviseren de leuze ?

    100_0667

    Wij denken onze vrienden en familie allemaal te kennen en al heeft de andere wel nu en dan een goeie, originele invalshoek naar je toe; het leven, zelf een kunstenaar zijnde; zal ons nooit al zijn geheimen prijsgeven…of we bedankten voor een aantal van zijn scenario’s waar we met zijn allen inzitten.

     Laat eenieder maar in zijn manier van bestaan en voeg er op tijd de nodige menselijke warmte aan toe, maar adviseren is vaak gelukkig een taboe.  We weten immers zelf niet al te goed hoe het met emoties aan moet.  Voordat we zelf beginnen snappen waarom onze geliefden hun angsten of frustraties op ons afreageren, kan er al wel al wat tijd in onze relatie verstreken zijn.  Bij sommigen duurt dit maanden, anderen hebben er decennia voor nodig, laat staan dat ze de oorzaken van eigen hebbenissen en ergernissen dan al begrepen hebben.                           

    Er zijn natuurlijk enkele tips te geven.  Zit iemand vast in iets en de persoon in kwestie begint teveel te drinken, dan is het een moeilijk prater of een tijdelijke vlucht in een wereld zoals hij wordt gewenst, doordat sommige dingen niet geuit worden, niet alleen door gebrek aan spraakvaardigheid, maar ook door ‘schrik’ om de reactie van…en zo meer.  ‘Het luisterende oor’ dan : zonder tegenklokken te hebben gehoord, zonder je te hebben ingeleefd in voorouderlijke achtergronden, kan je gewoonlijk alleen luisteren en iets in een juistere context proberen zetten, als je het al tenminste aandurft van tegen de stroom van woorden van diegene met problemen op te roeien.  Vragen stellen is dan  dikwijls verstandiger waarschijnlijk…als je tenminste nieuwsgierig durft te zijn.  

     

    Raad geven vanuit je eigen verbittering is ook al geen goed raadsmens waardig.  Onbevoordeeld zijn en van daaruit iemand een kritisch warm hart toedragen, helpt de communicatie op weg uit de alledaagsheid der dingen.  Kleine leuke dingen kunnen dan zo opborrellen en zuurstof vrijmaken voor het meer spontane en analytische dat daaruit volgen kan…er bestaan geen handleidingen voor, je moet het leren, we zijn er eigenlijk voor geboren, maar we zijn er dikwijls nog zo onhandig mee. 

    We slepen ook vaak van die domme minderwaardigheidscomplexen mee.     Onze billen te dik, ons beroep te min.  We zien ons te weinig als de waardevolle mens die we allen voor elkaar kunnen zijn, we zien ons teveel als mensen die alle dagen een sleurwerk moeten gaan doen in plaats van bijvoorbeeld een team kunstenaars die een gebouw bouwen of een groepje mensen  die zo’n kunstwerk dan onderhouden.  Toegegeven, als je inpakpapier voor chocoladesnoepjes maakt, is het moeilijk van je acht uur per dag de vrolijke gezichten van de eters voor te stellen en hoe hun elan een kortstondige andere wending krijgt, maar daar komen op een dag wel sociaal betere oplossingen voor, andere keuzen voor als je het niet meer ziet zitten. 

    Mensen niet meer zien zitten, is natuurlijk nog van een hele andere ‘orde’, als dit in deze materie al een toepasselijk woord zou zijn.  Want zeg nu zelf, hoeveel onder ons zijn bij partners die bijna synoniemen van mekaar zijn.  Gewoonlijk trekken mensen van verschillende pluimage elkaar om hun tegenstellingen aan, precies alsof daar dan een antithese of synthese uit moet komen om het theaterstuk van het leven echt controversieël te kunnen blijven houden. 

    Kort samengevat, eigenlijk zijn we allen een bijna perfect exemplaar, het is alleen de kunst van het passende intellectuele of passionele of noem maar op…tegengewicht voor onze eigen ontoereikendheden te vinden…waarschijnlijk de reden waarom we naast de genetisch bepaalde en biologische redenen…’verliefd’ worden.  Niet pietluttige tegenspraak en kritiek is welkom in relaties, zo leren we nog iets bij en door het gebrek aan strijd in een relatie ten slotte komt er tijd om bezig te zijn met ander dingen, na de interesse in de medemens, interesse in de samenleving als groter geheel. Tijd om te evolueren we naar fijnzinnger toestanden dan die momenteel in ,onder andere het midden-oosten ,waar al die menselijke dingen nog meer onder druk staan dan hier in ons economisch crisissfeertje dat ook niet zo onschuldig lijkt te zijn. 

    De mensheid wordt geen tijd gegund om mens te zijn en dan kan ze nog zo stom zijn van te stemmen voor leiders die bommen boven samenwerking verkiezen…er moeten immers geen badkamers tot schroot worden gebombardeerd, maar er moet veel worden vernieuwd en bijgebouwd, zodat we niet telkens door de hel van Dresden tijdens de tweede wereldoorlog moeten, zoals de Duitse mevrouw  Hoppe,die ik onlangs sprak en die als kind de vuurzee aldaar meemaakte… Frau Hoppe, wiens grootvader nog uit de Belgische hopstreek naar ‘Pruisen’ uitweek, ziet nog de vlammenzee van in een school ergens in een vooroord van Dresden, ze troost zich in haar oude dag met de woorden van Sirach in de Bijbel en de hoop op geen verschrikkingen meer na de dood.  Ook die rotzooi bepaalde vele relatiekeuzen en levens gingen andere richtingen uit dan in tijden van vrede.

    octo

  • Het zoekend wezen achter de sluier

    100_0747

    Hoe oud zou ze zijn ? Spreekt vloeiend Frans en Duits en haar eigen taal, met altijd die blije glimlach en een beetje guitig mysterie daaromheen . Ze houdt ergens in Tunesië voor haar ouders een soort winkeltje-postkantoor open en kent iedere wenk om mensen aan te halen.  Een met rijkelijke voorraad aan hormonen voorziene man, haar vader misschien, houdt haar als hij in de buurt is, wat argwanig in het oog.

    Waarschijnlijk is die man wel tevreden met de acneepuistjes in het zichbare deel van haar warme gelaat, al moet ik zijn territoriumdrift daar wel teleurstellen, want het doet niks af aan haar aantrekkelijkheid eigenlijk.  Om op het internet te geraken, moet ze naar de stad, alhoewel de hotels achter haar tuin, aansluitingen hebben.    Ik raad haar aan verder te studeren en een internetcafé te beginnen.  Ze wil wel toegeven dat een mogelijk zinvolle levensambitie is, maar haar  omgeving en het verleden zullen wel mede bepalen wat er in het belang van de familie te gebeuren staat.  Net zoals de mensen uit de horecasector niet te lang bij je blijven staan als je ze in de internetruimte uitnodigt om hen te tonen hoe de internationale arbeidersbeweging in alle landen met mekaar verbonden is.      Het grote boze oog van de manager, ontslag of niet, loert ook hier.  Als ieder onderdeeltje op zijn plaats blijft, kunnen wij relatief goedkoop op vakantie blijven gaan, zo lijkt het…maar is het niet, want ook indien iedereen wereldwijd in de horecasector aan dezelfde lonen zou werken, wordt ook dat voordeel eigenlijk een relatief iets…met als voordeel voor hen dat zij ook van onze koude en natte dagen kunnen komen genieten, ook een uitdaging in feite.

    Ik wens haar veel goede boeken en enkele vriendschappen voor ze misschien ‘in den huwelijksen staat ‘zal worden gezegd wat haar te doen staat, want ik hecht geen geloof aan het feit dat volgens een ‘kenner’met wie ik sprak, de zuiderse vrouw meer passioneel of meer jaloers dan de noorderlijke zou zijn  en dat je ze eigenlijk om haar bestwil een aantal dingen oplegt. Zowel hier als ginder raken mensen verscheurd of vereenzaamd als ze teveel of te weinig ondernemen en in  subjectieve gevoeligheden is een individuele beleving van een situatie in een relatie er één van mens tot mens, niet iets dat je via decreten kan afkondigen.   Die dingen hoeven eigenlijk weinig betoog, ‘een mens moet gaan zoals hij geschapen is’ zeggen die van de oude garde bij ons.  Ze kwamen uit een tijd die ik ook nog als kind even meemaakte, de tijd dat vrouwen lange mouwen  moesten dragen en zoveel maanden ‘zwart’ bij een overlijden.  Laat ons hopen dat ook in de nog resterende machowerelden wat verschuift.   

    octo                           

     

  • De mens en z'n blote angsten

    100_0658

    Er bestaat een Turks-Duitse film rond de belevenissen van een veel te ‘godvruchtig’ arbeider die door de clerus en de zakenwereld misbruikt wordt om allerlei werkjes te doen en geld op te halen voor de moskee, een zaak die uiteindelijk niet zo onbaatzuchtig is, als ze al eens wordt voorgesteld.  De man in kwestie wil zo correct zijn in alles dat hij zelfs schuldgevoelens over zijn natte dromen heeft.  Ook ginder is er veel bij de gewone mens ingeklopt, dat er nog moeilijk uit te krijgen is, zo blijkt.

    Ik hoorde een man die meer verkoper dan islamiet was, gisteren zeggen dat het dit jaar een zware Ramadan ging worden, want dit jaar, valt hij niet in de winter, maar in augustus…en dan is er veel vrouwelijk westers bloot te zien aan de Arabische stranden…en tussen zonsopgang en zonsondergang  mag je daar niet aan denken, nog aan eten enz. .  .  Via een tapijt dat hij wilde verkopen, verklaarde hij ons het ‘handje van Fatima’, de vijf vingers die voor één of ander geloofspunt staan : 1god, Mekka bezoeken, 5keer bidden, 5%tax voor armen, en de Ramadan houden.  De filosofie dat ‘schepping’ haast op een symbolische manier ontstond, …’het niet kunnen aannemen van een ruimte kleiner of gelijk aan nul’(bigbang-principe), ging er niet in bij de man.  Niets is zoals het er uit ziet, zal ik maar zeggen…de mannen van de grote stenen zandbak  en hun dito oases, houden het merendeel van hun ega’s dan wel zo veel mogelijk van straat, wat niet belet dat sommige commercanten onder hen dan wel graag familiair omgaan met het malse vlees dat de westerling meebrengt…het westers mannelijk oog zal niet veel vrouwelijk personeel in de hotels of op straat zien, oh no.  Het blijft pendelen naar een lach tussen de sluiers soms.  Scheiding van kerk en staat, ook een zegen voor die landen denk ik.  

    Als zij willen tevreden blijven leven met de wijsheid dat de Hoogste alles beschikt, zonder dat zij zich moeten verzetten tegen wat hun allemaal wordt aangedaan, eh bien, ze mogen het hebben.  In de rijke Arabische staten gaan werken voor de helft van wat hun geloofsbroeders daar verdienen of in het koude natte noorden bij ons, terwijl het hier zo een goed weer is.  Ze mogen het hebben, de vele kleine parttime, onderbetaalde hoteljobs met de hotels meer eigendom van oliebonzen dan familiebedrijven.  Ze mogen het hebben, het dagelijkse gevecht om de zelfstandige boterham te verdienen.  Als er één continent is dat het dringenst aan filosofisch verzet toe is, is het het Afrikaanse wel, te beginnen met Noord-Afrika en breidt dat maar rustig uit naar het Midden Oosten waar we wel weer zullen kunnen afdokken voor de gevechten tussen al die verschillende soorten geloofsbroeders en zij die daar in meelopen zonder te weten dat het altijd om economie en militaire macht gaat, achter het masker van een heilig boek, waarvan de auteurs het zeker niet hadden geschreven, hadden ze de absurde gevolgen ervan kunnen voorzien. 

     Let wel, ik ben geen aanhanger van typen als Geert Wilders die dit soort van toestanden gebruikt om zijn carrière en het neo-liberale denkgoed weer nieuw leven te geven door aan echte cultuurprovocatie te doen.  Veranderingen in de manier van denken en leven worden dan wel door geschiedkundige omwentelingen veroorzaakt, ze moeten ook en vooral uit de mens zelf komen.  Ik hoop echt op een revival van het aantal humanistische en filosofische denkers in die door religieus doemdenken gedomineerde samenlevingen met hun al bij al eigen soort vervreemdend nationalisme in plaats van internationalisme.  Ze moeten onze consumeren-gerichtte stijl niet overnemen, maar iets doen met het soort van rust waar sommigen onder hen nog korter bij kunnen dan wij, die het jachtige, onzekere en onrustige al te zeer gewend geworden zijn en sommigen onder ons die denken dat dat zo moet zijn.

    Octo   16/02/2009 

    nieuw sterrenbeeld in blogwereld : http://wimtattoo.blogspot.com

     aankonding nieuwe blog van één van de talrijke Aarschotse Artiesten :

    visit the one and only, niet voor te stellen :

    wim tattoo

    Mijn eerste indruk : Vandaag terug uit Tunesië, waar er een gemeente 'Tatouine' noemt en dat zou 'einde van de wereld betekenen'. Als we het over jou hebben, hebben we het altijd over Wim Tatto()e,
    omgekeerde volgorde dus, scheppende kracht, van vettig tot supersensueel en eterisch en andere adjectieven. Go on man, yes you can. In Sodoma en Gomorra vonden ze genen enen oprechte mens meer in den tijd, wie had kunnen voorspellen dat ik in godesaarde of godesaars,kies zelf daar al vier -L-inken met een grote LE zou vinden ? octo

  • de vader en het einde

    100_0732

    Iemand genaamd ik, wou onze vader op wat misschien z'n sterfbed zou kunnen zijn, iets voorlezen, want de tv hoefde voor hem niet meer. Het was een stuk uit een nieuw testament dat hij in de kliniek vond. Hij wou eigenlijk misschien niet meer dat ik iets voorlas en echt van mens tot mens kunnen klappen lukte tijdens zijn leven weinig.


    Aan stilte had hij vaak genoeg...gevolg van niet-uiten kunnen ...of gevolg van teveel weten...het grootste deel van z'n leven had hij teveel werk en draaide haast al onze gesprekken om het werk. Onze gesprekken gingen dus veelal alleen over het bedrijf, de fruitteelt, de fruithandel...en dan bleef het gewoonlijk bij bevelen, niet veel complimenten en als de één zelf al eens initiatieven pakte...was het nogal eens verkeerd want de plukkers bijvoorbeeld moesten niet aan de oostkant maar aan de westkant van de boomgaard beginnen plukken hebben bijvoorbeeld. De zoon was hem nog altijd dankbaar voor de manier waarop hij was...anders had hij in het bedrijf gebleven en nooit geschreven wat hij al heel z'n leven geschreven heeft. De mens had het gewoon te druk om rustig te zijn. Het stuk dat de zoon had willen voorlezen ging over de echtscheiding, onder 'Korintiers' geloof ik. Waarom wou hij juist dat stuk voorlezen ? Te ingewikkelde levensopdrachten, om zo maar uit te leggen binnen het kader van dit schrijven.

    Vroeger reed hij 's nachts met z'n vrachtwagen volgeladen met het fruit van door de seizoenen heen of terug met de lege bakken door de nacht van het buitenland. Bij avond keerde hij eens voor de laatse maal terug van de dokter van het hart die hem niet veel goeds te melden had. Hoe lang was het geleden dat hij nog een in een auto gezeten had 's avonds ? Ik zag dat het hem goed deed, alleszins toen hij van het doktersbezoek af was en we terugkeerden. Misschien zegt hij in 't vervolg wel eens ja als ik hem overdag wat van zijn buitenzijnkamerwereld wil laten zien. Zelden was hij norse de gevangene van het idee 'een rolstoel, dat had mij niet mogen overkomen, ik ben toch een goed mens'. Hij nam z'n situatie overwegend positief op. Hij is een goed mens. Maar de jacht van soms in iemands hoofd heeft heel veel redenen van voorbijgaande aard...en wordt eens op welke manier dan ook...gestopt. Als je 21 bent en je moet je verstoppen om niet door fascisten naar oorlogskampen versleept te worden terwijl je net temidden van die waanzin in de vochtige sluipkelder opgelopen tbc overwonnen hebt...ga je keinuchter tegen de wereld aankijken, geen tijd voor romantiek, kunst...je wil blijven overleven. Iets graag doen is dan niks...het is je werk dat telt om het werk, geen tijd om over het leven te filosoferen.


    Een dag werd het duidelijk dat de oude man stervende was. Je zegt hem dat hij geen schrik mag hebben...wat gebeuren gaat gaat gebeuren...je stuurde me toch naar kerk en school ook om te leren dat er leven na de dood was...iets waarvan ik de ware toedracht later zelf ontdekte...en nog ontdek...ook nu je lijkt te gaan sterven...ook in februari zoals jouw vader ? Als je rechtstreeks met doodgaan geconfronteerd wordt is de eerste indruk van 'daar is niet aan uit te kunnen dat mensen van de wereld vertrekken...' geboortes liggen me veel beter. Zelf kiezen, nadat je het verleden doorhebt, ik begin erin te geloven. Na iedere oorlog weer heropbouw, de geschiedenis van de dwang, is niet mijn weg. Het politieke wordt door het biologische en psychologische bepaald, voor het door het ekonomische bepaald wordt...met alle mogelijke negativiteit vooraf ingebakken. Een avond terug op m'n oude jongenskamer. M'n oude meubilair vervangen door dat van oma en opa van ma's kant. Wat gitaar proberen spelen, geneusd in doodsprentjes. Waar zijn ze allen naartoe ? Vertakt in genetika. Voorgoed verdwijnen kan niet.(zie m'n filosofische artikels).

    Doodsgeluiden Men weegt méér met water op de longen. Men is echt fataal moe. Het hart heeft moeite met de wil om nog verder te leven, om niet dood te gaan. Vandaar het borrelend protest van keel en neus...zoals een pomp die het water in een ondergelegen kelder probeert leeg te trekken en pruttelt omdat er teveel lucht op zit. Ook als een motor die moeilijk start...weer iets waarbij ik later aan hem denken zal. Hij die sterft is in ons...maar laat hem alleen in ongeschonden, stralende, lachende vorm toe...niet in zijn pijnkanten en moeilijk zijn. Een man sterft. Een man lijdt. Nu niet meer wakker maken als hij dit door slapen vergeet.

    De overkant lijkt niet te wenken. De overkant is in ons. Nog zoveel te bespreken ?Nee. Alles is gespeeld, gezegd, gevoeld, voltrokken om in de nog levenden doorgetrokken te worden. De oude leeuw, zijn vel nog bijna jong. De laatste kwinkslag, een paar dagen geleden toen ie aan z'n schoonzuster vroeg of ze dat nog kon 'kaasvla' maken, zoals ze voorgesteld had.
    De eindgeluiden kabbellen intussen door als een te dikke vloeistof op een verroeste bedding.
    In de nabijheid van sterven lijkt het leven soms zo onbegrijpelijk als makkelijk, zo zwaar als licht.
    Niets heeft nieuwswaarde meer. Alles is. Krant ? Journaal ? Who cares...even respectvol stilstaan bij het uitbollen van dit unieke leven dat aan zovelen zoveel heeft gegeven...tot en met deze zin van hem en van m'n eigen. Wat hebben we gemeen ? We zijn eigenlijk zowel gelijken als tegengestelden. Of gelijken met een andere levensloop.
    's Morgens. De lege kliniek. Zoals heel laat en heel vroeg op eender welk ander werk. Veel minder drukte. Fijn, we zijn in de dag met teveel overbodige dingen bezig. Vliegen de jaren eigenlijk, zoals ze zeggen ? Zeker als je terugkijkt op een leven, op levens. Zeker als je het geheel van de opdrachten beseft en de oneindigheid in verbindingen tussen mensen.
    Geen illusies. Nee. Dat zijn het niet. De droom vermomd als dag of nacht...als slaap of wakker verklaart zich 24 uur lang opnieuw en opnieuw tot de eerste indrukken bij 't ontwaken echt begrepen worden, herdacht, hervoeld, herleefd, INGEZIEN. Vandaaruit bestel je dan de bouwstenen voor de nieuwe dag.

    Opeens een herseninfarkt, de dag na een begrafenis in de aangetrouwde familie. Niet meer, moeilijk, beter en weer niet meer kunnen stappen. Van niet meer kunnen wandelen en praten naar stappen en spreken...hij zette een geweldige prestatie neer. Na het terug vooruitgaan, het weer achteruit gaan als men het leven op allerlei manieren leren doorleven heeft.
    Vragen bij het sterven. Doodsgeluid en z'n variaties. Ineens het geluid van een bijtje in z'n neus, zacht gezoem...waarvoor is leven vandoen ? De weg naar de eerste cel is dezelfde als de weg naar de eerste natte zoen. Het leven, zich herhalend en verrijkend. Proces van trachten en waardigheid. Zacht vel, oud hoofd als het niet lacht. Bijgeloof. Alles wat na de tand des tijds geen herinnering meer is. Werken en leven. Het is niet zozeer dat werken dat we hier komen doen, maar wel de indrukken die we opdoen en nalaten...of wie weet meenemen. Alleen het positieve heeft hierin belang.
    Blijft de zachte mens uiteindelijk over...bevrijd van al dat wantrouwige opgejaagd zijn door 't systeem en door negatieve emoties ?
    Streng-strong...maar de andere kant kan ook sterk zijn. Men stelde ons kinderen een God voor, streng...zoals Pa's soms met al hun angsten streng zijn...gezegend zijn dan een aantal ma's die niet alleen streng maar zacht kunnen zijn.
    Klinisch. Alle dagen bloed pakken en tests blijven doen, moet dat wel ?
    Met mijn verse paardemelk als symbool, komt hij de tunnel beter door...en ik heb de luxe van hem gewoon pa te noemen , de verplegers en dokters zeggen altijd mijnheer X. Behalvel ater op de palliatieve afdeling van de eindbestemmingvan het leven. Dames, heren zo'n infarkt, komt die niet ook door al die pillenbrol ?
    In de kamer met het kruisje, mee wachten op dood...een barst in het bezetsel van al die keren dat het leven hier reeds kapotbarstte, de lijdenden bevrijdend ?
    Zijn schoenen staan nog warm aan de radiator, zal hij er nog ooit mee vertrekken ? "Ik hou het niet meer vol", zei hij maar toch nog dankbaar om de luchtmatras die men hem gegeven had. "Trek het je niet aan. Je krijgt zeker een hoge post in de hemel".
    Er komt een moment dat men de strijd wel moet opgeven, tegen dat moment heeft hij altijd gevochten. De mens wikt...,je eigen conditie en veel iemanden beschikken.
    Een neutrale filosofie en een sociaal-politiek systeem in evenwicht...en inzicht in ons gevoelsleven en dat van anderen...en er zou veel minder vermijdbare onrust zijn. Een afdeling in het hiernamaals 'stemgedrag bij verkiezingen' zou moeten bestaan...idee voor een roman.
    In realiteit zal het wel zo zijn dat de nazaten altijd weer een tijd met dezelfde dingen gaan gekonfronteerd worden...waartegen de optimistische ik al van bij het typen protesteert en hier bij een nalezing in volhard.
    Als iemand zelf niet aangemoedigd wordt, ga je later de mensen meer aanmoedigen... .
    Dank aan de kinesist die de fluimen zacht kon lossen en het spuitje waardoor hij weer zichtbaar van z'n slaap genoot.
    "Ga je werk maar doen, ga maar weg", tegen teveel maseren kon hij ook niet meer, nooit gewoon geweest veel lichamelijk
    kontakt te maken. Als ge vertrekt Pa, niet kwaad vertrekken...want in feite zit in U een beminnelijke mens. Niemand moet iemand iets verwijten...want hoe het komt dat je zo of zo bent, dat is een veel te lang verhaal. Een vrouw voelt hoe het haar man en kind gaat en zal daar ook geen enorm lange uitleg aanhangen.
    "Da ne beminnelijke mens zo moet afzien...betekent misschien dat de beminnelijke mens zelf al vertrokken is...terwijl de moeilijke mens zijn stijve arm probeert tot rust te brengen. Geen schrik hebben , ne mens kan ni sterven en zeker gij niet ". "Als ik je niet meer moest zien is't de laatste keer zeggen ze altijd...maar ik zal je blijven zien, denk daar maar eens over na."

    "Is er nog iets dat je geire had willen doen en dat ik in jouw plaats kan doen ?"
    "GEIRE is NIKS" ? antwoordt hij, waarmee mijn geduld met hem op is...altijd heeft alleen wat je MOET doen, het werk voor hem geteld...geen plaats voor mijn filosofie... . Hij mag z'n nuttige kijk op het leven hebben , ieder vlucht wel voor iets anders. Alle laatste dagen in de kliniek brengen een ander facet van 'onze vader' zijn zijn naar boven. Heeft hij zichzelf wijsgemaakt dat anderen hem door hun gedrag mede immobiel maakten...of is dat zo ? Ik besef het en durf er aan denken...da's tochal iets.

    VRIJDAG 18 MAART 2005, de dag dat vader helemaal vertrok
    's Morgens te negenen, het hele dorp ineens zonder electriciteit na enkele minuten wereldnieuws.
    Ontbijt. Ik maak ook wat fruitsap voor m'n jongste. Hij geeft me wat van de konfituur van z'n moeder's moeder.  Hij neemt afscheid en gaat werk zoeken want men wil hem in 't zwart doen werken, daar waar hij vorige week soliciteerde. Dag zoon, wat zal de dag van vandaag brengen" ? Voor hem werk, voor mij, mijn vader bij het sterven bijstaan...al wist ik dat nog niet.
    Bijna alle vensters van het huis eens opengezet. Met de kat en de hond wat bijgepraat. "Vraag niet wat je baas kan doen voor jou, maar wat jij kunt doen voor je baas". De hond leek er niet mee akkoord en de kat keek heel onverstoord. Gaan eten bij ons ma...de afwas en het praten over de toestand van pa in de kliniek. Uitzonderlijk zou ze in de namiddag niet met mij naar de kliniek rijden maar met de man van m'n oudste zus. Ik zou eerst om 1600uur arriveren...na ook in mijn filosofenchalet wat opgeruimd te hebben. Ik nam er ook twee hele mooie cd's met klassieke gitaar en vogelgeluiden mee. Gehad van een dichteres.
    Nadat ons ma weer een aantal verhalen over vroeger had verteld naast het bed van haar man, bleef ik alleen met pa. Gisteren nog was hij bediend. Met Lucas de pastor hadden we over het leven van onze pa en ons moeder zijn partner sinds 62 jaar, verteld. Toen de pastoor zei 'we zullen nu samen het kruisteken maken 'vertrok' vader's hand omhoog tot z'n voorhoofd...hij hoorde nog alles wat we
    zeiden. Moeder of de pastor, ik weet het niet meer, bracht z'n hand naar de rest van de windrichtingen. Heel mooi, ze was blij dat ze daar was om het te beleven...ook al was het soms zwaar voor haar.
    De eerste paar uur toen ik daar 's anderendaags was,van vier tot zes, sliep hij heel rustig, al zag je dat hij het soms moeilijk had. Hij legde z'n rechterhand op z'n hart en bleef zo heel lang liggen...met de mooie muziek op de achtergrond. Op een bepaald moment werd hij meer en meer wakker. Ik vertelde hem dat toen ik en ons ma en m'n schoonbroer daar rond vieren zaten, ik van hem een heel mooi beeld binnen gekregen had, van toen hij nog jong was en op z'n kamion stond in z'n marktkleding...zo met z'n marktportefeuille met allerlei bonnen en papiertjes van bestellingen en zo in. Dit was achteraf misschien het teken dat hij vandaag volledig hersteld zou zijn. Telkens als ik nog zo'n beeld zal krijgen, zal ik misschien weten dat hij kortbij is. Al wat je hoeft te doen is misschien warm aan hem te denken...of hoef je dat niet te doen en komt die nog rondzwevende energie van hem... vanzelf binnen ?
    Z'n jongste dochter en haar man en m'n jongste zoon waren al geweest en men middelste zoon kwam ook binnen nadat ik vader had verteld van het treineindstation, waar afstappen ook nog mogelijk is.
    Een eindstation ligt gewoonlijk aan zee, aan het begin van een andere materie dus. "Jij zult afstappen en ook in een eindstation is er nog iets...jij zal vóór ons weten wat." Ook m'n middelste zoon begon te praten en we hadden een gesprek waaruit bleek dat onze stervende voorzaat zich om hem geen zorgen moest maken. Wat later zou ik met m'n zoon vertrekken want ik zou de nacht met ons vader komen doen. M'n oudste zus en haar man zouden me voor een viertal uur aflossen. M'n tweede zoon zou nog eens bij z'n bomma binnengaan en ik wat rusten. M'n jongste was in de dag geweest. Ik was nog maar een halfuur terug thuis of ik kreeg telefoon dat ik en m'n zus toch maar best zouden opkomen. Zo beleefden we toch nog het laatste halfuur van het moedige gevecht van vader. Het leek of hij op ons had gewacht. Ook m'n oudste zoon was aanwezig bij dit heel mooi gevecht dat eindigde in een overwinning van een veel kalmer gelaatsuitdrukking dan de kalmte zelf. Wij, drie kinderen, hadden ieder een hand op hem en ik streelde voordurend z'n linkerslaap.
    De mannen bleven traanloos, (bij déze gelegenheid dan toch) de vrouwen moedigden hem onder hun tranen aan nu niet meer te vechten en zacht te gaan. Ineens de voorlaatse adem...het luchtzuigen stopte...het leek z'n laatste adem, maar hij herpakte zich nog eenmaal, nog één teug, nog één hartklop....en dan de rust, het helemaal overglijden naar het vervolg, de afstap in het eindstation.

    In stilte zaten we lange tijd rondom hem...en later wisselden we onze gevoelens en praten ook nog met hem alsof hij er nog was...de rest is niet zo belangrijk, praktische zaken.Hij was heel mooi, de laatste keer aangekleed op z'n best, met z'n sportschoenen...als je z'n been aanraakte leek het wel weer een jongen. Onze jongen. De dans van het lijden ontsprongen. 82 en nog bijna geen rimpels. Nu ik dit herlees realiseer ik me dat het herseninfarkt dat hij negen jaar eerder heeft gemaakt aan zijn linkerkant gebeurde, de kant van zijn denken, de emotionele wereld, waar hij weinig tijd voor maakte was nog niet versleten...eerst sinds dan heeft hij vooral de eerste paar jaar daarna kunnen wenen telkens hij iets te emotioneels zag of hoorde.
    Nee,hij was niet naar Congo gegaan. Hij had hier in België zijn strijd gestreden. Daarom deze groet vanuit Afrika naar hem.

    octo

  • Dementie, oorzaken ?

    100_0659

    !!!!PS ik neem geen foto's van demente menden, deze foto heeft

    niks met het artikel te maken, kwam hem op reis tegen,

    mooie dames,prachtig gekleed!!!!!!!!!!!!!!

    Ergens 2006. We vroegen de weg aan een zondags nonneke en wat groene mensen en vonden het rusthuis. De namen van de bewoners hingen in lijsten aan mekaar...per vleugel van het gebouw gerangschikt onder een poëtische naam.  Zaten de homebewoners in funktie van hun verschillende geestesvermogens, gerangschikt van mekaar en in hoe verre was dit bevorderlijk ? 

    Sommige fittere konden de meer in zichzelf opgeslotene misschien wel helpen hun isolement een beetje te doorbreken.
    Om te beletten dat een al te fysiek bekwame dementerende bejaarde zou kunnen ontsnappen waren de deuren met kontrolesystemen voorzien. We vonden de dame in kwestie, een nicht
    van m'n vader. De uitstraling harer 'zijn' was wel een stukje van de lijn van m'n vader en de vader van zijn nicht in kwestie.

    Sommige trajekten in schedellijn en huidlook ook. Haar woorden verbonden met het dialekt van het landschap en dan specifiek dat van de streek rond Kapellen, Molenbeek, Waanrode en ook een stukje meer naar Linter op. Ik was blij bij één van de laatste getuigen hiervan te kunnen zijn. Eigenlijk worden we eens allemaal bijna een laatste stukje getuigenis van een bepaalde periode in het leven van een bepaalde streek en z'n mensen. De dame had dan wel deels een kalme uitstraling, toch was ze wat zenuwachtig ook...lijk als gedreven om ergens te geraken waar ze nog niet was...een bang vasthouden van het leven ook. Ze is 86 en weduwe toch al enkele jaren. Raak je door een stuk eenzaamheid en vertwijfeling over wat er na je leven volgt ook niet een stukje dement ? Haar dochter had het geweldige idee om het rusthuiskamertje met de toch enigszins professineel verdoezelde niet-buitenlucht geur voor het terras met de eerste echte warme lentezon te ruilen.

    Ik gaf haar moeder een arm en we wandelden ernaar toe. Ze was er niet graag, zei ze. Eerst bij mijn vertrek zou ik begrijpen waarom. Waarom gaan mensen mekaar bezoeken ? Soms zijn ze zo onwennig met mekaar als ze daar dan zo bij elkaar zitten. Dan doet iedereen op zijn eigen manier pogingen om het ijs te breken. De ene haalt een tafeltje en stoelen en wat drank uit de cafétaria, de andere polst naar de gezondheidstoestand waarop er dan al of niet geklaagd wordt...een derde stelt voortdurend vragen aan de dame. Een vierde durft ook al eens zwanzen en haar aanraken. Soms herinnert ze zich veel en diep en lacht heel bewust. Soms voelt ze zich moe en gaan haar ogen even dicht of zegt ze dat ze het koud heeft of dat er regendruppels vallen...alhoewel er geen wolkje aan de lucht is."Heb je kou gehad in de winter" ? "Heb je hier ook geburen"? "Wat zie je graag op TV", "Is hier goed eten" ? Ze antwoordde er kort en soms weinig vinnig maar beslist op. Het diepste antwoord kwam er toe ze vernam dat Julia dood was...daar stond ze echt bij stil door bijna driemaal ongelovend "Is Julia dood" te vragen. Ze had haar gekend...nooit geweten dat ook zij dement geworden was waarschijnlijk. Dan moet je natuurlijk vragen of ze met Julia vroeger naar de kermis geweest was en zo.
    Moet ze lang over nadenken en toch zie je in haar "ja" dat ze er nog iets van weet, dat ze voeling met Julia heeft...al twijfelt het cynisch beestje in een mens wel eens even of niet iedereen geleerd is van te vragen of "Julia dood is" van zodra iemand zegt dat ze dood is. Nee, m'n intuitie zegt dat ze er voeling mee had. Raar voeling hebben met bepaalde mensen. 'Herinnner me zoals ik was...ben...wordt', zou de laatste boodschap van eenieder voor eenieder moeten zijn.

    Maar ja, over al die diepe dingen kunnen wij mensen niet zomaar praten...we hebben schrik dat er dan met ons gelachen wordt. Zoals ons ma nog gisteren zei toen ik suggereerde van eens een mis voor de volgende generatie of niet-spiritueel geïnterresseerde mensen te doen..."jaja en dan de mensen die met jouw gaan lachen zeker". In 't dialekt klinkt dat natuurlijk in een andere kleur. Tussen de persoonlijke vragen en antwoorden door, de uitwisselingen over hoe het met de gekende mensen is en wat ze doen kwamen ook nog de gewijzigde zeden aan bod enzoverder. Het 'verkeren' dat vroeger met zedig handje vasthouden begon en zo. Eigenlijk wou de dame met regelmatige tussenpozen 'naar huis'...ze dacht dat ze niet 'thuis' was...ah ja, ze had weer gelijk als demente eigenlijk want in haar oude eigenlijke huisje woonde ze niet meer. Nog een reden waarom sommige mensen niet dement worden...ze zitten altijd maar met zeer aardse zaken bezig misschien en kunnen alleen hun verstand en minder hun gevoel gebruiken ? Nog een derde kategorie wordt niet dement maar eindigt enigszins verdwaasd, afwezig. Toen ik de dame naar de etenstijd begeleidde en door de hele groep heen wandelde...overviel me hun angst en afwezigheid...het gebrek aan lach...een paar uur eerder nog gekompenseerd door de vrouw die orgel speelde of de bangelijk enthoesiaste dame achter de toog. Ach, goed dat we niet perfekt zijn...en mekaar aanvullen. De een heeft bijna geen geheugen meer maar geen pijnlijke voeten, de ander juist omgekeerd. De een kust graag, de ander geeft dat niet zo

    octo

  • Belemmering inzichten & inspraak

    Foto 3

    Problemen die inzicht en inspraak belemmeren

    Deze keer geen bijdrage over de invloed van de media op het wereldbeeld van mensen, ook niet over de levensduurte voor een groeiend aantal mensen, maar over hun persoonlijke leefwereld.   De politieke wereld weet drommels goed dat misschien wel ongeveer de helft van de mensen zodanig met hun eigen leefwereld bezig is dat deze groep zich qua politieke keuze niet zozeer op inhoud dan wel op de populariteit van enkele gezichten richt.  Hun stemgedrag is eerder gebaseerd op rancune en wisselende proteststemmen dan op een beduidende verandering van het beleid.

    Enorm veel ouderen bijvoorbeeld, staan in voor de verzorging van hun partners en kunnen zelf niet al te best meer uit de voeten.  Ze zijn al blij dat ze hier en daar wat hulp van het sociale netwerk krijgen.  Hun geestdrift en de energie om nog wat van de wereld willen te begrijpen maakt langzaam plaats voor een soort apathie in het licht van allerlei kwaaltjes en het naderende levenseinde.  De hoop op beterschap na het leven heeft met de tanende invloed van de religie ook een flinke deuk gekregen.  De belangstelling voor het soort filosofie dat in de vorderingen van de wetenschap gedurende de laatste twee decennia ook een spirituele meerwaarde ontdekte, kan heel klein genoemd worden.  Nochtans zou de levensmotivatie van die groep mensen door een belangstelling in al die dingen een flinke bijdrage aan hun gezondheid kunnen vormen.

    De berichtgeving overdonderd hen met negatieve gebeurtenissen zonder een flinke portie aandacht voor de onderliggende problemen.  Als er niet tal van vrijwilligers zoals de mensen uit Ziekenzorg of de verenigingen voor gepensioneerden en anderen bestonden, zouden deze mensen kompleet vereenzamen. Het sociale leven van het grootste deel van de ouderen staat vooral in het teken van de gezelligheid en infoävonden over hoe de wereld politiek in mekaar zit zijn uitzonderingen.  De laag mensen boven de zestig jaar die de mogelijkheden van het internet ten volle benutten is uiterst dun, een situatie die er eerst binnen een tiental jaren anders zou kunnen gaan uitzien.

    Ook de relationele problemen van oudere, zowel als jongere mensen, houden hen van de nodige sociale betrokkenheid af.  Te vaak worden die problemen oeverloos herleid tot praktische problemen zoals geldkwesties in plaats van te worden gezien als het resultaat van een deel negatieve emoties waar elkeen op zijn manier in meerdere of mindere mate nog zit.  Zolang dat allemaal onvoldoende wordt begrepen komt men ook niet toe aan het begrijpen van de eigen verhaallijnen in het leven, kwesties waarvan de wortels ook tot in vorige generaties kunnen teruggaan.  Een heel pak Vlamingen heeft zich nog op het persoonlijke, nog op het politieke vlak leren uiten. Een vierhondertal jaar geleden werden onze streken onder de knoet van de strenge Vaticaanse leer gehouden, in tegenstelling tot de Nederlanders die het recht opeisten om te ‘protesteren’ en de bijbel op een kritischer manier te gaan lezen.  Misschien ook daarom dat ze ondertussen politiek gezien veel progressiever reageren.  Ze zijn ook vaak gewoon spontaner.  Een Vlaming die ergens ietwat harde sandwiches of zo krijgt voorgeschoteld, zal die opeten.  De gemiddelde Nederlander zou gewoon protesteren en zeggen ‘dat die broodjes niet te vreten zijn’ bijvoorbeeld en hij zou er andere krijgen.  Ons heeft menvoor een stuk binnen de cultuur van het lijden en afzien en de kritiekloze  gehoorzaamheid grootgebracht.  Ook de invloed van dit soort collectief geheugen  neemt gelukkig met de jaren af.  Wat er als positiefs in de plaats voor kwam is nog de vraag.  Na eeuwen onderdrukking kregen we een zekere welstand en werden we verslaafd aan een aantal bezigheden die de tijd dat we in bewustmakende dingen kunnen steken ernstig hebben aangetast…kijk maar naar de cijfers van de miljoenen soorten computergames die we kochten.  Dat kan toch ook niet de bedoeling van het leven zijn, geëntertaind worden van in de wieg tot aan de …overgang ?  Spijtig dat er niet ergens in de Koran of de Bijbel of waar dan ook staat dat de moeite dat men  doet om op persoonlijk en collectief vlak een betere wereld na te laten in het mogelijke ‘andere leven’ niets dan voordeel opleveren zal.  Als ezels dienen we vaak precies een wortel te worden voorgehouden voordat we bereid zijn bepaalde stappen in de richting van, in dit geval, bewustzijnsverruiming te doen.  Van het leven houden is er een mateloze interesse voor tonen…hoe meer mensen dit beseffen, hoe meer er in progressieve zin situaties  en mensen veranderen kunnen.  Tot besluit, jong of oud, wordt nooit levensmoe. Wil je aan de slag, bezoek dan bijvoorbeeld de links in het artikeltje hieronder...tussen je favoriete tvprogramma's door.

    Octo 14/01/2009

    Waarom is dit nieuws geen topitem ?

    Gaza en gasleveringen zijn niet de enige nieuwsitems . De wereld is ontzettend groot en klein tegelijk geworden, tal van onrustwekkende gebeurtenissen krijgen amper aandacht. Dat is sinds 'mijnheugenis' altijd al zo geweest want mensen met veel mediamogelijkheden rondom hen, willen voornamelijk vermaakt worden en daar speelt de media dan op in. Welk nieuws misten we zoal ?

    In het Nepal van na de omwentelingen die de linkse oppositie aan de macht brachten, boekte men vooruitgang op vlak van gezondheidszorg :

    http://www.mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=23650&cHash=94e8db2d9a

    Volgens recente onthullingen moedigde de legertop moorden op ongewapende burgers aan met medeweten van de CIA.  Waarom is dit geen wereldnieuws ? Change ? Yes we hope !  :

    http://www.mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=23651&cHash=51596b4652

    In Ethiopië verwacht men een nieuwe golf van geweld :

    http://www.mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=23652&cHash=b30c11caa0

    In Somalië kwamen al tien keer meer mensen om dan in Gaza en deed de USnavy hevig mee met beschieten :

    http://www.pvda.be/nl/nieuws/artikel/article/somalie-mislukking-van-vs-politiek.html

    We hebben natuurlijk gehoord dat de Tamiltijgers bijna verslagen zouden zijn, maar niet van de jacht op journalisten in Sri Lanka. :

    http://www.socialisme.be/lsp/archief/2009/01/13/srilanka.html

    In Assam, India dreigen allerhande tegenstellingen te ontsporen :

    http://www.mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=23660&cHash=e0c6a07b66

     

  • 2009 Vieren :Wat Waar met Wie ?

    toscaneplus08 090

    Waar Nieuwjaar vieren,wat en met wie ’t eindejaar gevierd ?

    U heeft in het oude jaar al 364 keer vastgesteld dat U uw buren in een kleine straal rondom uw woonst niet kent ?  Wat houdt U tegen om eens even aan te bellen, zeker als U er nooit bij bent  bij gemeenschappelijke activiteiten in het dorp of in de wijk !   Dus met of zonder fles, waag uw kans en maak uwzelf kenbaar, U leest misschien dagelijks de blog van een buurman die U niet kent !

     

    Wie weet duikt je niet het nieuwe jaar in met een boel annekdotes en wetenswaardigheden die je leven minder abstract  maken ? Misschien best om het niet teveel over de politiek te hebben op zo’n kennismakingsdag…vóór je het weet zit je in een discussie die eigenlijk niet gaat over wie jij en je buren zijn en gezien de omstandigheden in pessimisme zou kunnen omslaan, alhoewel er ook redenen genoeg voor optimisme zijn.  Het kan natuurlijk ook zijn dat je speelt met de idee van naar buren te gaan die je wel kent…en juist dáárom twijfelt…misschien de ideale gelegenheid om even wat bij te leggen ?

    U zit toch niet met van die sombere gedachten…als ze te hardnekkig zijn en niet kunnen worden uitgesteld…zet dan de TV of zo toch maar aan alvorens tegen 24uur en één seconde dan toch op het geluid van de vuurwerkjes af te gaan en te verbroederen. Een ander leuk idee lijkt me van U in te beelden wie dat U altijd al eens graag had willen kussen ! Now is the time and the moment…go for it !

    Misschien krijgt smelten je negatieve gedachten ineens zomaar weg en dat met zulk een vriesweer ! Tussen haakjes, toch maar de auto thuislaten als het even kan, want in ’t Zuiden van Limburg en daarrond wordt regen verwacht…en nu we toch aan ’t raad geven zijn…je wil 2009 toch niet met een kater beginnen ?

     

    Het zou natuurlijk kunnen dat alles al is geregeld van wie komt en kookt en zo.  Ook dan toch even zonder TV proberen kunnen en trachten uit te vissen hoe het met de ander gaat en welke de raakpunten in al die verschillende levens zijn. Als die dingen een beetje moeilijk liggen zijn er natuurlijk praktische items genoeg om je van de ene maand het andere jaar in te praten zonder dat het samenzijn verstomd. Gewoon een beetje spontaan zijn en de andere met al zijn plezante en minder vrolijke kanten aanvaarden en er echt een fijne avond WILLEN van maken is een instelling waarbij jezelf en de anderen alleen maar voordeel kunnen van hebben.  Als er dan toch enkelen boven hun alcoholisch kunnen uitstijgen, probeer dan niet al te zeer in discussie te gaan en knik af en toe gewoon eens even als de toestand van labiel naar hopeloos evolueert.  Tegen die tijd had al moeten worden afgesproken welke nu ook al weer de BOB-en vanavond waren.  Beloof op van die momenten ook niet teveel aan anderen maar probeer achter bepaalde dingen wel 100percent te staan…zonder in overmoedigheid te vervallen.  Laat niks of niemand je avond vergallen en blijf een beetje op het pad van al die goede voornemens als je met je leven op die wegen reizen wil en je alle soorten  ‘ontmoediging’ de oorlog verklaard. Alvast een leuk en zinvol jaar gewenst,

    vanwege

    FILOSOFISCH VERZET 'VOEDSEL VOOR DE GEEST' bijna alles voor mensen met interesse in : filosofie, geschiedenis, politieke actualiteit & analyse &links , samenleving, samenleven , psychologie,                      de zin van 't leven,  kunsten,reisverslagen.  modern systeem voor internationale internetverkiezingen

    octo finishing 2008 dankbaar voor alle betoonde interesse en voor alles wat we van mekaar hebben mogen leren

  • evaluatie familie&vrienden bijeenkomsten

    100_0326

    Beste familie en vrienden

    We zijn ondertussen weer bijeengekomen of gaan dat nog doen naar aanleiding van onze tijdstelling. Soms hebben we mekaar een hele tijd niet gezien en vallen ons een aantal verschillen op. We hebben gekeuveld over alles wat het leven lekker maken kan, vaak in gezelschap van de hele ouderen onder ons. Soms werd het duidelijk waar we politiek stonden en was dat bleek dan vaak een verlengstuk van onze sociale positie, ja zelfs van onze emotionele evolutie.

     

    Ook de invloed van de dingen die ons overkwamen en de zaken die over de wereld werden geschreven, speelden mee in onze uitingen over het wereldbeeld.  Weer was het zoeken naar de rode draden die familie tot familie maakten, al die plotten en verliefdheden en relaties van vroeger die tot opeenvolgende generaties leiden.  Het bleek weer dat er ook tot in de jongste scheuten al een soort originele heruitgave van drang tot geheel nieuwe evoluties aanwezig waren.  Eens temeer bepaalde waar je aan de tafel plaatsnam in belangrijke mate de gespreksonderwerpen. Opnieuw bleek dat diegenen die met een open onbevooroordeelde geest en een warm hart aanschoven een belangrijk aandeel hadden in het positieve verloop van de contacten. De gebruikelijke taboes zoals geld, politiek en persoonlijk te intieme gevoelens, het raadsel van leven en dood…kwamen weer weinig of verdoken aan bod of werden zorgvuldig binnen de gebruikelijke uitspraken gehouden.  Gezelligheid gedijt niet in een sfeer waar alles van iedereen op tafel wordt gegooid.  Het weze zo, het nieuwe jaren heeft nog dagen genoeg om in kleinere kring of van mens tot mens al eens een stukje verder te durven gaan.

     

    Na de door lekkere spijzen omzoomde bijeenkomsten overviel, in de positieve gevallen vooral, ons weer het gevoel dat van samenhorigheid en het ondanks een aantal pijnpunten toch de wil iets voor mekaar te betekenen.  Misschien bestaan ideale mensen alleen in niet-ideale toestanden van waaruit je kan ontdekken wat ware vriendschap of verwantschap wel zijn kan.  Verwantschap kan zowel met verwanten als niet-verwanten zo bleek alweer. Niet dat deze dingen alleen bij het einde van het jaar opvallen, ze zijn een alledaagse taak overal waar je op een warme manier je al of niet kritisch steentje tot het goedvoelen van mensen wil bijdragen. Er mogen en moeten natuurlijk al eens harde woorden vallen, maar die mogen dan best niet uitmonden in loutere standpunten van ‘schuld’ en ‘onschuld’.  Belangrijker is, te vertrekken vanuit een soorte stilte en tevredenheid in jezelf, die je zelf wel eerst verwerven of soms herstellen moet. Als je daarna als uitgangspunten niet zozeer de schuldvragen hanteert, maar eerder wat eenieder op een onbaatzuchtiger en solidaire manier VOORDELEN kan bijbrengen, dan ben ga je meer voldoening uit je contacten en je eigen evolutie halen. 

     

    Eerst de lessen uit ’t verleden trekken en dan zand erover !

    ter aanvulling :

    http://www.bloggen.be/houdenvan123/    

          octo29/12/2008

     

  • Tijd, relativiteit en liefde

    100_0380

    Tijd, relativiteit en liefde

    Als je een lang leven wil moet je met iemand leven die eigenlijk niet bij je past. De minuten duren dan uren. 

    Als je een kort leven wil, ga je zo in mekaar op, dat de tijd lijkt stil te staan, zo snel gaat ie voorbij.

    De muzemuis die bij je past weet dat je op sandalen uit de filosofische Peloponesos loopt.

    Je weet dat ze naar sereniteit zoekt, het soort dat we  eens kwijt, weer opbouwen moeten.

    Als ze eruit gemaakt is, zal ze ze vinden, zoniet is ze bezig ze te verwerven.

    Zo ontsnapt ze soms een beetje aan al wat men dan vaak onbewust ontgroeit.

    Op bepaalde momenten in de dag is ze er, wijl ze er toch niet is.

    Als ze er is, plant ze de zaden voor hernieuwd ontluiken in de volgende dag.

    Kruin en wortel reageren op een specifieke manier aan haar verbonden.

    De atoomsplitsing van een woord is soms al voldoende om ons over grenzen te verenigen.

    Hopelijk is dit zo sterk dat de buitenwereld het niet splijten kan.

    Je herkent haar ingredients, alleen met plannen maken soms te greedy.

    Als een kever wil ze niet van je vinger, maar laat je haar vallen... wil ze er dan nog op ?

    Alles doen alsof het de eerste en de laatste keer was en toch een zee aan tijd ervaren.

    Weten dat elke ervaring tegelijk een oude en een nieuwe is.

    De momenten, heel innig verbonden met waar we van komen,

    telkens wanneer een vogel zich tot armlengte waagt;

    wat daar uit voortkomt wil je wel met haar delen,

    zolang ook haar antennes ontvangen kunnen.

    Met of zonder woorden over voorbije geschiedenissen en nieuwe,

    met of zonder de loutering van onze lichamen, ons niet schamen voor zogezegde inperfektie.

    Ons in aardse en hemelse aanrakingen bekwamen,

    alles komt tesamen, terwijl het nooit gescheiden was.

    Haar aparte stijl raakt de mijne aan.

    Hoe al die genetische,sociale en liefdeskarma van verleden naar toekomst sluizen ?

    Hoe het heden aanpakken, indelen, beleven ?

    Zoals de big-brother van de satelliet-tv geen signaal meer zendt als je niet betaalt;

    valt ons goedvoelen weg indien we de voeling met onze specifieke eigenheid kwijt zijn.

    Beetje bij beetje of helemaal ineens.

    to be continued

    octo 

     

     

     

     

     

  • Liefdesrecept

    Bovenal leer de liefde die in je zit voelen en leer ze ook aan wie te geven.

    Onderzoek de wegen die de filosofie en de geschiedenis bewandelden.

    Bemin de kunsten. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat.

    Laat zo weinig mogelijk negatieve emoties toe.

    Deel zowel de vriendschap als de liefde, de kennis en het zoeken als je lichaam met je uitverkorene...kruidt het geheel met relativiteitszin en humor en je bekomt ...passie.

    Als je dan niet dadelijk voor mekaar kiest...moet het niet zo zijn.

    Als geest en materie '1' zijn en eeuwig bestaan en de rode, wetenschappelijk aantoonbare wetten van de materie, altijd aan een verfijning van de geest gewerkt hebben; ...hoe komt het dan dat voor het begrijpen van allerlei soorten verhoudingen tussen mensen, zeker die, die met het intieme zijn te maken hebben, je met die rode wetten alleen niet ver komt ? Mensen zijn niet alleen bij mekaar omdat ze geografisch gezien in mekaars buurt woonden of elkaar toevallig tegenkwamen...of mekaar ekonomisch nodig hebben...ze trekken de moeilijkheden en aangename dingen die ze nodig hebben om te groeien vaak zelf aan...vooral diegenen die mensen die eigenlijk niet veel groei nodig hebben, lijken soms nog het meeste moeilijkheden aan te trekken. De liefde gebruikt ons om ons het onderscheid tussen mensen en wat hen in ons aantrekt en afstoot duidelijk te maken...zodat we er alle dagen wat wijzer zouden uitkomen.

    Aantrekken en afstoten, ebbe en vloed, het universum dat uitdeint en weer in mekaar stuikt...de liefde kent er ook wat van. Die filosofische speurtocht naar de zin van het leven, sommige theorieE die men rond de praktijk van de mens en zijn menselijke relaties kan uitwerken, blijken in de praktijk rondom ons veelal te kloppen...al kan je een mens en zijn relaties niet in om 't even welke theorie gieten.

    Zo hebben vele alleenwonenden hun boezemvrienden wel een aantal redenen om niet bij mekaar te wonen...wellicht omdat ze te openhartig over hun al of niet platonische verhoudingen zijn...en ook omwille van de verplichtingen die ze, terrecht of onterrecht nog bij de voorgeschiedenis van hun leven terrecht of onterrecht, menen te hebben.

    Vanuit de subjektiviteit van een situatie lijkt iedereen tijdens konflikten wel gelijk te willen hebben...het is hoe men zich op korte of lange termijn voelt dat bepalend voor iemands beslissingen is. Misschien is het iemand zijn lot van bijvoorbeeld te blijven schrijven en daarvoor veel alleen te moeten zijn. Misschien is het iemands lot van verder in de omgeving van je kinderen te blijven. Alles is op een bepaald punt altijd het resultaat van wat eraan voorafging. Schrijven over de veiligste manier om emotionele windhozen met vrouwen en mannen en kinderen te vermijden, is nog niet zo simpel. Er monogaam mee samenwonen is, afhankelijk van iemands karakter en opdracht in 't leven een heel goed recept ter voorkoming van onrust...maar in iedereens rode draad van 't leven niet ingeschreven, zo blijkt meer en meer. Ook in gemengde gezinnen met kinderen is samen leren omgaan met mekaar een opdracht. Het zou zo simpel kunnen zijn. 'Indien gij niet wordt als deze kinderen'...1meisje, 1 jongen. Zo simpel blijft het voor velen echter niet...en dat kan soms ook niet anders lopen.

    In de tijd van onze grootouders en ouders, het eerste grote stuk van vorige eeuw, bleef men bij mekaar wonen tot 1 van de twee sneuvelde of vredig doodging. Dit feit wil natuurlijk niet zeggen dat het toen allemaal beter tussen man en vrouw was. Nu valt het door de meeste mensen niet te verdragen als de partner iets met iemand anders heeft, hoe geestelijker het nieuwe paar bij mekaar staat, hoe erger meestal voor de vorige partner. Dit 'dicht bij mekaar staan' heeft soms ondoorgrondelijke redenen en soms is het zoeken naar een andere partner alleen maar zin in avontuur of gebeurdt het uit revanche...of om de partner te vlug af te zijn...zo diep kan jaloersheid gaan.

    Het lijkt wel dat hoe meer je elkaars gedachten kunt vertolken zonder dat de andere ze uitspreekt, hoe dichter geliefden naar mekaar toegroeien en hoe intenser ook hun innerlijke band wordt. Het waarom van zowel verliefdheden als scheidingen kan generaties terug te vinden zijn...we vertegenwoordigen en zijn vele stukjes van zij die voor ons kwamen.

    Het leven stuurt de ene vele paden in, een ander krijgt er minder te begaan... om te genieten, te boeten, wraak te nemen, te domineren of te leren...of alles bijeen ? Aan alles alleen op ons eentje te doen, hebben we niet veel, we zoeken gezeldschap. We beseffen het niet altijd, maar toch willen we gewoon in onszelf tot rust komen, via de invloed van anderen. Dat tot rust komen heeft ook, maar niet zozeer met de lichamelijke kant van de liefde te maken. Buiten de al eens overhoop gegooide gevoelswereld in ons eigen gaan we werken of verplaatsen ons met onze auto's of met de zeldzame bussen. Als we door  een van onze dorpen stapen, lijken we wel  rare snuiters , want voetgangers kom je op de buiten nog zelden tegen in de dagen van tegenwoordig. Ook in de steden vereenzamen mensen soms. Het is niet alleen mensellijk kontakt en innerlijke rust dat we zoeken...we willen weten hoe ons leven in mekaar zit. Niet zozeer op filosofisch gebied, want daar zijn er velen onder ons te materialistisch voor geworden, maar gewoon ons liefdesleven, dat willen we toch wel begrijpen. Alhoewel we het leven van zij die er niet meer zijn onrechtstreeks verderzetten, spreken de graven niet meer, op de voetpaden kom je zelden iemand tegen voor een meer dan gewoon gesprek. De visuele media houden iedereen soms op een oppervlakkige manier in hun ban. Als je naar de beeldbuis kijkt moet je altijd veel selekteren, zappend op zoek naar een goede documentaire of een film met menselijke inhoud.

    Boeken over relaties zijn er in overvloed...toch zullen we in de praktijk de konfrontatie met de voor ons nuttige dingen daarin moeten aangaan. Wordt vervolgd.

    octo

  • inzichten in liefde

    Nog maar eens een poging tot inzicht in wat men de 'liefde' noemt
    De verstrengeling van de emotionele banden die er tussen mensen bestaan is zo moeilijk te doorgronden omdat er vóór we allen werden verwekt er al zoveel is gebeurd dat wel onvermijdelijk tot ons bestaan leiden moest. Deze soort geestelijk-biologische bewegingen zijn enorm moeilijk te vatten. Neem nu de eerste zin in deze uiteenzetting...ergens hebben we wel onder een bepaalde hoeveelheid ook al deel uitgemaakt van het verhaal van de vorige generaties. De generatiedomino's blijven gewoon vallen. Alle moeilijke dingen waar vorige generaties niet konden mee in het reine komen, krijgen we gewoon terug op ons bord. In religieuse termen zou men dit 'erfzonde' noemen. Bon, iedereen heeft een vrije wil en mits we de verkeersregel numero uno : 'trouw' in het klassieke liefdesspel 'gehoorzamen' hoe minder 'fout' de dingen dan dreigen te gaan : jaloezie, ingewikkelde driehoeksrelaties, vlinders in de buik voor anderen die bij de oorspronkelijke partner, dan weer de slangen tot leven brengen. Dégout in plaats van sensuele gevoelens naar derden toe naar de bestaande relatie te leren integreren. Chemie alleen is nog iets anders dan een voorname rol in het leven van iemand anders willen opnemen,...liefde. Dat is natuurlijk de theorie, de praktijk brengt andere resultaten voort. In hoeverre zijn we eigenlijk 'vrij' om ons eigen emotionele leven te leiden...bestaat die vrijheid eigenlijk wel, zijn we immers niet verbonden met iedereen die via oorzaak en gevolg aan ons voorafging ? Als dit sociaal-ekonomisch en politiek toch duidelijk zo is, waarom zou dat dan ook niet voor onze persoonlijke, emotionele relaties gelden ? Als maatschappij hebben we de vrije wil om armoede, oorlog en vervuiling uit de bannen en om door velen zeer duidelijke, uiteenlopend omschreven redenen, kan dit nog altijd niet...alsof de oude demonen uit de geschiedenis nog niet tot rust gekomen zijn. Ondanks alle mogelijke alternatieven voor het huidig samenlevingsbeheer, blijven we in een sukkelstraatje zitten...net als met onze relaties trouwens. Uitleenlopende en gelijklopende verklaringen en alternatieven genoeg, alle dagen met nieuwe, op oude ontwikkelingen gebaseerde tendensen gekruid.
    Het is vandaag de dag niet moeilijk het ontstaan van het leven wetenschappelijk te verklaren. Filosofisch komt het er op neer dat iets dat niet meer houdbaar is onder grote druk ontploft...kleiner of gelijk aan nul bestaat immers niet, spoken ook niet, wat niet wil zeggen dat we na onze laatste adem geen andere vorm van energie aannemen. Wat voor de big-bang (uiteengaan onder teveel druk) geldt, geldt ook in het emotionele leven van mensen. Voor de generatie die nog vijftig jaar getrouwd geraakte, lag dat anders, niet alleen omdat de man vaak de enige kostwinner was. Onder teveel druk van buitenuit ontploffen ook wij en onze relaties (stress op het werk, overdreven steeds opgefokter consumptiepatronen, de kultus van het sexuele genot, de commercialisering van de sex, de sensatiepers, het inhoudsloze deel van wat de media te bieden heeft : geweldfilms, geweldspelletjes, uitgaan temidden van overdreven decibels en tot in te vroege uurtjes, verkeerde voeding, milieufaktoren, geen tijd voor bezinning...het gevoel maar één eindig leven te hebben dat zo vol mogelijk moet zitten, wanhoopsgevoelens naar de eindigheid van het leven toe, politieke a-pathie die asociaal en individualistisch maakt...).
    De mensheid heeft zich over heel de wereld verspreid en is eigenlijk als één boom met geweldig veel vertakkigen te beschowen.
    Onze wortels zijn in feite ons gemeenschappelijk kollektief verleden, zij die er niet meer zijn, maken er in feite op een haast onzichtbare manier nog deel van uit. Zij zijn een deel van onze vrije wil vandaag als het ware. Wijzelf, iedereen persoonlijk staan aan de top van de pyramide, moeten het geheel dirigeren, al slagen we daar niet altijd zonder moeite in. De ware levenskunst bestaat erin dit zonder teveel af te zien aan te kunnen. Je leven in alle rust te kunnen beleven. Weten wat wel en niet kan indien je die rust behouden wil. Dit houdt in dat je aan een inzicht in al de soorten realties rondom jezelf moet werken. Konstant, elke dag en nacht opnieuw. Als individuele tak van de boom je verbonden voelen met de andere takken, met de gemeenschappelijke stam, met de wortels.
    Om dit op het niveau van het emotionele te doorgronden is het misschien best om het sociaal-ekonomisch-politieke deel van het bestaan even buiten beschouwing te laten en ons alleen op het emotionele te richten. Al is het emotionele moeilijk van het ekonomische te scheiden omdat inkomen en dus 'geld' en van die materiële zaken nu eenmaal ook in het emotionele meespelen, als zou dat eigenlijk niet moeten hoeven. Voor diegenen voor wie deze dingen wel een te belangrijke rol spelen zijn het gewoon gegevenheden die een opvoedkundige rol spelen in het proces van het inzien wat nu eigenlijk de zin van het leven is. De emotionele zin van het leven is veel belangrijker dan de socio-ekonomische en politieke zin van het leven...omdat het onze opdracht is van ons van alle negatieve emoties naar onzelf en anderen toe te ontdoen. Soms gaan mensen uiteen en is dat een noodzaak. Soms zouden ze beter bij mekaar blijven omdat dat in hun geval de best mogelijke kaarten zijn die het leven hen voor hun persoonlijke ontwikkeling had kunnen geven.

    octo

  • some important notions about love

    Some important notions about love
    Above all, learn to feel the love inside yourself and learn who to give it to.
    Examine the roads which philosophy and history walked in order to bring us more consciousness about every aspect of life. Love the arts. Take care of your body, do not overcharge it. Chair it with your chosen one. Do not let negative emotions enter your relationships with people. Chair and enjoy friendship and love...spice it with humor and don't wish for the impossible, relativate...even in times of passion. If you do not choose for each other in time...it wasn't meant to be at that episode in your life.
    Trying to understand the laws of love isn't always a question of using all that science has to offer us. We are not together just because we live in each others neighbourhood or because we met unther certain circumstances. We attract one another because we attract the difficulties that can take us further on the pad of understanding the meaning of life. Those who really don't seem to have a long way to go in their personal growth somethimes seem to attract the hardest difficulties...which in itself is a very deep aspect of love.
    Love uses us to teach us to make us aware of the differences between people.
    Love uses us to further the story of those who came befor us, even befor we were born. One cannot write down a standardised theory on this because the more you get the picture, the harder it is to communicate about it.
    Some people do not live together because they are to close together or because others need them more for their growth. In times of conflict between people, everyone seems to think they themselves are the only perfect human beiings.
    Somethimes one must avoid difficult confrontations, other times they cannot but occur. Just like the big-bang-principle...'something unther pressure must explode'...we depend on that same old basic law...even in our relations.
    Everything and everybody is always the result of the things that happened befor them. We react in respons to the environment and our genetical mixture as well. Even our family-ties are getting more and more mixed, which often isn't a facilatation. It's the outcome of different components. Somethimes things go wrong because of to much stress in this production and profit-based society or stress in ourselves. It wasn't ideal in the old times where religion was more important then philosophy. Still we find it to difficult to support the idea that our man or women 'has' somebody else. Whether in bed, whether in a purely spiritual, platonic way...we do get yealous fast. The reasons why people get to get really close to each other often has very deep reasons, one cannot understand eaisily as a third person. Somethimes it is easy to understand when the motives are wrong : money-making is the worst reason possible. When the reasons for looking for another partner are sex or adventure...the outcome often goes in the wrong direction as personal hapiness on a long term is concerned. When it's about making babies...you cannot stop it...the ones are ment to walk the earth shall. Falling in love and divorce...the reasons can go back generations. Life sends some of us on many pads to enjoy, to learn, to learn not to take revenche, to learn not to envy, dominate... . We look for company to learn about this life-game. In fact, what we are looking for is to discover how we can find peace in ourselves through others and ourselves. This proces goes further then the things that the physical part of love has to offer us. This proces not only has a theoretical aspect, we practice thes things every day.
    When we find ourselves cut of of our husband, wife, children; whatever the different reasons, our future aspirations seem to be clouded. We start tryiing to become happy once again. In fact we want to return to the uncumplicated happiness of the past. Then we somethimes meet someone to help us forget our feeling of loneliness or guilt. When it does not work some of us can more easily let go and forgive and continue our own life once again. In every situation the other relations we have with all those surounding us, play their influencial part as well. When we 'forget' to choose for those who we really like we somethimes find ourselve cut of from our own energy. Then we stick around in our unsolved things in life and nothing really positive opens up. When in a couple one of the two cannot let go of some negative feelings or circumstances, the other ones is forced to waste a lot of his or hers own energy...often for very little in return. The one with the most unsolved problems must then learn to accept his or hers life like it is. If both manage to cultivate a happy feeling about life and the personal circumstances...then only real progres and happiness open up. If someone is unther heavy fire of the negative emotions of others, that person must learn to obtain a kind of indifferent balance in interacting, otherswise one is doomed to unthergo the negative moods of the other.
    With 'indifferent balance' is not meant one doesn't care any more about the other.
    It's just away towards arriving in better times and not starting unnecessary arguments.
    Once a third person enters the relationship one will notice that, however monogame one stays, one tends to begin feeling guilty about the wellbeiing of the original partner if one is not careful in observing ones own feelings and the real situation of the original couple. One must then learn to understand which stories of life click with which person. This can take a very long time and in the mean while often a lot of things happen with a lot of people, just to help us to understand what's goiing on.
    In order to understand the whole picture in such a proces we must understand the relationships of those who played important roles in our life and they themselves as humùan beiings...who are they really, what do they represent in our life...what is our symbolic meaning in the life of others ?
    Two people who do not feel well together any more, start the proces of opening themselves towards others, whether friends or a lover. It seems as if people with the opposite characteristics attract each other in a first stage of life. They themselves and their children can learn from it or can be damaged by it.
    Our psychological condition often seems to influence our biological fitness.
    One has to start loving others by loving oneself, by grapping the joy inside of you, you can pass it to others. Loneliness can eat you. Joy will guide you on the long road of life and everywhere it takes us to understand the meanings of it.
    Somethimes we will have to wait untill others become more skilled in managing their own positive evolution. They might even hurt us meanwhile... . Sometimes one has to be gratefull that one has to bare a lot, because it can contribute to understanding one's own road...but somethimes enough is enough.
    Stronger then 'dead' itself, is having collected so much wisdom in once life, that one becomes free of fear of 'losing'...then one gets a very good feeling.
    One can discover the one we really are when one realises the possibility of every time finding solutions to problems...as if one is guided by a strong force inside us.
    One must always filter the enormous influence of everyone surrounding us.
    Then, when one feels really good, the light can shine on the three in front of our house and one sees it painting it's shadow through our window on the wall. One watches the three dancing on the wall...without a good feeling we neglect all this.
    We are like marbles and our past plays a game with us. Which game ? That is what we will have to find out for ourselves and others. The degree of consciousness we reach, tries to shine on others. Some try to make us play a role in a film with a lower degree of consciousness then we were really ment for. We then must continue believing in our own way of living life. That's what real faith is all about.
    Our quality of observing life must grow. Learning how to balance between the energy of others. We must learn how to combine love, solidarity and other positive emotions in interacting with others. Life is like a piece of art played by different interacting artists, actors often played on the theme of 'these, anti-these and synthese'.
    A fragment always calls an anti-fragment into life. Like when we have children, none is the same, each correspondents to a certain evolution in our lifes.
    We should try to wish what's best for others. A lot of good evolutions can emerge from this. One cannot explain human behaviour only by basing oneself on the theory that we humans only interact, basing ourself on some of our selfisch genes.
    When you meet people, try to really understand them befor you decide to put a great deal of effort in 'helping' them...especially if they don't take some important steps for themselves vy themselves. If you want to have a long life, chose a partner that does not suit you...minutes will pass like hours then.
    The earth...concentration-camp or garden of Eden ? When you look above all dimmensions of life, you will learn to observe it's laws, it' s humour and drama.