filosofie:essays,theatermonologen,kabaret - Page 2

  • Oude gedachten blijven opdringerig bezig

    sintjorisweert

    Oude gedachten blijven zich in belangstelling werken

    In een NCRV-praatprogramma rond ‘geloven’,  waarbij dit werkwoord als van oudsher wordt gebruikt als iets dat alleen is weggelegd voor gelovigen, zat het er vaak minzaam, het weze een troost, boven op.  Vertegenwoordigers van alle grote godsdiensten zaten bij mekaar met atheïsten om over het creationisme(mens 6000jaar oud) en Darwinisme (wetenschappelijke evolutie)van gedachten te wisselen.  Een ex-priester wees op de onzin van vele dingen uit Bijbelverhalen, maar vergat het over de zinnige dingen die mensen daarin ooit schreven te hebben.  Bovendien vond hij na 35jaar missie in Pakistan als priester dat dood ‘dood’ en gedaan is…zonder enige nuance over het feit dat we toch ook wel in straling uiteenvallen daar we daar ook van afstammen.

    Kan de moderne mens zich echt niet voorstellen de schepping nu eens als iets symbolisch gaan te zien ?  Begrijpen dat alles ‘is’, omdat iets zonder inhoud niet kan bestaan (kleiner of gelijk aan nul ontploft). De ‘materialisten’ werden er af en toe grondig gelaakt…maar wat als het spirituele nu ook uit materie, ‘eterie’ bijvoorbeeld bestaat.  Spoken bestaan niet, als er ‘meer’ is, heeft dat een materiële vorm.  ‘Gedenk dat gij van stof zijt en tot stof zult wederkeren’, klopt dus maar half.        Ontdekken dat dat óók de zin van ons leven is, afrekenen met de onzin.  Er proberen achter te komen hoe je levensverhaal er gekomen is, voordat het je eigen beurt was om geboren te worden en hoe het daarna verder liep en inzien dat niet alleen de tijd die je hier al hebt doorgebracht bepalend is voor  al je gedrag en de mate van geluk dat je dagelijks met anderen probeert te maken.  Of ervaren hoe zeer de man-vrouw verhouding ,als die wegens redenen met vaak diepe wortels of praktische omstandigheden in negativiteit terecht komt, escaleren kan en mensen SOMS voor onnodige beproevingen stellen kan.

    Eén miljoen folders hebben de creationisten op initiatief van één man verspreid.  De overigens veel te minzame man bleef sommige verhalen uit de Bijbel maar letterlijk verdedigen (Abraham die zijn zoon neersteekt, als je Jezus niet via een goeie manier ‘ontmoet’, branden in de hel…enz…).  De koolstofmethode om materie te dateren, werd naar de prullemand verwezen.  Ook de enthoesiaste Koran-volger deed zijn duitje in het zakje, met zijn goedkope pogingen om te bewijzen dat de wetenschap de Koran gelijk zou geven (oh ja, want het waren toch de katholieken die het langst volhielden dat de aarde plat was. )

    Alsof dat allemaal niet genoeg was , komt de heer F.Dewinter dan nog met een boek tegen de Islam op TV.  , ach man , laat die mensen met rust in plaats van ze verder van de samenleving te verwijderen. Kunnen ze alle reclame op TV’s niet onder één net brengen  en daartussen dan dat soort demagogie van vervlogen tijden ?  ’t Ergste is dat zo’n mensen in Nederland, als je de opiniepeilingen mag geloven, via Wilders Geert hun aanhang zien stijgen.  Even een vliegtuig naar Londen nemen waar men je niet binnenlaat wegens gevaar voor opruiing …en klaar is kees.  Ook in Engeland laat de crisis haar neveneffecten zien : affiches tegen buitenlandse arbeiders zijn weer in, volgens de media omdat een groepje van een twintigtal Engelse Blokkers er in een arbeidersbetoging mee rondheult. Benieuwd of het boek van de SPArood voorman over een vernieuwde politiek van links, volgende week ook Terzake haalt.

    Octo 1/03/2009

    gastadvertentie abvv

     

    Open Forum over de problematiek van de mensen zonder papieren – Donderdag 5 maart – 12u – KultuurKaffee, VUB, Pleinlaan 2, 1050 Etterbeek

  • de duizendjarige eik

    100_0727

    Duizelingwekkend veel momenten lang, vreet deze rust zich diep in de grond en schraagt zijn stam het open gewelf van
    de zacht ruisende vertakkingen der wijsheid. De kracht van deze onopgemerkte explosie biedt een woonst aan zijn verscheiden bewoners. Een verpozing aan zijn bezoekers. Steek je hoofd eens in het door wegrotting geamputeerde stamstukje van de steeds kolossaal stille olifant. Het ruikt er naar een huis met oude, doorleefde meubelen, doorleefde levens.

    Ik zocht naar woorden om realiteiten te duiden ,ik
    vond ze. Ik balde ze samen op mijn blog, dit 'voedsel voor de Geest. Ik voorzag de toekomst van een alternatief. Ik schreef over de liefde, geschiedenis, filosofie.

    Ik blijf met sommige verstarden aan versleten toestanden gebonden....tot hun ware sterkte uit hun oude harnassen breekt 'Wat betekent mijn aanwezigheid hier', is een vraag die je op alle gebieden moet blijven bezighouden.
    Niet iedereen heeft evenveel bewustzijn. Niet iedereen heeft de tijd, de middellen en de gewoonte om zich 'beschouwend'
    (filosofisch) met het totaalbestaan bezig te houden. Niet iedereen slaagt erin om zich blijvend over de totstandkoming
    en het zijn en worden van het leven te verwonderen. Voor anderen blijft het bij onderzoeken en begrijpen en raakt men
    niet aan het stadium van beleven en uitdragen toe. Waarom niet ? Omdat de vraag naar de zin van 't bestaan(gelukkig) geen marktwaarde heeft. Onze samenleving steekt geen tijd in zich afvragen wat nu wel de bedoeling van dit dagelijkse
    samenleven is...er wordt ons alleen gevraagd van te funktioneren.

    Mijn aanwezigheid hier, betekent voor mij, groeien naar meer en
    meer bewustzijn van het feit dat men leeft om te ervaren wie en wat ons dagelijks wil verrijken.
    Of dat nu mensen,beelden, dromen, woorden,kleuren, klanken gedachten of andere soorten materie en andere gewaarwordingen zijn ...we mogen ons niet laten vangen door al die strukturen en mensen die ons bewustzijn vernauwd houden willen. Bewustzijn is meer dan als mens en maatschappij weten waar je vandaan komt, waar je staat en waar je naar toe wil...eenmaal je
    die kennis verworven hebt komt er meer ruimte voor het dialogeren met het bovenbewuste vrij.

    iedere dag kan je als een eindeloze energie aanvoelen
    Voor je nachtrust aanbreekt, vertrek je vanuit de gedachte dat je zeker 1 symbolische droom zou willen hebben en dat de
    nieuwe dag zeker weer vol energierijke ervaringen zal zitten. Slaapwel.

    octo

  • Bewondering en Afkeer voor...

    100_0595

    het besef van wat liefde óók is, is, zoals de eeuwenoude maar niet antieke woorden op de foto hieronder, ook niet altijd even scherp als de identieke foto wat lager : "liefde is geduldig, vriendelijk, nooit afgunstig noch jaloers,schept niet op, is niet trots of hoogmoedig, niet zelfzuchtig, ruw of haatdragend" "moeten we dat vanbuiten kennen meester", vroegen we dan...onbewust wetende dat 'het' ook vanbinnen zat

    100_0590

    100_0497

    Bewondering en Afkeer

    Bewondering voor alle snoeiers die met dit vriesweer in de fruitboomgaarden staan.  Al schijnt soms de zon, de koude nattigheid kruipt in eenieders lijf. Van de appel en de peer die U koopt, zien de boeren bijlange niet de helft…en dan krijgt U hem als twijg geplant, in draad gezet, opgebonden, bemest, ontspint ,ontluist, gemaaid, geplokken, gesorteerd, bewaard,vervoerd.  Afkeer voor de pro-Israëlische agressie show in Davos. Als De vos predikt, kippen pas op uw eieren.

    Bewondering voor John Lennon die het beste in hem aan ons gaf en iemand hem zijn graf.  Voor allen die zich kunnen blijven inbeelden dat zich inzetten voor een betere wereld loont.  Bewondering voor allen die al eens ervaren dat ‘gelukkig zijn’ dank U ook Raymond Groenewoud ; meer te maken heeft met aanvoelen dan met rekenen. ‘Imagine all the people living life in…’berekende stukjes’ in plaats van in ‘peace’.  Er zullen altijd nog wel mensen worden vermoord omdat wat ze zeggen te waar en te mooi is om door een een grote meerderheid in daden te worden omgezet.  Afkeer voor die minder dan minderheid die de oorlogsslachtingen organiseert…van het maken van de kogel tot het doorboren van ergens een hoofdje in Irak. Bewondering voor de weermannen die ons ons ook ook gemoed een beetje voorspellen, voor de mensen die dagelijks het internet technisch en operationeel onderhouden, zodat eenieder zijn weet en zeg eens kan doen en opdoet. Voor al die openbare diensten die het toch maar doen.  Voor de frituurkraam en de winkelier, voor de leeuwenmoed om in fabrieken te werken. Voor de garagisten, de chauffeurs, de mannen van de bouw en verbouw.  Bewondering voor verzorgenden thuis en medische mensen elders. Voor kantoormensen enzomeer. Afkeer voor diegenen die om een percentje meer winst duizenden afdanken.

    Bewondering voor mensen die sociale banden smeden, doen sporten, toneel spelen, films draaien onder ons, muzikanten laten spelen, mensen waardig begraven,…de lijst tussen geboorte en dood is lang.  Voor de mensen in het onderwijs die de nieuwe generatie telkens weer zien zitten.  Bewondering voor de krachten der natuur boven onze hoofden, naast ons en tot in de vuurmassa onder onze voeten.  Voor kunst zowel als voor de boom met zijn wortels in de grond en zijn spiegelbeeld in het water en de wind die dat beeld met rimpelingen kamt.  Afkeer voor geveinsde godsdienstgekken die scholen voor meisjes opblazen, voor alle feiten die voor de propaganda van de waanzin worden gebruikt.                                                                        Octo 30/01/2009      

    internettips van de dag : (via MO)

      over de toestand in Afghanistan in detail door Gie Goris ism het fonds Pascale Decroos : chapeau voor dit artikel : http://www.mo.be/index.php?id=348&tx_uwnews_pi2[art_id]=23800&cHash=fb106b44b9   

       over de elke verbeelding tartende verhoudingen tussen de Bruto Nationale Produkten en de schulden van banken en Staten en welke rollen beide partijen spelen om uit de krisis te raken, de verhouding tussen de steun van de overheden en de hoeveelheden geld...en het 'munten'-alternatief van Bernard Lietaer... . Achteraf dacht ik waarom geen ene wereldmunt en overheden die geld uitlenen aan zeer lage intresten, in plaats van nog alternatieve munten bij te maken... maar dom is die man niet, helemaal niet :  met dank aan MO

    http://www.mo.be/index.php?id=348&tx_uwnews_pi2[art_id]=23825&cHash=7fd6ee90b2                                                     

    100_0609

  • Het leven is een totaalcompositie

    100_0377

    aan de verdeelde kinderen der natuur

                Niet -handelen is onmogelijk.  Voor ons is het leven een instandhouden en doorgeven van genen en tegelijk van waarden als tolerantie, eerlijkheid, spiritualiteit, goedheid...en al hun tegenpolen die nog te vaak in het stadium van negatieve emoties gevangen zitten. Hoe handelen om daaruit te raken ?  Vermits ons leven uit een aantal mekaar rakende deeldomeinen bestaat; is de keuze van het handelen zoiets als dagelijks een muziekstuk schrijven en uitvoeren.

    Voor iedereen is zo'n muziekstuk uniek; gelijkaardig en verschillend tegelijk...en toch wordt het altijd op het moment NU gelijktijdig opgevoerd. De instrumenten zijn al de verschillende decors in ons leven : wij, werk, familie, vrienden, organisaties, gebouwen, velden,… . Iemand kan zelden  én tegelijk componist, dirigent en instrumentbespeler zijn.  Soms zijn we alleen instrumentbespeler; soms componist; soms dirigent.   Allen samen zijn we in beperkte of meerdere mate componist; maar altijd instrumentbespeler...alleen de krachten die ons dirigeren kunnen we maar heel moeilijk vatten.  Heel de geschiedenis van de mensheid, vanaf het moment dat de stof overwegend stof was;  maar ook al, hetzij primitief, bezield (=met energie beladen); is een poging om vanuit de chaos van ‘klanken’ te komen tot die symfonie die ons leven zijn kan.  De symfonie is al eeuwig in uitvoering; maar haar klanken zijn vaak alleen vanuit gebeurtenissen en stilte verstaanbaar en vertaalbaar binnen ons eigen en naar anderen toe.   

                De noten zijn als de wetten van de materie; de materie  die de symfonieën schreef die ons vanuit haar deed ontstaan.  Er was veel ‘intuïtie’  voor nodig om atomen en moleculen zo te doen passen dat ze uiteindelijk tot het ontstaan van ons biologische leven konden leiden...toch werd het niet ‘niets’ willen zijn en het altijd ‘iets’ zijn uiteindelijk 'ons' via de reis van straling tot cel enzoverder.  Via planten en dieren liet de natuur, dezelfde kracht als van dewelke ons 'wij' gemaakt is, al zien dat ze een groot kunstenaar is.  Om de aap tot mens te kunnen laten worden; een proces dat op een bepaalde manier eigenlijk nog niet voltooid is, was er heel veel lawaai en verwarring nodig; net zoals de wijsheid in onze levens ook niet altijd vanzelf komt.

                Wij moeten nu die symfonie schrijven die de wereld zo veranderen kan, dat meer mensen de kans op een echt menselijk bestaan krijgen...niet alleen  in materiële  zin.  Onder zo'n omstandigheden is het makkelijker om aan de eigenlijke ontwikkeling van ons bewustzijn te beginnen.  Ieder zal zijn eigen partituur heel goed moeten leren beheersen... maar zich vooral eerst de notenleer moeten eigen maken : hoe meer mensen kennis en inzicht krijgen in de notenleer van emoties, wetenschappen, geschiedenis...des te mooier zal de uiteindelijke symfonie zijn.

    Toen men vroeger de boten nog met slaven bemande, gebruikte men de zweep om die mensen doen te roeien.  Nu wordt onze cadans bepaald door de dreiging met ontslag.  We hebben ons zo neergelegd bij hoe alles in functie van de geldzweep gehanteerd wordt, dat we slaven van het geld geworden zijn en sommigen onder ons zich zelfs spiegelen aan de superdeluxeverlangens van onze topmeesters. Als het resultaat van dat leven om te werken is dat er opeens wegens 'depressie' geen huizen meer worden gebouwd omdat niemand geld heeft om er een te betalen, dan gaan we dat vanuit die mentaliteit nog aanvaarden ook…alhoewel we wel de kunde en de middelen hebben om die huizen te bouwen, bij wijze van voorbeeld.

                De tijd dat onze voorouders dieren of mensen offerden om naar de gunst der 'goden' te dingen; lijkt achter ons te liggen; niets is echter meer waar.  Ons altaar van rijkdom wordt nog altijd gevoed met de 'slachtoffers' van oorlog en uitbuiting en honger; die in de meest verpauperde maatschappijen leven.  Niet alleen uit het 'onderontwikkeld' gehouden  deel van de wereld halen wij onze 'offers'.  Ook hier bij ons voelen steeds meer mensen zich minder 'goed in hun vel' in deze door het geld geregeerde samenleving.  Het nihilisme groeit, want de burgerij en de godsdiensten en het politieke systeem hebben geen overkoepelende antwoorden op de echte levensvragen.  Leraars kunnen daarom ook op steeds minder respect van hun leerlingen rekenen.  Het aantal zelfmoorden stijgt en pillenhandelaars doen gouden zaken.  Het lichaam geeft vaak signalen van de ziel en wij begrijpen ze  niet en hollen naar de apotheek voor dingen die niks met infekties te maken hebben.

    Op gedurfde inzichten in verband met ons zieleleven en op dingen die echt lichamelijk gezond kunnen maken, rust een taboe tussen mensen in relaties die zich vaak elk in hun eigen loopgraaf ingegraven hebben...en niets van de vaak als ‘vijand’ beschouwde partner of andere relaties menen te kunnen leren. 

    Onze autowegen zijn overbezet en onze steden verstikken onder die dagelijkse aan-en afvoer. Het openbaar vervoer blijft duur en onvoldoende uitgebouwd en de stedelingen blijven de auto verkiezen.  Wat niet op onze stoepen en in onze bedrijven gebeurd raakt ons te weinig.Veel van het werk dat we doen is overbodig indien de zaken even anders zouden geregeld zijn.  Beeld je eens even in hoe een wereld die in plaats van op de geldzweep ; op onderwijs en cultuur zou gebasseerd zijn; er zou kunnen uitzien.  Voorwaarde is wel dat we emotioneel klaar zouden zijn om die 'gezelzweep' niet meer nodig te hebben en dat we ons verstandelijk en organisatorisch op zo'n overgang zouden voorbereiden.  Vermoedelijk is een overgangssysteem waarin geld op een administratieve in plaats van op een speculatieve manier gebruikt wordt; eerst nog nodig. De telecommunicatie de dag van vandaag; biedt mogelijkheden genoeg om dit allemaal te organiseren...en nu het systeem onder wiens dwang dit allemaal ontwikkeld werd weer eens in een recessie komt; wordt het tijd dat wij ons rechtmatig deel van de erfenis opeisen...en ons eigen alternatief vooropstellen. Weg van de stress en het afgejakker en het in stand houden van oorlog en armoede, meer in de richting van er voor te zorgen dat alles in de concertzaal aanwezig is om een prachtige symfonie te spelen.  Op weg naar lekker gezond eten, propere energie, zinvol werk, iedereen een dak boven zijn hoofd en tijd voor een leven lang onderwijs en cultuur zodat we een beetje dichter bij de zin van ons zijn geraken kunnen.      Octo

     

  • Andere soort bezinnig

    OnschuldigStoerVerstomdVerrastAfgeslotenVerrastLachenKnipogenHebberigRoepenWenkbrouw ophalenZoenenOnschuldig

     Een andere soort bezinning

    Er is inderdaad een andere soort bezinning die met de filosofie te maken heeft.

    Om deze dingen te begrijpen zijn er een aantal 'letters' nodig, elk van m'n filosofische verhandelingen is zo'n soort letter waarmee je op den duur het hele alfabet begrijpt...al heeft de niet zo gedreven, gehaaste zoekende mens misschien genoeg aan enkele van m'n laatste, recentste essays om een weinig mee te kunnen. Voorwaarde om 'ergens' te geraken is dat de wil en de rust en de goesting om te zoeken aanwezig zijn. Ga anders maar wat anders doen, of je wordt de zoektocht vlug beu...alhoewel je er dagelijks op allerhande manieren mee gekonfronteerd wordt.

    Hoeveel bruikbare dingen er ook in de wetenschap, de religie en de filosofie zitten we moeten beginnen filosoferen vanaf nul. Ons niet laten opdelen tussen materialisten (de geest is stof) en idealisten (de geest staat los van of boven de stof). Gewone vragen stellen. Is een levend wezen een machine of heeft het een 'ziel'...is het de uiting van een bepaalde manier van zijn ? Eigenlijk komt die vraag te vroeg...want wat was er vóór het biologische zijn ? Het molekulaire zijn.

    En daarvoor ? Het atomaire zijn. En daarvoor ? Straling...iets dat nog niet 'vast' te grijpen, nog geen atoom was.

    En daarvoor ? De big-bang. Eén punt waarop de druk zodanig was dat het geheel wel moest ontploffen...waarbij die bewuste soorten 'straling' vrijkwam. Een punt dat een ruimte met een grote van gelijk of kleiner dan nul wil innemen...ontploft. Daar kwamen wij in de tijd dat we nog straling waren van voort en onze evolutie is er nog altijd mee verbonden. Zelfs in onze onderlinge relatie 'ontploffen' we onder teveel druk. Als cel hebben we nochthans geleerd van ons te vermenigvuldigen door te 'delen'. Als we in het dagelijkse leven om tal van redenen niet meer willen 'delen', beginnen de moeilijkheden die tot verdere ontwikkelling leiden gewoonlijk.

    Die big-bang is soort explosie die in een soort ballon-effekt nog altijd voortduurt en naar sommige wetenschappers beweren op een dag weer in mekaar klapt. Wordt dan alles weer straling als er weer een big-bang-cyclus op volgt ?

    Vermits wij in essentie straling en energie zijn moet onze eigen, opgebouwde 'verdienste' aan straling weer zo'n wat...'twintig? miljard' jaar wachten eer we weer in een bij benadering dezelfde kombinatie komen te zitten.

    (Vermits we al0000000000000 vijftien miljard jaar oud zijn en ons universum nog vijf miljard jaar te gaan zou hebben).

    We kunnen ons, nu we toch bezig zijn, afvragen of onze straling niet ook meteen bij onze dood vrij van het lichaam komt te bestaan...wat die straling allemaal kan, weten we natuurlijk niet...dan komt het 'geloof' op de proppen.

    Hoe dat 'geloof' werkt ? Het begint alleszins bij kennis en observatie. Kennis opdoen is eens te meer de goesting hebben om te willen weten...naar buiten toe gericht. Ook ons 'vroegere wij' wilde 'weten', wilde 'kennis' opdoen. Dat vroegere wij dragen we trouwens nog altijd mee ondermeer onder de vorm van biologische intelligentie.

    Observatie vertrekt van één centraal punt zoals de atoomkern er één is.

    De zon is figuurlijk gesproken ook een soort atoomkern, hij 'belicht' alles. Vermits we uit miljarden cellen bestaan zijn we eigenlijk al een gigantisch mini-universum op zich.

    Een atoomkern heeft ofwel een positieve lading om op de buitenwereld al of niet te reageren (de negatief geladen elektronen) ofwel een neutronlading, een evenwicht van plus en min, een soort 'onverschillig' observerend evenwicht.

    De woorden 'positief', 'negatief', 'onverschillig' zijn in deze niet als waardeoordelen (niet moreel) bedoeld, maar energetisch. In termen van 'energetisch' denken valt er veel meer aan subjektiefe, gevoelsmatige situaties te begrijpen.

    Dat zijn trouwens de moeilijkste dingen om te begrijpen, niet de objektief-logische dingen en toestanden.

    De aantrekkingskracht die een wezen op een ander uitoefent bijvoorbeeld, valt beter te begrijpen als je door hebt wat voor een soort energie de mensen in kwestie vertegenwoordigen. Eigenlijk vertegenwoordigen we met z'n allen en afzonderlijk tegelijk een stuk van de energie van ons voorgeslacht, een soort nieuw lied op basis van de oude noten. De nieuwe generaties met nog een stuk opdracht van de vorige.

    Uitgangspunt. Tegengestelde. Synthese. Het generatiekonflikt bijvoorbeeld. 'Zijn' bakent zich af door niet het identiek te willen zijn...waaruit zou moeten voortvloeien dat beide personages er wijzer uit worden. Combinaties van hetzelfde thema maar dan met gelijkgestelden, twee macho-typen die in mekaars vaarwater komen bijvoorbeeld, zijn ook mogelijk natuurlijk. Bij een wandeling op een dorpskerkhof zie je dat er in 't verleden vele combinaties uitgeprobeerd zijn.

    Voor iemand die z'n hele leven het grootste deel van al die figuren en hun onderlinge relaties daadwerkelijk of via overlevering heeft gekend, vallen er een aantal wetmatigheden op, zeker voor wie het hoe en waarom van het reilen en zeilen in z'n eigen familiale voorgeschiedenis kent.


     octo

  • Kan iemand drie vaders hebben ?

    100_0381

    Iets filosofisch: Kan iemand drie vaders hebben ?

    Je was jong toen.  Jezelf in een verlaten kamion.  Sneeuwlandschap bevroren. Nee, de clericale uitleg over de schepping, doen en laten, zou niet zo die van jouw tijd worden.  Met een koord spreeuwen vangen onder een appelkist, ze vastnemen, ervaren, weer loslaten.  Terug achter het oude bakkelieten stuur. Stilte, overweging, koude voeten, warm vanbinnen.  Iets anders zoeken achter alles wat je werd verteld, of dat wel klopte, andere uitleg blijven evalueren ?!

     

    Vastnemen, ervaren, loslaten. Op niet-vastnemen en proberen behouden na, alles waar het leven om draait.  Jouw tijd, tijd ook van anderen die waren voor je ze zag gaan en zij die kwamen en nog zijn zoals zij die waren maar dan op andere golven in de tijd. Alles was en is dus ervaring. Ervaring zal zijn.

     

    Tenminste voor diegenen die niet in hoge mate als gehypnotiseerden door ‘t leven gaan. Denkbeeldig afhankelijk van steeds meer stoffelijke meerwaarde ,produceren in funktie van de waarde van geld en niet van wat eenieder op een ecologisch verantwoorde manier nodig heeft. Er zou genoeg in plaats van tekort of teveel kunnen zijn.  Kwestie van plannen en delen, de eerste cel moest dat al leren en eindigde in een constructie als ons lichaam, die bijna volautomatisch werkt als we ons goed leren verzorgen.

     

    Gevoelsmatig het onvoltooide verhaal van de voorouders dagelijks in het echt met eigen karaktertrekken en constructies herschrijven, eenieders eenmalig lot , ergens in een cyclus tussen begin en einde van een oerknal.  De hoeveelste oerknal ?  Hoe groot is de kans dat hetzelfde theater met dezelfde personages nog eens met grote of kleine, al of niet vrijwillig te kiezen wijzigingen wordt overgedaan ?  Tijd zat.  Na de dood een vijf miljard jaar wachten als straling in de wachtkamer der gebeurtenissen op alle domeinen, tot alles weer één punt vóór de nieuwe oerknal wordt ? Dan nog eens een veertien miljard jaar voordat je weer deeltje in een kleine cel mag zijn en ’t leven weer op z’n bio’s weer proeven kan. Duurt wellicht niet langer dan acht uur slapen, zou Einstein nog hebben kunnen zeggen.  Niks bovennatuurlijks, niks boze geesten, allemaal een kringloop van energie die altijd weer doorheen een aantal fasen naar verfijning toegroeien kan.  Je bewust worden dat er doorheen alle tumult en stoorzenders iets heel moois met ons bezig is…iets dat net als de fysica niet tegen het inhoudsloze kan, want kleiner of gelijk aan nul…en daar heb je die knal weer.

     

    Zo zeker als yin en yang mekaar aanvullen en afremmen, verlopen de verhalen van onze levens waar gelijkgestemden mekaar aantrekken en soms afstoten of koud of warm laten ,in funktie van de nieuwe personages die het op dezelfde of een andere manier wel eens zullen overdoen.  Een echte copie van de toestanden in de microwereld, proton, neutron, electron-gelijk.

     

    Onze genen, verbonden met onze psychische, chemische, fysische archieven, in die grote strijd om meer mens, die strijd die best meer een spel dan een strijd worden zou. De menswording van het spirituele, in de geboorte van iedereen die hier niet om welbepaalde redenen kan worden gemist.  De echte betekenis van Kerstmis hoor je nu veel over praten.  Wel laat het ons daar maar op houden voor we over één van de drie mogelijke vaders van het kerstekindje beginnen.

    Octo 24/12/08   

  • Licht op ons Leven, Licht ons leven op.

    Afbeelding 011

    Weer terreuraanslagen, nu in India. Om moedeloos van te worden, denkt U ook. Laatst las ik hoe miljoenen Indiërs en Pakistani gebukt gingen onder de armoede. Nationalisme, godsdienst en tereur worden nog maar eens gebruikt om de werkende en werkloze massa's en echte sociale opstanden tegen de elitaire, semi-feodale regimes tegen te houden. Wat kan filosofie doen ?

    Er bestaan enorm veel mogelijkheden om te leren begrijpen waarom ons leven ons leven is.  De wetenschap kan ons evengoed nauwkeurig uitleggen hoe een cel van bijna niets een mug werd als diezelfde wetenschap ons kan verklaren hoe ook wij langs gedeeltelijk dezelfde wegen straling, atoom en cel enz. werden. ‘Werden’ is hierbij een verkeerd gebruikt woord, want we zijn nog altijd onze oorsprong.  Ook over de rol van de geschiedenis die grotendeels aan de evolutie van de economie gebonden is, kunnen we in dit achtste jaar van de éénentwintigste eeuw enorm veel vernemen.  Mits een op het positieve, het sociale gericht uitgangspunt, kunnen we daar een enorm klare kijk op ontwikkelen. Licht op ons leven dus.             

    Licht ons leven op’…kan ook, maar neemt ons hele gezamenlijke leven met onszelf en anderen in beslag.   Uit welk godsdienstig of filosofisch of psychologisch werk je ook je inspiratie haalt, de echte waarheden zoals ‘doe een ander niet aan wat je zelf niet graag hebt’, zijn eerst ervaarbaar in je leven zelf.  Veel van wat er in ons leven gebeurt, is een onvermijdelijk vervolg van wie aan ons voorafgingen; net alsof allen die onmiddellijk aan ons voorafgingen ook nog ergens meedoen in dat dagelijkse theater waar we onze rol in te spelen hebben, of we nu willen of niet.   De holbewoner uit de prehistorie heeft nooit een computer gehad.  Zonder de holbewoner waren wij er ook niet geweest.  In feite heeft de holbewoner ook zijn stukje computer, hij heeft er hard genoeg voor geöverleefd.           

     Er  zijn nog andere vormen van overleven en doorgeven.  Indien de aarde zoals een stervende ster zou ontploffen, dan zouden we weer mineralen en straling worden en dan begon alles weer opnieuw, gemaakt van materiaal en straling die ooit de onze was. Ergens op mijn blog formuleer ik de vraag naar oorsprong op de volgende manier :             “Is er ergens een energie die een met ons vergelijkbaar bewustzijn heeft en die heel de weg van straling, atoom en cel enz. niet hoefde af te leggen om aan dat bewustzijn te komen” ?  Ik denk van niet.  Zoals alle planeten en elektronen rond een kern draaien, zo draait het zijn of niet-zijn gewoon rond het niet aan nul gelijk willen worden…inhoudsloosheid is geen optie voor de materie die we zijn en wie we nu zijn verdraagt ook al niet teveel druk voordat we doordraaien…nee, kleiner of gelijk aan nul, gaat niet op.  Als je dreigt van honger om te komen, doe je er alles aan om weer te eten, want anders benader je de nul.   Als je je relatie omwille van welke redenen dan ook wil redden, ga je een deel druk wegnemen voordat je beiden ‘ontploft’.  De wetten van de natuurkunde werken ook in het psychologische door.             

     Licht ons leven op.  En het spirituele dan, hetgeen dat verder dan het biologische leven reikt  ?  Hoe kunnen we daar ons licht laten op schijnen via al wat we kunnen weten en meemaken en voelen ?  Dat, waarde lezer, is waar ‘ons leven oplichten’ om draait.  Hoe goed je daar in bent ?  Je kan dat veel of weinig, te weinig of teveel zelfs.  Hoe bekwaam je daarin kan worden, heeft te maken met de mate waarin je je negatieve emoties overwonnen hebt en hoeveel kennis je bereid bent om op te doen.  Hoe sterk je daarin bent heeft dus ook te maken met de mate van filosofisch, daadwerkelijk verzet dat je tegen bepaalde alles overwoekerende meningen en maatregelen kunt opbrengen of nog kunt opbrengen. 

    Het heeft ook te maken met de echt religieuse, niet godsdienstige betekenis van ‘geloof’.  Geloof in het leven en de oneindigheid ervan.   Oneindigheid in de wetenschappelijke en menselijke betekenis ervan.  Ook het biologische leven kan na de zoveelste big-bangcyclus wel ergens op een planneet opduiken en met wat  ‘geluk ‘ kan er uit de oermaterie waar wij ook deel van uit maken weer een soort ‘mensdom’ ontstaan.

    Het belangrijkste uit heel het gebeuren dat ik hierboven schetste, blijft echter het ‘hoe’ dat we er met z’n allen en individueel dagelijks in slagen van ons leven ‘op te lichten’, hoe dat we in onze woon-en werkrelaties ageren om ons net die inzichten bij te brengen die we nodig hebben om te begrijpen wie we zijn en van welke wegen we komen om die dingen te doen en zeggen die we doen en zeggen en zullen doen en zullen zeggen.Iedere nieuwe dag in ons leven is gebasseerd op al diegenen die we ontmoeten en op alle informatie die we hebben opgedaan…die komt dan bij mekaar en resulteert steeds weer in nieuwe gedachten en woorden en daden.  Zelfs ons innerlijke wensen speelt hierbij een belangrijke rol. 

     Dit soort filosofisch willen begrijpen werd alleen maar mogelijk door kennis op te doen en om te gaan met mensen en hun verhalen die al van zover kwamen en steeds maar doorgaan…op pararelle of andere kruisende paden.  Echt verstaanbaar worden deze inzichten in je eigen leven en dat van anderen.  In het verhaal van de kleinzoon die zich nog steeds afvraagt hoe z’n grootvader was toen hij in het verzet tegen de oorlog in een kluwen van hem omringende tegenstellingen zat.  In het verhaal van al die mensen wiens liefdesleven zich soms aan sommige van die liefdeslevens van vóór hun tijd probeert te ontworstelen.  In het verhaal van alle mensen die opkomen tegen kortzichtigheid en onrechtvaardigheid.  In het verhaal van zij die alle dorpen en steden bouwden, in het verhaal van hen die zorg dragen voor produktie en vooral zorg om mekaar dragen.  Vele verhalen werden al in romans verteld.  Het verhalen van het echte zijn heeft echter ook z’n grenzen.

    octo

  • Tijd voor filosofische bezinning

    Afbeelding 013Bij voorkeur leest men in grote getale over misdaad, luxe, bekende heerschappen; zaken waar al veel film en papier aan is verknoeit.  Verbieden die handel !  Niet door een wetgeving, maar door bewustwording...filosofisch verzet tegen alle geestelijke vervuiling.   Bij nader toezien blijkt er toch een belangrijk deel van mensen dit door te krijgen. Het is een deel dat meer bezig is met 'zijn' dan met hebben.  Toegegeven weer...'hebben' mag er ook 'zijn'.

    Het zijn die mensen die zich afvragen wat nu eigenlijk de bedoeling van leven en sterven is.

    Het zijn zij die nu nog gedeeltelijk terecht zeggen dat ze 'maar één keer leven' en hun zoveelste dure auto binnen de vijf jaar kopen, maar innerlijk toch onrustig door het leven gaan...wachtend op de één of de andere kentering naar bezinning.

    Bezinning.  Zich vragen stellen over zin en onzin.  Voor elke gram zin is er wel een pond onzin te vinden.

    We willen allemaal mooi zijn en ons mooi kleden en niet onprettig rieken en in een mooie kamer of huis wonen...maar moeten we daarom alle tijdschriften over al die dingen gaan kopen...en als we ze dan hebben zitten we tussen onze niet-kringloop-meubels de roddelblaadjes over de bekende gezichten te lezen, niet wetend dat er in de buurt iemand met nog vijf bewoonde zwaluwnesten in z'n schuurtje woont.  Iemand dat ook nog eens graag een woord tegen iemand wil zeggen.  Bezinning over het waarom van oorlog en vrede en rijkdom en armoede...teruggedrongen, verhinderd door van die bezigheden als het onzinnige deel onder de computerspelletjes.  'Spelletjes' , noemen sommige ze onschuldig, terwijl ze in feite de haat en het geweld bevorderen.  Het niet-nadenken over, maar het zogezegd 'genieten'van het leven wordt van alle kanten gepromoot.  Voor dit soort van welstand hebben onze voorouders niet afgezien...

    het leidt tot intellectuele verarming en asociaal gedrag.  Het is geen welstand, maar geweldstand.  Onze huisdieren hebben het beter dan velen die op twee euro per dag moeten leven.  En weer vraagt alleen een minderheid zich af waarom men bijvoorbeeld vijf cent betaald in Congo om je haar te laten knippen en 16 euro hier.

    Ministers komen wel internationaal bijeen, maar dan om al die speculatieve wetten in stand te houden, niet om de moordende concurrentie uit te schakelen.  OK, er worden boeken vol geschreven over stress en belang van het familiaal leven enzoverder...maar weer zal het een minderheid zijn die het recht om trager te leven in woord of daad of beiden, opeisen zal. Intellectueel bezig zijn is een soort bangelijk iets...intellectueel bezig zijn, aan de andere kant, wordt ook vaak inhoudsloos gemaakt. Van filosofie moet je bijvoorbeeld geen wiskunde maken.

    Eigenlijk zou je een diploma zappen moeten halen om nog tv te kijken.  Als er een journaal moest zijn met alle nieuws over niet-politieke misdrijven, zou het veel meer bekeken worden dan het overige nieuws.  Eén tv-post met reclame zou ook veel beter zijn dan al die onderbroken programma's.  De inkomsten daarvan zouden door de meest kwalitatieve zenders mogen gebruikt worden voor mijn part.  Ondertussen moeten we door alle intellectuele verontreiniging heen, verder doen met de middelen die we al hebben in de richting van...inhoud.  Kennis.  Uitzicht op. Zingeving.  Kan dat meer in films en zo alstublieft ?

    Er is inderdaad een andere soort bezinning die met de filosofie te maken heeft, of liever die vanuit de filosofie vertrekt, niet vanuit de details van onze dagelijkse ruzies bijvoorbeeld.

    Hoeveel bruikbare dingen er ook in de wetenschap, de religie en de filosofie zitten we moeten beginnen filosoferen vanaf nul.  Ons niet laten opdelen tussen materialisten (de geest is stof) en idealisten (de geest staat los van of boven de stof).  Gewone vragen stellen.  Is een levend wezen een machine of heeft het een 'ziel'...is het de uiting van een bepaalde manier van zijn ?  Eigenlijk komt die vraag te vroeg...want wat was er vóór het biologische zijn ?  Het moleculaire zijn. En daarvoor ?  Het atomaire zijn.  En daarvoor ? Straling...iets dat nog niet 'vast' te grijpen, nog geen atoom was. En daarvoor ?  De big-bang.  Eén punt waarop de druk zodanig was dat het geheel wel moest ontploffen...waarbij die  'straling' vrijkwam.  Een punt dat een ruimte met een grote van gelijk of kleiner dan nul wil innemen...ontploft.  Daar kwamen wij in de tijd dat we nog straling waren van voort en onze evolutie is er nog altijd mee verbonden.  Zelfs in onze onderlinge relatie 'ontploffen' we onder teveel druk.  Als cel hebben we geleerd van ons te vermenigvuldigen door te 'delen'.  Als we in het dagelijkse leven om tal van redenen niet meer willen 'delen', beginnen de moeilijkheden die tot verdere ontwikkeling leiden gewoonlijk. 

    Die big-bang is soort explosie die in een soort ballon-effekt nog altijd voortduurt en naar sommige wetenschappers beweren op een dag weer in mekaar klapt.  Wordt dan alles weer straling als er weer een big-bang-cyclus op volgt ?

    Vermits wij in essentie straling en energie zijn moet onze eigen, opgebouwde 'verdienste' aan straling weer zo'n wat...'twintig? miljard' jaar wachten eer we weer in een bij benadering dezelfde combinatie komen te zitten. (Vermits we al0000000000000 vijftien miljard jaar oud zijn en ons universum nog vijf miljard jaar te gaan zou hebben).

    We kunnen ons, nu we toch bezig zijn, afvragen of onze straling niet ook meteen bij onze dood vrij van het lichaam komt te bestaan...wat die straling allemaal kan, weten we natuurlijk niet...dan komt het 'geloof' op de proppen. Het geloof in de bijzondere energie die het leven is.

    Hoe dat 'geloof' werkt ?  Het begint alleszins bij kennis en observatie.  Kennis opdoen is eens te meer de goesting hebben om te willen weten...naar buiten en binnen toe gericht.  Ook ons 'vroegere ‘wij' wilde 'weten', wilde 'kennis' opdoen.  Dat vroegere wij dragen we trouwens nog altijd mee onder de vorm van biologische intelligentie.

    Observatie vertrekt van één centraal punt zoals de atoomkern er één is.De zon is figuurlijk gesproken ook een soort atoomkern, hij 'belicht' alles. Vermits we uit miljarden cellen bestaan zijn we eigenlijk al een gigantisch miniüniversum op zich.

    Een atoomkern heeft ofwel een positieve lading om op de buitenwereld (de negatief geladen elektronen) al of niet te reageren ofwel een neutronlading, een evenwicht van plus en min, een soort 'onverschillig' observerend evenwicht. 

    De woorden 'positief', 'negatief', 'onverschillig' zijn in deze niet als waardeoordelen (niet moreel) bedoeld, maar energetisch.  In termen van 'energetisch' denken valt er veel meer aan subjectieve, gevoelsmatige situaties te begrijpen.Dat zijn trouwens de moeilijkste dingen om te begrijpen, niet de objectief,logische dingen en toestanden.

    De aantrekkingskracht die een wezen op een ander uitoefent bijvoorbeeld, valt  beter te begrijpen  als je door hebt wat voor een soort energie de mensen in kwestie vertegenwoordigen.  Eigenlijk vertegenwoordigen we met z'n allen en afzonderlijk tegelijk een stuk van de energie van ons voorgeslacht, een soort nieuw lied op basis van de oude noten.

    Ander uitgangspunt.  Tegengestelde.  Synthese.  Het generatieconflikt bijvoorbeeld.  'Zijn' bakent zich af door niet het identiek te willen zijn...waaruit zou moeten voortvloeien dat beide personages er wijzer uit worden.   Bij een wandeling op een dorpskerkhof zie je dat er in 't verleden vele combinaties uitgeprobeerd zijn.Voor iemand die z'n hele leven het grootste deel van al die figuren en hun onderlinge relaties daadwerkelijk of via overlevering heeft gekend, vallen er een aantal wetmatigheden op, zeker voor wie het hoe en waarom van  het reilen en zeilen in z'n eigen familiale voorgeschiedenis en die van anderen kent. Over de generaties heen lijken wij wel allen bezig met datgenen waar anderen voor ons het moeilijk mee hadden…of met wat ze graag deden natuurlijk ook. Het eigene aan ons leven is de unieke manier waarop wij dat allemaal invullen.

    octo

  • staat er iets je niet aan?doe er dan wat aan!

    staat er iets je niet aan ?

    doe er dan wat aan !Picture 082

    Niet zeuren

    Anderen hun dag een beetje opfleuren.

    Anders ga je gauw anderen vervelen.

    Zo kan er niets rondom je helen.

    Breek dus even door de sleur...

    met een flinke scheut goed humeur.

    Leren luisteren kan ook geen kwaad...

    met  het  juiste doen op 't juiste moment...

    is uiteindelijk iedereen gebaat.

    Zo, iedereen een beetje gelukkiger ?

    Nu nog een eigen mening over het scheve in de wereld...

    Gekruid met kruiden uit de mediatuin, veredeld...

    zodat alles voor ieder wat verbetert.

    octo

  • Door de ogen van een nieuwgeborene :

    Het geeft een intens gevoel van geloof in het leven als je bij een pasgeboren mensje op bezoek mag. Niet alleen de herinneringen aan de eigen kinderen komen boven, maar vooral het meebeleven van het wonder van nieuw leven maant de grote mens aan om een aantal dingen te relativeren en stil te staan bij wat echt is. Even niet meer denken in termen als 'wat is er te koop'. Maar eerder van : 'wat komen we hier doen'?

     één dag is er nodig om de wereld te veranderen

    niet meer geloven in een begin,

    alles eeuwig middenin

    één geheel werd wie we dagelijks zijn en worden

    van straling tot atoom tot cel tot onszelf

    en de anderen en bij dood het andere

    weer van in 't begin, alfa-omega

    wat is kan en moet van vorm veranderen

     

    laten we god gelijk stellen met het goede

    dat zal de wereld al minder doen bloeden

    in liefde een hele dag aangenaam blijven

    proberen uit moeilijke driehoeken te blijven

    al die soorten jaloersheid die we slecht aankunnen

    verhoudingen stoppen al vóór ze zijn begrepen

     

    vandaag iedereen aan 't werk

    er hoeft alleen wat echt nodig is

    kom je zonder werk te vallen

    krijg je iets anders dat zal bevallen

    welk een werkgeluiden gaan er weerklinken ?

     

    die van treinen, bussen, trams

    die we gaan maken om ons te vervoeren

    die van 't maken van auto's voor wie

     't genot van de fiets nog niet kon beroeren

    die van PC's die 't leven van vele bomen sparen

    die van wind-en zeemolens

    die onze elektriek gaan vergaren

     

    vandaag eens weinig vlees en veel ander lekkers

    maar zoals alles met mate,

    hoeven we geen slechte gewoonten te laten

    vandaag iedereen naar het bedrijf

    en kantoor en fabriek van zijn keuze

    tijd voor overleg en een babbel

    wordt onze nieuwe leuze

    een babbel over wat en hoeveel

    en aan wie we gaan leveren

    over geld en kostprijs

    gaan we echt niet meer zeveren

    zij die het hadden

    konden het tot gisteren nog opmaken

    aan hun onroerende bezittingen

    zullen we niet raken

    alleen waar ze zelf niet kunnen wonen

    en waar we met honderden werken

    mogen we kraken

     

    ook de politiek wordt vandaag bijgewerkt via

    internationale programma-verkiezingen versterkt

    door bekwame vakmensen op projektlijsten verkozen, bekrachtigd

    dan kunnen we wereldwijd aan 't werk, ééndrachtig

     

    dan komt er door echte arbeidsverdeling

    meer vrije tijd

    dan zullen we ons van allerlei soorten verdeeldheid hebben bevrijd

    dan moet alles wat is gebouwd niet meer worden kapotgeschoten

    om winsten en de strategische posities te vergroten

    dan zijn er geen staten meer die men kan claimen

    slechts gemeenten, provincies, landen en continenten, het ene

     

    dan vertrekken er enkel nog militairen

    om dijken en scholen te bouwen

    dan hebben we een politie

    die we volledig kunnen vertrouwen

    dan heeft het geen zin meer

    om op percenten te spekuleren

     

    dan verlaat je je land niet

    om het te ontvluchten maar om te leren

    dan komt er tijd vrij

    om te reizen naar mekaars landen

    in plaats van de rijkdom

    naar het koude noorden te verpanden

     

    eindelijk krijgen kultuur

    en innerlijke verdieping een kans

    we leven maar even dit leven

    en zijn niet gemaakt van kadans

     

    eindelijk kunnen we de waarheid over onze geschiedenis onderwijzen

    en de echt moedige mensen

    in plaats van de moordenaars prijzen

    eindelijk zullen journalisten

    schrijven wat er toe doet

    kunnen schrijvers vertellen

    over de mens en niet 'het volk' zijn gemoed

     

    geen verhoudingen op bezit en geld gebaseerd

    al die oorlogen

    zullen ons dan toch iets hebben geleerd

    alleen zij die hun inzet niet leveren

    zullen zich vervelen

    zullen het sociaal zijn ook wel willen leren

     

    het wordt een erezaak

    in een winkel niet te veel mee te nemen

    we hebben geen keus of

    we moeten het geld weer als systeem aannemen

    het inhoudsloze ontploft als we geven om mekaar

     

    autoriteit en hierarchie

    worden dan een mooi gebaar

    negatieve emoties

    houden we voortaan voor bekeken

    de tijd van afgunst is verstreken

     

    het hangt allemaal van U en ons af

    hoeveel we van dit alles

    kunnen waarmaken voor het graf

    wat zal het zijn, de geldzweep,

    het gezever en geleuter

    of geld, desnoods als neutraal instrument

    en geen voortdurend mispeuter

     

    octo

  • Spiritualiteit is ...***

    Spiritualiteit is…

    ***het kunnen genieten van het onbestaande niets, temidden altijd iets

    ***is het ogen-blik waarin blikken mekaar voelen, niet alleen mekaar bekijken

    ***is het soort ‘durven’ dat  overdreven egodenken overschrijdt en solidariteit wordt

    ***is mensen de negativiteit die je ontmoet neutraliseren

    ***is domme uitbuiting bewust afwijzen en maatschappijkritisch denken

    ***is zo’n dag dat je alles begrijpt zonder je het hoofd te moeten breken

    ***zijn ook de zware dobbers in het leven

    ***zijn de echte dromen en de echte beelden en het echte vooraanvoelen

    ***is de wetenschap dat gepast zwijgen veel energie vrijmaken kan

    ***zijn de toppen van nederigheid, gespiegeld aan de pieken van eigenwaarde

    ***is vanuit veelzijdigheid inspelen op de rol die van je verwacht wordt

    ***is weten dat rechtvaardigheid soms op lange termijn werkt

    ***is weten waarvoor spiritueel geloof dient

    ***is hopen dat het geplande positieve grote oogst voortbrengen mag

    ***is het negatieve niet herhalen, maar analyseren, ontmijnen  en omkeren

    ***is de theorie tot in de fijnste vertakkingen in de praktijk aanvoelen kunnen

    ***is weten dat je door invoelen en meevoelen, medelijden overbodig maakt

    ***is aanzetten geven opdat de zin van 't leven begrepen wordt

    ***is machtsstrukturen een dwingend alternatief voorleggen

    ***is weten wanneer vertrekken, wanneer ophouden, welke snelheid, welke tijd…

    ***is weten dat gewoon geloof en vertrouwen je op je weg houden

    ***is geen negatieve straling laten vertrekken, alles en iedereen speelt z'n rol

    Waartoe dient ze ? Om eigen wegen te leren volgen ?

    Voor het verdiepen van het aanvoelen ?

    Voor het leren decoderen van de taal die je zelf bent ? Om ontluisterende uitspraken van zielsverwanten te duiden ? Voor het gevoel eeuwig de tijd om te reizen te hebben ? Zeggen vrouwen er ‘hij’ tegen ? Maar wat is ze ? Ze is…***

    -spiritualiteit vertrekt van een goede  innercommunicatie met jezelf  -

    octo          

  • Even terug naar de oorsprong

    Laatst moest ik naar de tandarts.  Zag er een foto van m'n gebit.  Een ruig geërodeerd gebergte.  De meest rauwe uitdrukking van de wil tot leven.  Het skelet, slaaf, vriend en onderdeel van het vlees en de geest. Als 'iets' 'niks' wil worden, heb je een 'bigbang' met daarna alleen straling. De evolutie van die oerenergie naar het basisprincipe van het atoom droeg een symbolische les in zich : in de kern in evenwicht blijven en reageren en verbindingen aangaan en uitproberen.

    Welke verbindingen aangegaan konden en kunnen worden, liggen door de eigenheid van elke soort materie vast.  De evolutie van atomen naar cellen voegde een andere symboliek aan het bestaan toe.  Om te kunnen blijven bestaan moest je je eigen leren delen.  Later werden stammen koninkrijken en republieken en de wereld wordt misschien nog ooit eens één vredelievend geheel.  De symboliek ontgaat U waarschijnlijk niet :  om sterk te staan moet men zich verenigen.  Zich verenigen en zich delen...onderdeel van kennis, genot en strijd...die naar meer en meer innerlijke rust tracht.

                In één alinea van een vermoedelijk begin tot in het nu.  Wat een reis mijn twee zere tanden me deden maken !  Een reis binnenin mezelf of het geheel dat de geest is , met die geest als transportmiddel.  De geest, gegroeid uit het bewustzijn van een mix van het stoffelijke.  Mineralen, gassen, licht en golven ontmoeten mekaar in de eerste cel...die vermoedelijk nog via een 'navelstreng' aan de aarde vasthing en afstierf zonder zich te kunnen delen.  Het licht en de lucht brachtten de vergane anti-materie energie van die cel misschien terug tot bij de volgende cel die zich vormde.  Die tweede cel kreeg de informatie van de afgestorven cel binnen, via haar  primitieve ademhaling of haar voedsel en de biologische voorloper van de inspiratie was geboren.  De weg naar organismen, naar 'organiseren' op biologisch vlak lag open.  Het ging later niet om één maar om  miljarden cellen waarmee het in de elementen aanwezige bewustzijn experimenteerde.

                In die tijd al, werden onze emoties geboren.  Het kan natuurlijk zijn dat er in die mikrowereld van toen genoeg voedsel was en de cellen zich vrij solidair ontwikkeld hebben tot organismen enzoverder.  Filosofisch gezien kan men zich wel afvragen of hebzucht of integendeel solidariteit aan de basis van het ontstaan van onze emoties lagen. Beide tesamen wellicht.   Hopelijk                                                            stammen we in de oerstam mikroscopisch gezien het meest af van de solidariteit, het leren delen...dat moet de bovenhand blijven houden...of de woeker van de hebzucht verstikt ook dat stuk waartoe het voor een deel heeft bijgedragen (onze zeer relatieve welvaart bijvoorbeeld). De hebzucht vernietigt echter altijd meer dan dat ze bijdraagt.   Op een bepaalde manier staan we nu nog niet verder dan toen...er is wijsheid en theorie genoeg voor iedereen, maar de strukturen van de hebzuchtigen verbrodden de gezamelijke groei naar logischer verdelen.

     Of is een minderheid van de consumenten te hebzuchtig en spelen de machtigen der aarde daar nu juist op in ?  

                Een andere bron van onze emoties is de uit het’ delen’ geboren geslachtelijke voortplanting, een techniek die het primitieve voortplanten nieuwe wegen opstuurde.  Het organisme moest nu BUITEN ZICHZELF op zoek naar combinaties en oplossingen voor zijn materiële verderbestaan.  X zocht Y om het via XY in plaats van via XX te proberen.  Dat zoiets tot nieuwsoortige konflikten kan leidden bewijst de met de maatschappellijke verhoudingen meegeëvolueerde man-vrouw verhouding tot op de dag van vandaag.  Zowel X als Y onderdrukken en gebruiken en genieten van mekaar tot bepaalde vormen van scheiding of de dood volgen.  Waarom ? Omdat we aan ons genetische verleden vasthangen en in ons denken door opvoeding en maatschappij worden bepaald.  Indien iedereen een inkomen had waar hij menswaardig kon van leven, zouden er in de wereld veel minder problemen zijn.  Indien meer mensen zich in de zin van het leven, de filosofie dus; zouden interesseren, nog een stuk minder.

    Liefdeskonflikten tussen mensen zouden nog blijven bestaan, maar men zou ze meer trachten te begrijpen, wat die nieuwe evolutie een hele andere richting zou kunnen geven.

                  Als je geweldige tandpijn hebt, werkt je geest niet meer met dezelfde inspiratie als anders.  Het is alsof zo'n geest alleen onder bepaalde omstandigheden gedijt.   Bij lichamelijke pijn, al of niet het gevolg van emotionele zwaarte, zit die geest te wachten tot hij volop doorbreken kan.   Geef iemand volledig nieuw bloed van een geschikte donor en hij blijft dezelfde om mee te praten. 

    Zo gemeenschappelijk en zo eigen zijn wij. 

    En toch uit dezelfde stof voortgekomen...want we kunnen soms onderdelen met bepaalde mensen omwissellen.  Wij zijn het resultaat van honderden eeuwen ervaring op alle fronten van het leven.  Wat is de bedoeling ? 

    Ooit nog eens op andere planeten wonen of mekaar durven tonen wie we zijn en hoe we willen leven?  De reis van het in de praktijk snappen van dit alles staat, is een belangrijk deel van de zin van het leven.Natuurlijk, de geest teveel willen  verklaren door het verstand alleen, is er wiskunde van maken...gelukkig is er nog de dagdagelijkse praktische beleving van alles dat ons zin kan bieden.

    octo

  • moeilijkste berekening ever:NU-moment

    Dit korte artikeltje heel langzaam lezen. Er is licht en anti-materie licht, er zijn ruimten en afstanden. Probeer je in de geschetste dimmensies in te leven.

    Als we naar de maan kijken is het licht dat we zien 1 sekonde onderweg geweest. Het licht dat rechtstreeks van de zon komt, het zonlicht, doet er acht minuten over.

    Het licht uit de makrokosmos komt dus uit het verleden(nog van de bigbang) en bereikt ons als waarnemer in het NU...de grens van verleden met toekomst. Ook de mikrokosmos is een niet volledig volgens dezelfde wetten opgebouwde wereld met kernen (atoomkernen) zoals de sterren en elektronen(planeten, manen) die errond cirkelen.

    Heeft het atomaire licht ook een snelheid nodig om ons te bereiken of valt het volledig met onze tijdszijn samen of...of reist dat anti-materie-licht in de richting van de toekomst als we de richting van het licht uit de makrokosmos als het verleden beschouwen...of valt de snelheid van het atomaire licht niet samen met het uiteinde van het verleden en bevindt het licht in de atomen hun anti-materie zich in ons hier en NU in een genetische of atomaire vorm die tevens het volledige naslagwerk van ons verleden vormt ? Ik denk eerder aan een combinatie van de drie stellingen, met altijd een 'voorzienigheid' naar de toekomst toe.

    Wat kan ik daar nu mee aanvangen zal je zeggen? Vermits onze geest één is met de materie, want we komen uit de straling die de materie vormde voort...en alles wat er gebeurdt met materie en straling te maken heeft en weer straling en uiteindelijk weer één punt met bijna geen inhoud wordt; kunnen we ons beginnen afvragen of we niet al geen miljarden bigbangs en ontwikkeling van biologisch leven meegemaakt hebben. Miljarden herkansingen.

    Uitgaande van het bovengaande, kan je een aantal schetsjes maken.

    De ruimterekening gaat van klein naar groot. Ruimte werd door de bigbang geschapen, werd groter en groter en groeit voort. De tijdsrekening gaat van verleden naar toekomst, van min naar plus.

    De snelheidsberekening van makrolicht en mikrolicht met waarnemer gaat van min naar plus, van verleden naar toekomst en wij als waarnemer altijd op het uiteinde van het recenste verleden...ons wegdek om te rijden, de toekomst, altijd in 't oog houdend. Vergeet niet op tijd te rusten...zodat je bewust dagelijks de toekomst weer plannen kunt...in zoverre die toekomst al planbaar is...soms kan je er alleen maar op inspelen... .

    octo

     

  • Kabaret:'eeuwig oud en jong.'

     

    Goeiendag.

    Ik weet het, 't is een simpel woord om mee te beginnen. Maar miljarden jaren geleden zou ik dat niet zo gezegd hebben. Toen al zat ik net als jullie, nog verspreid in alle mogelijke soorten atomen, die, net als jullie, door de kosmos vlogen.

    Toen duwden we mekaar af en toe eens wat opzij om al eens wat plaats te hebben. We zaten in één of andere molecule, zo hard als steen, zo mals als modder, zo helder als licht of zo zacht als water. Als ik toen iets wou zeggen, dan scheen ik gewoon of dan viel ik gewoon uit de lucht...ik kan dat trouwens nog goed, dat laatste...dat zal een door de eeuwen heen aangeleerde overlevingstechniek zijn. In feite zit ik en ben ik ook nog mineraal, water, licht, golf, enz...zijn wij nog allemaal dat en alles wat zich daaruit ontwikkeld heeft ...tot en met wie we nu zijn.

     

    Nee maar, in die atomen, dat was daar een gedoe rond mijn atoomkernen. Mijn MIN-geladen elektronen vlogen den helen dag rond mijne kop, rond mijne PLUSMINUS evenwichtig geladen kern dus. Den helen dag waren ze me aan 't provoceren, zo uitdagend, zo precies niet kunnen verdragen dat ge kalm in uw onverschillig evenwicht blijft. Dat ging altijd maar van alé, bougeert ne keer, laat ons iets doen, laat ons uitbreiden of zo.

    Op den duur was ik als atoomkern wel verplicht van te handelen. In ons taal betekent dat 'uw NEUTRON-evenwicht' verbreken en met uw PLUSPROTON-lading ingaan op wat er in uw eigen en andere stoffen aan MINNETJES te vinden is. Het lijkt wel 'sexen' voor het uitgevonden was.

    Maar op nen dag, door al dat over en weer geduw en getrek en gebots en veel vergaderingen om nu eens uit te maken wat we daar allemaal mee van zin waren, met al die nieuw kombinaties van molekulen die we deden ontstaan...opeens wisten een deel van ons het wel zeker. WE BOUWEN EEN CEL.

    In feite is het niet echt zo gegaan, want ineens 'waren we met z'n allen gewoon' 'cel'...ons moeder Chemieke en onze pa Fysicaa hadden een Biologieke gemaakt, ge moet het maar doen.

    Dat was allemaal goed en wel, maar we hadden we een serieus probleem. We mochten we zoveel cellen maken als we wilden, ze stierven allemaal te vlug zonder zich op eigen kracht kunnen te vermeerderen.

    Maar die cellen waren geen stommerikken...ah nee, heel de natuur, wij dus, ...hadden het beste van ons eigen daar ingestoken...gij zat daar trouwens ook al in. Zo kwamen we op een dag erachter dat we moesten 'delen' om kunnen blijven voort te bestaan...en zo werd de solidariteit geboren. We moesten ons eigen 'delen' om ons kunnen voort te planten. Hoe we daar achter kwamen ? Wel, het stuk 'modder' ,modder, zoals 'mother' in 't Engels dat achterbleef als we als cellen stierven, daar ontsnapte ook de licht en de lucht uit. Die 'licht' en die 'lucht' waren zo triestig dat ze van die cellen geen deel meer uitmaakten, dat ze zwaarder werden en op de nog levende cellen 'drukten' als het regende of stormde. Zo gingen we dank zij de intuitie van het licht en de lucht misschien toch door de knieen en leerden delen. Of misschien zaten er tussen die oerstraling nog stralingen van quantumfysicaspecialisten uit de vorige bigbangcyclus na de vorige instorting van 1 van de universums tussen.

    Ge moogt natuurlijk ook geloven dat het door het bevel van God de vader of zijn broer Alah zijne bliksem kwam.

    Feit is dat we weer ne stap verder raakten.

    Na een tijd begon ook die toestand ons wat te vervelen; we wilden toch immers niet altijd XX -vrouwelijke materie blijven. Gelukkig dat er op een dag enen een stuk van zijn XX verloor en het voortplanten een stuk plezanter en interessanter werd dan ons eigen moeten op te splitsen...het kwam wel nog op hetzelfde neer, maar 't was eenvoudiger XY bevruchtte het XX-ei en zo ontstond hadden we er een totaal nieuwe telg in de famillie 'biologie' bij : de 'sex'. Man lief, vrouw lief, waar zijn we toen mee begonnen...ik had het miljarden jaren terug, nog zo gezegd als atoomkern van een zuiver deeltje licht , "we zijn nu op ons gemak".

    Maar ja...' t was nu éénmaal toch zover gekomen...en eigenlijk was er nog niets veranderd, de minnekes maakten de mannekes hunnen kop zot om toch iets te gaan doen. Nu begon het verhaal eerst goed vaart te nemen. We werden organismen en organen in 't water, we ontpopten onszelf tot vissen, we bevolkten het land op duiznden manieren...van dino's tot mieren. Maar eigenlijk, zeg nu zelf; soms denk ik...waren we niet beter in onzen boom blijven hangen ?

    Ik hoor het me nog zeggen(allé 'zeggen', 't is te zeggen we waren aan 't leren spreken) tegen dienene op die andere tak, 'jongen, hou toch uw gemak'. Dat was er zo ene,we noemden hem Meer, die was nooit kontent; hij wou altijd maar meer en meer, meer wijfkes, meer eten, meer grond...tot hem in onzen eigen troep niks van dat alles meer vond. Omdat hij zo geweldig tekeer kon gaan, hadden de meesten er schrik van en zijn ze er maar achter gaan staan toen hem de bavianen wou gaan verjagen.

    En zo ging de geschiedenis maar voort. Op den duur zaten de afstammelingen van 'Meer' in streken waar het zo koud was, dat ze in holen moesten gaan wonen in plaats van tussen de takken liggen te dromen. Toen de holen bezet waren, moesten ze huizen leren bouwen en op de duur hadden ze zoveel bezittingen, dat ze het moe waren om er konstant mee rond te trekken. Omdat 'stilzitten' ook niet in hun natuur zat, begonnen ze te leren hoe ze het land konden bewerken. De 'boer' was geboren. Een kalme mens, blij één te zijn met de natuur. Wat we toen voortbrachten, aten we op en we zetten een deel opzij voor minder gunstige tijden. Iedereen deed een stukske van 't werk...en we konden op tijd eens lachen omdat we hadden leren praten en luisteren naar mekaar. Niemand had het er moeilijk mee als er al eens problemen waren, de dorpsraad zou dat wel oplossen.

    Op ne keer komt daar toch wel enen af die ons kwam uitleggen dat ne zekere God, de wereld in zeven dagen geschapen had ...en wij waren daar al miljarden jaren mee bezig. Hij joeg ook sommigen schrik aan door te dreigen dat we allemaal levend in de hel zouden verbranden na ons dood...als we niet naar hem luisterden !

    Een deel onder ons, trapten daar toch wel in zeker ! Wij, oude Belgen, konden onze rust voorgoed vergeten.

    Het bleek namelijk, dat we niet alleen op de wereld waren...en dat er al op ander plaatsen veel meer moet gevochten zijn...dan die dorpsruzies van ons in den tijd. Er was zelfs ne slimme Romein die vondt dat wij de 'dappersten' der Galliërs waren. Sinds toen kwamen er hier veel met hun 'legers' binnenvallen, behalve de Indianen, Chinezen en zwarten ging onze eigen Staat dan weer nog later ons zelf ambeteren.

    Ik heb het in den tijd als dorpsoudste nog gezegd : wapens en Meer en meer willen ten koste van anderen en die rijken die het geld en het leger en de goden en afgoden uitvonden achternalopen , daar komt niks goed van.

    Maar bon, hier staan we dan uiteindelijk in ons landje dat in solidariteit bewijst dat taalgrenzen geen belang hebben...om ook nog iets positiefs te zeggen. Midden een wereld door honger en armoede en oorlog geteisterd;waar sommigen te hard moeten werken en anderen niet mogen. Als we een dag terug uiteenvallen in licht en lucht en de rest en de genetica die we achterlieten doen ademen en er ons licht op schijnen...zullen we ons nazaten er aan herinneren...pas op, zie wie jullie volgen...jullie zouden wel eens via atoomoorlogen kunnen verdwijnen...en dan moeten we weer van voren af aan beginnen...en dat zal niet makkelijk zijn. 

    Benieuwd hoe die monetaire krisis gaat aflopen, de staat garandeerd ons spaargeld voor 100 000euro...ik wist niet dat die zo rijk waren...kunnen ze dat zo maar betalen ...en diegene die geen spaarboek heeft dan, krijgt niks...die altijd MEER en Meer willen hebben er een knoeiboel van gemaakt...en ze blijven hun verdeel-en heers register opentrekken met nieuwe snufjes. Sommige kranten beginnen ook de pedalen te verliezen en vergelijken zelfs al gewone sociaal-democratische leiders die meer staatsingrijpen willen met dictators uit het verleden. Een heropflakkering van de klassenstrijd die voor de deur staat ?

    octo

  • Beminde gelovigen anno2008

     

    Op een debatavond rond de stellingen van de schrijver van de Da Vinci -code, hoorde ik een aantal merkwaardige dingen. De avond ging uit van de plaatselijke evangelische gemeenschap. Een protestants theoloog had het over de vierde eeuw van het christendom, een door een keizer Constantijn bijeengeroepen concillie (als dat woord toen al gebruikt werd, want men werkte alleen met bisschoppen, er was nog geen paus).

    Als kritikus van de miljoenenbestseller beweerde de professionele bijbelonderzoeker dat de overgrote meerderheid van de 315 bischoppen voor de oorspronkelijke leer van de apostelen Paulus en Petrus gekozen hadden, er waren maar enkele onthoudingen en twee tegenstemmen die tegen waren, niet om de alternatieve teksten (andere dan die van Matheus, Lucas, Johannes,Marcus) een kans te geven, maar om andere redenen.  Bij de stemming voor een verlenging van de pensioenleeftijd, een 1700-tal jaar later stemden maar vier mensen in 't parlement tegen...of dat dan de juiste benadering was ?Zie me niet als een verdediger van de 'Da Vinci code' of zo...als je iets beweert krijg je altijd het tegendeel of een niet-geplande uitbreiding van wat je beweert op je bord...niemand weet alles over alles op z'n eentje...bovendien als je zelf zegt dat je fiktie schrijft heb je altijd gelijk.

    Elke vogel zingt zoals hij gebekt is. De gnostici, zij die naast de vier klassieke evangelie-schrijvers ook schreven, wilden door ervaring zelf achter de waarheid over de bedoeling van 't leven komen...ook Maria Magdalena zal wel teksten geschreven hebben...wie zal het zeggen...wat er in teksten staat is belangrijker dan wie ze geschreven heeft. Waarom onderling bekvechten over het al of niet maagd zijn van de moeder van Christus of dat zij nog meerdere kinderen had of dat haar zoon de zoon van God (zonder uit te klaren wie men daarmee bedoeld) was of dat hij een vrouw had of een kind of meerdere kinderen of niet...niemand kan dat bewijzen, met geen enkele tekst. Of er zou dezelfde DNA moeten zitten in het stukje vezel-huid van Magdalena dat men in Vézelay zou bewaren, als in een opgegraven Merovinger bijvoorbeeld... .

    Elke gevestigde godsienst krijgt vroeg of laat met kritiek binnen eigen rangen te maken...natuurlijk dat er vierhonderd jaar geleden kritiek op de roomskatholieken kwam en men begon te 'protesteren' tegen bepaalde zaken...nu krijgen ook de protestanten hun deel van kritiek langs alle kanten (new age, Da Vinci-code...) enz... Het is zo'n beetje zoals bij de socialisten...ipv zich te verenigen met het oog op bepaalde doelstellingen(afbouw armoede, militair apparaat omschakelen, wereldwijd zelfde werk, zelfde loon, kennis en mens belangrijker dan winst...verdelen sommigen zich opzettelijk omdat ze coalities met de macht van het geld willen blijven aangaan.

    Ze hebben het allemaal over 'God' zonder dat ze dat vanuit de wetenschap onderbouwen en ze idealiseren de geschiedkundige werken waarop ze zich baseren. Alhoewel er natuurlijke prachtige dingen inzitten in die werken kan je van het oude-testament op sommige plaatsen gerust zeggen dat het een imperialistisch pamflet avant-la-lettre is. Het nieuwe testament breekt daar met die stijl. Wat voor de Bijbel waar is kan ook van andere religieuze werken gezegd worden, het zijn allemaal uitingen eigen aan de tijdsgeest...sommige uitingen hebben wel eeuwigheidswaarde (bijvb. 'doe niet aan een ander wat ge zelf niet leuk vindt'), maar zich op basis van boeken in zijn geheel laten verdelen in godsdiensten kan tot onnodige spanningen leiden en door de politiek enz.misbruikt worden. Ook dingen die Marx beweerden zijn nu nog voor een groot stuk waar...ekonomische dominantie leidt tot oorlogen...moeten we ons daarom Marxist noemen...misschien schatte hij de rol van het sparen wel verkeerd in. Misschien wou Christus meer begrijpen over de man-vrouwverhouding en werd hij daarom op Maria Magdalena verliefd ? Wie zal het zeggen...je kan daar een heel leven over lezen en debateren...en iedereen kan er met zijn groot verstand nog naastzitten. Vooral bij zaken die met de subjektieve leefwereld te maken hebben, psychologie, leven en dood, filosofie ,heeft een mens een groot stuk van de faktor 'geloof' nodig...maar dan een geloof dat vanuit goedheid en innerlijk verlangen naar het goede vertrekt. Goedheid...'god'...maar één lettertje verschil. Het goede en het schone...meer moet dat niet zijn...laat ons mekaar niet onder negatieve gevoelens bedelven...alle lelijkheid heeft ergens in 't verleden zijn oorsprong...laat ons meer vanuit het heden met goede intenties bezig zijn en samenwerken aan een betere wereld en betere verhoudingen tussen de mensen die hem bevolken.

    De wetenschap op zich is ook een bijbel voor wie tussen de lijnen lezen kan. Straling (symbool voor idee) schiep materie (het eerste atoom,de eerste cel, de eerste mens) en alles keert altijd tot straling weer. Een andere wetenschappelijke oplossing voor het 'probleem' van de zin van het leven : iets dat kleiner of gelijk aan nul(inhoudsloos) dreigt te ontploffen : zinloosheid zelf kan niet bestaan...hoe meer ze dichterbij komt hoe meer de 'redding' , de 'nieuwe schepping...de nieuwe toestand' nabij is. Elke dag is een nieuwe toestand.

    Neem nu een begrafenis. Je geniet van het gebeuren ook al ben je het filosofisch niet eens met alle zinnen die door de priester of zo uitgesproken worden. Ook het deelnemen aan dat stukje leven van de familieleden van de overledenen is een louterend iets waarbij je een stuk zin in het leven ervaart. Leven en dood, hetzelfde mysterie als 'elektriciteit', de ene draad mag de andere niet raken of je hebt kortsluiting...de ene draad weet hij ervan dat de andere bestaat ? Samen geven ze wel stroom, leven...ons ? Gaan we dat allemaal wel weten als we dood zijn ? Misschien is dood-zijn voor sommigen...voor iedereen ?... een toestand van energie in rust in plaats van in beweging...en weten we niet eens dat we dood zijn, maar voelen we dan alleen maar het verschil tussen energie in rust en de stromende energie van het dagelijkse leven. Misschien is het juist de kunst om al tijdens het leven zo een rust te bereiken ?Gelukkig mogen we maar gissen.

    Het leven zelf dan. Waarom de ene de andere als levenspartner aangetrokken heeft...sommige originele maar een stuk dezelfde trekken die je in kinderen en kleinkinderen waarneemt, hun ontroering enz... .Het even stilstaan bij de kern van het leven. Een ziel lijkt wel een lied...daarom ook dat als er één spreekt de andere even zwijgen moet of je hebt chaos.

    Iedereen moet leren zichzelf 'scherp' te zien. Weten waarvoor je staat.

    Weten welke rol je speelt en voor wie je die spelen wil. Met het stuk pijn dat dit vaak met zich meebrengt geconfronteerd willen worden. Je bewust zijn van de spiegel van jezelf en anderen vanbinnen...al eens de tijd nemen om die spiegel te kuisen, te ontvetten van negatieve gevoelens. Soms zijn anderen ook een stukje spiegel van jezelf buiten jezelf...of een stukje omgekeerd spiegelbeeld...je kan in anderen zowel positieve als negatieve stukjes van je eigen samenstelling bekijken. Leren denken in beelden en symbolen is een soort aanleren van een nieuw alfabet.

    Let geconcentreerder op gebeurtenissen, woorden, beelden, toestanden en leer de wereld met kennis van zaken interpreteren. Ook landschappen,niet alleen mensen...geven ons vaak energie...neem eens meer de tijd voor een passage en je wordt 'sage'. Laat het licht en de lijnen en de kleuren in je dringen, voel ineens die ruimte daarvanbinnen. Zuig je longen vol goede lucht en wandel zonder zucht van het ene perspektief naar het andere. Zoveel mensen zoveel landschappen, zoveel gezichtspunten vanuit een andere hoek.

    Alles kan ten goede veranderen als je je voor het goede openstelt.

    Het is natuurlijk niet altijd even goed weer om te wandelen. Zoals het weer neigen wij mensen ook al eens naar depressie...wachten tot het door is en je vooral letterlijk en figuurlijk 'warm'proberen houden...je gemoed niet laten verkillen...al kan dat ook al eens positief zijn als je meer assertiviteit ten op zichte van anderen nodig hebt. Depressiviteit is als een stuk verleden waar je niets meer kunt mee doen en waar je niet mee afrekent...niet alleen de werking van hormonen...jij zou hen moeten sturen in plaats van zij jou.

    Daarmee afrekenen kan betekenen dat je leert met mensen te leven, er beter leert mee omgaan of dat je er juist minder moet mee leven...afhankelijk van wie wie het meeste onnodige schade berokkende. Onnodige schade is schade waardoor je als mens niet meer mens van wordt. Man en vrouw kunnen mekaar wel eens beschadigen en hoe langer dat duurt en hoe meer dat gebeurd en hoe meer ze op mekaars tenen trappen hoe minder ze nog voor mekaar voelen kunnen.

    Als je goed leert kijken snap je beter waarom mensen bij mekaar horen.

    Dat begint al van voor de geboorte...misschien vormen al die verschillende soorten genetische informatie uit het verleden wel 'ploegen' zoals in een wielerwedstrijd met een soort afspraken om het eerste aan de meet, de 'eicel' te kunnen komen...als het zoal werkt...misschien beslist de eicel wel over wie ze eerst binnenlaat...ondanks al die mannelijke afspraken van de ploegen uit de spermaploegentijdrit. Van zodra we er zijn blijven we individueel of kollektief maar koalities sluiten.

    Het is belangrijk hier even NU in dit tijdvak van menselijk bestaan op in te gaan...nog een paar decennia en niemand zoekt twee generaties na mekaar een partner in het eigen of aangrenzende dorp...hetgeen daarom niet noodzakelijk te betreuren is, dat bedoel ik niet, maar een psychologisch- evolutionair breken met wat al een heel oud verhaal kan zijn, kan betekenen dat je de rode draad in je roots moeilijker terugvinden kan. In een dorp op een kerkof merk je dat bijna alle mogelijke kombinaties tussen mensen uitgeprobeerd zijn. Naarmate je ouder wordt en in voorzover je nog weet welke voorouder met welke familie is scheep gegaan en wat daar in het geval je die mensen zelf niet gekend hebt nog door overlevering werd over doorverteld ...kan je beter aanvoelen welk een soorten energie je zelf meedraagt...nog allemaal stukjes van die voorouders.

    Soms kan je zelfs gelijkenissen zien met dingen waar jijzelf of voorzaten het moeilijk mee hadden of hebben of dingen waarmee je eigen nazaten vlotter mee omgaan. Net als dromen blijven sommige van die observaties over jezelf en de mensen rondom je niet altijd even helder bij en is het vreemd genoeg de bedoeling niet...net als het soort dromen die je je niet meer herinnerd,maar die toch een antwoord waren op wat er zich in de dag of zo heeft afgespeeld. Je ontwaakt met rustige hersengolven en toch weet je niet waarover je nu wel gedroomd hebt. De nieuwe dag kan beginnen...altijd op zoek naar het behoud van de innerlijke rust van 's morgens...je eigen niet laten overnemen door computervirussen die je computerscherm de hele dag bestoken met reklame waar je niks kan mee doen...en die je alleen maar hindert...een mens heeft geen behoefte aan mensen die hem willen 'kopen', maar aan mensen die met andere mensen in ontmoeting willen treden.

    Dan wordt je gedachtengang meer als een verre reis, gedachte na gedachte, kilometer na kilometer, in plaats van dat je teveel door de consumptiemaatschappij wordt gedirigeerd.

    Als je dan 's avonds echt intens weer naar een goede nachtrust en droombeleving verlangd...komt die er meestal wel en ben je 's anderendaags weer fris vanbinnen...je spiegeltje blinkt weer en je kan weer helderder observeren. De bas-speler die z'n partituur gehurkt op de treinwagonvloer leest, terwijl z'n handen op en neer gaan en hij de muziek hoort en af en toe corrigeert...terwijl er in die bewuste tussenruimte van de trein geen noot te horen is en z'n instrument gewoon in een andere treinhoek gekoesterd ingepakt rechtstaat en hij geen dingesspeler in z'n oren heeft.

    De geest is tot veel in staat...het verleggen van dimmensies terwijl je observeert...zoals in de documentaire die ik zag...indien we met ongeveer de gemiddelde snelheid van een parachutiste door de aarde heen moesten vallen...zou dat 32 uren duren...hoe lang zou de overgang van leven naar dood en leven duren...vraag ik me dan af...een sekonde of drie...bijna nul sekonden, waardoor de dood eigenlijk gewoon niet bestaat ? Of moeten we twintig miljard jaar wachten voordat een gelijkaardige kombinatie die het stukje 'ons'-straling van de vorige big-bang zich weer na de volgende vertaalt in een cel enz... ? Als de dood het inhoudsloze is dan bestaat hij inderdaad niet. Als het inhoudsloze benadert wordt is dat niet alleen zoiets als een bigbang...maar ook zoiets als honger krijgen...je wil het tegengaan en zoekt naar eten...onze ziel zal altijd naar zin zoeken om in leven te blijven...als ze dat al wil...misschien kan ze ook niet anders...zeker als ze ?misschien alleenlijk als geest verder zal zien te bestaan. Eigenlijk is er geen einde en geen begin maar altijd overgang van het ene in het andere, een eindeloze reis...ook als we in een andere vorm van energie zullen bestaan zal die ook wel in een nog andere vorm overgaan...maar dan wordt het wel wat ingewikkelder dan de vergelijking van de rode draad van het leven en de blauwe draad van de dood die niet tegen mekaar mogen komen omdat je anders kortsluiting hebt...dergelijke vergelijkingen zouden ons te ver leiden.

    Laten we het maar rustig bij het leven zelf houden en daar onze vergelijkingen zoeken.

    Sommige mensen hebben meer van chimpansees weg die al eens andere apen doden en andere mensen zijn meer met de vredlievender en rustiger bonobo's verwant. Bij niet-mensen heeft dat verschil (bonobos doen het misschien meer) misschien meer met de frequentie van hun sexleven te maken...bij de mens zit dat verschil meer bij z'n innerlijke rust...of zou daar moeten zitten.

    Ook de opvoeding speelt een rol...als je nog niet zolang geleden 'linkshandig' was kreeg je een tik van de lat in de school of bond men je hand vast. Alles er doctrinair indrammen in plaats van wat ruimte aan de eigen levensweg en manier van doen te laten...was niet alleen vroeger de boodschap.

    Zoals soldaten in 't leger in de rij staan voor een dokter die met een soort pistool inentingen toedient, zo slikken wij alle dagen opinies en meningen die er enkel moeten voor zorgen dat de wereld door overheersing en uitbuiting verder kan blijven bestaan.

    Daarom aan alle fundamentalisten in spe : alles is tegelijk veel ingewikkelder en simpelder dan jullie je ook maar kunnen voorstellen. De zelfvernietigingsdrang van sommige mensen, doordat ze het zachte in hun geest en lichaam niet volgen en het eigen gelijk fanatiek verdedigen... dreigt soms anderen voor een stuk of totaal mee te slepen. Als je hen liefhebt wordt liefde een soort zelfkwelling Elke dag van niet liefhebben van het leven in al zijn aspekten ondermijnt en takelt af.

    Wat is liefde, wat is haat, wat is rijk en wat is arm ? Te weinig solidariteit en te weinig kansen. Leer allen samen groeps-te dansen. Breek de cirkel van wraak en weerwraak.

    Totaal herbeginnen op basis van een menswaardig leven voor iedereen.

    Ogenschijnlijk zitten we materiëel goed in 't Westen...we trekken ons voor 't merendeel van politiek weinig aan. Honger en armoede...ver weg...allée kom aan, niks aan te doen zeg !

    Maar let op, de wereld is één...de 'problemen' komen toch naar de overkant...en let maar op dat ze ons niet verrechtsen ...vroeger het lachen met de rijke jood...nu de angst voor de vreemdeling ! Goed, die oorlogen dan...zo ver weg. Tot de auto's niet meer rijden...hoe komt dat nou zeg ! Todat de banken failliet gaan, waarom nou toch ? Ai beleggingen, oei spaargeld.

    Ach mens, laat ons hopen dat het wel goed komt met de wereld en dat we meer bewust ontdekken wat ons daarvoor te doen staat.

    octo, dit is mijn voortijdig testament

    P.er was dus toch leven na de dood


     


    Klik voor een vergroting               1

    de woorden in Book Antiqua-lettertype

    , vet en schuin, zijn vanaf 9/1O/2010 of later aangebracht of herwerkte zinnen

     

    Zo'n tien, twaalf jaar geleden schreef ik de volgende zinnen :

    "Er zal vrede komen in het hart van diegene(n) met een eerlijke ziel. Behoedt de wereld van vernietiging en leidt de mensen naar betere levens. Vergeet nooit dat de wereld onverdeelbaar is. Er is maar één leven en één wereld, neem verantwoording en leef zo intens mogelijk. Wees licht om te kunnen gidsen. Ga naar de mensen toe en spreek over toekomstige vreugden. Jouw plaats zal zijn waar jij je vrij zult voelen. Leg hun het verschil tussen de materiële wereld en de spirituele materie uit. De waarheid is eenvoudig. Ze verbergt zich in het verleden, leeft in het heden en heeft de toekomst nodig. Waarom vindt men zo weinig vreugde tussen veel mensen ? Mensen verwonderen zich niet genoeg over wie ze eigenlijk zijn en over wat het leven dat ze leiden eigenlijk betekent. Ze zouden meer filosoof dan materialist moeten zijn, ze zouden zich de vraag moeten stellen waarom ze in een wereld van rijkdom en armoede, oorlog en vrede, stress op het werk en werkeloosheid leven. Maar er zijn andere redenen voor het gebrek aan vreugde...redenen waarover men nog niet kan schrijven en redenen waarover niemand kan schrijven."

    Een poging om via een fictief kortverhaal in deze 'Allerheiligensfeer' (en Pasen 24/4/2011) het doodgaan eens literair in de bloemetjes te zetten :

     

    Er was dus toch leven na de dood

    Het leven van elke dag is een aanvullende bron van inspiratie op alles aan theorie en praktijk waar ik al in elke literaire vorm over schreef.

    Ik kon ophouden met schrijven en het aan me laten voorbijgaan tot ik het waarom ervan binnen enkele jaren beter snappen zou ...of ik kon er dagelijks een verslag over uitbrengen. Ik dacht na over de structuur van m’n dag en bladerde in m’n werken en m’n verschillende soorten inspiratiemappen met gedachten en boekbesprekingen en sorteerde m’n opnames van TV-momenten en krantenartikels en boeken die ik om hun blijvende waarde de moeite vond.

    Opdat een eventuele lezer dit zou kunnen volgen moest ik hem of haar eerst een aantal filosofische levenshoudingen overbrengen.

    Hoe dit aan te pakken ?

    Deze levenswijsheden waren deels het resultaat van een kritische studie van de bestaande levenshoudingen en deels gebaseerd op mijn eigen praktische ervaringen te midden allerlei personages die eigenlijk iedereens levenswereld bevolken.

    We hebben ze bijna allemaal wel; famillie, partners, werkgenoten, vakbondsgenoten, partijgenoten, hobbygenoten, vrienden… .

    Van al het gebeuren in m’n hoofd, vreesde ik even over te koken, als leek nog verder op mijn stoel blijven zitten wachten tot er iets daagde, gevaarlijk aan een ontoelaatbare grens te raken.

    Ik ging buiten in een door de elementen aangetaste houten buitenstoel zitten bekomen.

    Ik strompelde terug binnen. Als symbolisch sloot ik de deur. Er knakte iets in me en ik sloot m’n ogen hier op aarde voor de laatste maal. Onverwacht afscheid, waar ik al zo dikwijls over had gefilosofeerd. Enkele van de dingen die ik me had voorgesteld, werden werkelijk.

    De ervaring zelf was toch heel anders en een beetje te vergelijken met de ervaring die ik eens tijdens de crematie van een oude collega op ’t werk van me had beleefd :

    Eerst trok er een soort magnetisme door m'n lichaam beginnend van aan m'n voeten, net alsof het uit de grond kwam. Toen dat m’n hart passeerde vreesde ik echt van ‘oei’, het gaat goed fout met me.

    Maar nee, het magnetisme versnelde z’n snelheid en eenmaal in m'n hoofd werd het een zichtbare driehoekige piramide achtige 'lichtdimensie'. Deze vorm geelachtig licht versnelde en zoefde zoals een fictie-ruimteschip weg in de eindeloze donkere en verlichte ruimten van de... macrokosmos ?

    Of was het de microkosmos ? Of een soort onverschillig evenwicht ertussen ? in iemand bepaald misschien ? of in de geestelijke wereld als eenheid met ons ?

    Waarschijnlijk bevond ik me in de antimaterie die elke soort materie in zich draagt...in de microkosmos...maar die is overal, dus ook in de macrokosmos. Voilà, het mysterie 'God is overal', was daarmee opgelost. ik bevond me dus in de antimaterie van al die elementen die me hadden gevormd, straling zowel als mineralen, gassen enz...

     

    In ieder geval, ER WAS DUS TOCH LEVEN NA DE DOOD.

    Bij leven had ik drie te combineren opties rond de dood gehad. We vielen zeker terug uiteen in de elementen uit dewelke we waren samengesteld ; energieën zoals mineralen, water, lucht en licht- en andere golven met zeker hun eigen vorm van bewustzijn.

    Vermits we genetisch met de rest van de biologische wereld verbonden waren…waren we ook in die zin niet dood.

    Als derde optie had ik al wel bij leven al vermoed, dat al je bruikbare levenservaringen, die eigenlijk al begonnen via allen die in de genetische aardse boom aan jouw leven voorafgingen, na de aardse dood als een soort bruikbare ,in twee richtingen werkende energie zouden kunnen dienen.

    Die energie, zoals de elektronen waaruit ze bestaat, is onvernietigbaar; ze kan alleen van vorm veranderen en dat is wat er vóór en tijdens en na ons leven met ons gebeurd.

    Ik ervoer m’n ‘dood’ zijn als een wedergeboren worden in een andere dimensie in het ten volle beseffen dat ‘ik’ en ‘we’ eigenlijk al eeuwig leefden ; reeds ver voor het ontstaan van het eerste atoom en de eerste cel als een bezielde energie...de kern van het goede dat zich altijd opnieuw als een kunstenaar uiten wil. Atoom en cel enzoverder worden wil, terwijl het structuur en samenwerking in de chaos van de afzonderlijke elementen schept. Zelfs als het heelal in één punt verdwijnen zou, zou het toch weer in een ander punt opduiken. Dat andere punt, dat hetzelfde is, het punt midden de cyclus van de acht vorm. Zoals een hart het centrum van de achtvormige bloedsomloop is en een ster het centrum van de macromaterie rondom haar. Zoals een atoomkern centrum in de microwereld is.

    De overgang was net zoiets als het gevoel dat men heeft bij het aanschouwen van het licht dat vanuit de avondschemer en de donkerte van de nacht in een aantal overgangen van lichtgradaties, ‘s morgens terug geboren word.

    Net zoals je bij leven en welzijn soms niet weet of er leven na de dood is, weet je wanneer je dood bent ook niet of je nog een lichaam hebt of niet…zeer raar is dat…van het ene ‘onopgeloste’ raadsel duik je dus in feite een ander in.

    M’n individualiteit begon een reis langs ons collectieve en mijn individuele verleden naar het punt van mijn dood, waar de individualiteit weer in het geheel leek op te gaan en terzelfdertijd er toch nog apart naast bestond. Het ging allemaal wel snel, maar op aarde zou ik vele miljoenen pagina’s nodig gehad hebben om het te beschrijven. Die reis van het atoom naar de cel en de samenleving van nu, doorheen een schets van de menselijke geschiedenis; was eigenlijk een beetje zoals bladeren in een encyclopedie...maar dan op een nog vernuftiger manier dan 'digitaal'. De boodschap en inhoud van de reis was een beetje te vergelijken met een encyclopedie van A tot Z over alles, vanuit alle standpunten bekeken. Misschien was die beleving recht evenredig met de moeite die ik mezelf had gedaan om zoveel mogelijk voor de mensheid bruikbare kennis op te doen.

    Het was alsof de geestenwereld een soort internet-achtig geheel was, samengesteld uit de verschillende geaardheden van alle tot nu toe geleefde levens. Ieder soort leven was een 'homepage' eigenlijk...met vertakkingen naar al diegenen die binnen het aardse verhaal in verbinding met mekaar hadden gestaan. 'Hadden gestaan...' of 'stonden'...het was me nog niet duidelijk.

     

    Het leek er sterk op dat hoe beter het werd om op aarde te leven, des te mooier de symboliek waartussen de 'heen gegane' leefden, werd. Was dat soms de drijfveer van de interactie ?

    Toen ik op een zeker punt NU, na het panoramische overzicht op mijn en ons aardse verleden aangekomen was, drongen de nieuwe wetmatigheden van mijn nieuwe vorm van bestaan tot me door. Ik werd er niet alleen sprakeloos van, ik ‘was’ ook sprakeloos, toen ik besefte op welke manier ik mij voortaan alleen maar naar de nog niet gestorvenen ‘uitdrukken’ kon. Er was ook het besef dat zij mijn energie konden gebruiken en ik hun ook nog…maar alleen op symbolische, intuïtieve wijze, via gedachten, beelden en dromen en gebeurtenissen…een soort pure inspiratie in feite.

    Ik was niet alleen sprakeloos, ook ‘zien’ deed ik niet meer omdat ik zelf voor een stuk licht en lucht en vanalles meer was…zonder juist te weten wat, zoals je tijdens je aardse leven toch ook je ingewanden niet kan zien en alleen via een spiegel ‘je verschijning' kan ‘zien’.

    Toch dacht ik nog veel meer in zichtbare ‘beelden’ zoals je bij leven in je hoofd ook ‘beelden’ kan zien, waarvan sommige wetenschappers zeggen dat ze er niet zijn. Ik voelde ook sterker dan ooit de goede inborst die ik altijd bij me had gehad.

    Ik ‘hoorde’ ook niet meer en toch wist ik eigenlijk niet of ik nog kon horen, want zoals iets dat gezegd wordt ook nog lang erna in je hoofd kan ‘doorklinken’, zo hoorde ik op die manier dan toch nog.

    Ik vroeg me af of een stem ook geen gedachte was. Zelfs een gedachte leek een gevoel.

    Bij ‘dood zijn’ leek meer de nadruk op het ‘aanvoelen’ te liggen. Het aanvoelen van diegenen met wie je in het leven verbonden was.

    Niet het letterlijke aanvoelen, maar het mekaar in de geest ‘raken’…zoals de verhouding ouder-kind of man-vrouw of vrienden en werkgenoten onder mekaar. Het werd me meer nog dan tijdens m’n leven duidelijk, dat al hetgene je als bewustzijn en daden op aarde opstapelt ;al die positieve en negatieve dingen die op mekaar inspelen ; al reeds terzelfdertijd als een energie aan de andere kant als een puzzel ineen gelegd worden. Het uiteindelijk ‘aanzicht’ ervan geeft je het beeld van de stand van zaken van ‘zelfkennis’ die je hebt bereikt bij je dood. We kunnen eens 'ontbiologied' alleen nog de intensiteit aanvoelen van wie we zijn.

    Je aardse, op positieve en negatieve emoties gebaseerde ‘ziel’ die het beneden schijnbaar voor het zeggen heeft, laat al in het aardse leven stukjes ‘geestelijke informatie’ ontsnappen. Je uiteindelijke dood is het geheel van informatie dat je aangeboden wordt. Pas als je dat ginder allemaal door hebt, krijg je een soort geestelijk orgasme dat je in staat stelt te beseffen dat je aan de andere zijde niet alleen bent en dat er ook met andere geesten kan worden gecommuniceerd…net zoals je tijdens je aardse leven soms anderen nodig hebt om volledig te zijn.

    Net zoals een kind dat geboren wordt ineens ‘omgeven’ is met wezens waarmee het een andere soort intensiteit heeft qua contact. Niet meer de vreemde geluiden van vroeger. Hiervan zouden mensen die in de klassieke reïncarnatie geloven zeggen dat dat nu net de overgang van het ene leven naar het andere is, al geloven ze ook dat de ziel pas in het lichaam komt van bij de geboorte als de navelstreng verbreekt. (zondag 24april2011pasen).

    Net zoals je dat allemaal op sommige heldere momenten van je leven ook beseffen kan en dat besef dan tijdelijk verdwijnt omdat de gebeurtenissen bijna nooit stilstaan.

    Er zijn zelfs momenten waar je je als geest, net als op aarde op je eigen terugtrekken kan…dat zijn dan de momenten, waarop je eigenlijk zoals tijdens je aardse leven, nog het meest verbonden met alles en iedereen bent.

    Net zoals op aarde is het leven na de dood niet allemaal rozengeur en maneschijn, het proces van bewustzijnsverhoging dat al begon bij de aardse reis van voor het atoom naar de cel, het organisme, het dier en de mens en z'n samenlevingen…dat proces gaat gewoon verder na de dood.

    Het hangt van je aardse verdiensten af in hoeverre je gewapend bent om het proces van bewustzijnsverruiming na je dood, verder te kunnen zetten. Ook je rol in de hiërarchie van het hiernamaals bepaal je al tijdens je leven.

    Jullie ‘nog levenden’ zouden verbaast staan van wie wat hier in deze wereld na jullie wereld vertegenwoordigt. Indien men het mij toestaat om mee te delen, later meer daarover, maar ik heb het gevoel van niet. Om dat allemaal te kunnen uitleggen moet ik terug naar de puzzel van m’n zelfkennis die ik tijdens m’n leven aanlegde.


     

    ER WAS EEN REDEN WAAROM IK HAD GELEEFD EN NOG LEEFDE

     

    Ik 'keek' naar de plaatsen op de wereld die ik had verlaten en 'zag' de groei en oogsten op de velden naast de wegen waarlangs ik had geleefd of gereisd. Ik zag de auto’s op de wegen en de rook uit fabrieken en huizen. Ik zag de dieren, maar de mensen zag ik niet. Misschien was ik in de mensen en kon ik ze daarom niet zien.

    Heel vreemd in ‘t begin. Mijn kennissen leefden alleen nog in m’n herinneringen…ik kon ze alleen maar in m’n herinneringen zien, wat eigenlijk toch meer een hulp in m’n invoelingsvermogen, dan een minpunt was. Het versterkte het gevoel van afzondering dat ik leek nodig te hebben om me beter te concentreren op het observeren van de redenen waarom ik had geleefd.

    De hoofdreden van m’n bestaan was het doorgeven van de tekst die ik vlak voor m’n dood geschreven had. Ik had namelijk vlak voor m’n dood een inleiding tot het schrijven van een ultieme roman die ik echt voltooien wou, geschreven. Ik had de inleiding ‘mijn inspiratiemappen’ genoemd.

    Al zagen de heen gegane ‘de nog levenden’ niet meer bezig, ze wisten wat er in die andere wereld gaande was. Zoals de levenden soms bezig waren met de vraag naar het leven na hun dood, zo waren wij, de ‘heen gegane’ nog altijd bezig met de vraag naar wat er na ons nieuw leven na de dood, ons nog als ‘daarna maals’ te wachten stond. Ook de energievorm van de 'heengegane' was niet voor 'eeuwig' en ook hun energie moest ooit nog eens naar een andere overgaan. Kwalitatief hadden we ons eigenlijk ‘verbeterd’, daar we tussen ons, ‘heen gegane’ voornamelijk communiceerden met mensen die tijdens hun aardse leven met dezelfde dingen bezig geweest waren.

    Het was frappant hoe ieder dat op zijn manier had willen doen.

    Diegenen die bijvoorbeeld als boeren bezorgd om land -en tuinbouw waren geweest kregen energie van hen die er op aarde graag mee bezig waren en omgekeerd.

    De communicatie tussen hen, kwam erop neer dat het systeem als een soort verbonden vaten werkte. De hebzucht van een kleine minderheid op aarde belette vaak dat de energietoevoer in beide richtingen doorstroomde.

    Dan gingen de ‘afgevaardigde’ van de boeren in het hiernamaals bij wijze van spreken ‘aankloppen’ bij de rechtvaardigen die destijds de wereld willen verbeteren hadden.

    Dan vertelden die rechtvaardigen dan weer over hun problemen, en die uitwisseling alleen al was voldoende om beneden en boven toch weer wat energie te genereren om toch weer een aantal hoopgevende gebeurtenissen te ontwikkelen. Evenredig groot was dan de pijn van die gezaghebbers of hun collaborateurs die die blokkades destijds hadden veroorzaakt.

    Bij deze zijn dus de huidig levende creaturen op aarde verwittigd. Doe er iets aan of anderen zullen er iets aan doen…en in de hiernamaalswereld is het pijnlijke deel van het bestaan van de gewone doorsnee sterveling veel vlugger geheeld. Alleen zij die overwegend goede bedoelingen hebben gehad, worden niet lang met persoonlijk nog te verwerken pijn geconfronteerd. Zij ook die op aarde zo aan hun eigen zelfkennis en eventuele heling hebben gewerkt en daardoor zoveel goede golven produceerden dat de heling van anderen mogelijk werd…kunnen nog aanvoelen hoe het met de mensen en dingen beneden gaat…zonder rechtstreeks kunnen in te grijpen...en zonder er pijn van te hebben. Ze kunnen alleen een soort inspiratie en raad aandragen die door de eigenlijke ‘antennes’, die ook de op aarde levende mensen zijn, zou moeten kunnen worden begrepen. Vele negatieve emoties verhinderen dat proces echter. Zowel heen gegane als de klassiek levenden hebben één groot werktuig dat individuen van beide groepen meer of minder goed kunnen gebruiken : de vrijheid van handelen. Deze vrijheid van handelen is een totaalproduct van al de situaties waarin ze werd gebruikt en kan om bijna onbeschrijfelijke, bijna onnavolgbare redenen soms voor bepaalde bijna niet te vatten redenen tijdelijk 'geblokkeerd' worden voor beide groepen of hun individuele 'bestanddelen'.

    het is dan ook soms beter niet te handelen, van uit een positief onverschillig evenwicht

     

    Het hiernamaals waarin wij functioneren, kan ons alleen maar doen ‘filosoferen’ over nog een ander ‘daarna maals’, omdat er van tijd tot tijd onder de ‘heen gegane’ die wij kennen ook geesten zijn die er ineens ‘niet meer zijn’; alhoewel we hun aanwezigheid nog op andere manieren kunnen aanvoelen.

    Net zoals op aarde zitten we eigenlijk voortdurend in een tussenstadium, dat je net zoals tijdens je aardse leven kan onderverdelen in een aantal stadiums van immer voortdurende ontwikkeling.

    Weer blijkt mij dus glashelder wat ik al tijdens mijn aards leven heb ervaren. Alles is één en verbonden, maar er zijn voortdurend tussenschakels, zoals er maar één kleur van licht is, maar zeven hoofdkleuren en een groot gamma vermengingen. Net zoals vanuit de stilte zeven klanken ontstaan, waarmee je de mooiste muziek en woorden componeren kan.

    Net zoals de gedachte, het gevoel en de inspiratie op zijn minst zeven schakeringen van literaire expressie kunnen laten ontstaan.

    Van kreten tot praktisch gebruik van woorden, proza, poëzie, essays, filosofie of een leeg blad toe.

    Net zoals je iemands huid op verschillende manieren aanraken kan, van ruw tot heel diep masserend of heel traag en zacht. Vreemd dat we dat lichamelijke eigenlijk uitzonderlijk misten… waren we er nog mee verbonden ? Konden we deze drang in het genetisch bewustzijn van levenden opwekken ? Wilde de niet meer klassiek levende individuen langs de geslachtscellen terug in de onafgewerkte verhalen van de levenden komen ? Was dat mogelijk ?(24/4/2011)

    Hoelang zou zo’n toestand voor elk van ons afzonderlijk blijven duren ? Bestond tijd misschien alleen voor hen die zich niet goed in hun vel voelden...nog veel blijven zoeken voor de boeg hadden ?

    Bleef het zoeken van het waarom van alles ook niet voortduren ?

    Het uitzien naar de volgende fase in onze ontwikkeling was dus een nieuw soort raadsel voor ons. Ik persoonlijk geloofde niet als een aantal anderen dat we weer gingen verdichten en na het ‘verdwijnen’ uit het hiernamaals weer in een soort aardse lichamelijke werkelijkheid zouden terechtkomen. Ik hield het meer op gissen naar de richtingen die onze geestelijke groei nog kon uitgaan en naar de manier waarop we onze genetische stamboom van alle rassen daar beneden zo goed mogelijk konden duidelijk maken dat ze hun eigen moesten leren behelpen en ontwikkelen om het hierboven makkelijker te hebben...en ook om het ons makkelijker te maken.

    Ik had niet veel heimwee naar het beneden, naar het lichamelijke zielenleven, dat het embryo van de geest was, en ook weinig verlangen naar dat waar m’n hiernamaalsvrienden over filosofeerden, het verlangen om terug in verdichte vorm onder aardse omstandigheden te leven. Misschien zou ik het gewoon niet of voorlopig niet weten of zij ooit naar het 'daarna maals' overgingen of weer, zoals ze hoopten 'reïncarneren' zouden. Dat ze dat reïncarneren maar aan de genetica beneden overlaten.

    Het was net of ik al genoeg voldoening had aan het feit de positieve aardse ontwikkelingen nog kunnen mee te beleven. Ik liet hen alleen al door m’n aanwezigheid merken (want zo communiceren we daar) , dat ik hun verlangen naar een soort lichamelijke 'wederkeren' een romantische beschouwing vond.

    Je kon toch niet terug in de tijd reizen in de zuivere materie, in de antimaterie wel, want we hadden toch nog altijd onze ‘herinneringen’, waardoor we konden ‘terug golven’ in de tijd…en we zaten toch nog voor een stuk in de lucht en het licht en de mineralen tussen de levenden. Althans ik dacht dat die ervaring voor elk van m’n hiernamaalsgenoten met dezelfde energieën zo was. Op aarde kon je in ruimte terugkeren, maar niet in tijd; dat konden alleen de ziel en later de geest via hun herinneringen…een ziel die voor een stuk lichamelijk was…want anders zouden de levenden geen herinneringen kunnen hebben. Aangezien wij, geesten deel uitmaakten van het licht en de lucht en de golven, misschien zelfs van de voedselketen, hadden we op die manier een invloed op het zielenleven van de biologisch levenden. Sommige van m'n geestvrienden dachten zelfs aan terugkomen door via het genetisch materiaal weer voor een stuk een aards leven te beginnen. Romantische dromers ! Volgens mij overlapten de ziel -en geesteswereld mekaar gewoon.

    Er moest dus zowel tussen de levende als de hiernamaals-en daarna- maals wereld voortdurend een soort verbinding zijn; net zoals verleden en heden en toekomst al eeuwig resulteren in de dialectiek van these-antithese en synthese. Stelling, tegenstelling, samenstelling

    Had een deel van m'n 'hiernamaalsgenoten' hun leven als te louter verstandelijk ingestelde filosofen doorgebracht en wisten ze eigenlijk veel over het niet intellectueel ingestelde volk daar beneden? Hadden ze misschien daarom het gevoel en de nood om opnieuw aan een biologisch leven te beginnen. Als boer of bandwerker...of als 'bedrogen' man of vrouw indien ze bijvoorbeeld andere beweegredenen zouden hebben om terug te gaan. Ik probeerde hen ervan te overtuigen dat het hen niet zou lukken en vroeg om inspiratie aan de schrijver daar beneden op wie ik m'n hoop had gesteld. Inspiratie bleek immers iets dat in beide richtingen werkte.

    “Hebben jullie je eigenlijk al afgevraagd wat jullie hier eigenlijk dan nog doen ?”, was mijn tegengolf. Waarom zitten jullie eigenlijk nog niet in het ‘daarna-maals ? We zijn tenslotte toch 2003 'zielentijd' en ik ben al geest sinds 1979 ” Tijdens het ‘golven’ van die gedachte begreep ik ineens wat Albert Einstein bij leven ook al van zijn eigen theorieën niet begreep, toen hij ze voor het eerst als ziel aan papier toevertrouwde.

    In 't aardse leven moest ik er altijd voor zorgen dat ik m’n teksten niet kwijtraakte, hier kwamen ze zoals iets dat je gewoon op ‘t internet opvraagt in m’n geest boven golven.

    Niet iedereen kon van dergelijke ‘hierna maals’ natuurwetten gebruik maken.

    In de hiernamaals ‘aanwezigheden’ met minder bewustzijnsgolven waren er afgestorvenen die in vergelijking met het onze een eerder onderbewust bestaan leidden met weinig interactie tussen het aardse en hiernamaals bestaan. Ze hadden geen afstand van hun aardse beslommeringen kunnen nemen en hadden in hun aardse bestaan ook geen duidelijk zicht ontwikkeld op de hun dominerende emoties en structuren die hen bleven gevangen houden. Dat konden evengoed eenvoudige ongeletterden als intellectuele mensen zijn; mensen met een gewoon beroep konden evengoed in de bovenste golven van bewustzijn zitten, terwijl evengoed terzelfdertijd een deel van de mensen met hoge aardse status en macht de minst energierijke golvenreeksen bevolkten.

    Ik wist dat het gewoon allemaal te maken had met de intensiteit aan goede wil waarmee je willen leven had. Een ander voorbeeld misschien. Een aantal zelfmoordenaars die een teveel aan goede wil en goedheid getoond hadden en daarin door het machtsstreven van anderen op aarde, verstrikt waren geraakt…kon je wel op kwalitatief redelijk intensieve golven vinden. Ook zij die uit overgevoeligheid in een plotse vlaag zelfdestructief eindigden, alhoewel ze veel positieve ingesteldheid bij leven hadden betoond.

    Het merendeel echter, stond nog een lang helingsproces te wachten om uit hun te ego-gerichte klaagcultuur te raken. Ze zagen hun onvolkomenheden wel en heelden daardoor geleidelijk, maar een echte uitweg naar meer bewustzijn kon alleen beginnen als ze zelf bij hogere bewustzijnsgolven te rade gingen. Meestal kwamen de meesten zo ver niet.

    Bij de zelfmoordenaars werden in het hiernamaals ook diegenen gerekend die zich langzaam zieker en zieker hadden gemaakt door het niet afstand nemen van de ‘energieaftappers’ uit hun omgeving of het niet afrekenen met de negatieve emoties in henzelf.

    Energie ‘aftappen’ is een hiernamaals term voor de 'nog-niet-heen gegane' die het op voortdurende basis via de kracht van emotioneel sterken ‘voortsukkelen’ omschrijft. Wij proberen van hieruit soms wel het 'teveel' aan energie bij de enen intuïtief naar diegenen met een 'tekort' te leiden, maar als de 'nood hebbende' niet zelf vanuit eigen kracht begint te denken, voelen en handelen... blijkt dat vaak een nutteloos ingrijpen van ons te zijn. Tegen de tijd dat we echt door hebben dat nog verder intiutie sturen geen zin heeft omdat het niet op de levenslijn van de betrokkenen op aarde ligt... neemt die hun leven dan toch onverwacht en ook onverklaarbaar voor ons, een nieuwe wending. Maar gewoon in het dagelijkse leven is het al voldoende dat iemand letterlijk het licht en de lucht opzoekt en gaat wandelen om zijn of haar bedroefde ziel met 'ons' in onze nieuwe vorm te verblijden...we hebben zelf een connectie naar planten en bomen toe...dus rieken maar.
    Emotioneel sterken zoeken in mindere perioden de aanwezigheid van andere ‘sterken’, willen ze in hun sterkte kunnen blijven. Het is natuurlijk gemakkelijker voor de sterken als de zwakkeren zelf naar andere 'sterkeren ?' ‘wegvluchten’. Meestal ligt de opgave van de 'sterkere' wel in het assisteren van mensen met een geblokkeerde groei. Ook wij verstaan het waarom en waarom niet daarvan ook niet altijd.

    Energie uitwisselen is dus een voor beide partijen biologisch en spiritueel een gezond proces.

    Energie uitwisselen begint met een zo breed mogelijke kennis willen op te doen, begint met door ervaringen durven te gaan en je eigen mogelijkheden en beperkingen in te zien...aan beide kanten van het bestaan. Letterlijk op aarde en in de lucht.

    Energie uitwisselen neemt vorm aan door het uiten van woorden, door evoluerende gedachten, door durven te handelen, door hoop en geloof in het mooie en het goede... door creatie.

    In het hiernamaals hebben de meest bekwame energie uitwisselaars het voordeel dat ze zelf niet meer naar de energie van de aftappers moeten afdalen. Ze kunnen alleen nog raad geven, geen hulp meer.

    Het werd me duidelijk dat de drie bestaansdimensies ‘hier’, ‘hiernamaals’ en ‘daarna-maals’ allemaal tegelijk bestonden in dezelfde ruimten als verleden, heden en toekomst…maar in een andere dimensie. Want :

    Wie was er eigenlijk genetisch aan mij voorafgegaan en nagekomen ? Iedereen biologisch levend of 'spiritueel'. Als je ver genoeg teruggaat zijn we allemaal familie.

    De heengegane zwierven misschien uitsluitend rond in de antimaterie van de golven, het lucht en het licht of de mineralen van onze aarde. Dus via de elementen en het bloed kwamen ze tot in de lijven en genen van die anderen, de levenden…naar daar waar ze misschien via de dirigerende krachten van het ‘daarna maals’ gestuurd werden. Misschien waren wij 'hiernamaalsers' gewoon een tussenschakel met het 'daarna-maals' .

    Je hebt ergens nog iets goed te maken…of aan iemand te leren…voilà…naar daar, in die ziel mag je op een niet ingrijpende manier die ervaringen meemaken, je kan alleen energie geven onder de vorm van raad…als de overdenking of de wens of de handeling van de levende zelf komt.

    De levende zelf heeft het volle beslissingsrecht over zijn handelingen.

    De intiiutie die hij of zij uit een hogere dimensie binnenkrijgt moet altijd van de dimensie ‘beneden' (de klassieke ‘levenden’) vertrekken. Je moet 'kracht' durven vragen, en als je ze krijgt was het 'energetisch tijdstip' hiervoor juist. Klinkt moeilijk, maar een aantal mensen weten dit zonder deze uitleg ook al wel.

     

    DE DRIE DIMMENSIES WAREN ALLEN BINNEN DEZELFDE TIJD EN RUIMTE AANWEZIG

    Hoe meer angst en onwetendheid er onder de levenden was, hoe meer ze vatbaar waren voor de negatieve invloed van andere levenden… . Het was alleen mogelijk van ‘raad’ te geven telkens een oprecht iemand er nood aan had. Zo iemand moest dan wel al zo ‘wijs’ geworden zijn dat hij of zij de taal van de reeds ‘geest’ geworden mensen al voldoende verstond. In het oude religieuze jargon noemde men die raad ‘engelbewaarders’. Iedereen deed ervaringen op en leefde in de richting van z’n dood, zonder te weten dat het goede gedeelte van het ‘na-de-dood’ hier ook op aarde op geestelijke manier aanwezig was.

     

    De kwade bedoelingen van afgestorvenen konden gewoon niet aanwezig zijn maar waren alleen genetisch gebonden aanwezig in de van generatie op generatie doorgegeven negatieve emoties. Hetzelfde geldt en gold ook voor de positieve emoties...met dit verschil dat de positieve bedoelingen van afgestorven, wel, buiten het genetisch gebondene om aanwezig konden zijn.

    De kwade bedoelingen gingen dan ook niet mee naar de overkant. Ze bleven beneden destructief werken. Hoe meer mensen ‘beneden’ meer ‘menselijk’ dan ‘dierlijk’ reageerden…hoe meer de geestelijke krachten in hen hun werk konden doen. De zin van het leven was eigenlijk dat iedereen hier beneden ‘sterk’ moest worden om na zijn aardse dood nog als ‘goede raadgever’ kunnen te functioneren. In een bepaalde zin lag alles dan eigenlijk ook voor iedereen min of meer vast, daar het altijd uit het vorige voortvloeide. Dat is de verklaring van het waarom dat sommige mensen beter dan anderen hun 'levenslijn' aanvoelen kunnen.

    Teneinde de biologisch-levenden nog van nut te kunnen zijn, moest je de waarheid over het leven en je eigen leven ontdekt hebben; zo niet keerde je alleen terug naar het zuivere bewustzijn van de elementen op zich…of bleef je in het negatieve deel van het genetisch bewustzijn gevangen…of moest je doorheen een soort emotionele helende kuur in het hiernamaals…een kuur die de’ hierna maalsers‘ met meer wijsheid en geest niet meer belastte.

    De ideale kombinatie was een levende die zijn ‘geest’ of ‘geesten’ volledig begreep. Zo iemand was een omni -talent aan inzicht die een breed gamma aan intiutie kon interpreteren en verstrekken aan mensen en organisaties. Eigenlijk wachten we dus allen onze dood af om in het hiernamaals en hier nog een beter begeleider te worden dan we het hier al waren.

    Al het positieve en het inzicht in het negatieve, dat we tijdens onze aardse levens niet aan anderen konden overbrengen wordt in het hiernamaals voor iedereen duidelijk en is een onderdeel van het nooit eindigende helingsproces dat tot eeuwig bewustzijn leidt.

     

    DE UITEINDELIJKE BEDOELING VAN DIT LEVEN was, is en zal worden VAN ZICH VOOR TE BEREIDEN OP WAT ER NA DE DOOD KOMT, EN DIT DOOR IN DIT LEVEN TE WERKEN AAN KENNIS EN ZELFKENNIS…en DAARDOOR OP ALLERLEI MANIEREN BIJ TE DRAGEN AAN EEN KWALITATIEVE VERBETERING VAN DE LEVENSVOORWAARDEN OP AARDE.
    Het leven kon niet alleen genetisch, maar ook via de oude natuurelementen doorgegeven worden onder de vorm van energie…indien het daartoe de kracht toe verworven had. Belangrijk bij dit alles was te beseffen dat je altijd nog opgenomen kon zijn in de dimensie die je verlaten had…niet alleen genetisch maar ook in de natuurelementen waarin je uiteengevallen was.

    Zelfs verleden, heden en toekomst was één en voor sommigen in hoge mate op voorhand aanvoelbaar.

     

    Ik kon dit vanuit m’n nieuwe aanvoelen doorgeven aan een schrijver, die net als ik intensief met deze dingen des levens bezig was. Ik kon zijn zoektocht helpen afronden….en bewees hem via zijn eigen geschrijf, dat alleen het goede, de bron van alles, ‘terugkeren’ kon….want ik wist dat hij nog altijd ‘bewijzen’ nodig had. Hij wist via de wetenschap om, dat het niets niet kon bestaan, want dat wat ’niets’ dreigde te worden; kleiner of gelijk aan nul dus: ontplofte…iets zonder inhoud had geen zin…kon niet meer bestaan bij de overgang naar iets anders.

    Hij wist dat de elektronen de onvernietigbare eeuwige bouwstenen van alles waren. Hij wist veel over de elementen en het elektronenspel van de proton-geladen atoomkernen of hun neutrontoestand van onverschillig evenwicht. In zijn verstandelijk bewustzijn reikte ik hem via via de symbolische of zakelijke informatie aan die hij nodig had voor de gelijkenissen met de gebeurtenissen in de mensenwereld rondom hem.

    Hij was enorm benieuwd naar de dingen die ik hem op allerlei manieren duidelijk maakte, zonder dat hij zich daar altijd bewust van was (24/4/2011)

    Hij vermoedde zelfs welke figuren ik hem in zijn leven deed tegenkomen om die en die ervaringen op te doen of dat of dat boek voor hem te kopen…en zo verder. Ook ik zocht eens naar het antwoord op de vraag waar ik hetgeen ik zelf niet wist vandaan haalde…vanuit mijn’ daarna maals’ .

    Zijn bewustzijn bloeide nog meer open toen hij besefte dat bij elke ontbinding in om het even welke evolutiefase (fysica, chemie, atoom, cel…)het bewustzijn van die elementen zich via hun elektronen naar de nog niet -ontbonden, nog niet afgestorven elementen en hun combinaties verplaatst…OPDAT DE WIJSHEID VAN DIE KOMBINATIES EN DE AFZONDERLIJKE ELEMENTEN NIET VERLOREN ZOU GAAN…KAN GAAN. Alleen de manier waarop dit op persoonlijke en collectieve vlakken zich beetje bij beetje of ineens realiseert , was niet altijd na te gaan.

    FYSICA EN CHEMIE WERDEN BIOLOGIE OMDAT DE GRONDWET VAN HET BESTAAN DE EVOLUTIE NAAR MEER EN MEER BEWUSTZIJN IS. De eerste cellen ‘stierven’(ontbonden) zonder zich kunnen voort te planten.

    Het bewustzijn van die afgestorven cellen kwam als een soort andere energie op ‘bezoek’ bij de volgende cellen die nog geproduceerd werden via de ‘navelstreng’ die hen met de natuur verbond, toen ze nog geen zich onafhankelijk bewegende organismen gevormd hadden.

    Het bezoek had een ‘raadgevende’ soort leidende functie dat leidde tot het DELINGSPROCES van de cel; waardoor organismen op termijn meer zelfstandig konden bestaan en hun bewustzijn zichzelf boven dat van de gewone elementen uittilde, verrijkte. DE OERLES DIE DE NATUUR ONS GAF WAS SIMPEL …om te kunnen overleven moest je DELEN

    De stap van dier naar mens en van mens naar meer en meer mens; was ook de evolutie van beschouwelijk naar boven beschouwelijk.

    Mensen gingen allerlei soorten relaties met mekaar aan.

    Eerst in hun stam, dan in hun dorp, later in hun stad. Op een dorpskerkhof kan je zien dat het 'zijn' veel combinaties uitprobeert om via het spel van aantrekking en afstoting, van tegengesteld en gelijkgezind tot een soort 'filtering' van het verleden door het heden te komen.

    Armoede, oorlogen en natuurrampen hebben dit willen 'zijn' van het 'zijn' om verklaarbare en onverklaarbare redenen doorkruist...en hoeven dat niet blijven te doen. Daar moeten we ons bewust van worden.

    In zijn schriften had de schrijver tal van aantekeningen over voorvallen en paralellen opgetekend. Er zaten wel tal van voorbeelden in die, wat hij met 'bijzondere energie' bedoelde, illustreerden, maar het zou zijn krachten te boven gaan indien hij dit soort zaken die hij de voorbije tien jaar genoteerd had, weer opdiepen moest. Misschien kon hij er nu, dag na dag, verslag over uitbrengen; niet meer in de korte notitievorm waar hij alleen aan uit kon, maar in een meer verhalende vorm. Eén dag alleen al bestond uit duizenden details.

    Elk verhaal dat hij schreef, zou, indien je er zou op in zoemen bijna oneindig veel micro-vertakkingen hebben, zodat het beschrijven van de banden met het oneindige macro-geheel onmogelijk worden zou. Een Ierse schrijver had de dag van gisteren, een honderd jaar geleden, zestien juni 1904 eens in één boek 'samengevat'. Honderd jaar later nam de schrijver die dag gisteren de hele dag door notities over wat zijn hogere dimensiewereld hem ingaf. Hij ging iets met zijn werk doen. 'Wij', verplichten hem daar niet toe...en gaven hem langs gebeurtenissen en gedachten om, enkele 'verkeersborden' op zijn reis mee.

    Hij had ondertussen een hecht geloof dat alles waar hij mee zat z'n eigen wel uitwijzen zou. Meer en meer spitste zijn zoektocht naar de zin van het leven zich toe op de relatie met de dood. Zou hij z'n visie niet eerder moeten vereenvoudigen dan ze gecompliceerder te maken ? Je had enerzijds de genetisch-biologische link en anderzijds de link met de natuurelementen waar we in uiteenvallen. Waar waren de doden naartoe...?

    'Simpel toch', had hij gisteren na een reeks onnavolgbare notities besloten. Ze zijn niet méér meer dan de biologische vertakkingen waaruit ze zelf voortkwamen en waarvan er nog meer dan vijf miljard leven én ook licht en lucht en de vele soorten golven en mineralen waarin ze uiteenvielen. Misschien is er wel helemaal geen link meer met hun bewustzijn zoals zij dat hadden, en is het bewustzijn van de natuurelementen op zich vele malen sterker dan welk bewustzijn je ook in de klassieke vorm van leven aan wijsheid vergaren kan.

    De 'stilte' was de taal van de 'engelen'. Het 'geluid' kwam van de levenden uit.

    Eigenlijk was er niets dood, want de doden waren weer helemaal natuur geworden en de natuur leeft ook. Geen wonder dat de schrijver zich te midden van landschappen en stilte zo 'kort' bij alles voelde. De 'stemmen' in het hoofd van de schrijver, waren niet alleen zijn 'gedachten'...maar misschien ook hun stemmen onderling of één van hun stemmen die zomaar wat aan hem doorgaf. Waren zij eigenlijk niet de dirigenten van het aardse gebeuren, een soort 'bruggen' die voortdurend berekenden wat vanuit een bepaalde benarde of amusante situatie beneden, gezien de omstandigheden, de 'voorlopig beste' uitweg of oplossing was ? Het waren zij, zijn 'stemmen' die hem het lijden en de vreugde lieten ervaren om te kunnen praten met mensen die ergens op een bepaald deel of op het geheel van hun leven 'in nood', 'lijdend' waren of aangename dingen te delen hadden.

    Het waren die 'stemmen', die ontmoetingen voorbereiden en lieten gebeuren en weer afspringen. Ze leefden in een totaal andere wereld...die geesten. Voor hen was een 'binnenkoer' met vier muren geen gewone koer...maar een woning zonder dak. Bij alles wat ze deden, dachten ze in symboliek. Eén lijdende mens, vertegenwoordigde voor hen de lijdende mensheid.

    Eén gelukkige mens, de totale vreugde.

    Voortdurend bouwde de andere wereld ook 'spanningen' tussen mensen op.

    Die spanningen moesten dan tot ontladingen leiden die hun lijden op termijn 'overbodig' maakten. Wat de ene generatie niet overwint moet de andere doen opklaren.

    Dat was dan wel wat anders dan de medische wereld die het lijden wel voor een stuk wegnemen kon, maar toch de lijven van voornamelijk de ouden van dagen zo commercialiseerde dat het lijden tot aan de dood geld opbracht. Hoewel het psychische lijden met het fysieke lijden verbonden is, kan een psychische (soms fysische) ontlading van spanningen tussen mensen blijvend heil voor alle betrokken partijen meebrengen.

    De dingen zijn dan eindelijk eens gezegd zoals ze gevoeld worden. Diegene die de andere 'gebruikte' of 'benadeelde' blijft achter met de confrontatie met de 'waarheid', de andere zou er versterkt moeten uitkomen indien hij zich niet aan de door 'de op zijn plaats gezette' gelanceerde 'schuldgevoelens' vangen laat. Er hoeven daarom nog geen woorden te worden uitgesproken of mimiek te worden geanalyseerd...het hele proces 'hangt' in de lucht...alhoewel het de daden en woorden zijn die het laten ontploffen.

    'Die stemmen toch, die stemmen toch', dacht de schrijver. Negatieve stemmen van zij die er niet meer waren, waren alleen een gevolg van daden uit het verleden. Alleen het positieve van zij die waren heengegaan kon nog doorkomen. Hadden de ‘hierna -maalers’ zelf alleen nog last van het negatieve van de gestorvenen...niet echt last als ze hier maar wijs genoeg geworden waren misschien ?

    Om niet gek te worden besloot hij alle gebeuren maar als één eenheid te zien.

    Die andere wereld moest gewoon ook van materie zijn...maar een materie van een andere soort. Misschien waren 'vuur' of andere voor ons ongekende intensiteiten van licht daar voor hen wel even gewoon als water en lucht hier voor ons. Zou er geen tussenruimte zijn waar beide werelden mekaar konden raken ? Een soort spiegelruimte als de stof waar dromen zijn van gemaakt ? Het was ofwel dat of het helemaal terug uiteenvallen in de elementen : 'het terug naar het begin van de wereld worden gestuurd'...'Nee, beide,' dacht de schrijver dan zoals steeds z'n gedachten weer aanvullend.

    Het heelal was één lichaam...kon hij daar niet uit besluiten dat alles binnen hemzelf te vinden was...en dat hij meer aandacht moest hebben voor wat zich innerlijk in hem als observatie bewoog ? Wat had het allemaal voor zin hier beneden ? Echt leren beleven wat 'mens zijn' is...en tegelijk door het evenwicht dat je zo bereikt, dichter bij die wereld aan de overzijde komen ?

    Ze wilden ons veel leren...wij wilden ons veel leren : zelfstandigheid bijvoorbeeld. Of hoe we ons door ons voorgevoel kunnen laten leiden. Het ontdekken van opgaven die typisch voor ons zijn weggelegd. Het weten dat hoe meer je een antwoord echt vraagt, dat dat er ook komt...via ervaringen en dromen allerhande, via anderen of je eigen diepten en hoogten. De vraag moet alleen goed gesteld zijn en het verlangen eerlijk en van negatieve emoties ontdaan. 'Tussen de twee werelden kan er geen wisselwerking zijn als je teveel aan zware emoties vastzit', dacht de schrijver. Helpen zij door ons en wij hen door onszelf ? Tweerichtingsverkeer. Korte ontmoetingen in een soort midden; maar waarvan de invloeden op lange termijn doorwerken.

    Leren van ons niet door illusies te laten leiden...begint dat niet als je eerst al in enkele klassieke vallen gelopen bent ? Waren die krachten van de overkant niet een soort geestelijke ouders voor ons ? Leerden ze ons via de hindernissen die we op onze levensweg namen ? Of speelden wij hier beneden niet juist het spel, het theater dat zij nodig hebben om te leren wat zij bij hun aardse leven op 't eind nog niet hadden begrepen ? Stukken van onze verledens aan de andere helft van 't bestaan, en wij, beiden doorgroeiend naar andere inzichten dan de verworvene, beide gevend en nemend, lerend en onderwijzend.

    Met ons verstand kunnen we veel begrijpen...zoals ...'wat is lucht, wat is licht' enz.. .

    Maar wat draagt die lucht en dat licht in z'n antimaterie aan geestelijke power...dat is wel effe iets anders. De schrijver probeerde het allemaal niet meer voor z'n eigen uit te leggen en was al blij als hij het gewoon beleven kon. Met zo'n dingen kon je trouwens niet of moeilijk naar buiten komen...zonder voor 'gek' te worden aanzien. Ieder woord had zijn eigen diepe betekenis, het was niet juist dat woord, maar de hele symbolische lading die het dekte. Nervositeit was niet alleen het medisch fenomeen, maar was ook een 'organisatie' zonder leiding.

    Het altijd zoeken naar innerlijk evenwicht had ook redenen waarvan de oorzaken vaak bij anderen verborgen lagen. Je werd toch altijd geduwd naar waar je moest zijn...de kleinste reden was goed om je op een pad met grotere gevolgen te sturen...en dat begreep je vaak niet, of alleen maar achteraf.

    De schrijver ging slapen. Hij droomde dat hij een cabaretavond gaf.

    Hij werd wakker en wist maar niet wat hij juist gedroomd had. In de loop van de dag probeerde hij wat voorbeelden voor zijn theorieën te vinden. Hij zocht in zijn archieven en vond een heel oud gedicht van hem, geschreven lang vóór hij met dat leven na de dood zo intensief bezig was. En hij schreef er nog één en nog een tekst…

     

    na de dood

    De stilte,

    is allen die niet meer bestaan

    is opkomen en overgaan,

    is terug naar onze essentie

    in stille beelden blijven ze voor de levenden achter

    wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt

    wat blijft, onze menselijke waarde;

    licht, schijnend in licht,

    met de lucht ingeademd door de nog ademende

    Licht,

    is ook die die er niet meer zijn

    Lucht,

    doet niemand pijn

    Tijdens de zwaarte van het leven reeds even

    stilte, lucht en licht zijn,

    ze zijn wie de heengegane waren.

     

     

     

    ode aan een punt

    vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven,

    in het punt van waarheid, echtheid

    waarrond alles cirkelt, dacht ik zo

    ...behoed het willen weten van verscheuren

    ...behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven

    ...kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant

    Troebel witte stilte, vertel me van het luisteren

    Sterre verre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling

    kijk uit naar een brug naar ergens

    vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen

    leef, mens leef, weef mens weef

    te midden het stille, eenvoudige en goede

    dankbaar voor al het goede en mooie,

    zelf te zien, zelf te zoeken;

    dwars doorheen kortzichtige onwetendheid

    o combination, piece for the mystery of life

     

     

  • Woorden en andere aanrakingen

    Al die dingen en mensen in ons leven, die we diepdoorvoeld ondergaan en mochten ondergaan; van de aangename tot diegene die zeker alleen zwaar om dragen zijn; al die dingen werken in onszelf en diegenen die ermee verbonden zijn door.

    Al die dingen en mensen wekken immers vragen in ons op...en het leven geeft de antwoorden erop, schept omstandigheden die ons de mogelijkheden bieden ons bewustzijn voortdurend scherper te stellen.

    Een handdruk of een blik die je niet vergeet, een gesprek dat bijblijft en zich soms achteraf eerst tot de ware betekenis ontrafelt. Allemaal aanrakingen.

    Onder aanrakingen verstaan we niet alleen iets of iemand die we kunnen vastgrijpen. Voordat het eerste atoom ontstond, was er alleen maar onzichtbare aanraking...straling. Straling kwam uit...de 'big-bang' voort, kwam voort uit, simpel gezegd...iets dat niet zinloos wil worden...zinloos : geen vorm, geen inhoud...kleiner of gelijk aan nul willen worden bestaat niet. Atomen, cellen en tenslotte ook wij...nog altijd begeven we onder teveel druk van de omgeving en lijkt iets zinloos te gaan worden...net zoals in de natuur...er is geen onderscheid, we zijn één. Aan iets dat geen zin heeft, willen we niet meedoen.

    Bestaan bestaat alleenlijk omdat het bestaan niet NIET WIL BESTAAN.

    Na onze dood worden we terug voor een deel alleen straling, zo simpel als licht straling is...zo eenvoudig en energievol zal dat dan zijn...niemand weet het. Er is alleen het vermoeden dat we meer dan het bewustzijn van licht en straling zelf zullen zijn. Soms is er de zekerheid dat 'er meer is', die ons inspireren kan. Het is met die dingen zoals met een vlinder die ergens met de vleugels naar beneden zit te zonnen...als je hem wil gaan vragen waarom hij dat doet, zal hij wegvliegen. Zo 'vervliegen' sommige indrukken die we in onszelf soms hebben heel vlug omdat ze niet in onze klassieke manier van waarnemen passen...ze zijn meer het terrein van 'dichters' zou je kunnen zeggen...en 'wat kun je daar nu mee kopen' menen sommigen. Maar goed dat er vele van onze indrukken 'vervliegen', ze zouden ons op de duur alleen maar overbelasten. Je kunt ook niet naar twee radio's tegelijk luisteren. Meestal zijn het die dingen die je echt van mensen bijblijven, zonder dat je ze opschrijft...die je eigen zelf de rode draad van jou leven kunnen laten achterhalen.

    Soms kan je aan het water aan een vijver zitten, als de zon dan juist zit en de wind de bomen de takken van de bomen beweegt en ook de vissen voor voortdurende rimpels in het water zorgen, dan zie je als het ware de takken, die net als de aders in ons lichaam wel 'sap' lijken te pompen. Heel het universem, hoe eindeloos ook, is in feite maar een stille wenk naar de eenheid die dit universum in zich draagt.

    Onze indrukken en negatieve emoties, ons louter 'tellen' in plaats van ook te aanschouwen, ons verleden, dat niet alleen het onze is, maar door generaties verder werd gedragen, onze eenzaamheid...kunnen ons zo overstuur maken dat we het er niet makkelijker voor ons eigen en onze omgeving op maken. Wij zijn allen omgeven door mensen die een bepaalde rol in ons leven invullen...en wij in het hunne. Vaak zijn het diegenen die het kortst bij ons stonden of diegenen waarmee je onder één dak leeft, die de grootste uitdaging voor de verruiming van je bewustzijn betekenen...en vaak is het met hen dat je de ook de moeilijke kanten van het leven leert aanpakken.

    Hun sterke, lieve en warme kanten moeten we niet trachten te begrijpen...die staan het dichts bij hun eigenlijke 'uitstraling'...en hoeft geen uitleg. De dingen van anderen en onszelf waarmee we minder overweg kunnen die zullen zich altijd onder één of andere vorm blijven manifesteren. Vaak hebben deze 'moeilijke dingen' hun roots in onverwerkte en onbegrepen ervaringen...of in niet ingelostte verwachtingen of in een gebrek aan zelfwaarde...t.g.v. verwaarlozing of overbescherming of overbezorgdheid of wie weet nog al wat. Dat begint dan allemaal in ons hoofd te malen en verknoeit ons vermogen om helder te kunnen genieten van al die dingen die er zoal op een dag te observeren vallen. Als alle omstandigheden goed zitten en je begrijpt wat er zich in feite in jezelf en in anderen voltrekt...wordt je de hele dag met veel onnavertelbare 'binnenpretjes' verrast. Soms lukt het ook veel beter als je niet alleen figuurlijk door de dingen en de mens zelf 'aangeraakt' wordt...letterlijk betekent dat dan een duik in het water bij warm weer of iemand die je over je arm streelt bijvoorbeeld...figuurlijk betekent het datgene wat je overkomt als je deze tekst probeert te begrijpen of zelfs een blik (straling) kan iemand 'aanraken' of koud laten...het heeft allemaal zijn bijna ondoorgrondelijke redenen.

    Het verleden, het zit nog in ons en door het heden helder te leren interpreteren wordt het verleden van z'n zwaarte ontdaan...en blijft een heldere, genietbare toekomst dagen. Dat is zo voor het begrijpen van het waarom van al die stomme oorlogen als het begrijpen van al die konflikten die men met mensen kan hebben. Hoe wijs iemand ook wordt, alle dagen kan je nog dingen bijleren en in anderen in beweging zetten en omgekeerd...net zoals oude fruitboeren nog alle jaren bijleren over hoe ze het best snoeien en zo...zo moeten we 'de boom in ons' ook goed leren kennen als we voor anderen willen bloeien. Het grootte geheim is de vertakking van die eenheid van allen en alles en hoe dat op mekaar inspeelt.

    octo

  • Het objektieve bewijs van eeuwig leven

    (gebasseerd op wetenschappelijke werken)

    Was het beginpunt vóór de oerknal een punt zonder inhoud of een punt dat de zinloosheid, de inhoudsloosheid benaderde...ik denk het tweede. Het eerste uitgangspunt verondersteld een vacuüm, homogener van struktuur dan het ijlste gas. In een punt zonder afmetingen zou een toestand van instbilitieit ontstaan zijn die tot een toestand van lagere symmetrie leidde. Dat punt van absolute bron van scheppingskracht,de volmaakte symmetrie en rust zou dan vanuit zijn toestand van onverschillig evenwicht onder groeiende druk die de uiterste grens van het mikrobestaan benaderdt...ontploffen.

    Of daarbij dat mikrosopisch minpunt eerst moet worden bereikt is een vraag voor atoomgeleerden...maar ik denk intuitief dat juist de onbereikbaarheid en onhoudbaarheid van het korter bij dat punt komen de bron van alle schepping is. Wij, die van dezelfde bouwstenen komen schipperen ook nog altijd tussen rust en onrust. Vanuit dat punt schiepen de verschillende soorten van straling daarna de materie die dan tevens weer uiteindelijk de cel ontwierp...uiteindelijk zal alles weer straling worden. Staan wij aldus niet symbool voor dat proces van wording en verwording en wordt niet uiteindelijk alles weer straling om weer in het aanvangspunt van vóór de oerknal te verdwijnen ? Van oerknal naar binair tellen : o en 1...veel, maar tegelijk in essentie alleen de soort energie veranderd ?

    Bij de overgang van een toestand van volmaakt evenwicht naar een toestand van lagere orde kwam er ondenkbaar veel energie vrij. Is dus het verschil tussen oneindig veel opgeslagen, gebalde energie en minder energie hetzelfde als tussen volmaakte rust en onrust ? Hetzelfde systeem zien we tussen de neutronladingen van atomen(plus en min in evenwicht) en de interakties tussen de positieve protonladingen en de negatieve elektronenladingen...om altijd weer die 'rust' te herstellen. We zouden nu reeds veel parrallellen met persoonlijke en maatschappelijke relaties kunnen trekken. Het punt van volmaakt evenwicht spatte dus uit mekaar en met de snelheid van het licht verspreidden energiepakketjes zonder massa (straling) zich in alle richtingen door de ruimte. Hoe dikwijls kan dat al niet gebeurd zijn die kosmische reis van bijna niks naar alles en terug ? Een voortdurend proces van schepping en vernietiging volgde. Hetzelfde stramien als ons biologische en psychologische leven, bij schepping komt altijd een meerwaarde aan energie vrij...bij vernietiging ook ?

    Het heelal toen, was één fotonenzee (straling). Fotonen,straling, ontstaat uit de botsing tussen een antideeltje (positron) en een deeltje (elektron). Beide deeltjes annihileren (opheffen-vernietigen) mekaar. De aanvankelijk kleine ruimte van het heelal groeide. Alle mogelijke fotonen konden ontstaan. De fotonen konden door paarvorming overgaan in materie. In deeltjes, altijd vergezeld van hun anti-deeltjes. De materie waaruit we bestaan hervalt in z'n oorspronkelijke bouwstenen waaronder mineralen, lucht maar ook straling...gaat die voortdurende binding of verbinding na de dood niet gewoon verder via de straling die ingrijpt in de materie of opnieuw materie schept ? Misschien via het gevoelsleven en de intuitie ?Momenteel zijn er een 100-tal elementaire deeltjes bekend (de meeste met een extreem korte levensduur).

    Deeltjes en anti-deeltjes annihileren mekaar ogenblikellijk en ze laten de energie achter waaruit ze voortkwamen.De gekreërde materie die de ruimte ingeslingerd werd ging door annihilatie weer over in straling (fotonen).

    Aanvankelijk was er slechts één soort elementaire deeltjes die mekaar beïnvloeden door het uitzenden van krachtvoerende deeltjes, die een aantal van hun eigenschappen dragen. (zoals onze deeltjes ook onze eigenschappen dragen). Elementaire deeltjes bestaan op de grens van materie en anti-materie (tussen materie en straling)(tussen aarde en hemel, tussen mikro -en makrostruktuur). De energie die ze bij hun vorming kregen moet zo snel mogelijk weer worden afgestaan. Het leven...geven en nemen...doorgeven. Er is alleen rust en onrust...beiden onafscheidelijk verbonden.

    Krachtvoerders zijn eigenlijk de communikatievorm tussen de elementaire deeltjes, met geen of slechts een kleine massa die ze bij hun vorming meekregen...die massa moet zo snel mogelijk weer worden afgestaan.

    Lichtere krachtvoerders hebben een heel groot afstandsbereik. Is zich 'leeg','zonder kopzorgen''gevuld met inzicht en vertrouwen' ...kunnen maken ook niet een toestand waarin je veel meer energie kunt doorgeven ?Zwaardere krachtvoerders moeten de geleende massa en energie sneller terugbezorgen, zodat ze een kleiner krachtveld bestrijken. Meer met negatieve gevoelens beladen mensen...kleinere radius. De kosmische krachten berusten op het principe dat ze zich kunnen laten gelden binnen de beperkte straal van een atoomkern, andere zijn werkzaam van het ene uiteinde van het heelal...tot het andere.

     

    De eerste frakties van miljardsten van sekonden na de oerknal bestond er nog maar één soort materiedeeltje met zijn antideeltje (we zijn er allemaal nog afstammelingen van en als man en vrouw staan we er enigszins symbool voor). Er was dus nog maar één krachtvoerend deeltje en één kosmische kracht. De symmetrie van het heelal was nog erg groot. De kunst was vanuit wanorde terug symmetrie te krijgen. De temperatuur daalde in een flits van oneindig naar 100.000 x een miljard x een miljard °C en toen ging de zwaartekracht haar eigen weg...gedragen door gravitonen...(krachtvoerders zonder massa).

    Twee of meer materiedeeltjes kunnen over een oneindige afstand voortdurend gravitonen uitwissellen zodat ze elkaar aantrekken. De kracht is zeer zwak maar kan kumultatief groot worden...zodat ze zelfs sterrenstelsels en melkwegen bij mekaar kan houden. (zie ook onze lichamen)...Zover waren we echter nog niet.

    Vanaf een bepaalde temperatuur werden er geen nieuwe X-deeltjes(straling) en daarmee overeenstemmende materie en anti-materie gevormd. De annihilatie haalde de overhand en heel de X-kosmos ruimde de baan voor allerlei nieuwe deeltjes met bijhorende krachtvoerders.

    Het heelal werd niet alleen groter, koeler en minder dicht...maar ook ingewikkelder.

    De bijna-kleinste mikrobouwstenen,de anti-materie, de quarks...wisselden gluonen uit...deze verplaatsten zich met de snelheid van het licht. Quark en anti-quark...een kleur en een anti-kleur.Rood, groen of blauw. Op zeer korte afstand is hun kracht nul. Op toch iets om op grotere submikroafstand wordt de kracht onvoorstelbaar groot om op grotere afstand weer nul te worden. Door het afgebakend bereik van deze quark-kleurenkracht kunnen 2 of meerdere quarks zich alleen maar binnen kleine ruimte binden...de binding veronderstelt dat de gezamenlijke kleur van de betrokken quarks wit is.

    De quark-antiquarkcombinatie vd gluonen die de quarks uitwissellen is echter nooit wit, wat betekent dat ze in een triplet voortdurend van kleur veranderen, maar dan zo dat de totaliteit altijd wit blijft. Er zijn ook nog opquarks met een lading van plus tweederde en neerquarks met een lading van min éénderde. De combinatie van twee opquarks en één neerquark levert een triplet op met een totale lading plus 1, een proton dus...een opquark levert samen met twee neerquarks een neutron op, met lading nul. Neer en op, beide nodig om iets essentieels te vormen.Proton : groen, neutron :wit, elektron : rood, foton : blauw... . (gevoel, intuitie,verstand en inspiratie...zouden ze in essentie niet ook uit kleuren bestaan ?).

    Slechts één miljardste vd materie bleef bestaan. Naast de zwaartekracht (positie?)en de kleurkracht (samenstelling?) liet ook de zwakke wisselwerking (beweging?) zich in het prille heelal gelden.

    De zwakke wisselwerking werkt met extreem kort afstandsbereik op alle mogelijke elementaire deeltjes in en wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid van krachtvoerders (de vektorbosonen). Naarmate het effekt dat ze op ladingen hebben onderscheiden we deze quark enn anti-quarkcombinaties in w+,w- en w° (+handelen,-handelen, °handelen...of links, rechts of neutraal geladen?)...(binden, niet-verbinden, tekorten, tevelen, evenwicht...verschillende toestanden, verschillende reakties)

    De vektorbosonen veroorzaken tal van interakties, waarbij deeltjes voortdurend in andere deeltjes omgezet worden. De zwakke wisselwerking kan bijvoorbeeld maken dat in 1 proton één vd opquarks verandert in een neerquark, met als gevolg dat het proton een neutron wordt (zie ook gemoedsgesteltenis?). Door de bestendige interaktie en het voortdurend in mekaar overgaan, kwamen alle elementaire deeltjes in even grote hoeveelheden in het heelal voor. Naarmate de afkoelingen de expansie verder gingen, werden echter geen nieuwe quarks enantiquarks meer gevormd. De deeltjes die nog niet in stabielere strukturen waren geraakt, vernietigden mekaar massaal...daarbij kwam zoveel energie vrij zodat de afkoeling tijdelijk weer wat geremd werd. Op dat ogenblik bestonden er evenveel protonen als anti-protonen evenveel neutronen als anti-neutronen. Zij konden dus alleen nog maar annihileren en ze zouden voorgoed uit het heelal verdwenen zijn als de SYMMETRIEVERBREKING waarmee het allemaal begon zich niet had verdergezet.

    Ongeveer 1 van elke miljard protonen en neutronen vond geen anti-deeltje...ongeveer 1 miljard van alle tevoren materie bleef dus bestaan.

    1/1000ste sec. na de oerknal was de t° van het heelal zo gedaald dat er naast de resterende fotonen, protonenen neutronen ook elektronen met een -1 lading ontstonden, samen met een lading +1. Deze deeltjes zijn zo dicht dat hun hun creatie door paarvorming minder energie vergt. Dit proces kon aan de gang blijven totdat het heelal tien sekonden oud was (daarna was de t° zo koud dat ook geen elektrons en positrons meer gevormd konden worden).

    Ze konden alleen nog annhileren, waarbij de afkoeling van het heelal weer tijdelijk geremd werd. Uiteindelijk bleef er door de zich steeds verder zettende symmetrieverbreking ook hier een overschot aan elektronen achter. (-deeltjes, vandaar dat veel later XXde basis voor de voortplanting werd? )

    In de eerste tien sekonden na de oerknal van de geschiedenis werd dus alle materie gekreëerd, ook die waaruit U en ik zijn opgebouwd. Nadien was de energie al zo zeer uitgedijd en verdund dat er geen nieuwe deeltjes meer konden ontstaan. Het hele universum is dus samengesteld uit een klein restant van bouwsteentjes die 15 miljard jaar geleden met een ontzagelijke kracht in alle richtingen de ruimte werd ingeslingerd. Na drie minuten was de t°gedaald tot 1miljard °C. Nog meer krachten lieten zich toen gelden. Protonen en Neutronen gingen mesonen uitwissellen , virtuele deeltjes die ook al uit een quark en een anti-quark bestaan...ze zijn de dragers van de sterke kernkracht (zie ook ontstaan van zwaartekracht, kleurkracht, zwakke wisselwerking) . Die sterke kernkracht kan protonen en neutronen stevig tot kernen binden...maar ze reikt niet verder dan de omvang van een doorsnee kern.chacun ça place. Waterstof en helium vullen het heelal. Ruterrford en Bohr beschouwden het atoom als een soort zonnestelsel. Schrödinger en Heisenberg leerden ons evenwel dat elektronen geen vaste banen rond de kern hebben.

    Uit het samenspel van al de kosmische krachten werden de atomen geboren. Als twee of meerdere protonen botsen, worden ze door de sterke kernkracht naar mekaar mekaar toegetrokken maar door de gelijke lading drijft de elektromagnetische kracht ze uit mekaar. De materie zat toen nog sterk op mekaar gepakt. Sinds de oerknal werd het heelal per sekonde 300.OOO kmin alle richtingen ruimer. De protonen waren wel gedwongen van dicht bij mekaar te blijven, zodat ook de zwakke wisselwerking kon intreden. Die kon een proton omzetten in een neutron (die de elektormagnetische kracht niet meer voelde...de sterke kernkracht kon de deeltjes dan aan mekaar (elkaar)binden.

    Op die manier ontstonden de kernen van waterstof...die door neutronen van mekaar gescheiden werden en de elektromagnetische kracht minder voelden. Het heelal vulde zich op die manier met 75%waterstof en 25%heliumkernen.(zie verhouding aarde, water-vastland, en verhouding mens : 90%water) Na zo'n 7000jaar zakte de t° tot 3000graad Kelvin. Thermische energie en bewegingsenergie waren dermate afgenomen dat de negatief geladen elektronen konden gaan kombineren met de positief geladen kernen. Ze werden niet meteen bij de vele onderliggende botsingen losgeslagen. Ze gingen met de kernen hogere strukturen vormen. (evolutie naar meer bewustzijn en samenwerking was van toen al bezig) Rond elke waterstofkern kwam één elektron te cirkelen, rond elke heliumkern zochten er twee hun baan op en zo ontstondende waterstof-en heliumatomen die alle vrije atomen opslokten. Ook rond onze kernen 'cirkelen' anderen.

    Het heelal werd zodus transparant. Gevolg : een ontkoppeling tussen materie en straling...tot dusver had beide zich in bestendige wisselwerking voorgedaan. Voor elk materiedeeltje bestonden ruwweg 1 miljard fotonen. Ze werden er voortdurend door geabsorbeerd en in één of andere richting weer uitgestraald. Toen alle vrije elektronen in atomen gebonden raakten, veranderde dat echter. De straling werd niet langer gehinderd door de aanwezige materie. De fotonen kondeen onbeperkt door de ruimte reizen...het heelal werd transparant (scheiding materie-eterie...maar toch nog beïnvloeding ?) Naarmate het heelal verder uitzette werd de straling verdund, energiearmer...dus haar golflengte steeds groter...gammastralen gingen over in röntgen, ultraviolet, zichtbaar licht, infrarood en ten slotte radiogolven. De energie vd fotonen werd met het uitdijen steds verder omgezet in heelalvolume, maar de energie die overeenstemt met de massa vd materiedeeltjes bleef onverminderd behouden : het tot dusverre door straling gedomineerde heelal,

    GING GAANDEWEG OVER IN EEN DOOR DE MATERIE GEDOMINEEERD HEELAL.(wat primeert er na de dood, fysisch gezien, straling of materie?)

    Een miljoen jaar na de oerknal was de t° gedaald tot 1000°Kelvin en de zwaartekracht kreeg meer vat op de materiedeeltjes en op miljarden plaatsen tegelijk ontstonden verdichtingen in het gasmengsel van waterstof en helium. Atomen uit de omgeving werden er steeds sneller toe aangetrokken en de immense gaswolk stortte overal tegelijk inMelkwegstelsels, gegroepeerd in clusters, die soms op hun beurt van superclusters deel uitmaakten.

    Op tal van plaatsen werd de materie iets sneller samengeprest dan elders. De aaantrekkingskracht op het omringende werd steeds groter (zie ook later vorming van groepen,dorpen, steden) en de instortende centra gingen steeds sneller om hun eigen as tollen. IN hun middelpunt werd het steeds heteren zo'n vier tot acht miljard jaar geleden begonnen de sterren vd eerste generatie te gloeien. Vanaf 15000°C konden de waterstofatomen in hun binnenstetot helium versmelten . Bij een dergelijke kernfusie is de totale massa vd heliumkernen kleiner dan de som vd vier deeltjes(twee protonen, twee neutronen), waaruit ze werden gevormd. Bij fusie komt er dus meer energie vrij...onder de vorm van straling...zie ook samensmelting gameten,geslachtscellen ? Eén deel vd massa gaat over in energie, met als gevolg dat de t° in de oersterren kon stijgen tot 10 à 15 miljoen °C. Vantoenafaan begon het helium te branden in een steeds krachtiger fusieproceswerden er allerlei nieuwe en grotere atoomkernen gesmeed. Zo ontstonden koolstof, zuurstof,ebij t° van miljarden graden ook zwaardere kernen zoals zwavel, silicium en tenslotte ook ijzer.
    De aarde ontstond uit een beetje kosmisch gruis. Uiteindelijk liepen de t° in de sterren vd eerste genertie zo hoog op dat ze ontploften. Op het moment vd explosie werden nog zwaardere elementen gevormd, maar hun kernen waren veelal onstabiel. Ze begonnen meteen na hun ontstaan weer uiteen te vallen. Daarbij kwam de erin besloten energie weer vrij in de vorm van straling. Ze waren m.a.w. radioaktief. Bij de explosies vd sterren vd eerste generatie werden de in hun binnenste gevormde elementen de ruimte in geslingerd. Voortaan bevatte het heelal 99%waterstof en heliumgas en 1% zwaarder elementen.

    Bij de volgende plaatselijke verdichting in de materie werden de lichtste elementen het meest naar de zich vormende centera gezogen. De zwaardere atomen voelden de aantrekkingskracht ook, maar op weg naar één vd vele smelthovens kwamen ze o.i.v. de elektromagnetische kracht molekulen te vormen. Ofwel gingen verschillende atomen gebruik maken van gemeenschappelijke elektronen (covalente binding) ofwel werden atomen met een tekort aan elektronen omwille van hun positieve lading aangetrokken door atomen met een teveel aan elektronen, atomen met een negatieve lading dus.(het spel van teveel naar te weinig en te weinig naar te veel dus...zie ook menselijke relaties allerlei soorten). De zwaarste molekulen trokken andere atomen en molekulen uit hun omgeving aan en zo kwam het aan de buitenrand vd instortende nevels tot lokale samenbundeling van materie, vooral vd zwaardere elementen die in de sterren vd eerste generatie gevormd werden. Gas en -stofwolken verdichten en gingen sneller rondwentelenen de vorm van platte schijven aannemen, hun centrum begon te gloeien en de sterren vd tweede generatie werden 4,4miljard jaren geleden-de zon- geboren. De buitenlagen vd gas-en stofwolk verdichten zich tot planeten die rond de zon draaiden en er door de zwaartekracht aan verbonden zijn.

    octo

  • Tijd bestaat niet, de bus missen kan wel

     Elke situatie die zich in het 'nu' bevindt bevat een betekenis die het dichtst bij de realitieit staat. De realiteit echter, is een enorm complex gegeven dat ik al op veel manieren proberen beschrijven heb...en om soms ondoorgrondelijke redenen met het verleden verbonden is.

    Vertrekkend vanuit het verleden probeerde ik op een aantal verschillende literaire manieren, praktisch en theoretisch aan te tonen vanwaar de menselijke geest vandaan kwam en hoe hij zich probeert te ontwikkellen, persoonlijk zowel als kollektief. Welke fasen de kollektieve evolutie van de mensheid ook nog doormoet, één vraag blijft open, een vraag die ieder van ons in zijn innerlijke communikatie met zichzelf dient te beantwoorden : "welke is de rol die mij in het geheel van wat het leven te bieden heeft, is toebedeeld " ? Hoe meer mensen de verantwoordelijkheden die deze vraag oproept,begijpen... des te beter onze kollektieve toekomst.

    In wat volgt zal ik die vraag voor m'n eigen proberen vertalen. Als ik me soms hard en cynisch zal uitlaten is dat omdat er grenzen zijn aan begrip hebben voor het veelal te passieve leven dat verschillende maatschappelijke groepen en ook wijzelf ons eigen opdringen.

    Om de wereld een betere plaats te maken, moet je de rol van het geld en de politiek veranderen. Of dit lukt, hangt niet alleen af van ons inzicht in de rode draad in de geschiedenis of van onze bekwaamheid ons te organiseren…maar ook van onze innerlijke wereld …zijn we reeds emotioneel sterk genoeg om ons deel van het werk te doen…zonder de discipline die ons door onze al of niet anonieme werkgevers opgelegd wordt ? Nee . Wat niet wil zeggen dat er geen ander systeem buiten geld en burgerlijk parlement mogelijk zou zijn . Die parlementen zouden moeten gebruikt worden om de verkwisting van geld te stoppen en de wereld op alle vlakken een echt menselijk thuis te maken.

    Maar moeten we niet eerst ook snappen wat de zin van het leven in z’n geheel genomen is ? Aan de ene kant een reis van armoede naar welvaart en aan de andere kant een bewustzijn dat meer in het teken van de ontwikkeling van de eigen sterkte van de ziel staat .

    Het is niet de bedoeling van ‘t leven om je te pletter te werken aan de kadans van een syseem dat in vraag zou moeten worden gesteld.

    Het is niet de bedoeling om onze persoonlijke relaties in haatspelletjes te laten verworden. Met inzicht en begrip en weten wat je zelf wil kan je veel oplossen.

    Het is niet de bedoeling van innerlijk een soort machinaal leven te leiden ; we moeten onze innerlijke stem leren begrijpen. Waarom ? Soms zal je overvloedig weten waarom ; andere keren totaal niet meer hoe je van de ene naar de andere situatie geleid wordt of nog in kringetjes moet draaien tot de volgende doorbraak.

    Is ons leven niet een gezamenlijk iets en kan je je leven alleen maar plannen in funktie van hoever diegenen rond je met hun ontwikkeling staan ?  De vraag stellen is antwoorden krijgen zal je merken.

    HET POSITIEVE DAT HET NEGATIEVE NIET meer VOEDEN MAG

    IN DEN BEGINNE WAS ER DE RUWE ONBEWUSTE ENERGIE

    ALLES WAS ENERGIE/ALLES IS ENERGIE/ALLES WORDT ENERGIE

    ENERGIE IS ER OMDAT IETS ZONDER VORM EN INHOUD NIET KAN

    MATERIE WERD GESCHAPEN DANKZIJ HET SPEL VAN + EN -

    HET BIOLOGISCHE LEVEN WERD VERWEKT DOOR DE MATERIE

    HET EMOTIONELE LEVEN ONLOSMAKELIJK één MET DE BIOLOGIE

    HET SPIRITUELE, RESULTAAT en oorsprong VAN DE DRIE VORIGE PERSONAGES

    HET SPIRITUELE =

    =IN OORSPRONG DUS HET BEWUSTZIJN VAN DE MATERIE ZELF

    =DE GENETISCH VERTAKTE DOORGEGEVEN EMOTIONELE ENERGIE

    = ENERGIE, GEBOUWD OP GELOOF IN je KERN, in je positieve kracht

    =BEWUSTGEWORDEN OORSPRONKELIJKE ENERGIE

    NEGATIEVE EMOTIES ZIJN VOORBESTEMD ZICHZELF OM TE POLEN

    IN DIT PROCES PROBEREN ZE HET POSITIEVE UIT TE BUITEN

    IN PLAATS VAN ZICH OP EIGEN KRACHT VH NEGATIEVE TE ONTDOEN

    VANUIT EEN ONVERSCHILLIG EVENWICHT KAN ’t POSITEVE WEERSTAAN ALS HET ZIJN POSITIEVE KRACHT IN DE RICHTING VAN HET NEGATIEVE STUURT. ZONIET VERSTERKT HET NEGATIEVE ZICH

    TOTDAAR DE THEORIE.

    IN DE PRAKTIJK IS HET POSITIEVE OOK MEELEVEND, BEHULPZAAM

    MAAR ’T IS EEN KLEINE STAP VAN MEELEVEND NAAR MEELIJDEND

    …en DAN BEGINT DE SPIRAAL NAAR BENEDEN,

    WAARUIT HET POSITIEVE ZO ZELDEN VERSTERKT KOMT

    HET POSITIEVE MOET ZICH POSITIONEREN; zijn doel voor ogen houden…

    WANT HET NEGATIEVE WEET NOG NIET OVER WELK DOEL HET GAAT

    HET ZOEKEN NAAR VOEDSEL LEIDDE TOT SAMENWERKING

    SAMENWERKING LEIDDE OOK TOT UITBUITING EN EKONOMIE.

    UITBUITING ALS NEGATIEVE EMOTIE EN EKONOMIE ALS POSITIEVE…

    WERKTEN SAMEN IN DE RICHTING VAN ONTWIKKELING.

    DIE ONTWIKKELING OP HAAR HOOGTEPUNT MOET ZICH NU…

    VAN DIE UITBUITING WEER ONTDOEN..OM DE MISERIE TE STOPPEN.

    ALS DE VERONTWAARDIGING OM HET ONRECHT ZICH NIET IN DADEN

    …EN ORGANISATIE OMZET…KAN DIT NIET.

    WIJ HOUDEN AAN ONZE VOORDELEN VAST EN DURVEN DE GROTE

    HEBZUCHTIGEN DIE DE EKONOMIE IN HANDEN HEBBEN NIET IN

    VRAAG STELLEN…WIJ BLIJVEN HET NEGATIEVE VOEDEN.

    HEBZUCHT LEIDDE TOT POLITIEKE ORGANISATIE…

    VERWEER ERTEGEN OOK

    IEDERE KEER HET VERWEER TOEGAF AAN DE HEBZUCHT

    WERD DE ORGANISATIE ERVAN VERPLETTERD OF ONTAARDE…

    WERDEN DE OORLOGEN EN DE KOLLABORATIE MET DE HEBZUCHT voorbereid

    voorbereid, zoals OOK ONS DAGELIJKSE LEVEN DAT VAN IN DE NACHT AL WORDT

     

  • Lied van de zwaluwen

    Ik ben een zwaluw en dans jullie luchtruim vol vreugde. Ik ZWAai voortdurend, al LUwend op en neer...al sinds we vliegen kunnen. We voorkomen voor een stuk dat jullie oogsten door insekten kaalgevreten worden. We hebben een podium in de lucht waarin we ons en jullie verblijden kunnen telkens jullie zo wanhopig of zo stil worden dat jullie blik ten hemel gaat. Bedankt omdat we bij jullie te gast mogen zijn, op jullie boerderijen en aan alles wat jullie maakten om jullie gebouwen droog te houden.

    Toegegeven, daar kennen wij ook wat van. Jullie elektriciteitsdraden zijn ook niet mis om wat op te rusten. Al duizenden jaren hebben we jullie gevolgd in jullie zoektocht naar het waarom van alles...in al waarin jullie geloofden.

    Een voortdurend zoeken naar mogelijkheden...eindeloze testen. Wij komen beiden van dezelfde bronnen...een oerenergie die zocht zich uit te drukken...een oerenergie, verscholen in het eindige kleine temidden het oneindige grote. Vorming van sterrenstelsels en planeten. Vorming van cellen. Versmelten van cellen met gedeeltelijk andere inhoud. Scheppen van organismen, daarna planten en organen en alle door de natuur bezielde wandelende en vliegende wezens. Daarna de mens, de stammen, de koninkrijken, de republieken en ooit één wereld zonder grenzen.

    Eerst moet het bewustzijn van de mens zich van de geldspekulatie en de negatieve emoties ontdoen. Groeien naar een nieuwe multipolitieke-multikulturele organisatievorm toe. Een hierarchie die minder op het misbruik van bezit gebaseerd is, dringt zich op.

    Het verval van dat geldspekulatiesysteem zal de nodige stimulansen aan de bewustzijnsverhoging geven. Intussen blijven jullie voor een flink stuk ingedommeld, gevangenen van levensgewoonten, gebonden aan de strijd om het ekonomische overleven van het oude systeem en het emotioneel onrijp reageren. Jullie worden tegengehouden om zowel sociaal als persoonlijk te groeien.

    Jullie moeten allerlei filosofische inzichten doorgeven zowel als rijp worden om de verwarring die de geslachtsdrift voor jullie met zich meebrengt op te lossen.

    Ook jullie lichamelijke sterfelijkheid mogen jullie niet langer meer als iets onbegrijpelijks en angstaanjagends ervaren. Met theorie alleen begrijpen jullie dit alles niet, jullie moeten alles ervaren, de ene wat meer dan de andere...zodat jullie er achteraf op terugkijken kunnen...en begrijpen wat echte vrijheid is.

    Wij allen zouden veel meer 'zinzoekers' kunnen zijn.

    Een zin die het leven en de dood overschrijdt.

    We zitten echter teveel gevangen in allerlei soorten gewoonten en 'pijn'.

     

    Wij zwaluwen hebben jullie zoeken niet zo nodig. Wij zijn al allemaal wie we bedoeld waren uiteindelijk te worden. Jullie nog niet allemaal. Laat ons hopen.

    Wij hebben onze testen achter de rug en voelen zuiver intuïtief aan wat we dag na dag doen, namelijk, genieten van dat stuk van die uiting van de oorspronkelijke energie die wij geworden zijn. Verstandelijk zijn we ook nog wel bezig met bouwen en insekten pakken...maar dat is bijkomstig. In veel gevallen is jullie werken hoofdzaak geworden, niet het beleven van wie jullie zijn en welke jullie rol is.

    Jullie dromen stromen niet meer, jullie zijn vast komen zitten, onderdrukt en daarom slapen sommigen van jullie eigenlijk als ze wakker zijn...ze leven een toevallig door omstandigheden bepaalt leven waar ze in sommige omstandigheden wel degelijk uit moeten. Dat soms lang blijven vastzitten is de noodzakelijke weg om los te komen uit een bepaalde situatie. Leer jullie dromen lief te hebben en te respekteren...ze zijn de poort naar een hemel waarin voor sommigen alles duidelijk wordt.

    "Is er een stof die de hele evolutie niet heeft nodig gehad om tot een met jullie menselijk bewustzijn vergelijkbaar besef te komen" ? Bestaan 'goedheid', 'moed', 'rechtvaardigheid', 'waarheid','vrijheid','gelijkheid'...al voordat jullie bestaan ?

    Sommigen filosofen dachten van wel, anderen van niet...en dat al sinds 600jaar voor Christus en langer terug. Jullie zijn niet toevallig in de wereld terechtgekomen...jullie hebben er om gevraagd door wie en door wat er aan jullie voorafging. Jullie zijn wie en wat er aan jullie is voorafgegaan. Als jullie dit niet kunnen aanvoelen, kunnen jullie dit nog niet 'begrijpen'. We zullen het even proberen duidelijker te maken.

    Jullie moeten ophouden van jullie een aantal zinloze vragen te blijven stellen.

    'Kan iets dat geen objekt is wel bestaan' of 'kunnen we wel iets te weten komen', zijn zo'n zinloze vragen. Jullie hebben geleidelijk aan geleerd dat jullie gedachten niet altijd die van autoriteiten of godsdiensten moeten volgen...godsdiensten zijn trouwens ook een vorm van filosofie, net zoals het 'geloof' in iets een soort filosofie is.

    In hoeverre komt hetgeen waar jullie van overtuigd zijn eigenlijk overeen met de werkelijkheid ? Wat had het voor zin dat jullie geloofden dat de zon rond de aarde draaide ? Wij waren natuurlijk als zwaluwen beter geplaatst om het tegenovergestelde aan te voelen. Toen we nog een beetje zoals de nazaten van de dino's haast met de aarde vergroeid waren en nog niet konden vliegen...dachten we ook dat we het centrum van het heelal waren...onze evolutie bracht ons gelukkig in een richting die ons meer bescheidenheid bijbracht.

    Jullie aanbaden de natuurelementen, wat wij op onze manier ook doen en jullie bedachten allerhande toffe en beestachtige rituelen om jullie angsten en vreugde te uiten. Jullie werden gedomineerd door de hierarchie die de natuur jullie oplegde...om een suksesvolle jacht te hebben of een goede oogst, was de hulp van god de zon en godin de regen enz...nodig. Dat siert jullie. Vanaf het moment dat jullie meer produceerden dan jullie konden opeten of gebruiken, gingen jullie produkten en diensten ruilen. Nog later wisselden jullie het bezit van metalen of papieren geld uit om aan goederen of diensten te geraken. Voor jullie het goed en wel beseften was jullie leven afhankelijk van hen die zich in dit door jullie uitgevonden 'geldspel' het meest bedreven toonden. Zo'n mensen werden na de zon en de maan en de elementen en na de biologisch sterksten uit de groep en na de tovenaars en genezers de nieuwe leiders. Voortaan waren jullie verplicht voor hen te werken. Eerst als slaaf, dan als pachter en dan als arbeider of bediende. Met wat geluk konden sommigen onder jullie ook boer worden of iets zelfstandigs gaan doen...wat soms nog erg genoeg was. Ook jullie evolueerden en groepeerden jullie lotgenoten...toch hebben de Spekulatisten onder jullie de boel nog altijd flink in handen.

    Jullie kennis en kunnen vermeerderde in de loop van jullie geschiedenis, weliswaar met perioden van vooruitgang en achteruitgang. Jullie begrip van het wezenlijke van het leven bleef echter voor een minderheid vatbaar. De biologie speelde jullie soms parten, vaak was 'als ik of wij maar eten op de plank hebben' belangrijker dan het welzijn van de groep...en moest het wezen dat 'solidariteit' noemt wachten op betere momenten en andere gebeurtenissen om nog iets aan z'n ontwikkeling kunnen te doen. De filosofie van het overleven was voorlopig heer en meester. Zij die het zich konden veroorloven van wel op een andere manier te filosoferen, hielden zich dan weer vaak bezig met zo van die vragen als 'is een dier zich ook bewust van zichzelf' of 'is het wel de taak van de filosofie om regels te geven'.

    Van zodra jullie filosoferen een beetje begon te vorderen raakten jullie al verdeeld tussen het gebruik van jullie rede en jullie intuitie. Wat jullie nog niet zo lang durven toegeven is dat er zowel in Adam als in Eva iets hard te maken en iets zacht zitten kan.

    Gedurende eeuwen sloofden jullie denkers zich uit om te bewijzen of tijd al of niet bestaat en wilden jullie uitvissen welke de volgorde van jullie ontdekkingen was : was er eerst de gedachte, de filosofie en daarna de natuurwetten of omgekeerd ?

    Kwam de kunst als laatste gegeven in de evolutie te ontstaan of was het feit dat iets kleiner of gelijk aan nul, iets dat met andere woorden 'zinloos' dreigt te worden en altijd wel moet 'ontploffen' niet ook op zich al grote kunst ? Niet alleen in de materie bleek dit waar, ook jullie gedachten bleken en blijken na een tijd niet meer bestand tegen te grote druk, tegen te grote veranderingen in de maatschappij, in jullie zelf of zelfs in jullie persoonlijke relaties. Die gedachten en gevoelens die wel tegen alle mogelijke druk kunnen, staan misschien wel het kortst bij die energie die nog kleiner dan atomen is en in de anti-materie verscholen zit...althans...dat is wat wij zwaluwen erover denken...telkens wij onze toeren in de lucht maken en over de oorsprong van het goede vliegen te filosoferen. Wij hebben daar geen boeken voor nodig gehad. Wij zwaluwen weten nog goed hoe het voor jullie in grote lijnen allemaal begon. Zelfs toen jullie nog niet konden vliegen, wilden jullie al vliegen...en niet alleen in gedachten.

    Zo'n zeshondertal jaar vóór jullie tijdrekening wisselden jullie het magische denken in voor het rationele, feitelijke denken. MAgie. MAterie.(duisternis, alhoewel er in de anti-materie van de materie ook licht zit en de mikrowereld z'n eigen aan de sterren verwante struktuur heeft. RA.(zonnegod)Ratio, licht. Vrouwelijk-Mannelijk, de onafgebroken afwisseling in jullie denken en voelen. In plaats van eerst over jullie maatschappij en jullie innerlijk en jullie relaties te filosoferen, zaten jullie met vragen die jullie een antwoord moesten geven op wat de aarde eigenlijk was ten opzichte van de ruimte. Jullie dachten eerst dat jullie de kern van alles waren, zoals jullie mannelijke mensen dachten dat ook alles om hun moest draaien.

    Eerst dachten jullie dat alles (Thales, Milete-Turkije, 600vc) op water dreef. Vermits het leven uit het water komt, was dat symbolisch zo slecht nog niet gezien.Water. La mère. La terre. De moeder. Licht. Bliksemschicht. Lucht...alle elementen speelden mee...zo kregen geleidelijk aan meer en meer door. Er moest nog heel wat gebeuren voor jullie doorhadden dat de basisgedachte van Thales, dat de materiële wereld uit één element bestond (water dacht hij), nog niet zo stom was... alle materie, zo weten jullie nu...is immers tot energie te herleiden.Als jullie genetische voorgeschiedenis ook tot energie te herleiden is, weten jullie meteen waarom er nog zoveel aap in jullie zit...soms teveel, soms te weinig.

    Toen kwam jullie ANAXimANDER (610vc-546vc ongeveer, toen had dat nog niet zo'n belang in Milete, hoe oud je werd misschien). Als leerling van Thales zag hij het ANDERS door een ANNEX aan het idee van Thales toe te voegen. De zee, moest die ook niet op iets rusten ? Was de aarde niet iets dat gewoon in de ruimte hing en op zijn plaats bleef door zijn gelijke afstand tot de dingen ? Had de aarde niet de vorm van een ton of een cilinder ? Jullie waren echt goed bezig hoor...jullie leerden echt geleidelijk, stap voor stap aanvoelen in welk soort wereld, in welk soort bewustzijn jullie leefden. Wie waren jullie eigenlijk ? Zonder dat jullie het wisten bleven jullie ook op jullie 'plaats' in de samenleving door een afstand of een toenadering ten opzichte van de andere planeten, in dit geval mensen, aan te nemen. Toen jullie de zon nog vereerden wisten jullie tenminste welk jullie vaste punt was. Is alles niet zo geweldig mooi relatief, vragen wij ons af telkens we door het gaatje van onze nesten gluren. Inderdaad, 'wij' vragen het ons af, niet die of die bepaalde zwaluw. Wij. Of zitten jullie ook zo in mekaar...of zijn jullie daar nog niet aan toe ?

    We wijken af. AnaxiMENES MEENde dat de aarde plat was, misschien op lucht dreef. Wat had hem naar dat idee geleid (mener in 't Frans) ? Misschien het deksel van de kookpot op het vuur dat op en neer danste ? In ieder geval, jullie; niet alleen Anaxi den tweede; zouden dat nog lang blijven 'menen'. Zo zie je maar dat diegenen die het beter weten daar stapsgewijs door hele gewone dingen toe komen.

    Toen onze grote Zwaluwfilosoof z'n eerste nest van klei tegen een rotswand maakte, wisten we vrij snel dat we niet geboren waren om die bomen blijven te trotseren.

    Op een dag hadden één van onze voorouders een nest in Efeze in Turkije.

    HeraCLITus kreeg een ingeving, plots was het hem duidelijk. Alle tegenstellingen CLITTEN eigenlijk aan één. Zonder tegenstellingen was er geen werkelijkheid...en toch was de werkelijkheid één. In zijn jeugd was hij volgens hem nog dezelfde als in z'n oude dag. Toch was het leven een voortdurend veranderen. Net als een vlam was alles geen objekt, maar een voortdurend stromend proces. Hij was de eerste die van ons zwaluwen dat de nest tegen de gevel van zijn geboortehuis op het einde van z'n leven nog altijd door dezelfde zwaluw bewoond werd...alhoewel de eerste bewoner ervan al lang dood was.

    Wij zwaluwen hielden van jullie oude filosofen, zowel van diegenen die meer chemisch, gevoelsmatig overkwamen als die die kouder, fysischer dachten...niet dat tussen jullie denkers aanvankelijk veel vrouwen zaten. Het zou nog meer dan vijfhonderd jaar duren voor een vrouw de filosofie een andere draai zou geven.

    Vond Heraclitus met z'n 'vlammen' z'n inspiratie meer in de materie, in de vrouw, in de chemie...dan was onze volgende oogappel PythagorAS meer iemand die met de fysica bezig was, met de wiskunde, het rekenen. Vernieuwende filosofen leken om beurten van elke soort één ergens op te duiken...zoals de symmitrie van sommige om beurten spuitende fonteinen waar wij ons in de hete zomer aan laven gaan. Ondanks alles blijven we toch altijd graag in jullie buurt. Pythagoras van Samos was een echte as. Hij vond dat alle gebeurtenissen in wiskundige vergelijkingen konden worden uitgedrukt. Het moet wel een speciale geweest zijn. Wie vond er nu een kubus of de tweede of derde macht van een getal uit ? Wij zwaluwen kunnen ons wel voorstellen dat Einstein de zoveelste macht van Pythagoras was en is, maar de zoveelste macht van een getal, daar kunnen we ons niets bij voorstellen. 'Go Go mensenras !', was de boodschap van Pythagoras, de uitvinder van de zeer waarschijnlijk ware mythe dat er een intelligentie achter het universum zit. Voor de Pythe was dat geen Mythe omdat hij alle verhoudingen in de mikro- en makrowereld wiskundig uitdrukken kon.

    Je zou van minder een MYstieker worden. Als zelf iemand als Pythagoras meer achter het leven vermoed dan er als gewone niet-onderzoekende nuchtere waarnemer lijkt te zijn, dan hoeven jullie toch niet meer te twijfelen zeker ! Maar blijf toch maar oppassen voor charlatans die van de muze ook al een koopwaar proberen maken.

    Jullie filosofen hadden beter korte namen van vier of vijf letters gehad. Wij halen nogal wat taalspelletjes uit onze geest om hun namen te onthouden. Neem nu XENOPHANES, die ook poëzie schreef en al veel minder houwvast vond in de zekerheden die de natuurwetenschap en de wiskunde boden. Een Vlaamse zwaluw zou dat onthouden als 'ik ben geen Phytagoras, ik ben anders, 'anes', 'k zen annes'.

    PARMENIDES (PAR-door-MENig idee) kwam deze filosoof tot het besluit datde uitspraak dat 'niets' ook bestaat niet waar kan zijn. Eerst in de twintigste eeuw zou onbekende filosoof Octo dit idee in een eigentijdse versie gieten...zonder dat hij van Parmenides had gehoord of gelezen. Wij zwaluwen, die altijd in de lucht hangen weten eigenlijk wel beter hoe die contacten in de hemelsfeer werken, maar dat zouden jullie toch niet begrijpen. Maar goed, iets kleiner of gelijk aan nul kan niet bestaan en moet wel door de druk op zo'n dreigend vacuum ontploffen. 'Niets' kan dus niet bestaan. Daarom is het ook onmogelijk dat iets in niets verwijnt.

    De gegevens op zich kan je niet veranderen, de combinatie van die gegevens wel...alhoewel dit niet altijd wenselijk is om tot verbetering te komen.

    Na Parmenides met z'n 'alles is één'-visie, kwam in de eerste helft van de vijfde eeuw vc EMPEDOCLES op de proppen met het idee dat alles uit elementen bestaat.

    Hij hield zoveel van de elementen dat hij in de vulkaan de Etna sprong. Misschien had hij zich door ook aan politiek te willen doen, teveel zorgen op de nek gehaald.

    Wil je EMPfinden in 't leven, dan moet je soms betalen, DOKken..., maar minder, LES, was ook goed geweest Empedocles...de mensheid bedankt je in ieder geval.

    Bedankt ook al diegenen die wij als zwaluwen nu hier niet citeren en of ze nu filosofen achter een schrijftafel of op een veld of bouw waren,...ze hebben allemaal meegeteld.

    Langzamerhand werd de filosofie ook in Athene geïntroduceerd door Anaxgoras...go mens go ras, nog verder van het Oosten naar het Westen en terug enz... . Alle wonderlijke wegen dat mensen in dat verhaal bewandeld hebben uitleggen...zou zelfs ons zwaluwen te ver leiden.

    LEUCCIPPUS kwam erachter dat alles uit atomen bestaat... 't leven is nog kleiner dan een vlo,...zou in zijn naam kunnen zitten... bedacht ik tijdens één van mijn salto's in de lucht. Atoom, terloops, is het Griekse woord voor 'ondeelbaar'.

    Ook DEMOCRITUS bekritiseerde Parmenides door te geloven dat het universum niet één is maar uit afzonderlijke dingen bestaat...net zoals jullie 'democratie' van al die atomen dat jullie zijn nogal veel vergeet dat de wereld eigenlijk één is.

     

    SOCRATES (470-399vc), had beter SoPrates geheten, want hij babbelde heel veel, stelde altijd veel vragen en deed alsof hij heel weinig wist... na de erfenis van de vóór-Socraten zou je al veel gaan zwijgen omdat er al zoveel geweten was...maar welke kant kon je er mee op ? 'Kennis over hoe we moeten leven hebben we nodig ' vond jullie Socrates'. Wij zwaluwen zijn het veelal eens met hem en we vlogen ook toen rond de oren van al die mannen die van verschillende plaatsen bijeenkwamen om mekaar te ontmoeten. Toch denken we niet dat deugd alleen een kwestie van kennis is. Mensen met slechte bedoelingen kan je moeilijk stoppen...net als structureel gevestigd kwaad trouwens. Ook stopt ooit wel eens de dialectiek, de vooruitgang door tegenstellingen en vinden de antwoorden een definitiever vorm. Never say never. Socrates leerling PLATO...eindelijk een nog kortere naam, schreef veel van zijn vriend zijn werk op en wees zijn visie op de deugd als alleen een kennis van het goede af. Hij onderwees in zijn huis, dat toevallig 'academie' noemde...en dat werd het latere woord voor jullie huidige academies. Hij geloofde in een soort 'vormenleer'.

    Net als Socrates zocht Plato niet zozeer alleen de verklaring van woorden, maar ook het wezen van de woorden zelf : 'wat is moed', 'wat is vrijheid', 'wat is rechtvaardigheid'... ze geloofden dat die abstrakte waarden als schoonheid, moed...een eigen universeel bestaan hadden, los van tijd en plaats.

    Het latere Christendom zou veel van dit duo overnemen. 'Leren' was een repetitie voor het hiernamaals waar de ziel al was door het intelektueel bevatten van de wereld.

    Wat we als zwaluwen moeilijker begrijpen is dat mensen als Pythagoras en Plato in reïncarnatie geloofden. In de zwaluwenwereld voeg je je gewoon via de elementen, de lucht en het licht bij de zwaluwen die er op aarde zijn. Voor ons bestaat een niet-zintuigelijke realiteit gewoon niet. Zo dacht PLOTINUS, een Egyptenaar met Latijnse naam die in 't Grieks schreef er niet over. Hij redeneerde in drie lagen : de laagste de ziel van de mens , de middenste het intellekt en de bovenste het goede.

    Waar zit dat 'goede' dan ? In de anti-materie waar teleskopen niet kunnen komen ?Stuurt het via z'n intellekt wat er met de zielen van de mensen gebeurt, maar dan op een manier die hun vrij laat, zodat ze zelf verantwoordelijk voor hun identiteit en hun opgave in het leven zijn. Dat is de plot volgen Plotinus; als zwaluwen noemen we hem ook Slotinus omdat hij als de laatste grote Griekse filosoof beschouwd wordt.

    De driehoek tussen Turkije, Griekenland en Egypte was rond...'t was ook leuk om vliegen in de tijd...en nog altijd.Toen was het de beurt aan de man wiens school toevallig 'Lyceum' heette. De man van de logica. Observatie, waarneming en dan pas abstract denken...tijd weer voor een mannelijker filosoof : ARISTOTELES. Lange naam maar makkelijk te onthouden, alleen wij zwaluwen, siervliegers, weten waarom. Bedenker van enorm veel wetenschappelijke woorden, die gewoon de titels van zijn boeken waren : fysica, metafysica, demonstratie, categorie, universaliteit,... . Door zijn manier van werken 'stoote' hij minder ('less') op moeilijkheden in het onderzoek omdat hij niet van overdreven subjectiviteit moest weten. Zijn methode was klaar en simpel : van wat is iets gemaakt, door welke efficiënte oorzaak is iets iets geworden, was het de bedoeling dat dat iets een speciaal iets werd en wat of wie heeft dat iets dan eigenlijk verwerkt( zoals in het bekende voorbeeld van het beeldhouwerk in marmer, dat door houwen iets werd en een paard moest verbeelden omdat een bepaalde beeldhouwer dat wenste. Zijn naam verraad ook zijn principes : 'overdreven eigenliefde en geldingsdrang brengen ons in konflikt met onze medemensen en is schadelijk voor ons karakter,' vond hij...en 'elke deugd is een middenweg tussen twee extremen die elk een ondeugd zijn' is ook niet slecht (vrijgevigheid als midden tussen verkwisting en gierigheid, moed tussen overmoed en lafheid, zelfrespekt tussen ijdelheid en zelfvernedering, bescheidenheid tussen schaamteloosheid en verlegenheid.Doel van dit alles, heel belangrijk voor jullie mensen als jullie echt mens willen leren worden : een harmonieuse persoonlijkheid ontwikkellen. Heel die erfenis moest wel uitgedragen worden vinden mensen altijd maar weer en de leerling van Aristoteles, Alexander de Grote veroverde alles tussen Italië tot en met Indië en een stuk van Noord-Afrika. Onder het dak van de bibliotheek van Alexandrië in Egypte hebben wij tussen 290 vc en 646 nc alle jaren jonge zwaluwen uitgebroed.

    Geen wonder dat er in die eens te meer onzekere tijden na het uiteenvallen van Alexanders rijk ook een aantal Cynici de kop opstaken. Ze waren niet cynisch('honds' betekende dat toen) in de huidige zin van het woord, want ze geloofden in de deugd.Ze hadden lak aan sociale conventies en geloofden alleen in echte waarden.Zo kenden ze geen verschil tussen naakt en gekleed, rauw en gekookt, privébezit en openbaar bezit ...enz. Ook het verschil tussen Griek en vreemdeling vond DIOGENES maar niks , 'ik ben werelburger' vond hij en introduceerde het woord KOSMOPOLIET.

    Geen DIO, geen GOD wou hij zijn, gewoon 'echt'. ANTHISTHENES koos na de dood van Socrates en de val van Athena voor een leven onder de armen en was tegen religie, privébezit en huwelijk. Aanvankelijk verkeerde hij in aristocratische kringen...maar 'then' zou hij 'anti' zijn...op zoek naar zijn Essentie, langs zijn persoonlijke ervaringen heen.

    De sceptici waren de eerste relativisten in de filosofie. Ze lieten zich drijven op de stroom van de meningen die ze in alle nieuw ontdekte gebieden tegenkwamen, zoals wij ons laten drijven op de warme wind. Alles had argumenten voor zowel als tegen...en als goede redenaar kon je wel elke stelling ontkrachten.EPICURISTEN. Een soort humanisten op wetenschappelijke grondslag,de mensen bevrijden van de angst voor leven en dood. ET PUIS-Kuur eens.

    En dan ? Het leven beschouwen als een bijeenkomen en uiteengaan van atomen, 'als we sterven zijn we daar toch niet bij'. Grappig en ontspannend, misschien beetje schrik van diepgang en meer ? Ondertussen waren we nog maar een drietal eeuwen van het jaar nul verwijderd. Voor ons zwaluwen maakte tijd echter niks uit.

    Denkers en bewegingen kwamen en gingen. De STOICIJNEN hielden het als georganiseerde beweging 500 jaar uit. Het Stoïcisme werd de belangrijkste filosofie van het Romeinse rijk. In de zomer trokken wij altijd mee naar waar ze overal zaten en we waren er natuurlijk vroeger dan zij. 'De geest van de rede is wat men God noemt', moeilijker was dat allemaal voor hen niet. Na de dood lossen we gewoon op.Dat wisten wij ook al...maar spijtig voor hen waren het geen geweldige optimisten.Ook zij waren op hun manier op zoek naar het ware wezen der dingen.

    Het CHRISTENDOM dan. De christenen die de leer van de filosoof Christus wilden benaderen langs de gewone menselijke weg zonder het dogma van de maagdelijkheid en het feitelijk opstaan uit de dood, werden meer en meer bekampt en van tijd tot tijd probeerden ze ergens in 't geheim meestal de gewone draden in de bijbel terug op te pakken. Maria Magdalena was één van de apostelen die Christus het best begreep.

    Als alleenstaande vrouw werd ze afgeschilderd als hoer...een wijze vrije vrouw mocht geen concurrentie zijn voor de toekomstige kerkleiders. Ze MOCHTDAni wat mannen wel mochten. Het officiële christendom integreerde Plato met z'n twee soorten werelden via Augustinus (geboren 354nc Algerije) enThomas van Aquino(1225),ze probeerden al wat voor de kerk onhoudbaar was door de filosofie van de oudheid aanvaardbaar te maken.

    De inkeer in zichzelf werd belangrijker dan het onderzoek van de wereld. Maar die inkeer stond in funktie van reeds op aarde letterlijk gestraft of niet gestraft worden door de vertegenwoordigers van een opperwezen en riep enorm veel angsten en misbruik op.

    Als zwaluwen waren we liever te gast bij simpele mensen die alleen de wijze tips in het nieuw testament onthielden dan een villa op het Sint Pietersplein bij de muggezifters van het Vaticaan te hebben. Het kopieëren van al die werken uit de oudheid was het werk van vele monikken die wij met onze kunsten tijdens hun noeste arbeid verblijd hebben. Het zijn de Arabieren die de werken van Aristoteles in de dertiende eeuw terug naar Europa gebracht hebben.

    Wat jullie filosofen en jullie kerkleiders toch tegen de wetenschappelijke vooruitgang hadden, is nog zoiets onbegrijpelijks. Waar zouden juliie nu staan als jullie niet zo'n figuren hadden gehad als Copernicus (1473) Kepler, Galilei, Newton en vele anderen. Dan zouden jullie nog altijd met middeleeuwse denkbeelden rondlopen.

    Nadeel van die voruitgang was dat de rationalistische filosofen zoals Descartes, in mindere mate Spinoza, Leibniz en anderen meer en meer 'wiskunde' van de filosofie gingen maken...dat zou zelfs Pythagoras niet gewild hebben. Ook de Empiristen, die toch al meer rekening hielden met wat de zintuigen en de intuite jullie leren en minder met de rede...spraken een soort wiskundige taal in een poging de filosofen uit de oudheid te verbeteren...en eigenlijk imiteerden ze ze alleen maar een beetje, want de grote lijnen waren al uitgezet. Kant, Locke, Berckeley, Voltaire, Hume, Burke hebben ook wel mooie citaten achtergelaten...maar hun uitleg boeit ons niet, daar viel je van in slaap.

    We moesten tot na Diderot, de encyclopedist wachten om nog eens een filosoof bezig te zien die de wereld voor jullie verbeteren wou. Hij zocht een systeem om een voor iedereen weldadig algemeen programma voor het geheel van de maatschappij als wet te doen aannemen. Hij zag de samenleving als een kollektief wezen en godsdienst als een zaak van het hart en niet van het hoofd. Zijn naam JJRousseau...toen waren we al in 1712 aanbeland.

    Net zoals ieder van jullie Staten ooit eens op koloniaal of imperialistisch gebied dingen deed of doet en er van vele streken wetenschappelijke of filosofische bijdragen om de wereld vooruit te helpen kwamen, kwamen er vanuit Duitstalige hoek ook niet te onderschatten bijdragen. Kant, die het rationalisme met het empirisme probeerde te vereningen (maar ging het om iets nieuws ? was het niet eerder weer de aloude Plato-Aristoteles tegenstelling in meer wiskundige taal verwoord ? 'In hoeverre kunnen we iets weten en zijn er twee werelden of één '...niet aan ons zwaluwen besteed ?

    Schopenhauer die de oosterse en westerse filosofie probeerde te verbinden.Hegel met z'n absoluut idealisme maar toch al het besef dat het bewustzijn niet buiten de materie om moet gezocht worden. Marx (1808 )die voor het eerst de dynamiek van de geschiedenis eens echt goed uitlegde. Eindelijk geen salonfilosoof, maar een echte wereldverbeteraar...die al het objectieve heel goed begreep en de subjektieve invloed van de macht van de mens over de mens onderschatte.

    Nietzche die de strijd tegen de bestaande moraal aanbond, maar daarin zo overdreef dat hij tegen z'n wil door politiek rechts misbruikt kon worden. Zich niet van het leven afwenden zoals Schoppenhauer onder invloed van de toenmalige miserie en van de Oosterse godsdiensten wel besloot, maar ervan genieten en zichzelf durven worden.Fichte die beweerde dat de filosofie die je kiest veraad wie je bent.Schilling die mens als het bewustzijn van de natuur omschreef.

    Die mannen hadden wel goei dingen te vertellen, maar ze deden veel te ingewikkeld, goed dat we na de zomer daar altijd konden vertrekken, want een heel jaar hadden we het niet bij ze volgehouden...behalve bij Marx dan, alhoewel dat ook soms te moeilijk voor ons was, het was in funktie van de gewone mens...en die kwam voor 't eerst in de geschiedenis van de mensheid mekaar in de kringen rond Marx vauit vele landen opzoeken...dat internationale, daar hielden wij als trekvogels veel van.

    In't oosten van de wereld bijvoorbeeld met Boedha, net als de oude Griekse filosofen ook zo rond zes eeuwen voor Christus met z'n uitleg begonnen, geloofde men niet zoeer in de onsterfelijke ziel, maar eerder in een na een aantal noodzakelijke levens opgaan in iets gemeenschappelijks. Ze zagen 'begeerten' als oorzaak van veel ambras en verheerlijkten de liefde voor het oneindige in dit eindige leven.

    De twintigste eeuw die jullie nu al een viertal jaar achter de rug hebben dan.

    Zijn jullie werkelijk niet beschaamd over al die oorlog en armoede die jullie al lang hadden kunnen uitroeien ? Nooit zijn er zoveel zwaluwen gestorven als in die eeuw, en dat wordt er door de vervuiling en jullie transportpolitiek niet beter op. Wat deden jullie filosofen ? Van de nobele filosofie waarvan ze al meer en meer wiskunde gemaakt hadden, maakten ze algebra. Erger nog, een deel van de filosofen hun algebra diende en dient om de belangen van de politieke klasse die de wereld om zeep dreigden te helpen te dienen of om de filosofie in de schaduw van de godsdienst te houden.

    Als ik jullie daarom een tip mag geven. Eens hadden we in een dorp ergens een nest bij een famillie die leefden van de opbrengsten van het fruit van de streek.

    De jongen die daar opgroeide en alle, maar dan ook alle soorten hard labeur leerde doen en achteraf ook nog veel leerde van het leven in andere bedrijven, besloot na zijn werkuren voor filosoof te studeren. Hij vergeleek de theorieën altijd met de praktijken. Hij had een mateloze interesse in al wat met het leven te maken had en deed alle soorten ervaringen op die je je maar kan indenken, politiek, sociaal, psychologisch... .Hij probeerde zelfs z'n ervaringen allerhande in kunst om te zetten.

    In z'n werken verklaarde hij alles tussen ontstaan en vergaan in de geschiedenis en in het persoonlijke en kollektieve verleden en heden van mens en mensheid. Hij stelde een aantal konkrete oplossingen voor om met oorlog en armoede af te rekenen en de huidige mogelijkheden optimaal aan te wenden en de huidige moeilijkheden te neutraliseren en te overkomen. Hij vond zelfs een systeem van nieuwe, internationaal te organiseren verkiezingen uit, een systeem met eerst een referendum over de goedkeuring van een algemeen programma met de voorwaarden voor werk en welzijn van de hele wereldbevolking en daarna internationaal overgaan tot projektverkiezingen in plaats van partijverkiezingen.

    De wereldbevolking zou hun vertegenwoordigers per projekt ( werk, telekommunikatie, transport, energie...) rechtstreeks kunnen verkiezen.

    Om burgeroorlogen te vermijden zou er aan het eigendomsrecht niet worden geraakt, indien de grote bedrijven en Staten er voor konden zorgen dat iedereen een zinnig werk had.(zelfde loon voor zelfde werk over heel de wereld).  Ook leren omgaan met de media vond hij belangrijk.  Surf eens even naar zijn blog, zouden we fluiten, vandaag maken wij alleen nog nesten bij mensen die selektief met hun TV kunnen omgaan en niet naar kitsch kijken. Misschien tot je ons nog eens bij jullie aantreft.

    octo

     

     

     

  • Tussen leven en dood:goed voelen

    Ons bewustzijjn bestaat duidelijk uit drie elementen : verleden, heden en toekomst. Het verleden is de doorgegeven evolutie, de genetische informatie, onze opvoeding en onze levensomstandigheden vóór het punt NU. Ieder moment zijn we ons in het heden van een aantal dingen bewust. Dit punt is het werkelijke geestelijke bestaanspunt dat het verleden met het toekomstige integreren wil.

    De toekomst bestaat uit ons wensen, berekenen en willen verstaan

    Ons totaalverleden (individueel zowel als kollektief) is als schakel in het heden opgelost. We moeten leren de dagelijkse symptomen van onze problemen te overstijgen door vanuit het positieve in de mens struktureel en analytisch te leren denken

    Materie heeft dus duidelijk drie dimmensies : natuurdimmensie, bewustzijnsdimmensie (eterie) en het vraagteken naar de ‘esoterie’ toe.

    Sleutels tot het begrijpen van het begrip ‘oneindigheid’ hebben we nu al genoeg gegeven. Belangrijk in het leren begrijpen is vanuit de praktijk tot de theorie komen. Vanuit het meer stoffelijke naar het minder konkrete, de theorie.

    Om uit te leggen wat onze steeds evoluerende geest nu eigenlijk is, waar ie vandaan komt en wat uiteindelijk de bedoeling is van het leven als geheel, vertrekken we best van objektieve ontledingen van de werkelijkheid.

    We mogen ons niet laten opdelen in aanhangers van mytische of religieuse verklaringen voor het interpreteren van alles wat met het leven te maken heeft.

    Geloven is een prachtig iets, en er bestaan inspirerende religieuse teksten in godsdiensten, maar de verklaring die men om niet in godsdienstig fundamentalisme te vervallen aan het leven geeft ; moet er eerder één zijn die een soort inleving in wetenschappellijk aantoonbare mechanismen geeft. Een verklaring die de oneindigheid van de geest daarom helemaal niet op voorbaat uitsluit.

    Basisveronderstelling van deze up-to-date natuurfilosofie is, dat alles wat bestaat zo eeuwig en onvernietigbaar is als de elektronen waaruit alles bestaat

    De materie heeft zich tot eterie ontwikkelt, met mogelijk uitlopers naar de esotherie. Waarom is alles wat bestaat materie ? Omdat, iets kleiner of gelijk aan nul niet kan bestaan; want als dat iets de ondraagelijke druk van de ‘zinloosheid’ benadert, ‘ontploft’het. Net zoals een ster die ontploft en een zwart gat induikt…of een relatie die uitzichtloos wordt en bezwijkt…met mogelijk ook een ‘zwart gat’ tot gevolg. Energie verdwijnt niet, maar verandert voortdurend van vorm. Altijd is er een overgang, een brug naar iets anders. Zie maar naar de wetten van de fysica die samen met die van de chemie de biologie schiepen. Atomen, elektronen, licht, elektricitieit, waren de ouders van de eerste cel. Toen kwam de overgang naar organisme en soort.

    De vis werd reptiel en later zoogdier en vogel, aapmens en mens volgden. Ook de ruimte op zich was (is )een kracht door haar omtrek, oppervlakte, inhoud, massa. Zelfs tijd en snelheid speelden mee. Deze evolutie was gekoppeld aan hoe we met onze instinkten omgingen.Gekoppeld aan hoe we vanuit onze instinkten een aantal positieve en negatieve emoties ontwikkelden. Gekoppeld aan hoe de angst plaats maakte voor onbevreesdheid, aan hoe de hebzucht plaats ruimde voor solidariteit en aan hoe jaloersheid door steeds meer handelen naar evenwichtig inzicht teruggedrongen werd. Hoe meer de negatieve emoties door positieve emoties konden vervangen worden, des te meer kansen kregen de waarachtige gevoelens die het soms meer en meer op de blinde emoties haalden. Ons bewustzijn ons op onze reis doorheen de meer eterische vormen van zijn : de wording van de ekonomische, sociale en politieke mens.

    Heel deze evolutie ging gepaard met de overgang van het ene maatschappelijk stelsel naar het andere…net alsof het menswordingsproces van een meer zachtaardigere dan wredere soort zich voortdurend met de vaak bloedige geschiedenis als achtergrond voltrok. In de veronderstelling dat een materieel menswaardig leven voor alle naties en de wereld als één natie, mogelijk wordt, zal er dan meer tijd en interesse zijn om bijvoorbeeld bij het diepzinnige van de wording van het bewustzijn stil te staan ? Maar terug naar materie en eterie nu.

    De anti-materie, een microwereld zoals de makrokosmos, met temperaturen van miljoenen graden celsius per kubieke millimeter of nog heter in dimmensies waar meetkundige maten niet meer bij kunnen. Alle elektronen hebben er een eeuwige levensduur en draaien er als planeten om hun sterren (atomen).Wie zegt dat er geen leven op de kleine planeten van de mikrokosmos is ? Welk energetisch verband bestaat er tussen de zichtbare en onzichtbare stoffelijke wereld, tussen mikro-en makromaterie ? Misschien vormen die twee soorten bewustzijn bij leven één geheel en kunnen ze zelfs bij het wegvallen van het biologische huis apart bestaan ???

    Miischien is het onze taak om ons bewustzijn zo energetisch mogelijk te houden teneinde een aan iedere nieuwe bewustzijnsmoment aangepaste brug met de anti-materie te kunnen vormen ?

    Iedereen is te vergelijken met een soort elektrische weerstand waardoorheen veel eigen en energie van anderen stroomt. De mensen met de lichtste weerstand nemen het meest van hun omgeving op, waardoor ze er soms meer onder te lijden hebben dan anderen. Ze moeten een onverschillig evenwicht zien te vinden, dat hun in hun eigen energie houdt, slechts dan kunnen ze de stromen van anderen aan.

    Tot voorlopig besluit : Spiritualiteit is een energie die één met de stof is, omdat ze zelf ook een soort stof is. Ze schijnt alleen mogelijk op elk nieuw moment dat we ons bewust zijn van wat ons overkomt. We verschuilen ons nog teveel achter dagelijkse beslommeringen en maken geen tijd voor de zin van het leven vrij. De stof baarde het leven en wij vonden een woord uit voor al hetgeen we niet begrepen : ‘god’.

    Wij zijn de eerste soort die beseft dat we het leven kunnen laten ontstaan, alleen al maar door het te wensen. Magie heeft geen grenzen, maar laat ons realistisch blijven. Godgelovigen zeggen dat ‘schepping’ (eigenlijk het ‘wensen’) voor de feiten kwam, het ‘idee’ voor de ‘materie’. Andersgelovigen zeggen dat de idee de zoon van moeder MAterie is. De mannelijk chromsoomkoppelk XY is inderdaad van latere datum in de evolutie dan het vrouwelijke XX-koppel…wat ons intuitief symbolisch geneigd maakt het voordeel van de twijfel aan de ‘andersgelovigen’ toe te kennen. Deze kip of ei-eerst-diskussie leidt de aandacht van de feiten zelf af. Stof is geest en geest is stof.

    We leren van en met mekaar…hoe we vanuit onze aardse zielen misschien groei aan onze toekomstige geest (? )kunnen geven…alle dagen ,tot de dag dat die geest misschien op zichzelf zal kunnen bestaan(?)… of één wordt met de geest van het al…als dat al niet zo is.

    Een beetje mysterie moet kunnen. Helpen ‘zij’ ons of wij ‘hen’?

    Iedereen doet hier ervaringen op en leeft in de richting van z’n dood, het juiste moment waarop iemand een andere, niet-lichamelijke energie wordt, die al of niet gewoon genetisch deel zou kunnen gaan uitmaken van de verdere evolutie van de levenden hier. Wie, hoe, wat, waar gaat helpen en of wij, vanwege onze genetische verwantschap niet eerder hen dan zij ons helpen…kan misschien vanuit hier net zoals in een detective-aflevering, praktisch alleen vanuit een aantal details naast de feiten geraden worden. Alhoewel ‘hun’ hier ook alleen maar ‘ons’ hier is, vanwege de gemeenschappelijke genetische wortels...daar moeten we ons leren inleven : er is maar één wereld,1bestaan. Dus zou de zin van het leven ook kunnen zijn dat iedereen hier ‘sterk’ moet worden en de waarheid in z’n eigen leven te ontdekken heeft; teneinde hier en nu en achteraf nog van nut voor anderen te kunnen zijn. Een omnitalent aan inzicht zal een breed gamma aan ‘intuitie’ kunnen verstrekken aan vele mensen, organisaties, … Dus wachten we onze beurt af om een zo goed mogelijk begeleider te worden, ook na onze dood; we oefenen al tijdens ons leven.

    Misschien bestaat de geest van diegenen die er nog zijn op een genetische manier wel voor een deel uit diegenen die er niet meer zijn; omdat wij biologisch bestaan uit de voortzettingen van onze voorouders.

    Wellicht keren we alleen op die manier biologisch terug.

    Dus één van de mogelijke zinnen van het leven is dat eens je dood bent, je blijft funktioneren ten opzichte van anderen die jouw (of ‘iets’ of ‘iemand’) om energie vraagt. Vraagt iemand om energie die dan aanbeland bij iemand die medeverantwoordelijk was voor die iemands lijden; dan zal er ‘in de hemel’ misschien ook nog wel ‘leed’ zijn en zal er daarboven naar de wijsheid van buren moeten gevraagd worden als men het in z’n aardse leven niet gesnapt heeft. Emotioneel zwakkeren vragen als dit axioma waar is, dus best niet om hulp…of het zou in ‘het hiernamaals’ook zo moeten in mekaar zitten als hier…dat men via stukken hel en opnemen van verantwoordelijkheid en bereidheid tot uitwisseling tot stijgende wijsheid komt.

    Als het allemaal niet zo moest zijn, kan slechts één ding waar zijn we keren terug naar de simple en ongecomliceerde bewustzijnsvormen van mineralen, water, en lucht en licht en golven… . De biologische cellen die we erfden, (erven is hier een niet zo goed gebruikt woord, want we ZIJN die cellen)én heel het geestelijke deel van die cellen zetten we in onze nazaten voort, al blijken sommige scheuten eerst terug in volgende generaties uit te schieten.. Biologisch zijn we hetgeen anderen ononderbroken lichamelijk doorgaven. Vermits de geest zich uit de materie ontwikkeld heeft, zijn die anderen in een welbepaalde, stoffelijke betekenis…nooit gestorven.

    We kunnen alleen maar vastellen dat ‘zijn’, ‘zijn’ is…wat al boeiend en moeilijk genoeg is. Leven (inbegrepen dood misschien), lijkt een lange reis naar verschillende dimmensies, die je altijd achterlaat, verrijkt of verarmd met jouw bijdrage. Tot slot, als er dan een opperwezen was, noemde het ‘zelfkennis’.

    We weten niet of we na ons leven verhuizen naar de krachtvelden van al die waarden die we in tijden van nood aanroepen. We willen ons niet laten vangen aan woorden zoals ‘god’ , die in de komplexiteit van het leven konkreet zo weinig betekenen. Filosofisch gezien hebben we een heleboel geerfd en we zullen er nog veel aan toevoegen, door studie, diskussie…en het leven zelf.

    octo

  • het verhaal achter het denken

    De filosofie staat weer eens voor een revolutie Al vanaf er gefilosofeerd werd (filosoferen betekent ‘uitzien naar wijsheid’), kwamen een aantal denkrichtingen met mekaar in botsing. Zo was de belangrijkste doelstelling van de Sofisten het welbespraakt leren verdedigen van een zaak…of de uitleg met de werkelijkheid strookte of niet was niet de hoofdzaak. Mensen als Socrates verwierpen dit uitgangspunt. Na hem voegden anderen telkens belangrijke componenten aan het wijsgerig denken...

    Zo vond bijv. Aristoteles dat de mens bij z’n geboorte ‘leeg’ was, hetgeen natuurlijke de genetische erfelijkheid van ook een aantal psychische faktoren buiten beschouwing liet. De Stoicijnen zagen geen tegenstelling tussen het spirituele en het zuiver stoffelijke, het geestelijke bestond binnen het stoffelijke.De tegenstroming daarvan, de Epicuristen raakten gefrustreeerd door het element ‘lust’ als zin van het leven. Meer en meer drukten wetenschappers hun stempel op de filosofie. Gallilei vond dat het boek van de materie op mathematische manier geschreven was. Copernicus stierf op de dag dat zijn boek uitkwam en Kepler ontdekte dat de snelheid van de planeten verhoogde naarmate ze dichter rond de zon draaiden. Newton ontdekte dat de planeten in hun baan blijven door de kracht van de sterren. De voornaamste wetten van de makrokosmos werden ontdekt, die van de mikrokosmos zouden na de uitvinding van de mikroscoop dra volgen. Spinoza schreef dat : "als we zouden inzien dat alles wat gebeurd noodzakelijk is, dat we dan tot een intuitieve kennis van de natuur zouden kunnen komen." Hume nam het dagelijks leven als uitganggspunt voor de filosofie. Empiristen, zo van rationele standpunten doordrongen beweerden dat 'we niets meer van deze wereld kunnen weten' dan dat we zien, vroegen zich toch al af of we niet ook door bewustzijn omgeven zijn. Kant wilde de godsdienst tot iets natuurlijks maken, het geloof kon ook een uit de eigen praktijk afgeleid gegeven worden, zodat de mens minder afhankelijk van guru’s worden kon. Artiesten beweerden dan meer en meer dat ze iets konden uitdrukken waar filosofen geen woorden of andere middellen voor hadden. Hegel probeerde de filosofie te redden nadat de romantiek er iets kompleets geestelijks van gemaakt had. Hij toonde aan dat de dingen zich ontwikkelden volgens een stuktuur van these, anti-these en synthese. Marx en Engels verklaarden de geschiedenis  als een gevolg van de verschillende produktiemethoden die de verschillende soorten maatschappelijke systemen (slavernij, feodaliteit, kapitalisme) gebruikt hadden. ‘Om de werkelijkheid te kunnen veranderen, moet je ze begrijpen’ was hun credo.

    Een burgerlijk ekonoom die de waarde van Marx onkent is hetzelfde als een medicus die het werk van zijn tijdgenoot Darwin zou ontkennen.

    Darwin deed braanbekend werk op gebied van de afstamming van de soorten. .

    Over waar mensen als Freud en Jung zich in dit landschap is de diskussie nog altijd gaande. Wat kan onze generatie aan het werk van al deze mensen toevoegen ?

    Bestaan er zoals Einstein stelde inderdaad meer dimmensies dan gedacht ?

    Energie, aantrekkingskracht en al of niet toeval vormde alles.

    Ook onze eigen energie zal eens terug uiteenvallen in de elementen die ons hebben gevormd. Ons bewustzijn bestaat ook uit straling en andere energiën dan mineralen en water en zal ook in die elementen uiteenvallen.Misschien leeft onze ongebonden geest wel wel verder als straling en materie. Gelukkig weten we dat niet…want we hebben hier allen om een boel onnavolgbare redenen ons leven te leiden. Gissiingen over de interaktie tussen de ‘werkelijke’ en de hypothetische ‘onwerkelijke’ geest kunnen alleen maar gissingen blijven, wat niet wegneemt dat het filosofisch GELOOF in onsterfelijkheid een enorme, ook reeds vaak misbruikte energiebron is ( zie bijvb. al die waanzinnige zelfmoordakties). Prettige dag nog verder.

    octo

  • het verhaal achter het denken

    De filosofie staat weer eens voor een revolutie Al vanaf er gefilosofeerd werd (filosoferen betekent ‘uitzien naar wijsheid’), kwamen een aantal denkrichtingen met mekaar in botsing. Zo was de belangrijkste doelstelling van de Sofisten het welbespraakt leren verdedigen van een zaak…of de uitleg met de werkelijkheid strookte of niet was niet de hoofdzaak. Mensen als Socrates verwierpen dit uitgangspunt. Na hem voegden anderen telkens belangrijke componenten aan het wijsgerig denken...

    Zo vond bijv. Aristoteles dat de mens bij z’n geboorte ‘leeg’ was, hetgeen natuurlijke de genetische erfelijkheid van ook een aantal psychische faktoren buiten beschouwing liet. De Stoicijnen zagen geen tegenstelling tussen het spirituele en het zuiver stoffelijke, het geestelijke bestond binnen het stoffelijke.De tegenstroming daarvan, de Epicuristen raakten gefrustreeerd door het element ‘lust’ als zin van het leven. Meer en meer drukten wetenschappers hun stempel op de filosofie. Gallilei vond dat het boek van de materie op mathematische manier geschreven was. Copernicus stierf op de dag dat zijn boek uitkwam en Kepler ontdekte dat de snelheid van de planeten verhoogde naarmate ze dichter rond de zon draaiden. Newton ontdekte dat de planeten in hun baan blijven door de kracht van de sterren. De voornaamste wetten van de makrokosmos werden ontdekt, die van de mikrokosmos zouden na de uitvinding van de mikroscoop dra volgen. Spinoza schreef dat : "als we zouden inzien dat alles wat gebeurd noodzakelijk is, dat we dan tot een intuitieve kennis van de natuur zouden kunnen komen." Hume nam het dagelijks leven als uitganggspunt voor de filosofie. Empiristen, zo van rationele standpunten doordrongen beweerden dat 'we niets meer van deze wereld kunnen weten' dan dat we zien, vroegen zich toch al af of we niet ook door bewustzijn omgeven zijn. Kant wilde de godsdienst tot iets natuurlijks maken, het geloof kon ook een uit de eigen praktijk afgeleid gegeven worden, zodat de mens minder afhankelijk van guru’s worden kon. Artiesten beweerden dan meer en meer dat ze iets konden uitdrukken waar filosofen geen woorden of andere middellen voor hadden. Hegel probeerde de filosofie te redden nadat de romantiek er iets kompleets geestelijks van gemaakt had. Hij toonde aan dat de dingen zich ontwikkelden volgens een stuktuur van these, anti-these en synthese. Marx en Engels verklaarden de geschiedenis  als een gevolg van de verschillende produktiemethoden die de verschillende soorten maatschappelijke systemen (slavernij, feodaliteit, kapitalisme) gebruikt hadden. ‘Om de werkelijkheid te kunnen veranderen, moet je ze begrijpen’ was hun credo.

    Een burgerlijk ekonoom die de waarde van Marx onkent is hetzelfde als een medicus die het werk van zijn tijdgenoot Darwin zou ontkennen.

    Darwin deed braanbekend werk op gebied van de afstamming van de soorten. .

    Over waar mensen als Freud en Jung zich in dit landschap is de diskussie nog altijd gaande. Wat kan onze generatie aan het werk van al deze mensen toevoegen ?

    Bestaan er zoals Einstein stelde inderdaad meer dimmensies dan gedacht ?

    Energie, aantrekkingskracht en al of niet toeval vormde alles.

    Ook onze eigen energie zal eens terug uiteenvallen in de elementen die ons hebben gevormd. Ons bewustzijn bestaat ook uit straling en andere energiën dan mineralen en water en zal ook in die elementen uiteenvallen.Misschien leeft onze ongebonden geest wel wel verder als straling en materie. Gelukkig weten we dat niet…want we hebben hier allen om een boel onnavolgbare redenen ons leven te leiden. Gissiingen over de interaktie tussen de ‘werkelijke’ en de hypothetische ‘onwerkelijke’ geest kunnen alleen maar gissingen blijven, wat niet wegneemt dat het filosofisch GELOOF in onsterfelijkheid een enorme, ook reeds vaak misbruikte energiebron is ( zie bijvb. al die waanzinnige zelfmoordakties). Prettige dag nog verder.

    octo

  • Wreedaardige spelletjes

    Veel soorten zijn er.  Die tussen mensen in je omgeving, die op je computer en die op je TV-scherm.  Over de eerste soort,  persoonlijke psychologische oorlogsvoering, zullen we het niet hebben.  Over die op je computer schijnt iedereen het eens te zijn dat ze niet schadelijk zijn, sommigen vinden ze zelfs positief omdat ze je in het moderne bedrijfsleven stressbestendiger en weerbaarder zouden maken, zag ik overlaatst op ’t journaal.  Ook de TV is een leverancier van een soort wreedheid waar men al ‘gewend’ is geraakt.

    Gisteren nog zag ik een Irakees doodleuk soldatenlaarzen verzamelen, maar dan wel laarzen met stukken uiteengereten vlees in en geen soldaten.  Alles gaat natuurlijk goed in Bagdad, zo kort voor de VS-verkiezingen.  Vandaag schoot een monster van onze tijd, na de verplichte aankondiging op you-tube natuurlijk, negen medestudenten dood in Finland.   Als men zou willen, men zou de ivoorhandel kunnen stoppen door de verkoop van ivoor HIER te verbieden, wapenhandel idem dito, geweldadige computergames … ?  Van zodra onze kinderen kunnen lopen, worden ze er al mee geconfronteerd.  Zeker een onmisbare stap op weg naar het worden van fijnzinnige, cultureel ingestelde mensen…en ik een zaag.

    Ander wreedaardig nieuws van een andere soort : de boodschappen van de top van het politieke apparaat(nu nog in de VS, nog even en hier?) over hoe onontbeerlijk onze belastingen zijn om het financiëel systeem te redden.  Met onze belastingen wordt ons gevraagd van het geld van de grote casinospecialisten te redden…en pas op…het zou ook goed zijn om onze spaarcenten ook te redden op termijn…want onze toekomst, onze werkgelegenheid enzoverder, hangen allemaal van de casinospelers op de beurzen af.  En als we dan bovendien zo goed willen zijn van nog tot na onze pensioengerechtigde leeftijd te willen werken, liefst sneller en sneller natuurlijk.    

    Tot in onze brievenbussen achtervolgt hun strijd om de slinkende afzetmarkten ons :  ‘surf naar onze site en bereken op zeven minuten hoeveel voordeliger onze autoverzekering is’.  Zelfs als je een sticker met ‘geen reklame’ op je bus plakt, krijg je elke week een kilo of drie door je klep geramd.  Of de telefoon die rinkelt om je diepvrieseten aan te smeren, terwijl je een dag-aan-dag type mens bent.  Er gebeurt  eigenlijk zoveel dat niet nodig is en dat we ons toch laten aansmeren.  Wees nu eerlijk, draait je maag niet om bij het zien van al die verschillende kleuren frisdranken als je een winkeldeur van een mastodontwinkel opendoet ? Als je allemaal moest nagaan wat voor een rotzooi we binnenspelen, we zouden het met minder en beter doen.  Buiten aan de winkel koop je dan toch nog een paar bloempotjes van enthoesiaste jongeren voor hun aktie ‘kom op tegen kanker’ en ’s anderendaags lees je dan dat de overheid miljoenen euro’s meer in dat fenomeen steekt.  Je zou bllij moeten zijn dat het geen jongeren zijn die op dat moment geweldadige spelletjes op hun pc spelen…maar toch vraag je je op dat moment af of er onder hen nog voldoende zijn die willen lezen over wat er buiten kankeren en kanker met de wereld aan de hand is.  Het zou de volksgezondheid zeker ten goede komen, moesten er meer mensen op een andere, filosofischer  manier tegen het leven aankijken.  Catholieken zouden de paus afzetten omdat hij de wereld verbiedt van met condooms te vrijen.  Islamitische vrouwen zouden hun schoonheid durven tonen, mannen zich niet meer voor 72 maagden opblazen.  In India zouden ook je dochters van straat raken.  Soldaten zouden hun generaals willen lynchen.  Werklozen zouden ophouden werkloos te zijn en het teveel aan werk overnemen van hun overbelastte soortgenoten.

                Maar ja, we weten het, als mensen eisen stellen is er nooit geld voor.  Wel voor oorlog, wel om rijke casinospekulanten uit hun ‘nood’ te helpen.  Als die Bush-kruit II zijn opvolger begin november verkozen wordt, schaft men beter niet alleen de beurzen, maar ook het politieke verkiezingssysteem af. Of men laat de kinderen Michael Moore’s film over de Columbia-highschool-moorden en de wapenverkoop in de VS zien in plaats van hen toe te laten van die idiote games over hun subtiele geesten uit te kappen.

    octo  

  • KIP & EI en WIJ

     Kip & ei en wij

    Boeiende BigBang Bedrijvigheid. ‘Waar was je op 9/11’ kent iedereen. ‘Waar je op 11/9 was’ is hetzelfde, maar dan voor Europeanen.  Op 10/9 echter ging de wereld volgens sommigen vergaan.   Aan de Frans-Zwitserse grens namelijk startte men in een circuit van 27km een zoektocht naar ’s werelds eerste kunstmatige verwekking van een ‘zwart gat’ (miniversie wel te verstaan). De kans zit er dik in dat eindelijk bewezen kan worden dat er geen tegenstelling is tussen idealisten(was er eerst het idee ?-de kip) en materialisten (was er eerst de materie?-het ei).Alhoewel het ei er chronologisch gezien eerst was… en straling de eerste en voorlopig laatste idee met bijna geen materie.  Schepping of Onstaan eerst ? Beide altijd.

    Het feit dat we na de jongste bigbang eerst straling waren, vervolgens atomen…cellen…onszelf…en na onze dood( onze privé bigbang ?) weer straling  met weer miljarden jaren evolutie voor de boeg (?) ,zou wel eens onomstotelijk kunnen bewezen worden de volgende maanden.  Waarom dit alles voor de filosofen onder U belangrijk is ? Het kan U misschien sterken in uw geloof dat uw wezen deel uitmaakt van een eeuwigdurende cyclus (waar je misschien wel 50miljard jaar moet op wachten voor je nog eens met het stuk straling dat je nu bent op de één of andere manier op de proppen komt.)?   Daar zullen we het moeten mee doen zolang onze genetische effekten in onze nazaten niet bijna uitgedoofd zullen zijn.  Er is dus vandaag niet alleen een wetenschappelijk, maar ook een filosofisch en politiek debat opgestart vandaag.

     Dit debat gaat hem niet  over de  bijna onoplosbare spookvraag of straling met mekaar kan communiceren en hoe dan, maar over de vraag hoelang het nog gaat duren voordat miljoenen mensen vanwege een opgedrongen visie over religie, blindelings een aantal machtsgeile gelddictaturen gaan volgen.  Als je je alleen op idealistische standpunten baseert, zoals ‘God schiep de wereld’ ‘God is boos’ ‘God wil oorlog’,(zoals vele staatsleiders in  welvarende en arme landen beweren), dan kom je uit bij een wereldbeeld dat uit ‘goeden’ en ‘slechten’ bestaat.  Daar hebben de idealisten de materialisten nodig.  Materialisten zweven minder.  Ze gaan ervan uit dat de wereld niet alleen ten goede kan veranderen door goede voornemens op papier te zetten, maar vooral door de konkrete veranderingen in de levensvoorwaarden voortgestuwd wordt.  Voor hongersnood moet op de duur elke tiran wijken bijvoorbeeld.  Bij banken die faillissementen opstapelen moet zelfs de meest neoliberale regering van staatswege ingrijpen om de meubelen van de grootspekulanten en het systeem te redden, is een ander voorbeeld.  De ‘Big Bang’ is gebasseerd op het feit dat iets dat onder druk komt te staan altijd ontploft.  Kleiner of gelijk aan nul kan immers totnogtoe niet.  Zo is het ook met onze samenlevingen die onder druk van omstandigheden altijd bijna gedwongen zijn van zich aan te passen…met de ‘schepping’ van nieuwe situaties tot gevolg…nieuwe situaties die dan weer andere bestaansvoorwaarden doen ‘ontstaan’. Met andere woorden ‘Theorie’(idee) en ‘Praktijk’(reaktie) vullen mekaar aan.

    Andere voorbeelden van hoe men ons veelal evenveel met ideeën dan met maatregelen regeren kan.

    De leider van Noord-Korea zou zwaar ziek zijn…zijn omgeving zou het niet bekend maken om de ‘idee’ niet te lanceren dat het land onbestuurbaar zou worden…met alle mogelijke revolutionaire gevolgen vandien.  De beurzen reageerden gisteren euforisch op de berichten als dat de US-centrale bank één van de grootste banken aldaar had gered.  De krantentitel van de dag erna meldde dat de euforie alweer op één dag tijd verdwenen was.  Wil men nu echt dat we als gewone mensen zonder spekulanteninzicht de ene dag staan te juichen als bij het één of ander doelpunt van onze nationale ploeg en ’s anderendaags meetreuren omdat er weer een hoop geld door al dat gepanikeer in rook is opgegaan ? Nee toch…wat voor de gewone man telt is zijn materialistische instelling van ‘kan ik mijn rekeningen nog betalen of niet’.  Als hij zich achter de redeneringen van de ekonomische krijgsheren plaatst, zal hij kiezen voor partijen die van die ekonomische ‘ideeën’ op  termijn ook militaire opties maken…kijk maar naar de strijd voor olie op deze planeet.

    Toch zijn ‘ideeën’ belangijk.  Het idee dat de koopkracht op wereldgebied gelijkwaardig zou moeten worden, is een idee dat alleen zal aanslaan van zodra er nog een deel van het werk in de best betaalde gebieden naar de lageloonlanden verhuist. Het ‘idee’ van een wereldwijd goed loon voor ieder beroep zal er waarschijnlijk allleen komen als het in de praktijk noodwendig geworden is…en dat is het al lang en alle dagen nog meer. Alleen onder materiële druk zal het ‘idee’ wellicht in de politieke discussie geraken.  Net zoals het ‘idee’ van ‘stop de oorlog’ totnogtoe alleen is ‘vermaterialiseerd’ van zodra er voor op straat gekomen of gestaakt werd.  Over het beginnen en stoppen van oorlogen hebben we nog niet mogen stemmen, dat deden en doen anderen voor ons.

    Moge het bigbang-experiment goed verlopen en tegelijkertijd nieuwe ,ongevaarlijke  en milieuvriendelijke energiewinning mogelijk maken…zo eindeloos veel als er water uit de lucht valt…misschien kan men de energie dan wel bijna gratis leveren in plaats van er een strijdtoneel tussen bedrijven en naties van te maken.

    octo

  • Aan Iedereen

    Die het leven hongerig liefhebben blijft. Die weet dat er niets zonder gekende of nog onbekende vormen van energie kan bestaan.

    Die weet dat leegte niet bestaat, maar dat je ze in je leven wel oproepen en scheppen en overkomen kan. Die zich niet door de  ideologie van 'verdeel en heers' laten overwoekeren heeft. Die in het bestaan allerhande soorten bewustmakende en levensnoodzakelijke evoluties naar meer zin ontdekt.

    Die weet dat vooruitgang op alle vlakken van het bestaan aangegrepen worden moet.  Die vanuit diverse tastbare werkelijkheden zoals allerhande soorten wetenschappelijke kennis en diepgaand geanalyseerde gevoelens, reeds de kunst van het intuïtieve  observeren beheerst. Die vanuit de kracht van deze innerkommunikatie probeert te kommunikeren. Die de waan en de echtheid, het kaf en het koren, al onderscheiden kan. Die weet dat ook de eenvoudigen van geest je kunnen vooruitstuwen en dat eenvoud de sleutel tot het begrijpen van het complexe is. Die de 'aanraking' en het zich willen verwerkelijken van positieve waarden in het lezen en uitspreken en vergelijken van woorden ervaart. Die de samenhang van de gebeurtenissen in z'n leven als wisselwerking met de totale eenheid van alles kan zien...en daardoor zijn individueel en kollektief bewustzijn verhoogt. Die weet dat het denken over z'n eigen leefwereld onlosmakelijk verbonden is met het denken over de wereld in z'n totaliteit. Die, misschien onderbroken, maar immer konstant aan de kwaliteit van de communicatie rondom zich werkt.

    Die begrijpt dat al het vorige in een nieuwe manier van met mekaar en zichzelf omgaan zal resulteren. Die beseft dat het beheersen van de dynamiek achter het persoonlijke samenleven van mensen; van de kleinste kernen tot de algehele wereldmaatschappij; dat dit alles al op zich een nieuwe vorm van kunst is... een kunst die van een gezonde innercommuniatie vertrekt. Die weet dat het individuele en kollektieve kennen tot een hogere mate van bewustzijn leidt...en dat dit bewustzijn de wegen naar het kwantitatief en kwalitatief betere opent. Die weet dat bepaalde asociale verhoudingen een politieke bedreiging in zich dragen.  Die weet dat alles zich uiteindelijk toch ontwikkellen kan in de richting van wat het optimaal zijn kan.

    Die weet dat gedachten en strukturen die het nefaste deel van het oude willen in leven houden op kleine en grote schaal schade aanrichten .

    Die beseft dat sommigen die dit alles nog niet goed verwoorden kunnen, soms meer bereiken en soms meer uitstralen dan zij die dit alles snappen en uitleggen kunnen. Die met dit alles begaan wil zijn...omdat je er uiteindelijk niet meer los van geraken wil. Die de ware inhoud van het woord vrijheid snappen. Die vanuit zichzelf en anderen tot volle rijping komen wil. Die op positieve en negatieve manier tot het opbouwen van ons 'begrijpen' heeft bijgedragen, van de holbewoner tot en met wie we nu omgaan. Die weet dat geld alleen niet gelukkig maakt.

    Kortom : Graag leven, net als samenleven is de grootste kunst...een positieve kommunikatie en de innerkommunikatie daarrond, de jongste kunst.

    octo

    ps.gastauteurs van de week op :

    http://www.uitpers.be  'webzine' voor internationale politiek (zie ook de linken daarvan)

    ps. om technische redenen is het nog even wachten op het artikel van vandaag rond de gevaarlijke verhoudingen in en tussen de landen die atoomwapens bezitten ('de échte 2012-bedreigingen') tegen het doemdenken daaromtrent in

  • mogelijke VRT-boodschap voor de kosmos

    Welke boodschap gaan de Vlamingen mogelijk buitenaards leven meegeven ? John Lennon of Beethoven ? Videoboodschappen waarvoor je geen...welk (?) woordenboek moet meegeven. Hoe gaan ze die info binnen enkele duizenden jaren openen ? Foto's dan maar ? Misschien een geïllustreerde film of fototekst die over het vervolg van onze menselijke geschiedenis handelt...om een niet te slechte indruk te geven.Tegen dat de tekst gelezen en begrepen wordt zal een vrediger aarde al misschien op punt staan....

    We zouden misschien kunnen beschrijven hoe we in de 21 ste eeuw uit onze driehoek 'oorlog-armoede-vervuiling' miserie geraakt zijn. Hoe de wereld in een bekvechtende naties verdeelde gemeenschap was.  Hoe aanvankelijk de regeringen, onder druk van de publieke opinie en aktie, dan toch een overkoepelend initiatief namen om uit de decennia's aanslepende problemen te raken : hoe onze wereldleiders een  nieuwe remedie uitprobeerden. Hoe we onze regeringen dan toch onder druk zetten om via de Verenigde Naties aan de verdwijning van oorlog en armoede te werken. Hoe oorlog er totdantoe kwam omdat alle staten en ondernemingen in een genadeloze ekonomische overlevingsstrijd verwikkeld waren.  Hoe we deze onderlinge strijd alleen konden neutraliseren door de spekulatieëkonomie aan banden te leggen. Door op wereldwijde basis gelijke lonen voor hetzelfde werk te betalen,door min of meer gelijklopende prijzen te hanteren en een universeel rechtvaardig taxatiesysteem in te voeren. Door uiteindelijk een niet-spekulatieve wereldmunt in te voeren. We kunnen vertellen over hoe op een dag alle eerste ministers ter wereld samenkwamen om zich met de uitvoering van deze zaken bezig te houden. Hoe bij hun thuiskomst alle ministers van alle regeringen deze maatregelen in hun land tot uitvoer brachten.  Hoe een op Westerse norm berekende wedde voor elke wereldburger tot stand kwam. Een wedde die voldoende was om iedereen via een automatisch van het loon te houden abonnementensysteem toegang tot vervoer-en telekommunikatieinfrastruktuur, kultuur, onderwijs en medische verzorging te geven. Hoe de rest van het loon voortaan voldoende was om zich aan sociale prijzen te kunnen huisvesten en voeding en andere ecologisch verantwoorde zaken aan te schaffen. Hoe, aangezien de wurgende greep van de 'konkurrentie' daardoor wegviel,de kostprijs van een produkt gewoon aangepast kon worden aan het aantal werknemers dat de sektor kwam vervoegen. We zouden kunnen vertellen over hoe de ministers van buitenlandse zaken gevraagd werd de wereldwijde ombouw van alle legers te begeleiden en over hoe die legers op termijn enkel nog voor taken van algemeen nut werden gebruikt...bestrijding en voorkoming van natuurrampen bijvoorbeeld.  We zouden trots kunnen melden hoe de ministers van justitie een op een gemeenschappelijk wereldbeleid afgestemd programma schreven.  Kortom over hoe de negende symfonie van Beethoven werkelijkheid werd en John Lennon's woorden "...you may say I'm a dreamer, but I'm not the only one.." uiteindelijk dan toch hun volle draagkracht kregen.

    We zouden kunnen beschrijven hoe gewone mensen op een bepaald kritisch moment in de één of andere uitzichtloze, wereldwijde recessie beland, zélf het heft in handen namen. Hoe er op een dag in de kranten stond dat wereldwijd het licht een uur uitviel omdat de werknemersgroepering Energia, onderdeel van de groep 'workersworldwide' de oproep van de overkoepelende www-groep tot het lanceren van een internationale werknemersaktie opgevolgd had. Hoe de werknemersgroep rond de veiligheidsdiensten Securit, had aangekondigd van haar leden op te roepen om niet politioneel of militair tussen te komen. Hoe de regeringsleiders overal ter wereld wel verplicht waren om het globale plan van miljoenen sociale gewetens te volgen.

    We zouden kunnen vertellen over hoe er wereldwijd gelijktijdig verkiezingen geörganiseerd werden om een programma voor een globaal wereldprogramma goed te keuren. Afhankelijk van het ontwikkelingspeil van de 'buitenaardsen', zouden deze hun 'oren'(?) niet kunnen geloven dat er na de wereldwijde goedkeuring van dat wereldreferendum ook internationale verkiezingen voor de dirigenten van de verschillende projekten verkozen werden. We zouden hen kunnen vragen of er bij hen al gemeente per gemeente wereldwijd gestemd werd om mensen via de provincies en continenten naar een soort planeetraad af te vaardigen. We zouden hen vragen of deze mensen nog altijd op lijsten van mekaar bestrijdende partijen verkiesbaar waren of niet al rechtstreeks op projektlijsten verkiesbaar stonden : overheidsadministratie, telekommunicatie, werk, huisvestiging, gezondheid, energie, onderwijs,kunst, veiligheid, milieu, transport, geldbeheer,landbouw, goederenproduktie, goederendistributie. 

    We zouden hen kunnen vragen of ze bij hun overgang naar een vredevolle en gelukkige planeet nog veel contrarevolutionaire tegenstand van allerhande nationalistische of andere fanatici gekend hadden, over hoe ze die dan aangepakt hadden...met een filosofisch projekt rond leven en dood en relaties misschien ?

    We zouden het dus kunnen hebben over een daaruit gegroeide soort futuristische samenleving waar we op een andere manier met democratie zouden omgaan, waar we een soort wereldwijde grondwet zouden hebben waaraan achteraf gekozen 'dirigenten' (verkozen beleidsmakers) te gehoorzamen hebben in plaats van op konstante oorlogsvoet te leven.

    octo

  • m'n theatermonoloog, een ode aan de mens

     ter motivatie van alle mensen van goede wil

                Geachte Medemaatschappijër.

                Het stuk ‘Kiezen voor Mensela’ (Mensela = gemeenschappelijke verblijfplaats, aarde) is een ietwat filosofisch sociaal bewogen werk met zeer ruime inhoud.

    Een theatermonoloog die gaat over de onmacht van het individu tengenover oorlog , honger, armoede, vervuiling, krisis en andere soorten van onderontwikkeling…zoals stress, werkeloosheid, commerciekultuur, platte journalistiek…de monoloog mondt uit in een poëtisch-pamfletaire zoektocht naar de mens en zijn innerlijke en intermenselijke relaties.  Kan ons subjektieve zijn onze objektieve bestaansvoorwaarden beinvloeden ?

    Het gaat hier om kunst uit het echte leven gegrepen.

                inleiding

    Inzicht verkrijgen in dat grote toneelstuk waar we tenslotte toch allemaal tegelijk in spelen, zo’n inzicht betekent intens gaan beginnen nadenken over hoe we ons, misschien tot het praktische, alledaagse beperkte bewustzijn uit kunnen bouwen.  Als je op zoek gaat naar de werkelijkheid, tracht dan binnen de werkeljkheid te blijven, zonder erdoor ontmoedigd te geraken.

                ‘Inzicht verkrijgen in’…is de belangrijkste voorwaarde  om vanuit jezelf aan een samenleving op ontwikkelder niveau kunnen mee te werken.  Een samenleving die zich organisatorisch aan de noden van de gehele wereldbevolking aanpast.

                Dat betekent dat je je eigen tegen allerhande vooroordelen begint te wapenen.  Met als drijfveer van te willen bewijzen dat het willen weten en de in objektieve journalistiek vertaalde waarheid het uiteindelijk op de ongebreidelde bezitsdrang der machtswellustelingen zullen halen.

                Geeft de taal en ons denkvermogen ons niet de mogelijkheid om met behulp van een aantal wetenschappen de geschiedenis van alles en nog wat als één onafscheidelijk deel te analyseren ?  We gebruiken onze ogen volledig om te zien, waarom zouden wij onze taal maar half gebruiken ?

                 ‘Hoop’ is  een levensnoodzakelijk iets, maar het kan niet zonder geloof…geloof in datgene wat je gaan hopen bent.

    Je moet goed weten op welke bedoelingen en machtsverhoudingen jouw geloof en hoop gebouwd zijn…dat wisten onder andere de nazistemmers niet…en ook nu nog neemt men de mensen bij de neus.

    Of het nu om hoop in een mens, hoop op een systeem of hoop in een idee gaat (hoop op rechtvaardigheid, solidariteit of in welk een kracht dan ook)…hoop is belangrijk.   Hoop is ‘uitzicht’ hebben op…omdat je erin gelooft.  Zonder geloof kan je niet hopen, leerde men ons ; da’s wel juist , maar het blijft gevaarlijk om je op halve waarheden of op dingen die buiten de werkelijkheid staan te orienteren

                Al diegenen die ons voorafgingen zochten naar antwoorden nog voor de kultuur hen die gaf en misschien kon het oudste deel onder hen op een benijdenswaardige manier tevreden zijn met wat de natuur hen bood.   Eén ding is zeker : wat zij ons ooit eens ononderbroken doorgaven, dat is wat wij nu biologisch zijn.  Als onze geest louter materieel te verklaren is, dan is ook hun geest in een welbepaalde, stoffelijke, genetische betekenis…niet dood…en proberen zij ons nog altijd die eenvoud van het natuurlijke en lichamelijke aan te leren. De spiritualiteit lijkt een energievorm te zijn die aan de materie gebonden is, lijkt soms alleen in het NU mogelijk en soms lijkt het erop dat wij na dit leven verhuizen naar de krachtvelden van al die abstrakte deugden die wij in ‘t leven soms ter versterking aanroepen, zonder ons aan woorden zoals ‘God’ of ‘tijd’ te laten vangen.   Het biologische en spirituele…zijn één met ‘t verleden ;reizend door ruimte en  tijd .

                De rest van ons, onze leefwereld, onze gewoonten , onze kultuur, hetgeen ik hier nu zeg, hebben we natuurlijk ook voor een stuk van hen ,…maar vooral dat kunnen wij van karakter doen veranderen.  Door lezen, studeren, bespreken, organiseren, alternatieven voorop te zetten, te weigeren, te strijden…enzomeer.

               Echter… is het nadenken over ‘oorsprong&worden’ misschien zo zwaar dat we gelukkiglijk achter andere bezigheden, idealen of gewoontes wegvluchten kunnen  ?

    De materie verwekte het leven,  wij verwekten ‘god’ en wij weten als eersten dat ‘leven’ kan ontstaan door het te wensen.

    Deze magie kent misschien geen grenzen, maar laat ons realistisch blijven.  Godgelovigen zeggen dat de schepping , het wensen dus, voor de feiten kwam.  Aan de andere kant van de gedachtenlijn staan de materialisten, niet in de dagdagelijkse, maar in de filosofische betekenis.  Materialisten, niet in de zin van ‘alleen eten en drinken en vogelen’, niet in de zin van ‘het kan niet op’ of ‘om ter meest en nooit genoeg’ of ‘alles voor mij en niks voor een ander’ niet in de zin van ‘nooit kontent’.

    Dat zijn verwrongen betekenissen die ,in het andere, van het wensidee vertrekkende kamp, als geestelijke verweerwapens bedoeld waren…en zijn.  Materialisten zien meetbare krachten als oorsprong van hun zijn.  Bij hen is de volgorde gewoon omgekeerd : één materie, twee idee (de hersenen als produkt van evolutie, de hersenen als hoogst ontwikkelde materie, …of toch niet ?  Wordt soms onze geest geboren als onze ziel ‘heengaat’…?Daar zullen we het later nog wel over hebben.  Letterlijk en figuurlijk dan.  We kunnen alleen eigenlijk vaststellen dat ‘zijn’ ‘zijn’ is, aan bijna altijd meetbare krachten gebonden, maar…Hoe meet je gevoelens…en vanwaar komen je symbolische dromen ?  Laat toch maar wat mysterie over zal je zeggen.Fysische en chemische wetten hadden hun eigen scenarioschrijver : de drang tot overleven, de aantrekking en afstoting.

                Laat al die filosofische dingen ons niet scheiden.

    Interessanter dan het zich innerlijk en onderling over die tegenstellingen het hoofd breken is…ontdekken dat de geschiedenis niet in de eerste plaats bepaald wordt door de stimulansen van zij die erover nadenken,  dan wel door de omstandigheden waarin men leeft.

                Vrienden, kameraden, broeders en zusters, desnoods landgenoten ; de mens ; hoe belangrijk en allesbepalend hij zich ook vindt, denkt nog veel te weinig als groep of groter geheel. Als je de dingen objektief en sociaal bekijkt, zonder overal je persoonlijke vooroordelen op bepaalde personen, instellingen en hun daden direkt in een ‘goed’ of ‘slecht’-kwotering om te gieten ;

    Als je achter alles een ‘juiste’ of ‘in die of die omstandigheden tot mislukking gedoemde ‘ontwikkeling naar…’ leert herkennen ; dan ben je op  weg om te kunnen beginnen begrijpen dat de groei van het individuele aan de uitbreiding en verfijning van het kollektieve vastzit…en omgekeerd.

                Hoe hoger de ontwikkelingsgraad en de kwaliteit van het kollektieve, des te groter de individuele koek en de individuele mogelijkheden.  Wanneer bijvoorbeeld meer mensen het belang van een goed draaiende werkersbeweging en de kracht van solidariteit zouden begrijpen, dan zou heel veel mogelijk worden.

    Heel veel van wat nu onmogelijk lijkt.

                Te weinigen vragen zich af hoe het komt dat ze zonder werk zitten of waarom er zijn die kreveren en anderen die hun boterbergen of wijnplassen moeten vernietigen…of waarom dat d’enen de wapens maken om er d’anderen weer mee kapot te kunnen laten maken…enz.

                Ze vragen het hun te weinig af, het wordt hen wel eens gezegd, maar het blijft niet bij omdat het allemaal misschien te geleerd klinkt, en vooral omdat het nergens in een groter geheel lijkt te passen.  Aan de basis weet men goed genoeg, ieder in z’n eigen dat men een ander geen werk of geen brood ontgunt.

               En de meesten onder ons zijn milieubewust.

    Maar dat dingen zoals werkeloosheid, honger, oorlog en milieuverloedering niet alleen met goeie wil, maar met onaangepaste, voorbijgestreefde strukturen en winsthonger te maken hebben…ne keer da je da weet…wat begin je er dan tegen ?  Er is schijnbaar geen tegenmacht aanwezig om die dingen positief te beinvloeden.  En daarom praten we weer eens over ‘t weer…wat natuurlijk ook belangrijk is ; want de zon, het licht…zijn zo belangrijk voor de mens als de manier waarop en door wie de samenlevingen georganiseerd worden voor ons gezamenlijk welzijn van belang is. Niet ?

                Waar hield men ons totnogtoe mee bezig ? Wat zouden wij ons moeten bekommeren om het eten met gouden rijstlepels, als je weet dat er hier bij ons voedsel tekort is en produktiekapaciteit vernietigd wordt.  Moeten wij onze kinderen er op wijzen dat hen een eeuwige straf te wachten staat als ze de paus van Rome niet volgen…of moeten we hen er niet eerder op wijzen dat ze het leven voor hun nageslacht leefbaar moeten houden ?  Wat heeft er nu voorrang : de toenadering , het vertrouwen en de organisatie tussen hen die werken of werkeloos zijn bevorderen en weer iets gezamenlijks in de stadsstraten doen ontstaan…of tegen mekaar blijven propageren dat je er toch niets kunt aan doen ?

    Dat is je blindstaren op de problemen zonder naar de mogelijkheden te zien.   Ik vraag het nog eens : wat heeft voorrang :met welk water men mag dopen of water brengen daar waar er geen is ?  Ne pastoor heeft iets gemeen met nen arbeider de dag van vandaag :  het merendeel van de arbeiders heeft ook ‘anonieme’ bazen.  Daarom misschien even deze kleine

    Kritische ode aan het bijbelboek :

    Jullie allen, atheisten, theisten of weet ik veel :

    Alle tisten stopt het twisten, wordt liever artiesten .

    Want wie heeft er nu gelijk over en baat bij het uur of het wie of wat van ontstaan en vergaan …en bij het zeker weten dat het

    vergaan ook hoort bij ‘t bestaan en verder gaan …met de oude bagage die verslijt , maar indien je gedijt zal je worden verblijdt

                Aan god gehechten en zij die zonder zo’n idee of gevoel op hun manier ook gelovig kunnen zijn : zoek naar een bruikbare rede ; want het eeuwige is er voorlopig toch al ; het sluimert in ons allen

                Godsgelovenden denken uitverkoren te zijn.

    Hoeveel onder hen en hoeveel anderen weten dat alles in één beweging samenvloeit, doorvloeit, niet hoeft dood te bloeden ?

    Hoeveel weten er dat het hersenlijke en het geestelijke vaak intenser dan voelen smaakt ?

                Er was, er is, er zou genoeg kunnen zijn.

    Ekonomisch sterken wilden, willen, zullen alltijd meer willen.

    Er was, er is er zal altijd het tot zichzelf beperkte bewustzijn van eigen vergankelijkheid blijven.  Moeten wij daarom blijven werken als mieren, zonder ons ook daarin te verdiepen ?

                Wie leidt de strijdt om ‘t bezit van geld, van grootgrond, van werk, van voeding en oorlogstuigen ?

    De sterken, de bezittenden dringen zich ‘t makkelijkst op.  D’ afhankelijken organiseren is moeilijker.

    Zij moeten blijven kiezen voor mekaar.  Want zelfs de minst beklagenswaardige onder hen die ‘t uiterlijk goed maken, is slachtoffer van de strijd om de sterkste winstsystemen. 

                Hebzucht en doodsbesef baarden doodslag binnen d’eigen soort…daarom mochten zij van die boom niet eten…omdat kennis zich makkelijk door lepe ‘ik-zucht’ manipuleren laat.

           Ondertussen werken d’afhankelijken aan het kollektieve bewuste…van vredesmensen over antirascisten en antifascisten,ecologisten, verdeelde linksen tot en met de mensen van het artsen zonder grenzen oplapwerk en vele anderen allemaal in hun vakjes zonder gezamenlijk programma.

    Misschien is er achter het kollektieve bewuste wel niks meer…of denk je dat het idee en het gevoel los van de stof bestaan ?

                De waanzin van angsten, moorden, de tegenstelling tussen eindig door gulzig opslorpen en oneindig doorgeven .

    Het afstotelijke van het hebben van teveel ten koste van een ander…los je niet alleen op door te geven, maar door te sleutelen aan  de grote bezitsstrukturen.

    De aangeleerde schaamte voor naaktheid van lijf en echte feiten.  De drang om je misschien van kleinsafaan te vaak met de vinger gewezen initiatief dan maar voor altijd op te bergen.

    Het lichtzinnige van het geloof in een gemakkelijkere antimaterie…daar waar sommigen hun beurt niet voor afwachten     ...om er te geraken…terwijl ze er in feite al zijn.

    Weten ze dan niet dat het allemaal zeker ‘hier’ te doen is ?

    Wie zal hen altijd andere dingen blijven voorhouden ?

    De mens, die naar de wortels van de boom der kennis groef, werd als Mozes of één van de honderden andere schrijvende zoekers.  Darwin’s Adam’s en Eva’s, voorwaardelijk onsterfelijk……leven nog altijd…smullen hun beperkte oneindigheid te verstrooid op…staan niet stil, denken weinig samen ;  nemen niet in acht…de macht van het samen handelen…om op termijn alleen het waardevolle over te houden.…mekaar waarden doorgeven helpt het kollektieve vooruit.

    Het dreigen met hen uit wat hun paradijs zou kunnen zijn, te jagen, helpt nu niet meer…het dreigen met totale vernietiging is de werkelijkheid.  Herhaaldelijk bedriegelijke beterschap beloven, herhaaldelijk slaan, doen beven, doen ondergaan, de zogezegde minsten domhouden…dat kan nooit ten bate van het totale gaan…altijd die commerciele ontspanning, OK, maar niet als nieuwe opium voor het volk.  Al beloofde Hij, door dreigers uitgevonden de aarde nooit meer te verwoesten, de kans zit er in ‘t punt nu…eerst voor ‘t eerst dik in.

    Men bouwde een stad, een toren, uiterlijke tekenen om zich gemeenschappelijk te voelen, je kan d’er haast niet buiten.      Het onzichtbare hoofdpersonage der oude bijbelse drijversdreigers, brachten in het oude boek de spraak in verwarring.  Dreigers willen verwarring onder hun onderdanen.  Jammer dat soms, dat bijna altijd, alleen af en toe dreigen helpt.

    D’uitstraling van de zich orienterende onderdrukten en hun naar onbaatzuchtigheid strevende helpers’ voorbeeldige kracht, werkend aan een nieuwe aanpak, aan een wereldtaal ; maar wat ben je met een taal in steden en dorpen samen…maar toch gescheiden van elkaar ?  Hoe minder misverstanden, hoe minder systemen, hoe minder tegenstrijdige schijnbelangen.

     Talen hoeven niet te verdwijnen als je met één taal tussen alle mensen werken kan : de taal van  samen plannen en bespreken, de taal van eerlijk verdelen.

    Uit het werk van miljoenen slaven die gehoorzaamden aan honderdduizenden dienaren, die aan duizenden bazenknechten en honderden bazen en tientallen heersers klitten ; groeide het positieve inzicht der eenvoudigsten.  Eerst als er teveel druppels overgelopen zijn en de vonk ontvlamt zal de bezitsvraag vanuit de al of niet rijpe of georganiseerde basis worden gesteld.    

    Als de interakties tussen een stresserende ekonomie en sociale inspiratie botsen en als hier en daar , ook ginder en altijd wel ergens persoonlijke vrijheid en durf in kollektieve akties worden omgezet…is geen bezit op termijn zo groot dat het uitbuit.   

    Als bevolkingsexplosie niet als een rascistisch argument, maar als iets kontroleerbaars blijkt.

    Als uitroeiing om het verschil in bezit en stand en oorlogen om dat allemaal te laten voortduren, overbodig zullen zijn.

    Als werk een recht zal zijn.

    Als bezit alleeen op klank , kleur , geur , je huis en toebehoren en kleine ondernemingen toepasselijk wordt.

    Pas dan zal alle tot dan toe gebruikte sociale inspiratie zijn bekroning hebben gevonden.

    Kinderen bevoordelen ten opzichte van anderen, komt het dreigen en scheuren tegoed…heeft de arme jeugd geen recht op eten en weten ?  In de oudste, ‘goedbedoelde’ dreigersroman is rijk zijn een in huwelijksaanzoeken gebruikte zegen.

    In de nieuwe, nog beter bedoelde testamenten, die al wat minder drakonisch dreigen…is rijk zijn eerder een handikap.

    De goedgepraatte bezitsdrang der OudTestamentische dwazen, zou zelfs menig twintigsteeeuwse ZuidVietnamees verbazen.  Palestijnen en Joden, destijds kinderen van hetzelfde moederlijf, de enen minder machtig, de oudste die de jongste dient, stop met mekaar te willen verscheuren in naam van de eigen elite of de eigen godsdienst of de eigen nationaliteit…mensen hebben geen nationaliteit en zijn zelf hun tempel wel.  Autonomie begint tussen de werkers aller landen, tussen de buitenmensen of zij die graag tussen dichte bouwsels verblijven, tussen hen die een  menselijke rechtvaardigheid willen.   

     Schrijvers met een kollektief verantwoordelijkheidsaanvoelen beschreven het voortdurend lessen trekken.  De armere wereld verloor zijn rechten aan de nog altijd door dreigers bij hun en hier geleide wereld.

    De dag dat die wereld tot macht komt, schudt die wereld het hen door hun en onze superklasse bezorgde wereldjuk van z’n nek…aktieve solidariteit zal het dan ook hier van uitbuiting en gemakzucht moeten winnen.  Het is wel een mooi leven, maar daarom nog geen mooie wereld…en daar zullen we waat aan doen. We zijn er in feite al eeuwenlang mee bezig.

    Het kan nog een hele poos duren, maar afgeraken zal het werk dat zich nu al zolang zonder veel volkstoezicht voltrekt.

    Steeds vertrekkend vanuit een nieuw stadium, steeds tegen het valse vragen in :  je bent welkom in alle ploegen die die tijd aan ‘t voorbereiden zijn.

    De door de eeuwen heen doorgegeven vormen van waan allerhande, nestelen zich nog altijd op de achtergrond van onze dagelijkse ervaringen met anderen.  Een waanidee, een ‘’t is zo en ‘t zal nooit veranderen’gedrag, is zo sterk dat eenmaal het zich in gewoonten ingenesteld heeft, het nog moeilijk aflegbaar is.

    ‘Het geslacht op aarde behouden…een grootschalige kollektieve bedoening in het oude deel der verzamelde verhalen, aanvankelijk een nationalistisch iets…de individuele tips en de internationale aanzetten zaten tussen de belevenissen en de woorden van vier evangelisten die veel van ene Jezus wisten.

    Zij die met het godsidee blijven vechten, en zich een onlichamelijke geest willen toemeten, zijn verstrooid en verdeeld geraakt, ook al heersen ze nog over deze wereld.

    Zij die met de rationaliteit vochten en vechten ook.

    In allerhande kleuren hun onderverdelingen hebben zij alleen interesse voor het gelijk van de groepen geaardheden die hen steunen.  Rationaliteit is er om soepel te beheersen, niet om te tiraniseren of te verdelen.  Verdelen ? 

    Aan de ene kant in  uitbuiters van het individualisme, en in veel kleuren, roze en rode en rodere of groene methoden om de individualiteit in het gezamenlijke te integreren.Verdeeld raken tussen tafels , stoelen , pennen , theorie zonder naar de mensen uit de praktijk te luisteren.

    Eender waar systemen en mensen die belangrijke sleutels tot geluk belemmeren, moeten er ook mensen opstaan die die blokkages aanklagen en die mensen met woorden in een greep durven nemen…daar waar die mensen als pionnen de vrijheid van anderen verwateren doen.

    Wat is men met een overvloed van intellekt, als het gebruikt wordt om nieuwe elites te vormen ?

    Wat is de zin van handelen in onleefbare steden en gebombardeerde dorpen ?

    Weg met lompheid, bruut verbaal en ander geweld, met lauwe flauwe kul, weg met op leugens gebaseerde fopspenen.

    Wanneer het tij zal keren en het sterkste volk het zwakste niet meer onderdrukken zal, wanneer de slaven zelf drijvende kracht worden, tegen hun drijvers in :  onderdrukten, in hun nieuwe kiemen zelf geen onderdrukkers meer, zullen hun les bij elke nieuwe ervaring beter begrijpen, hun ongevoeligheid voor de door een bepaalde welvaart verzachte geschiedeniszweep naast zich leggen…

      Iedereen zal pas echt in een nieuwe verscheidenheid delen kunnen…als de pansterbestuurders en de jachtpiloten niet meer meedoen willen…dan…  .

    Nochtans…als dagen met arbeid zijn gevuld, luistert men niet meer naar reders of geschreven rede…maar trapt men in de subtiele vallen van de moderne slavernij.

    Om waarheid te kunnen verharden, werden en worden miljoenen ervaringen uitgezift.  Om de rede op het sadisme te laten primeren…planning op verkwisting,  overleggen op hakken…om het nuttig gebruik van overschotten in de plaats van het weggooien ervan te stellen…doe je zo niet…dan doodt je de hongerigen…ook al zie je ze niet.

    De rede raakt achterop door valse praat en hebberige instinkten , door boulevardpersverslaving.

    Een kollektiviteit in beweging rekent best niet teveel op onbezonnen  agressiviteit, vooral op vastberaden leiders, naar eendracht strevende grote bewegingen, solidariteit en kollektiever wordende doelstellingen.

    Een kollektiviteit in beweging…dat begint met individuen…dat valt niet uit de lucht en wacht niet eerst op iemand anders.  Goed uitgewerkte en vanuit verantwoordelijkheid opgevolgde afspraken, blijken telkens een garantie voor steeds opnieuw te halen doelen.

    Weinig gewoon zijn en dan ineens te veel krijgen, gevolgd door schrokken, uit vrees om niets meer te hebben, brengt op termijn de eerlijkheid tot zwijgen.  Dan lokt de roep van ‘t laten omkopen, de kortste weg naar een bedwelmend teveel, breekt de moed en voedt het onderbewuste in zijn sluipende aanvallen op de kollektieve rede.

    Er is geen uitverkoren volk.  Alleen telkens de oppervlakkige verschillen van stam tot stam.  Er is geen uitverkoren mens, alleen telkens die andere uit te bouwen ‘gaven’,andere levensopdrachten.

    Eén internationaal ruimdenkend, strikt sociaal- ISME,

    Aan geen ras, grens, taal, volk of grootkapitaal gebonden…waar iedereen rustig zijn eigen verscheidenheid aan manna vindt…waar aan het woord ‘kollaboranten van de macht’ geen smet meer kleeft, omdat die macht niet meer terug naar donkere periodes kan en mag.

    Als volksaard niet over enge grenzen heenkijken kan en zich onwetenschappelijk achter stoerdoen , zogezegde godsdienst en dwaze zuiverheidsidealen verschuilt, komt met de krisis de kwel van verdrukking weer opzetten.

    Men vergeet zo graag echt nobele waarden.  Men leent geld aan de gemeenschap en durft mateloos rente vragen.  Men helpt alleen diegenen die de eigen groep baat kunnen bijbrengen.

    Bewust voor stemmenverlies sluit men zich in kwade zaken bij de navelstaarders aan.   Ze verdraaien waarheden en lanceren sensationele, minder sensationele of gewoon valse geruchten.

    Ze bouwen een klassejustitie voor de zwarte ridders va, rond de Nijvelse nevelen…of voor de bescherming van de grote geldgabbers.  Ei zo na kneden ze met hun geld onze mening.

    Wij hebben erediensten en vedettenkultus, bijna geen politieke vergaderingen ; buiten diegene waar het essentiele meestal onbesproken blijft, noit gestemd wordt.

    Samengekomen op onze erediensten en vergaderingen, onmondig, geisoleerd, hopend op het aards of hemels gouden kalf…zien we de ezel in onszelf niet.   Op onze samenkomsten, met uit werkmiddens ontsproten doelen, laat men sommigen toe van ons in blok voor jaknikkertjes van de MISleidende bovenste klasse laten door te gaan.  Men ziet niet het belang dat het openbare voor het persoonlijke leven betekenen kan.  Men lijkt altijd voor een opstand beducht, men volgt de voorschriften van degelijk vergaderen niet.  

    Teveel bezitsdrang allerhande, te weinig kansen op geborgenheid voor kinderen.  Teveel narcistische reflexen die ons in ons gezinnetje opsluiten.  Te wantrouwen hebberige mensen.  Teveel ruzie en sleur.  Te weinig doen aan te weinig voldoening.  Teveel verwaandheid, bezit en ontevredenheid, vertrekt van ‘nooit genoeg’ en ‘altijd minder dan een ander’.  Teveel onervarendheid om met het onderste deel van de liefde om te gaan als het allemaal zo moeilijk lijkt.

    Noem mij hier terstond driehonderd redenen om in de medemens ontgoocheld te raken.  Als je ze vanuit objektieve, op het positieve gerichtte invalshoeken bekijkt, blijf je niet mopperen en zagen over ‘hij doet dit en zij doen dat en…’

     Maar toch.  Waar er veel in naam van iets objektief goeds bijeen zijn, komen er desondanks veel, toch meer en meer bereidwilligen in hun midden.  De goochelaars in valse bekwaamheid,  zij die anderen minderwaardigheid voorschuiven, snoeren mondigheid en kunnen zonder replieken met hun gepast gehanteerde ondeskundigheid, blijven bewijzen dat ze nog niet aan vervanging toe zijn.  Nooit zwijgen wanneer je vindt dat je iets afkeuren moet, de momenten waarop je dat kunt zijn immers nog veel te schaars.  Vanaf nu zijn volwassenen meer dan ooit kollektief verantwoordelijk voor oorlogen, epidemieen en werkeloosheid die hun kinderen op wereldschaal overkomen.

    En toch…ondanks sommige duidelijke, nooit door de machtigen uitgelegde tekenen, gelooft een stuk van ‘t volk niet met inzicht in de macht van rede en verantwoordelijkheid.

    Ze kunnen er niet in geloven, ze krijgen er de kansen niet toe ; zo bouwt men zich een harnas van gedachtenloze gemakzucht, …want anders sleurt de paniek, de stroom van de pijn van het niet volledig zijn, sommigen onder ons mee.

    Het kollektieve asociale kan voorkomen worden door leiders doelmatig te kontroleren en ter verantwoording te roepen…door jezelf ook voor medeverantwoordelijk te houden.

    Het asociale werkt nefast, de twijfel straft zichzelf totdat je alles hebt uitgezift en het voornaamste overhoudt.

    Indien niet gegrond, is klagen giftig.  Klagen kan alleen met de bedoeling aandacht voor positieve veranderingen te vragen.

    Verandering, niet om met schijnbaar sleur geworden goede gewoontes te breken, niet om enge belangen zo vlug mogelijk in vervulling zien te gaan.

    Laat de superde-luxeverlangens van de klasse-aan-de-top niet toe dat ze de klasse-aan-de-dop meesleurt in haar gevechten om hun konkurrenten zelfs militair weer mee te helpen verscheuren.  Op momenten, tijdens jaren dat de meesten het alweer vergeten zijn…steekt, ‘uit het oog verloren’ het stinkend oorlogsbeest weer de kop op vanachter zijn bedriegelijke maskers.  Hoeveel doden moeten er nog vallen vooraleer de Zuid-Amerikaanse en ander nazis zijn uitgeraast en hun rechtse gelden opgedroogd ? 

    Wie maakt er vandaag echt gebruik van feiten en bronnen en studies over het nog in recente vorm aanwezige verleden ?

    Hoe vaak ervaren wij ons leven als een persoonlijk en gezamenlijk innemen van standpunten in sociale organisaties.

    Zijn wij er ons van bewust dat het politieke, sociale en ekonomische bepaalde voor de maatschappij als geheel bepaalde negatieve wetten volgt ?  Voor wie zijn wij zwijgzaam  en spaarzaam met onze mening ?  Zien wij nog de waarheden achter armoe en glitter ?  Vanwaar komt die maatschappij bij ons en in andere gebieden ?

    Naar welke maatschappij willen wij samen evolueren ?  Want niets staat stil.   We moeten de geschiedenis leren zien als ontwikkellingen die in het sociale  hun bekroning zoeken en vinden.  Welke mechanismen veroorzaken nog steeds oorlog, milieuvervuiling, onderontwikkeling, bewapening, honger, uitbuiting, verpaupering, analfabetisme…en  commerciele kulturele overheersing ?

    Wat zouden christelijke en socialistische en nog andere werkers al 100 jaar lang niet kunnen bereiken hebben indien ze niet gescheiden gehouden waren ?  Indien ze meer internationale toenadering hadden gezocht.  Indien ze de superklasse die hen hun werk ontnam of onderbetaalde schaakmat hadden gezet i.p.v.voor hen gaan te vechten ?  Hebben wij niet teveel vertrouwen in een soort hemelse goeie gang van zaken ?  In de uiterlijke kunstmatige glans van alles en iedereen die ons mee in het zog van het grootGapitaal zuigen ?  Ons verfijnen kunnen we alleen als we de menselijke domheid blijven bestuderen.  Leven we niet in een samenleving waarin we mekaar meer op de hielen moeten zitten dan dat we mekaar kunnen helpen    Hoe kan dat veranderen    Alleszins niet zonder een gepaste, op het overkoepelende ingestelde mentaliteit en organisatie.           Alleszins niet door ons op onze vele verschilletjes in bezit , graad en gezag vast te pinnen.  Alleszins niet zolang er op het initiatief tot beginnen spreken precies een hypotheek rust. 

    Eeen groep mensen over een belangrijk iets uit hun schelp krijgen is veel moeilijker dan alles in z’n gemoedelijke koffiezetplooien te laten liggen.  Moeilijker dan alles een opgedrongen gang te laten gaan.  Hoe komt het dat onze vrije tijd niet voor een stuk een lees-denk en vormingstijd is ?

    Naar welke soort maatschappij wil de leidende klasse toe ?

    Naar een gouden-kalfsyndroom voor een elite, gedragen door miljoenen die zulks ieder voor zich willen bereiken ?

    Iemand met super-de-luxe dromen gelooft niet dat het kapitalisme eigenlijk een veel middellen verkwistende lintworm is.

    En over wat er met het socialisme aan de hand is, en in welkstadium dat zich momenteel bevindt…daar hoor je in welk stadium dat zich momenteel bevindt…daar hoor je natuurlijk niet teveel positiefs over.  Bovendien plagen wij onszelf teveel met een aantal vooroordelen die onze eigen sociale en psychologische onvrede moeten wegcijferen.  Vooroordelen en zich laten domineren door alles en iedereen komen soms ook beter uit voor persoonlijk willen hebben dan om gezamenlijk te willen zijn.

    Vooroordelen zijn niet alleen een gevolg van passiviteit en berusting omdat alles toch zo complex in mekaar zit, maar ook een gevolg van alle negativiteit en emoties die we door moeten.  Waarom zouden we onze kollega’s als konkurrenten beschouwen ? Vooroordelen zijn een gevolg van een gebrek aan kennis en bewustzijnsgraad,  nodig om het geheel der toestanden en gebeurtenissen te kunnen blijven overschouwen.  Vooroordelen zijn er om de enge voordelen te kunnen behouden.

    Slechts door een  ontleding van situaties, een op de belangen van de werkers (arbeiders, bedienden, boeren , zelfstandigen, KMO’s)gerichtte uitgangspositie, krijgen vooroordelen geen kans meer.  Pas dan wordt kennis strijdbaarder dan vooroordeel.

    Kinderen, jullie nieuwe dragers van het leven, jullie zijn niet gebaat met een vervalste geschiedenis.  Hoe kunnen jullie je echt goed in ‘t heden voelen , als dat heden jullie niet wordt uitgelegd als een stap naar een te richten toekomst toe ?

    Gaan jullie je ook laten verdelen ?  Of zullen jullie de oneindige voordelen van zich achter objektieve bronnen aaneen te sluiten inzien ?   Wijsheid, hoe zwaar ook aan moeilijke omstandigheden gebonden, blijkt achteraf eerst een vooruitgang te zijn.  Wijsheid kan eerst beginnen , daar waar men door ervaring hernieuwd doorzicht hebben blijft.  Waarom moet lijden altijd eerst voor de wijsheid, de mankheid van strukturen aantonen ?  Rechtvaardigheid, geboren uit de kracht om het onbeholpene de wereld uit te helpen…moet stillaan vlugger vooruitgang boeken…mag niet meer achteruitgaan.

    Temidden van al het ongelukkige , nieuwe levenskansen scheppen, tweemaal beter af zijn, eenmaal materieel, eenmaal psychologisch.  Beseffend dat  deze inzichten in de eerste plaats kollektieve erfenissen zijn ; erfenissen die ik tracht onder woorden te brengen , dank ik jullie voor jullie aandacht…en wens ik jullie veel kracht om  op deze inzichten blijven verder te bouwen.

    octo

  • Het grappige aan onze evolutie

     

    Eerst was ik supersnel...straling weet je wel. Toen begon ik te vertragen...atoompjes gingen me dragen. Daarna begonnen die wat te prullen...en dra zaten we met molekullen. We hadden het kunnen weten, dat moest eindigen met planeten. Wat dan weer redelijk eenzaam was...zo ver van mekaar afstaan...maar dat deden we toch ook al als atomen...maar nu was 't gedaan...want er zaten celletjes aan te komen.

    Die celletjes leerden altijd nieuwe spelletjes...ze moesten zichzelf niet meer kopiëren toen ze met sex begonnen experimenteren.

    Van die celletjessex kwam het eerste orgaan en lichaam...en nog was 't niet gedaan. Tussen allerlei soorten groot en klein is ook de mens ontsproten. Wat had hij een leven misschien. Bleef hij in 't begin in de buurt van z'n bomen hangen, eten genoeg, aan werken ging hij zich niet laten vangen.

    Nog bossen genoeg, jacht en pluk en op tijd nog andere leuke dingen. Van zodra 't ergens te koud werd zijn we dan van d'ene gordel naar de andere getrokken...altijd maar van 't goeie leven blijven dromen.

    Toen kwamen er tussen de mensen zij die nooit kontent waren met zomaar genoeg of een beetje...ze wilden stamhoofd, koning, beursspekulant en zo heten. Alles wat voortaan werd gemaakt, eigenden ze zich toe...ze leerden ons werken voor een loon en kopen en verkopen.

    Zo werd dus het geld, de duiten, geboren...en hoe meer er werd gevochten om die duiten...hoe meer we naar ons schoon leven konden fluiten.

    Toen vonden de nooit-kontenten dan ook nog eens de wapens uit om anderen hun streken te veroveren. Ondertussen kwamen er velen, ze noemden Confucius, Lao-Tse, Boedha of Onze-Lieven-Heer en den Allah, ze hadden het misschien wel goed voor...maar wij hadden genoeg aan de zon en de maan, een kampvuur en eten, aan ons innerlijke bestaan...de rest was allemaal goed om weten en soms goed vertaald. Ook veel filosofen sloven zich door allerlei uitleg heen, iedere tijd volgde ze alle wel en wee op de been.

    't Ergste was altijd dat een deel van die tisten alles alleen in dienst van boze machthebbers wisten. In feite kwam het samenleven beheren ons toe, en niet de nooit-kontenten; maar was het al niet te laat...ze bestonden al uit een legertje serpenten, hun pluim of hun bik of hun krijt, altijd tot kollaboratie met het kwaad bereid. We besloten ons wel ten allen tijde tegen hen te keren.

    Waarom zouden we voor hun onzin blijven kreperen ? We bestudeerden hoe dat toch allemaal kwam...dat we ons steeds lieten vangen door hun telkens heraangepast gezwam. De ene keer riepen ze "'t zijn de heidenen, hak ze toch in de pan". Dan weer "pak ze"want ze lezen de Koran. Nu durven ze wel niet meer te roepen "pak de olie"...maar we zijn nog altijd de dupe verdorie.

     

  • Het denken daagt U uit !

     

    Het denken daagt U uit

    Vandaag viel de zeshonderdste spreuk van de Bond Zonder Naam in de bus. “Waar begint een betere wereld ?”, was de vraag. Als mogelijk antwoord kon je één van de drie bolletjes vóór een mogelijke oplossing aankruisen : bij de buren/in de Wetstraat/bij jezelf. Trek jezelf misschien even terug en denk er eens over na. Ik kwam tot het volgende besluit : bij jezelf. Want je ben een buur en diegenen die in de Wetstraat belanden dat beslis jijzelf toch voor een stuk, beste lezer. Als je dus zonder interesse en kennis van zaken voor je kleine en grote omgeving naar verkiezingen binnen een partij of bond of voor het parlement trekt, zal je waarschijnlijk stemmen voor een Wetstraat van het ego.

    Zo kunnen we doorgaan met nieuwe denkvragen.

    'Komen er in België verkiezingen aan ' ? Wie weet, want de minister van landsverdediging is niet in zijn krijgshaftige gewone doen, hij laat weten geen grondtroepen naar Afghanistan te sturen. Dat zijn we dus gewoon in elektorale tijden. Binnenkort beginnen hier te lande weer de 'pest-de-andere-Belg'-spelletjes. Zou men niet al afgesproken hebben het landje verder weg van een goed voorbeeld voor de rest van de wereld laten te evolueren ? Ik wens echt dat men morgen 'in de Walen' aardolie vind. Een doordenker die U als positieve Skynet-lezer zonder verpinken binnenpretjes bezorgd.

    De Olympische Spelen zitten er inmiddels op. Om, als het ware, het einde van dit feest van internationale 'verbroederzustering' kracht bij te zetten, landen er in een paar Hagelandse dorpen een 24-tal ooievaars op de vooravond van de sluitingsdag. Ze leken ons imposerende, soms muzikaal klepperende roffelaars der hoop. Ze waren wel niet met 2008 zoals in China, maar hun verschijning op hun weg naar 't zuiden was van een majestueuze pracht. 'Brengers van het nieuwe leven' , laat het ons hopen. Hoe groot is de kans dat het de mens en de mensheid de volgende vier jaar lukt om ,om te beginnen mekaars grenzen niet binnen te vallen en de mensen die aan 1euro per dag leven uit hun onmenselijke zware levens te lichten” ? Een nieuwe vraag voor U en bedenk er metteen enkele oplossingen bij.

    Waar kunnen we ons nog mee bezighouden als U tot de slotsom komt dat het weer niet zal lukken ? Met voorkomen dat we kanker krijgen ? Hoe meer magere Hein om me heen, niet eens bejaarde mensen wegmaait, hoe meer ik genegen ben om te denken dat wijzelf het deel niet-genetisch bepaalde oorzaken van deze ziekte in de hand hebben. Onze suiker moet wit zijn en daarom wordt hij met een soort zwavelzuur bewerkt. Gezonde suiker is bruin dacht ik. Ons fruit moet zo mooi zijn als het velletje van een miss ik weet niet wat...als we het sproeien zouden laten zou de natuur zich na een tijdje herstellen en welliswaar nog fruit met puistjes geven, maar toch zouden we geruster kunnen zijn. Stro hebben we niet zoveel meer nodig, want onze beesten, soms echte bodybuilders doen hun behoeften rechtstreeks in de kelders...dus bespuiten we het maar zodat het graan zo hoog niet meer wordt. Heeft U ook al van die maïsvelden van een hoogte waar een giraffe zich niet moet voor bukken gezien ? Genetisch gemanipuleerd ? In Duitsland verhuist men bijenkolonies tijdens bepaalde periodes al naar de steden om al die redenen, want hun aantallen kennen een ernstige terugloop.

    Een klein beetje een filosofische, nadenkende houding over het leven en wat je ermee ten goede doen kan, zou misschien net dat grammetje meer kunnen zijn dat de weegschaal van onze individuele én gezamenlijk te bepalen toekomst in het voordeel van positieve ontwikkelingen kan doen omslaan. Als ik de links op mijn blog en andere blogs bekijk, merk ik dat heel velen er op hun manier al mee bezig zijn...dat U wel degelijk nadenkt over gebeurtenissen bijvoorbeeld. We zijn allen een druppel, soms in een waterval en dat hebben we te ondergaan, maar soms zijn we een druppel op een tuintje nat mos op een rots in de rivier, waar we lekker traag zonnen en nadenken kunnen. Octo

    (foto één plaatselijke Ooievaar  via skynet Exist)of via categorie 'foto-albummeke' op link klikken

  • Het boek dat 'Leven' noemt.

    Niets  is 'echter'dan het beleven van het leven zelf, hoe echt kunst ook is. We zitten met ons allen in een echte roman die al eeuwig bezig is. Personages wekken andere personages tot leven en verdwijnen weer. Sinds duizenden jaren proberen we al dat bezig zijn in tekens om te zetten.

    Hoe meer je er van snapt, hoe moeilijker het in woorden om te zetten is.

    Het goede dat een mens doet leeft tijdens en na z’n leven door. Het kwade ook. Positief en negatief vullen mekaar aan in interakties. De zin ervan, een allesomvattend , machtig iets.Je kan pas observeren en reageren vanuit een evenwicht waar je dagelijks aan werken moet. Enkele tips.  Wetenschappen kunnen ons logische verklaringen voor het leven geven. Een getraind observeerder ervaart meer dan alleen de logika der dingen. Objektieve wetenschappers hebben teveel oog en te weinig tijd voor hun vak alleen.  Filosofie, psychologie en geschiedenis, moeten als menswetenschappen de overige logika éénmaken en verbinden met de subjektiviteit van het dagelijkse leven...theorie verschilt nu eenmaal met praktijk. Godsdiensten probeerden het met ons te doen geloven in goden. Religie, dingen 'reliëren',' verbinden' wat was dat dan ?Het omgaan met hoe het leven in z'n geheel ineenzat, was nog ver af. Marxisten probeerden de objektieve wetmatigheden van de geschiedenis te vatten.  De subjektieve faktoren hadden ook zij niet altijd onder controle.Einstein bundelde wat al was bereikd en onthulde een nieuw uitgangspunt.Tijd, ruimte en materie werden relatiever dan we dachten.Freudianen toonden voor een stuk de rol van soorten van bewustzijn aan.Toch konden zij geen allesomvattende zin zien in dit leven van ons. Wij zouden allen veel meer 'zinzoekers' kunnen zijn. Een zin die het leven verbindt met het begin, het verloop en het einde(?) ervan.We zitten echter teveel gevangen in allerlei soorten gewoonten en 'pijn'.

    octo