Houten Ruimteschip in woud van glazen bomen

sintjorisweert

Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen    over een chalet en een woud

Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen.  Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken.  Hier werd tussen hemel en aarde in aangeraakt, gestudeerd en gezonnebaad.  Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel. 

Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf.  Deze plaats liet zo vele planten stralen en vogels bestaan.  Hier ontwaken is je eigen op de trilling van het draaien van de planeten zetten.  Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn.  Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen betekenden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen.  Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan.   

Hier leven is beseffen hoeveel meer er door  niet overvloedig eten, vrijkomen kan.  Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken-extrakten, fruit en kaas en af en toe wat vis of kip en zo, leven kan.  Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet.  Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen. 

Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brandt of een kiem waaruit nieuw leven komt.  Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen.  Hier staat de zon soms buiten haar cirkel in brand als mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld.

Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht... .  Hier galmen geen smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter.  Hier is voor het sterke  deel in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds.  Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust alles waar je mee bezig bent, zich in jouw middelpunt.  Je wordt onbeweegelijk, vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door.

Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven  om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn.   Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan.  Hier wordt adem verbinding met aura.  Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht.  Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse bovengezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt.  Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en soms hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar niet opgevreten heeft.

Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt.  Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst.  Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur.   Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af.  Hier begin je niet, hier werk je af.  Hier luirik je niet...hier rust je uit. 

Hier is 'hier' ook niét hier.  Hier gebeurt lachen veelal vanbinnen.  Hier draai jij niet rond vanalles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt.

Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet bovengeraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken.  Hier worden geneesmiddelen overbodig, want het bannen van je illusies en angsten alléén...geneest.  Sommige emoties zijn soms  illusies, geldstrukturen en hun legers zijn er de materiële uitwerking van.  Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ?

Wie geen rust overerft, kan ze hier zelf ontwikkelen.  Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen.

Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt.  Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon.  Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt.  Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt.

Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met  een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast.  Hier is een boom een stroom naar boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft.  Hier is hout iets waar je van houdt.  Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.

Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn.  Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.

Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt.  Hier tintelen lichtjes van op de bodem van verdriet, dat, wie?  ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je jezelf moet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.

Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen.

Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden.

Ach, de liefde in alle vormen.

Octo     

opgedragen aan een minzaam  man, een groot mens,

vandaag ten grave gedragen, bedankt Maurice

De commentaren zijn gesloten.