Een blog van 1936.

100_0339

Een blog van 1936

In die jaren voor ‘den’ oorlog hield Cyril Deseure een dagboek bij, waaruit  hij nu af en toe op ‘Man bijt Hond’ voorleest.  Het verhaalt zijn leven op de boerderij, hoe je varkensteken moet doodpitsen, want die moderne sproeistoffen zijn maar niks !  Hoe iemand het nieuws brengt dat hij in de fabriek mag beginnen.  Het nieuws uit de ‘gazette’, 25 cent opslag  per uur voor die van ’t fabriek, ‘misschiens’ wel 50, dan zou hij twee frank per uur verdienen !  Kranige oude, trotse , niet ijdele man, was ie mijn buur, ‘k leerde hem bloggen.

De  jonge mensen van die tijd wisten over het algemeen te weinig om bewust te weten wat er toen politiek gezien met de wereld aan de hand was…als Duitser, Belg, Fransman,  Brit, Amerikaan, Rus,…kreeg je een brief om gaan te vechten (al of niet na je 25 of 50% opslag)…en je vertrok als je hachje je lief was.  Ze groeiden op in economisch depressieve tijden toen…sommige lieden zeggen en schrijven de laatste tijd weer dat die tijden er zitten aan te komen.  Gesteld dat heden ten dage met de chaos in Pakistan en het onnodige getreiter van Iran de zionisten het lont aan het vuur steken, in een poging om van hun regio nog een grotere puinhoop te maken… en een melkfabriek of een atoomenergiebedrijf uit het moderne Babylon platleggen…gesteld dat de regeringen van de hogergenoemde nationaliteiten weer in een oorlog verwikkeld raken en dat er nog geen beroepslegers zouden zijn…zou men nu dan eindelijk thuisblijven en de middelvinger naar al die moderne oorlogsHeren opsteken ?  Of zou men zich emotioneel door het aloude ‘goeden en slechten’-verhaal laten meeslepen en zijn ‘kasakske’ (rugzak van nu) weer klaarmaken ?  Is het inmiddels al tot de jeugd doorgedrongen dat oorlog economische strijd is, maar dan met militaire middelen ?  Ik durf er niet veel op verwedden, maar toch reken ik dán op de… ‘ge kunt er dik aanhangen, niet met mij’-reacties van de moderne mens.  Legers die op buitenlandse excursie gaan zijn nog altijd even af te raden als het in eigen land de macht te geven aan gewapende nationalistische of zogezegd religieuze heilanden.  Allen dienen ze de al eeuwen vereerd en geprezen heilige Munt, met God en de eigen cultuur schermen ze maar om toch een beetje façade te hebben.

Soms vraag ik me af of ze in die jaren vóór en kort na de tweede oorlog de mensen meer bij de neus konden nemen dan nu.  Niet alleen op politiek gebied.  Een pak, nu oude, mensen heeft men wijsgemaakt dat oorlog iets is dat altijd heeft bestaan en altijd zal blijven bestaan.  Sommigen menen nu zelfs dat er teveel mensen zijn en dat er daarom op tijd een pak door honger of oorlog moeten verdwijnen, want ze kunnen aan die pletwals van TV-nieuws met al die beelden niet meer aan uit, ze kunnen het niet meer duiden; ze komen van te ver, hebben teveel moeten meemaken en ze hebben de neiging te vereenvoudigen…klinkt het niet dan botst het maar.  In een gesprek daarover kan je hen dan ook alleen maar eenvoudig antwoorden, dat verstaan ze…zoiets in de zin van ‘er zijn nog geen mensen teveel op de wereld, maar er worden te weinig ‘capot Anglaises’(condooms) gemaakt.  Woorden uit hun tijd slaan altijd aan.  Eigenlijk kan het velen onder hen niet veel meer schelen en beseffen sommigen onder hen gelukkig genoeg dat het de menselijke waarden zijn die in feite echt belangrijk zijn…het zich goed voelen onder mekaar…zelfs in het aangezicht van de dood.  Ze weten dat het laatste oordeel aan het einde der tijden, wanneer iedereen volgens de Kerk uit zijn graf gaat komen, dat dat niet kan kloppen, maar daarom hebben ze toch de hoop niet opgegeven, omdat ze soms toch ontroerend geloven dat er meer achter leven en sterven zit.  Zo’n mensen gedenk ik dan altijd denkbeeldig met een trofee voor hun eigen vorm van  ‘filosofisch verzet’ op hun manier…en ik bespaar hen mijn op allerlei wetenschappen gebaseerde uitleg rond al die zaken waar ze nog benieuwd naar zijn…en laat ze liever zelf aan het woord…daar mijn geheugen ook hier en daar nog een stukje toekomst, van hen afkomstig, scheppen kan.

Octo 13/03/09

De commentaren zijn gesloten.