Onverwachte Vormen van Crisisverzet

DSCN0526

Onverwachte Vormen Crisisverzet  

Er is veel te doen geweest over mei  1968 in Frankrijk. December 2008 in Griekenland ,kende naast de jongerenrevolte en het aanklagen van toestanden en vooruitzichten, ook massieve algemene vergaderingen van verschillende arbeidssectoren én jongeren.  Het was niet zomaar een jongerenrevolte wegens het gewelddadig overlijden van een jongere door een politiekogel. Dit artikel gaat over de ongewone rol van regering, oppositie, vakbonden als het door bezettingen en 'grassroots'-organisaties echt heet wordt. 

In navolging van het succesvolle Franse jongerenverzet tegen de hervormingen in het onderwijs in 2006 en 2007 en de twee maand durende mobilisaties tegen het niet vernieuwen van de contracten van 87.000 tijdelijke leraarscontracten en 45.000 technische medewerkers van het departement Onderwijs in Italië, in oktober en november; waar duizenden jongeren dagelijks scandeerden dat ze niet wilden betalen voor de crisis; grepen de Griekse jongeren niet altijd naar even efficiënte actiemiddelen.  Ook in Duitsland kwamen ook in november 2008,120.000 hogeschoolstudenten op straat met de idee dat economische crisis ingebakken zit in het kapitalisme.       In dezelfde maand nog demonstreerden honderdduizenden studenten in 70  Spaanse steden tegen de privatisering van de universiteiten bevorderende ,Europese Bolognadirectieven.  Eind 2008 waren er in Senegal opstanden tegen de armoede, waar demonstranten een aandeel vroegen in de mijnopbrengsten van Arcelor Mittal.  In de maand mei van datzelfde jaren werden er in Marrakech-Marokko vele jonge betogers de cel in gegooid. In januari 2009 waren er rellen in Vilnius (Lithuania),Riga (Latvia) en Sofia (Bulgarije).  

Een deel van de  jongere generatie van nu pikt het niet langer dat werk een schaars goed is en dat de werkeloosheid stijgt.  Van in de jaren tachtig, vorige eeuw dringt men een deel van hen allerlei minderwaardige statuten op.  Hun verzet riep, naast de stijgende verontwaardiging in haute finance kringen en hun politieke  en mediatieke aanhangsels, ook de sympathie van werkenden uit andere generaties op.  In kringen van het jongerenverzet zelf, wordt er momenteel geopteerd voor het zoveel mogelijke achterwege laten en isoleren van het gebruik van geweld door minderheden en men begint meer te denken in de richting van algemener en gebundeld verzet tegen uitbuitingstoestanden.  

De snelheid van de uitbreiding van de acties in heel Griekenland  leidde tot de bezetting van 700 hogescholen en universiteiten.  De ‘600euro’ generatie kwam in opstand. Eén vierde van de jongeren tussen 15 en  24 in Griekenland, is werkloos.  De bijverdienende studenten onder hen genieten er niet dezelfde rechten als in de horeca in Oostende bijvoorbeeld.   40 procent van de arbeiders verdient er minder dan 1100 euro net.  Dus samen met de studenten trokken ook de onderbetaalde leraren en arbeiders de straat op, zoals ze dat al begin 2008 deden tegen de pensioenhervormingen, met twee algemene stakingen en een miljoenenbetoging als gevolg.  Tien december 2008 volgde een nieuwe algemene staking onder controle van de vakbonden om in te gaan op de ordewoorden van de socialistische en communistische partijen : ‘ontslag van de regering en nieuwe verkiezingen’.  Het verzet werd er niet minder om  en de uitbreiding van de acties en bezettingen werd er niet door gestopt.  Doordat een deel van de deelnemers hun robbertjes met de politie bleven uitvechten werd er over het geheel van de beweging meestal negatief bericht en waren oorzaken, eisen en inhoud eerder bijzaak in de voornaamste media…brandende auto’s, da’s pas nieuws !  Het gevoel van woede werd nog versterkt door het feit dat niet alleen de conservatieve regering, maar ook de vroegere regerende socialistische partij in tal van schandalen verwikkeld was.  Vooral de jongeren hekelden het fetisjisme van het geld in een samenleving met steeds minder ziel en visie.  Dag na dag groeide er een sterke bewustwording over de inzet van de strijd en de situatie, ook het besef van niet in wanhoop te vervallen en de noodzaak om de solidariteit niet te laten doodbloeden, waren belangrijke factoren geworden. 

De Staats-tv zender werd bezet en er werd opgeroepen alle publieke gebouwen te bezetten.  Het hoofdkantoor van de oproerpolitie werd aangevallen.  De conservatie regering en alle linkse oppositiepartijen en vakbonden veroordeelden de acties als een poging om de democratie omver te werpen.  De studentenorganisatie KKE slaagde er soms in om vergaderingen die  bezettingen wilden verhinderen te blokkeren.  Gemeentehuizen, lokalen van vakbonden, velen bezet door opstandige arbeiders en studenten die ruimtes zochten om vrijelijk van gedachten te kunnen wisselen, tussen de periodes dat ze werkten en betoogden in.  Ze wilden niet langer passief tv kijken en zien hoe hun verzet alleenlijk met het geweld tegen de politie geassocieerd werd.  In sommige debatten kloeg men de eerder collaborerende rol van de vakbonden aan en stelde men zelfs het systeem van loonarbeid zelf ter discussie.  De schrik voor de uitbreiding van de ‘grassroot’-opstanden zat er dik in.  Meer en meer stemmen gingen op om ‘strijdcommitees’ in de werkplaatsen te vormen en de vakbondsburocratie door een meer collectieve procedure van beslissen te vervangen.  Maar wat te beslissen ? Welk alternatief ?  Welke eisen ? De eisen bleven beperkt tot het eisen van de vrijlating van de aangehoudenen en zelforganisatie van de algemene staking. 

De vakbondsburocraten hadden dat ook door en wilde haar voornaamste gebouw terug onder controle, een vijftigtal onder hen werden verjaagd door versterkingen van opgeroepen studenten die ‘solidariteit’ scandeerden.  Er kwamen oproepen tot een op algemene staking van onbepaalde duur, maar de vakbonden namen het initiatief in handen door een staking van drie uur in de openbare sector af te kondigen.  De beweging begon op te vallen, getuige de vele demonstraties van solidariteit in Frankrijk, Rome, Berlijn, New York, Montreal, Moscow.   De bezettingen in Griekenland zelf kwamen tot een einde na politionele omsingeling en stemmingen over het stopzetten van de bezetting door de bezetters zelf van het voornaamste vakbondsgebouw en universiteit.     In januari 2009 kwam het in Thessaloniki tot een nieuwe bezetting van een vakbondgebouw  na een maffia aanval op een militante uit de kuissector met zijn erbarmelijke contracten.  Eens te meer werd er een grondige kritiek op de regeringspolitiek en de vakbondsburocratie geformuleerd en betogingen tot het vrijlaten van de nog 66 gevangenen van de 246 gearresteerden georganiseerd.  Wederom werden er oproepen tot zelforganisatie en solidariteit met ook de  migranten onder de arbeiders gedaan.  Afwachten of we die toestanden hier ook nog gaan meemaken met als aanleiding Opel dat zijn deuren dicht doet bijvoorbeeld…als de rampspoed blijft voortduren en de schatskist niks meer kan uitgeven of bijdrukken, zal men failliete bedrijven wel moeten in gemeenschapsbezit brengen, ook in dit landje met schijnbaar een meerderheid aan conservatieve inwoners. Ook onder het soort rechts dat nu nog beweerdt daar tegenstander van te zijn.  Gaat we dan moeten deelnemen aan een strijd tussen staatskapitalistische bedrijven of eindelijk de automonteur in Roemenië evenveel als in Antwerpen betalen ? 

Octo,  2/03/09  met dank aan Internationale connecties CCI-pers

 

Commentaren

  • Le travail et l’épargne c’est nous…


    Il n’y a qu’un seul moyen de créer de la richesse : le travail. Il y a par contre plusieurs façons de distribuer cette richesse… et c’est là que les travailleurs se font plumer depuis 30 ans !

    Le libéralisme, au service du capital, organise les inégalités… et s’en nourrit. L’intérim à durée indéterminée, le chômage de longue durée, les pensions de misère à 75 ans, les petits boulots à deux balles, les restructurations, les délocalisations, travailler plus pour gagner moins… c’est ça le libéralisme.

    Le transfert de la plus grosse part du gâteau dans la poche des actionnaires et des patrons, c’est ça le capitalisme. Le premier est au service du second. Ils font équipe. Par définition. On a voulu nous faire gober que le privé était plus efficace que le public, que le marché se régulait très bien tout seul. Résultat : c’est l’Etat (nos impôts à coup de milliards € !!!!) qu’on appelle au secours quand les banques se plantent. Et ce sont encore nos impôts qui devraient renflouer le déficit de l’Etat ? Stop. Ce n’est pas aux travailleurs de payer la facture des capitalistes !

    La droite voudrait soi-disant réguler le système financier… foutaise ! Ce n’est pas dans son intérêt.

    Aujourd’hui, libéralisme et capitalisme ont un genou à terre. C’est le moment ou jamais de contre-attaquer pour les empêcher de nuire à nouveau.

    Demain, ce sera toujours le travail qui créera la richesse.

    Le défi, c’est de transférer une partie plus importante du gâteau dans la poche des travailleurs. C’est par le salaire brut (et pas seulement le net) qu’on y arrivera. Et si on réduisait le temps de travail de tout le monde pour donner un vrai emploi aux chômeurs ? Et si les grosses fortunes, les revenus des loyers, les profits sur les actions bancaires étaient aussi imposés pour financer l’Etat et les services publics… Ce serait logique et beaucoup plus juste !

    Impensable ? Sauf si on commence à y repenser...

    Le capitalisme n’est pas l’ordre naturel des choses. C’est une arme de destruction massive qui touche les hommes, les femmes, l’égalité, la démocratie, les libertés, la planète… Partout en Europe et dans le monde, la crise ravive des mouvements de contestation de ce modèle qu’on pensait incontournable. Le vent tourne… Le capitalisme est mondial mais le renversement des idées c’est aussi ici et maintenant !

    C’est pourquoi la FGTB lance en 2009, une campagne de dénonciation « le capitalisme nuit gravement à la santé » et contre-attaque avec des propositions concrètes


De commentaren zijn gesloten.