• Jan Decleir in Slumdog 2 !!

    100_0605

    Over hoe Jan Decleir in Slumdog 2 terecht gaat komen,na mijn brief aan Danny Boyle van Slumdog Millionaire.

    Er werden voetafdrukken van een voorvader van ons teruggevonden ; 1,5miljoen jaar oud.  Als de wereld ooit nog wordt zoals hij zou kunnen zijn, zal men tegen dan een deel van de cultuur uit deze periode in de geschiedenis karakteriseren als tegen het asociale en idiote af.  Natuurlijk gaan er tegen dan wel mensen van die verhaallijn genieten, en geniet gerust nu al. 

    In het licht van de armoede in India is het een hype op de kap van de ondervoedsten der aarde.  Als de winsten van de film zullen zijn opgestreken zal men ginder nog altijd naar eten zoeken op de vuilnisbelten als er niets aan de mentaliteit van ons, hen en de door het volk verkozenen veranderd.  Daarom mijn voorstel aan Danny Boyle de filmmaker om een vervolg te maken. 

    De winnaar van die Indische quiz… op het model van onze ‘alles voor mij en niks voor een ander’ ideologie ;(ideologie aanvankelijk gelanceerd in haute finance kringen)…krijgt een geweldig idee en beslist het geld voor een goed doel te gebruiken.  Met zijn deelname aan de wedstrijd veroverde hij immers het hart van zijn geliefde, zo dacht hij, maar nu blijkt dat het haar ondanks al die romantiek voornamelijk om het geld te doen was.  Ontnuchterd besluit hij eerst van zijn geld zo maar uit te delen, maar daar komt ie op terug nadat hij een aantal militanten van een internationaal geörganiseerde sociale organisatie leert kennen.  Onze slumkameraad krijgt een inzicht in heel het politieke circus in India en ontdekt het waarom van armoede en uitbuiting.  Zijn droom over geluk projekteert hij nu op het optillen van de mensen in armoede door op zijn beurt informatievergaderingen te organiseren.  Daar de mensen hem kennen van de film, slaat zijn boodschap aan, want zo zijn wij mensen. 

    De organisatie rond een verbetering van de plaatselijke levensomstandigheden groeit, de argwaan van de gevestigde partijen stijgt en er ontstaan complotten om de leiding ervan en meer bepaald ‘the millionaire’ uit de weg te ruimen.   Aanvankelijk wil men hem omkopen, maar dat lukt niet, integendeel onze held is zo rad van het geld wel aan te nemen én voor zijn organisatie te gebruiken.  Schrik voor zijn veiligheid heeft hij niet, want hij heeft ondertussen een heel legertje dat hem beschermt. 

    Zijn organisatie begint er bij hem op aan te dringen van deel te nemen aan de verkiezingen, maar dat wijst hij voorlopig af, in de wetenschap dat er op de miljoenen armen in India ondermeer omwille van het kastesysteem, nog altijd neergekeken wordt ; het ‘wij zijn toch beter dan die effect’.  Hij gaat voor een volledige gelijkberechtiging en voor werk voor eenieder die dat wil en wil zijn ideaal niet via verkiezingen laten verwateren in het wereldje van de compromissen van de door de zakenwereld beheerste Indische politiek.  De mensen van de slumdogworld organiseren werkonderbrekingen en gaan Mahatma Ghandi achterna door een reeks geweldloze marsen door India te organiseren MAAR itt tot Ghandi; tevens op te roepen dat er meer en meer mensen zouden mobiliseren voor een gigantische algemene staking, die in het licht van de inmiddels nog desastreuzer wereldeconomie, noopt tot het socialiseren van grote sectoren van de Indische en wereldeconomie.  Zonder dat de organisatie van de slumers aan een regering deelneemt, bewerkstelligen zij dat op de duur meer en meer progressieve mensen de oude lobbys in de wetgeving verdringen.  Onder druk van de algemene staking tenslotte, valt er zonder de steun voor die mensen en de nieuwe beweging die zich nu ook in de politiek engageert geen enkele politieke beslissing meer te nemen.  In een referendum keurt de Indische bevolking een sociaal geïnspireerd programma goed en bij de verkiezingen winnen de nieuwkomers in de Congrespartij, maar vooral de Slumbeweging neemt het voortouw en ziet er op toe dat de verkozenen de doelstellingen van het referendumprogramma volgen.  Eerste prioriteit, het afstellen van de produktie op de binnenlandse noden.

    De film kent daardoor ook een reeks buitenlandse connecties want bijvoorbeeld Sidmar in Zelzate staakt tegen de Indische CEO van Mital, omdat hij ZIJN door de recessie ook naar het failliet toe drijvend staalimperium wil verlappen…de Belgische arbeiders onder leiding van Jan Decleir, nemen de zoveelste aflevering in die soap niet meer en bezetten hun bedrijf en smeden banden met de Indische werkersorganisaties.  

    De film eindigt met de eerste vrijpartij van het hoofdpersonage met zijn medestrijdster, als alle stormen wat zijn gaan liggen en er uitzicht op een betere situatie komt.  Hij neemt ontslag uit de organisatie en begint samen met Jan Decleir een frituur in een dorpje in het oh zo grote Indië, waar er toch plaats voor iedereen blijkt te zijn.  De slumers verlaten de grootsteden meer en meer en zoeken hun heil in dorpsgemeenschappen en kleinere steden.  In de epiloog zien we nog wat beelden van onderhandelingen met Pakistan en andere landen die gezamenlijk besluiten van hun atoomwapens te vernietigen, ook de Israëlische regering, waaruit de oude bommenwerpers ook verdwenen zijn, volgt hun voorbeeld.  Geschrokken door de economische vooruitgang van India en onder druk van de gebieden die zij controleren, zien we ook enkele Talibans die promotie maken voor het onderwijs voor meisjes en de godsdienstvrijheid.  Waw, dat zou nogal eens een film zijn…nu nog in ‘t Engels vertalen en naar Danny  Boyle opsturen.

    Octo27/02/2009

  • Droomgesprek bij keukentafel. Voor Jaap

    100_0729

    Opgedragen aan Jaap Kruithof, filosoof die weinig tijd had voor Freud en Jung.

    Hij bewees dat atheïsten ook gelovig zijn kunnen, zeker geloviger dan farizeërs.

    100_0731

    foto : al is' t hetzelfde, 't is maar hoe je het beziet

    Een droom kan een surrealistisch schilderij zijn.  Een gevoelsbeleving en een aanraking. ‘Aanrakingen’ tellen niet mee als ‘echt’ indien er in het ontwaakte stuk van de dag bijvoorbeeld een uitgewisselde blik mee wordt bedoeld.  Dromen zijn bedrog zegt men, bestaan niet zogezegd, evenmin als de beelden die je ziet als je aan iemand denkt. 

    Je hoeft soms zelfs niet het bevel te geven aan je geest van een beeld van die of die persoon op te roepen, soms valt zo een soort beeld almeteen bij je binnen.  Je kan een droom hebben waarvoor je je hele of halve leven nodig hebt gehad om hem te kunnen dromen.  Sommige indrukken of belevenissen in je dag vóór je de droom hebt , zijn een soort aanleiding waarmee je geest, jijzelf , je een droom ‘maakt’.        Wie weet is er ook niet een bepaald soort telepathie mee gemoeid, een link naar iemand die zich zoals in mijn droomgesprek van vannacht waarschijnlijk enkele duizenden kilometers vandaan bevond.  Iemand met wie je kinderen hebt, ben je daar dan al of niet nog nauwer mee verbonden ?  Dit zijn geen zaken waar de wetenschap ons nooit een literair prachtig antwoord zal op kunnen geven.  Sommigen dromen kunnen natuurlijk misleidend en verwarrend zijn, omdat de dag of stukken van het leven dat waren.  Mijn dag een paar weken terug  alvast niet.  Ik zag de zon boven het stuk Afrika onder Italië opkomen op een bus richting woestijn, te midden van Berberdorpen en woeste berglandschappen die lagen te mediteren alsof dat enig mogelijke activiteit op aarde was.  Saharazand gevoeld, moet je eens doen als je niet geloofd dat de mens in Afrika ontstond…zo mals.          Heel Europa zat op de bus.  Alle kleuren van ogen en een heel pak streken uit die landen.  Sommige ogen hadden de kleur en uitstraling van de moeder van mijn kinderen.  In jaren niet meer gezien, hun moeder, van toen ze mij en de mannen hun plan liet trekken.   

    Om de zoveel maanden dromen misschien wel meer mensen van hun ‘ex’, noemen ze zo iemand, maar vannacht was een keer die tellen kon.   Een blij weerzien na jaren, een platonische oase van rust waarin zonder woorden wél een gesprek plaats had over wat we de voorbije jaren hadden ervaren en gemist, begrepen en weer niet. Herinneringen aan de kinderen, haar bijna eindeloze vragen over hen die zij aan mijn hoede overliet.  De vragen over het waarom van het verlaten, met de mantel der hemelse liefde bedekt om geen boze spoken uit h haar verleden te wekken. ’t Was goed zo, bakens waren verzet, een oceaan tussen ons aan de keukentafel.  Onze hoofden die na de droomaanraking van onze handen, door het keukenraam naar buiten keken, want daar verschenen aan het raam ineens twee paradijsvogels die eerder een soort paradijskippen van Salvador Dali waren (ps .de man was toen die ‘vooravond ‘nog op het journaal .  De kippen waren plots weg en de inmiddels volgroeide jeugdvriendinetjes van onze jongens, of wie waren deze wezens, kwamen op het soort vergrote filmscherm dat de keukenvenster even was.  Ook een inmiddels ook volwassen buurjongen passeerde de revue en verdween na de goede raad die ik hem meegaf.  Dromen.  Niet zomaar maf.  Ze maken je ineens klaarwakker en laten je dan achter in een soort helder denken dat je vaak in de dag nog niet bereikt…en hopelijk met een goed gevoel, dat wel eens de bron van onze muze in de dag zou kunnen zijn, wat bij deze dan onwetenschappelijk, literair bewezen is…als dat al moet.  De wetenschap heeft zijn nut natuurlijk, maar moet het ei breken om te weten wat erin zit…weg schoonheid van de schaal.  Voilà, de droom is beschreven zonder te breken.  Gesaved bij mij, stukje voorloper van m’n volgende droom misschien.

    Sta me toe dit stukje op te dragen aan Jaap Kruithof, een man die niets moest hebben van nihilisme en cynisme, een man met vele dromen over een betere wereld, zijn analyses soms niet altijd door iedereen begrepen; omwille van  zoveel redenen ,die ik later eens aan bod zal laten komen.  Een man die zich als filosoof  in de objectieve en sociale politieke wetenschappen vastgebeten had.  Als je hem een brief schreef,(internet was lang zijn ding niet), antwoord kreeg je altijd.  Hem was best nog wat langer gegund om zich met Jung en Freud bezig te houden en niet zo zeer met Hegel en Marx en de wereld die naar de vaantjes zou kunnen gaan.  Zelfs de grootste gazet van Vlaanderen pakt vandaag met lof over zijn boek uit 2000, dat 2008 al verried.  Maar ja, naar filosofen wordt maar af en toe eens geluisterd.  Mijn artikel van vier augustus 2008 over een mogelijk nieuwe Wall-street zat vol aanwijzingen om een recessie tegen te gaan en wou het altijd maar meer winst-systeem te goedwillend eigenlijk nog een reddingsboei toegooien.  Ondertussen zijn ‘Ze’ die kansen dik aan ’t verknoeien en het ziet er naar uit dat de gewone mens een aantal alternatieve samenlevingswetten naar voor zal moeten schuiven.  http://filosofischverzet.skynetblogs.be/post/6119283/wall-street-1929crash-bis--nee-toch-   Lukt de link niet, dan kan je het artikel onderaan in het archief van filosofisch verzet terugvinden.

    octo

  • Heil de 'economische' oorlog ??!

    100_0642

    Het woord ‘economie’ komt van het Griekse ‘huis’&’bestuur’.  De wereld van de grote patroons en bankiers zien het woord momenteel als de kunst van zoveel mogelijk lasten op de staatshuishoudkunde te leggen en zo weinig mogelijk winsten af te staan én tegelijkertijd de arbeidsvoorwaarden aan hun oorlogen om afzetmarkten aan te passen.  Met die trukendoos en met innoveringen alleen, gaan we er niet komen, maar leg dat maar eens uit aan mensen die miljoenen euro’s aan één schilderij kunnen geven.

    De verkoopzaal voor de veiling van de erfenis van Yves Saint Laurent zit afgeladen vol, niet met mensen die enkele huizen bezitten die ze trouwens beter van de hand zouden doen om de prijzen te laten zakken , maar met de échte mentors achter het geknoei met virtueel geld op de beurs.  Na één dag was er al voor 206 miljoen euro verkocht.  Was ik een vrouw, ik zou maar stoppen om het snobisme via de merkencultus nog langer te financieren.  Velen hebben fortuin gemaakt omdat ‘wij’ de levensstijl van de uperclass wilden naäpen.  Een kleine groep in de maatschappij belet dat enorme hoeveelheden kapitalen aan gewone noodzakelijke goederen besteed worden of wendt deze bedragen aan om hoge huren te vragen, geld dat ook bijna niet in de wereld van de klassieke aankopen terechtkomt.  De financiële elite doet andere, onzinnige dingen met geld dan wij en ze denkt dat het nog maar eens mogelijk gaat zijn om met speculeren op virtueeel geld oneindige winsten te kunnen gaan maken eens de overheid de ‘economie’ weer wat op orde gaat krijgen door er smakken virtueel geld tegen aan te gooien.

     

    Wij worden verondersteld van geduld te oefenen tot de crisis over gaat en ondertussen worden we opgeroepen tot een economische oorlog ‘om de toekomstige welvaart van onze kinderen veilig te stellen’, voegt men er dan bij.  Dat zijn zo van die trukken die leiden naar minder koopkracht in een niet zo verre toekomst met nog minder koopkracht en nog meer overproduktie…die in deze crisis niet zullen worden opgelost zoals in de voorbijgaande decennia, namelijk op het aangaan van steeds meer en meer schuld.  Moeten wij ons met schuldgevoelens gaan opzadelen, we werken hard en hopen ‘s avonds dat hetgeen we presteerden wel voldoende gecompenseerd werd door de omzet van de baas.  Maar omdat die baas voldoende omzet zou kunnen maken, moet er aan de afzetmarkten van de andere bazen gezeten worden…en daar moet om gevochten worden door iedere Staat vóór de kar van zijn patronaat te spannen.  Sorry wonderboys achter de coulissen, dat hebben we al genoeg gehad, het leidt tot echte oorlogen. 

    Gelijke produktievoorwaarden en loonvoorwaarden wereldwijd, daar is het de hoogste tijd voor.  Halt aan speculatie met virtueel geld. We hebben genoeg van die kritiek dat we te lui of te onproduktief zouden zijn, of dat de klanten te lang zouden moeten wachten in de callcenters…neem maar wat mensen aan als je dan toch miljardenwinsten maakt.  En overheid…de waarde van de banken blijft maar dalen, voor de helft van ‘ons’ geld dat je er al in stak, waart U er nu al eigenaar van…en dan zou je dat ‘financiële’ ‘huis’ pas goed kunnen besturen in de huidige omstandigheden.

    Gisterenavond was er een prachtige documentaire van David Attenbourgh op Canvas, over de weg van straling naar atoom en cel en zo naar ons.  Een ongeloofelijke, eeuwenoude intelligentie heeft zich via de totaalevolutie van het alles in onze genen gestopt.  Waarom ? Om economische oorlog te voeren of om samen te werken ?  Om honderden dodende metalen pijltjes met weerhaken in bommen te stoppen en nieuwe wapens uit te testen in Gaza ?  Om ons te pletter te werken tot de dag dat we merken dat ons pensioensparen maar de helft meer waard is ?  Om armoede te bestrijden of de middeleeuwen in Pakistan en elders laten op te rukken ?  Om onze eigen vernietiging voor te bereiden ?  Het hoeft allemaal niet tot doemdenken te leiden. De filosofie van het onbeperkt winsten maken op de beurswereld  en de moordende concurrentie, zijn immers ten dode opgeschreven ; ‘the survival of the fittest van Darwin is door de mensen achter genoemd wanbeleid, verkeerd geïnterpreteerd…want het was in de eerste plaats de ‘samenwerking’ die typisch menselijk bleek en  ons reeds tot in 2009 bracht.

    octo 25/02/09

  • Partnerkeuzen, adviseren de leuze ?

    100_0667

    Wij denken onze vrienden en familie allemaal te kennen en al heeft de andere wel nu en dan een goeie, originele invalshoek naar je toe; het leven, zelf een kunstenaar zijnde; zal ons nooit al zijn geheimen prijsgeven…of we bedankten voor een aantal van zijn scenario’s waar we met zijn allen inzitten.

     Laat eenieder maar in zijn manier van bestaan en voeg er op tijd de nodige menselijke warmte aan toe, maar adviseren is vaak gelukkig een taboe.  We weten immers zelf niet al te goed hoe het met emoties aan moet.  Voordat we zelf beginnen snappen waarom onze geliefden hun angsten of frustraties op ons afreageren, kan er al wel al wat tijd in onze relatie verstreken zijn.  Bij sommigen duurt dit maanden, anderen hebben er decennia voor nodig, laat staan dat ze de oorzaken van eigen hebbenissen en ergernissen dan al begrepen hebben.                           

    Er zijn natuurlijk enkele tips te geven.  Zit iemand vast in iets en de persoon in kwestie begint teveel te drinken, dan is het een moeilijk prater of een tijdelijke vlucht in een wereld zoals hij wordt gewenst, doordat sommige dingen niet geuit worden, niet alleen door gebrek aan spraakvaardigheid, maar ook door ‘schrik’ om de reactie van…en zo meer.  ‘Het luisterende oor’ dan : zonder tegenklokken te hebben gehoord, zonder je te hebben ingeleefd in voorouderlijke achtergronden, kan je gewoonlijk alleen luisteren en iets in een juistere context proberen zetten, als je het al tenminste aandurft van tegen de stroom van woorden van diegene met problemen op te roeien.  Vragen stellen is dan  dikwijls verstandiger waarschijnlijk…als je tenminste nieuwsgierig durft te zijn.  

     

    Raad geven vanuit je eigen verbittering is ook al geen goed raadsmens waardig.  Onbevoordeeld zijn en van daaruit iemand een kritisch warm hart toedragen, helpt de communicatie op weg uit de alledaagsheid der dingen.  Kleine leuke dingen kunnen dan zo opborrellen en zuurstof vrijmaken voor het meer spontane en analytische dat daaruit volgen kan…er bestaan geen handleidingen voor, je moet het leren, we zijn er eigenlijk voor geboren, maar we zijn er dikwijls nog zo onhandig mee. 

    We slepen ook vaak van die domme minderwaardigheidscomplexen mee.     Onze billen te dik, ons beroep te min.  We zien ons te weinig als de waardevolle mens die we allen voor elkaar kunnen zijn, we zien ons teveel als mensen die alle dagen een sleurwerk moeten gaan doen in plaats van bijvoorbeeld een team kunstenaars die een gebouw bouwen of een groepje mensen  die zo’n kunstwerk dan onderhouden.  Toegegeven, als je inpakpapier voor chocoladesnoepjes maakt, is het moeilijk van je acht uur per dag de vrolijke gezichten van de eters voor te stellen en hoe hun elan een kortstondige andere wending krijgt, maar daar komen op een dag wel sociaal betere oplossingen voor, andere keuzen voor als je het niet meer ziet zitten. 

    Mensen niet meer zien zitten, is natuurlijk nog van een hele andere ‘orde’, als dit in deze materie al een toepasselijk woord zou zijn.  Want zeg nu zelf, hoeveel onder ons zijn bij partners die bijna synoniemen van mekaar zijn.  Gewoonlijk trekken mensen van verschillende pluimage elkaar om hun tegenstellingen aan, precies alsof daar dan een antithese of synthese uit moet komen om het theaterstuk van het leven echt controversieël te kunnen blijven houden. 

    Kort samengevat, eigenlijk zijn we allen een bijna perfect exemplaar, het is alleen de kunst van het passende intellectuele of passionele of noem maar op…tegengewicht voor onze eigen ontoereikendheden te vinden…waarschijnlijk de reden waarom we naast de genetisch bepaalde en biologische redenen…’verliefd’ worden.  Niet pietluttige tegenspraak en kritiek is welkom in relaties, zo leren we nog iets bij en door het gebrek aan strijd in een relatie ten slotte komt er tijd om bezig te zijn met ander dingen, na de interesse in de medemens, interesse in de samenleving als groter geheel. Tijd om te evolueren we naar fijnzinnger toestanden dan die momenteel in ,onder andere het midden-oosten ,waar al die menselijke dingen nog meer onder druk staan dan hier in ons economisch crisissfeertje dat ook niet zo onschuldig lijkt te zijn. 

    De mensheid wordt geen tijd gegund om mens te zijn en dan kan ze nog zo stom zijn van te stemmen voor leiders die bommen boven samenwerking verkiezen…er moeten immers geen badkamers tot schroot worden gebombardeerd, maar er moet veel worden vernieuwd en bijgebouwd, zodat we niet telkens door de hel van Dresden tijdens de tweede wereldoorlog moeten, zoals de Duitse mevrouw  Hoppe,die ik onlangs sprak en die als kind de vuurzee aldaar meemaakte… Frau Hoppe, wiens grootvader nog uit de Belgische hopstreek naar ‘Pruisen’ uitweek, ziet nog de vlammenzee van in een school ergens in een vooroord van Dresden, ze troost zich in haar oude dag met de woorden van Sirach in de Bijbel en de hoop op geen verschrikkingen meer na de dood.  Ook die rotzooi bepaalde vele relatiekeuzen en levens gingen andere richtingen uit dan in tijden van vrede.

    octo

  • Het zoekend wezen achter de sluier

    100_0747

    Hoe oud zou ze zijn ? Spreekt vloeiend Frans en Duits en haar eigen taal, met altijd die blije glimlach en een beetje guitig mysterie daaromheen . Ze houdt ergens in Tunesië voor haar ouders een soort winkeltje-postkantoor open en kent iedere wenk om mensen aan te halen.  Een met rijkelijke voorraad aan hormonen voorziene man, haar vader misschien, houdt haar als hij in de buurt is, wat argwanig in het oog.

    Waarschijnlijk is die man wel tevreden met de acneepuistjes in het zichbare deel van haar warme gelaat, al moet ik zijn territoriumdrift daar wel teleurstellen, want het doet niks af aan haar aantrekkelijkheid eigenlijk.  Om op het internet te geraken, moet ze naar de stad, alhoewel de hotels achter haar tuin, aansluitingen hebben.    Ik raad haar aan verder te studeren en een internetcafé te beginnen.  Ze wil wel toegeven dat een mogelijk zinvolle levensambitie is, maar haar  omgeving en het verleden zullen wel mede bepalen wat er in het belang van de familie te gebeuren staat.  Net zoals de mensen uit de horecasector niet te lang bij je blijven staan als je ze in de internetruimte uitnodigt om hen te tonen hoe de internationale arbeidersbeweging in alle landen met mekaar verbonden is.      Het grote boze oog van de manager, ontslag of niet, loert ook hier.  Als ieder onderdeeltje op zijn plaats blijft, kunnen wij relatief goedkoop op vakantie blijven gaan, zo lijkt het…maar is het niet, want ook indien iedereen wereldwijd in de horecasector aan dezelfde lonen zou werken, wordt ook dat voordeel eigenlijk een relatief iets…met als voordeel voor hen dat zij ook van onze koude en natte dagen kunnen komen genieten, ook een uitdaging in feite.

    Ik wens haar veel goede boeken en enkele vriendschappen voor ze misschien ‘in den huwelijksen staat ‘zal worden gezegd wat haar te doen staat, want ik hecht geen geloof aan het feit dat volgens een ‘kenner’met wie ik sprak, de zuiderse vrouw meer passioneel of meer jaloers dan de noorderlijke zou zijn  en dat je ze eigenlijk om haar bestwil een aantal dingen oplegt. Zowel hier als ginder raken mensen verscheurd of vereenzaamd als ze teveel of te weinig ondernemen en in  subjectieve gevoeligheden is een individuele beleving van een situatie in een relatie er één van mens tot mens, niet iets dat je via decreten kan afkondigen.   Die dingen hoeven eigenlijk weinig betoog, ‘een mens moet gaan zoals hij geschapen is’ zeggen die van de oude garde bij ons.  Ze kwamen uit een tijd die ik ook nog als kind even meemaakte, de tijd dat vrouwen lange mouwen  moesten dragen en zoveel maanden ‘zwart’ bij een overlijden.  Laat ons hopen dat ook in de nog resterende machowerelden wat verschuift.   

    octo                           

     

  • Schrootpremies en andere tekens des tijds

    100_0674

    Bijna kregen we een smak geld als we een nieuwe auto kochten en ons ouwe bak aan de kant zouden zetten.  De angst dat we banen zullen verliezen zit er nu wel goed in.  De overproduktiecrisis slaat op zijn hardst toe, wat simpel gezegd betekent dat we geen geld hebben om onze kapitalistische produktie op te kopen. Dus speelt de Staat meer en meer internationaal voor kapitalist, beloont failliete banken en bedrijven en eist voorlopig nog geen inmengingsrecht, terwijl ze verplicht wordt van de 'failliette' banken na decennialange monsterwinsten, over te nemen.  Hoera, zal je zeggen, breekt er een tijd van goedkope sociale lenigen aan die er vele gewone mensen gaat bovenop helpen ?

    Je zou het nog zo direct niet zeggen.  Voor de meest rechtse partijen is deze crisis een moment van zuivering, alleen de fitsten gaan overblijven en nog groter worden dank zij het wegzuiveren van al die banen die dagelijks worden aangekondigd.  Hun kritiek op de ineens aannemelijk genoemde begrotingstekorten, verhult de besparingen bij van oudsher ook de minst fitsten in de samenleving waarschijnlijk, linksenhaters als ze zijn.   Ze beloven ons op dure, door ons betaalde affiches 2000euro per Vlaming meer, op de kap van de armere Waal...mag het een beetje meer zijn, schaf de ontwikkelingshulp ook maar af, hoor ik hun achterban al denken.  Zij komen wel met de regelmaat van een klok op de nationale zenders hun patronale verdedigingsstrategieën spuien.  De meeste populistische onder hen wordt op handen naar een volgende verkiezingsoverwinning gedragen, zelf eens als dissident uit de traditionele liberale partij gezet, begint hij op zijn beurt ook de eerste dissidenten uit zijn hofhouding te gooien.

    Aan de linkerkant van het spectrum geeft men een onbaatzuchtig militant van het eerste uur, die in Vlaanderen een derde en in Antwerpen bijna de helft van de SPA stemmen kreeg bij de laatste voorzittersverkiezingen, een elfde plaats op de kieslijst. De filosofie hierachter is die van 'wij zijn de kliek aan de macht en bepalen 99,5percent van de kiesplaatsen'. Benieuwd of er in andere kiesdistricten iemand van SPA-rood op de lijsten raakt. Dan zouden we eens kunnen kiezen voor mensen die een echte openbare bank willen of een nationale energiesektor, tegen dat die zoals de autofabrikanten ook naar de vaantjes geholpen wordt.

    Die Staatskapitalistische maatregelen alleen gaan echter de boel niet vlot trekken...de wereld is zo verstrengeld geworden dat de mensen uit de landen die nog in het Priester Daens tijdperk zitten ook aan lonen zoals de onzen zullen moeten worden betaald, als je dan toch nieuwe afzetmarkten wil.  Reeds decennia ijveren vooral kleinere linkse partijen in verspreide slagorde voor internationale solidariteit, men noemt ze 'extreem links', maar klassiek rechts begint meer naar hun Keynesiaanse recepten te luisteren.  Als die ook al niet meer gaan helpen, dreigt de spiraal van protectionisme die in 2009 internationaal op gang lijkt te komen, de situatie pas heel ernstig te maken...misschien zo ernstig dat er tegen juni 2009 ofwel helemaal geen verkiezingen zullen kunnen worden gehouden, bij gebrek aan kiezers die nog in de geloofwaardigheid van de klassieke recepten geloven; ofwel dat er zich mede door sociale beroering,toch een verlinksing van het politieke spectrum  voordoet.  Misschien nog niet in het achter leeuwenvlaggen aanhollende Vlaanderen, maar vooral in Frankrijk waar de nieuwe eengemaakte partij links van de socialisten hoog in de peilingen scoort.  De Linke in Duitsland doet het ook niet slecht.

    Indien ook de staatskapitalische ingrepen zonder meer de verdieping van de recessie niet kunnen tegengaan, rest er ons op lange termijn van de loonarbeid en warenproduktie om die kunnen te 'verhandelen' maar naar het museum van de geschiedenis te verwijzen. We zijn in staat om zoveel te produceren, meer dan ooit met voorheen ongeziene middelen en toch zou alles weer naar armoede en ellende moeten leiden.  No way. De samenlevingen waar de adel de plak zwaaiden, gingen teloor omdat ze niet genoeg konden produceren, het kapitalisme en de burgerij namen de zaak over en werden een vooruitstrevende klasse.  Grenzen van graafschappen en koninkrijkjes vielen weg. Het ging een tijd beter tot alles weer muurvast zat en er om nieuwe afzetmarkten ging gevochten worden. Het oorlogsgezinde imperialisme van vóór de 1ste wereldoorloog dook op en beloofde ons weer gouden tijden, tot 1929, wall street en zo maar altijd weer up and down tot nu in tijden waar men ons nog ergere economische toestanden voorhoudt. Nu moet de gewone mens tonen dat hij vanaf nu, vooruitstrevende klasse is.

    octo 21/02/2009

  • Filosoferen over hoofdwaarden van geld

    100_0646

    De hoofdwaarden van geld

    Hoofdwaarde van geld is dat het de verhouding tussen onze luiheid en die van de anderen probeert te reguleren.  Je hebt institutionele luiheid wanneer je tot the happy few behoort wiens geld voor hen werkt.  Je hebt de luiheid van diegenen die het moe zijn om dagelijks acht uur aan de band te staan en die schelden op de nog te bewijzen luiheid van de werklozen bijvoorbeeld.  

    Geld zou overbodig zijn als iedereen vrijwillig zou doen wat er moet gedaan worden. Voordeel van zo een systeem is dat er niets overbodig zou gemaakt worden en dat we minder geneigd zullen zijn van maar te kopen om te kopen, want des te harder moeten we werken.           

    Bijkomend voordeel, de dreiging van een economische crisis bij een niet gestadige groei van de poduktie, zou komen te vervallen.  Ouderen zouden de rest van hun fortuin niet meer moeten uitgeven en de jongeren die de privébanken tot dure leningen verplichten, zouden hun middelvinger opsteken naar een systeem dat jaren miljarden verdiende op ons kap en nu toch pleite gaat.  

    Hoelang we de zweep van het gebruik van het geld nog nodig zullen hebben, hangt af, ofwel van de ineeenstorting van het speculatiesysteem dat we nu kennen én van onze bekwaamheid om vrijwillig onze bijdrage aan produktie en diensten te doen. 

    In een eerste fase kunnen we geld alleen op een administratieve manier gebruiken, in een tweede fase, die we wel altijd als utopisch voor ons zullen uitschuiven, het geld afschaffen of het vervangen door een systeem zoals dat al meer en meer in Zuid-Korea wordt gebruikt.  Via een chip op de je gsm doe je er meer en meer al je betalingen.  Daar moet natuurlijk nog altijd een bepaalde hoeveelheid opgemeten volume werk tegenover staan, of je hebt geen tegoed-digits. 

    Toch kunnen we ons een overgangssysteem voorstellen waarbij bijvoorbeeld op wereldschaal tien miljoen mensen in een eengemaakt telecombedrijf werken en alle andere dan personeelskosten tesamen geteld worden, waardoor een uniforme berekening van een soort basisabonnement voor iedereen mogelijk wordt…het kan eventueeel van ieders salaris afgehouden worden , wat weer werk uitspaart.

    Milieuspecialisten zouden bestanden met de nog aanwezige grondstoffen kunnen opmaken en een verantwoorde aanwending en verdeling ervan kunnen vooropzetten.  Nu is er een soort gekkenrace van waarde in grondstoffen bezig, een lucratieve bezigheid waarmee de delvers hun graf vroegtijdig graven en enkele aandeelhouders zich schandalig mee verijken.

    Een andere hoofdwaarde van het geld is de rol die het speelt in de verdeling van de produktie.  Zouden wij onze aankopen kunnen matigen zonder een geldsysteem, zodat er een faire verdeling plaats kan hebben ?  De lotgevallen van de evolutie van het geld blijven wel boeiend nu meer en meer banken na faillissement rechtstreeks moeten genationaliseerd worden zoals in Engeland en Duitsland recentelijk.  Eindelijk een kans voor jonge mensen bijvoorbeeld om goedkoop te kunnen lenen.  De ouderen onder ons hebben geleefd met jaarsverslagen van banken die miljarden winst maakten.   Wat is er gebeurd met het geld dat eenieder die na de oorlog een huis zette, maandelang met goede winsten voor de banken afbetaalde ? In rook opgegaan op de beurs ?  Goed dat filosoferen gezonder is dan ons ergeren.   

     

    octo

    gastauteur : MO  : "Kraak je eigen huis"-artikel

    http://mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=24082&cHash=a07473eef1

  • De mens en z'n blote angsten

    100_0658

    Er bestaat een Turks-Duitse film rond de belevenissen van een veel te ‘godvruchtig’ arbeider die door de clerus en de zakenwereld misbruikt wordt om allerlei werkjes te doen en geld op te halen voor de moskee, een zaak die uiteindelijk niet zo onbaatzuchtig is, als ze al eens wordt voorgesteld.  De man in kwestie wil zo correct zijn in alles dat hij zelfs schuldgevoelens over zijn natte dromen heeft.  Ook ginder is er veel bij de gewone mens ingeklopt, dat er nog moeilijk uit te krijgen is, zo blijkt.

    Ik hoorde een man die meer verkoper dan islamiet was, gisteren zeggen dat het dit jaar een zware Ramadan ging worden, want dit jaar, valt hij niet in de winter, maar in augustus…en dan is er veel vrouwelijk westers bloot te zien aan de Arabische stranden…en tussen zonsopgang en zonsondergang  mag je daar niet aan denken, nog aan eten enz. .  .  Via een tapijt dat hij wilde verkopen, verklaarde hij ons het ‘handje van Fatima’, de vijf vingers die voor één of ander geloofspunt staan : 1god, Mekka bezoeken, 5keer bidden, 5%tax voor armen, en de Ramadan houden.  De filosofie dat ‘schepping’ haast op een symbolische manier ontstond, …’het niet kunnen aannemen van een ruimte kleiner of gelijk aan nul’(bigbang-principe), ging er niet in bij de man.  Niets is zoals het er uit ziet, zal ik maar zeggen…de mannen van de grote stenen zandbak  en hun dito oases, houden het merendeel van hun ega’s dan wel zo veel mogelijk van straat, wat niet belet dat sommige commercanten onder hen dan wel graag familiair omgaan met het malse vlees dat de westerling meebrengt…het westers mannelijk oog zal niet veel vrouwelijk personeel in de hotels of op straat zien, oh no.  Het blijft pendelen naar een lach tussen de sluiers soms.  Scheiding van kerk en staat, ook een zegen voor die landen denk ik.  

    Als zij willen tevreden blijven leven met de wijsheid dat de Hoogste alles beschikt, zonder dat zij zich moeten verzetten tegen wat hun allemaal wordt aangedaan, eh bien, ze mogen het hebben.  In de rijke Arabische staten gaan werken voor de helft van wat hun geloofsbroeders daar verdienen of in het koude natte noorden bij ons, terwijl het hier zo een goed weer is.  Ze mogen het hebben, de vele kleine parttime, onderbetaalde hoteljobs met de hotels meer eigendom van oliebonzen dan familiebedrijven.  Ze mogen het hebben, het dagelijkse gevecht om de zelfstandige boterham te verdienen.  Als er één continent is dat het dringenst aan filosofisch verzet toe is, is het het Afrikaanse wel, te beginnen met Noord-Afrika en breidt dat maar rustig uit naar het Midden Oosten waar we wel weer zullen kunnen afdokken voor de gevechten tussen al die verschillende soorten geloofsbroeders en zij die daar in meelopen zonder te weten dat het altijd om economie en militaire macht gaat, achter het masker van een heilig boek, waarvan de auteurs het zeker niet hadden geschreven, hadden ze de absurde gevolgen ervan kunnen voorzien. 

     Let wel, ik ben geen aanhanger van typen als Geert Wilders die dit soort van toestanden gebruikt om zijn carrière en het neo-liberale denkgoed weer nieuw leven te geven door aan echte cultuurprovocatie te doen.  Veranderingen in de manier van denken en leven worden dan wel door geschiedkundige omwentelingen veroorzaakt, ze moeten ook en vooral uit de mens zelf komen.  Ik hoop echt op een revival van het aantal humanistische en filosofische denkers in die door religieus doemdenken gedomineerde samenlevingen met hun al bij al eigen soort vervreemdend nationalisme in plaats van internationalisme.  Ze moeten onze consumeren-gerichtte stijl niet overnemen, maar iets doen met het soort van rust waar sommigen onder hen nog korter bij kunnen dan wij, die het jachtige, onzekere en onrustige al te zeer gewend geworden zijn en sommigen onder ons die denken dat dat zo moet zijn.

    Octo   16/02/2009 

    nieuw sterrenbeeld in blogwereld : http://wimtattoo.blogspot.com

     aankonding nieuwe blog van één van de talrijke Aarschotse Artiesten :

    visit the one and only, niet voor te stellen :

    wim tattoo

    Mijn eerste indruk : Vandaag terug uit Tunesië, waar er een gemeente 'Tatouine' noemt en dat zou 'einde van de wereld betekenen'. Als we het over jou hebben, hebben we het altijd over Wim Tatto()e,
    omgekeerde volgorde dus, scheppende kracht, van vettig tot supersensueel en eterisch en andere adjectieven. Go on man, yes you can. In Sodoma en Gomorra vonden ze genen enen oprechte mens meer in den tijd, wie had kunnen voorspellen dat ik in godesaarde of godesaars,kies zelf daar al vier -L-inken met een grote LE zou vinden ? octo

  • de vader en het einde

    100_0732

    Iemand genaamd ik, wou onze vader op wat misschien z'n sterfbed zou kunnen zijn, iets voorlezen, want de tv hoefde voor hem niet meer. Het was een stuk uit een nieuw testament dat hij in de kliniek vond. Hij wou eigenlijk misschien niet meer dat ik iets voorlas en echt van mens tot mens kunnen klappen lukte tijdens zijn leven weinig.


    Aan stilte had hij vaak genoeg...gevolg van niet-uiten kunnen ...of gevolg van teveel weten...het grootste deel van z'n leven had hij teveel werk en draaide haast al onze gesprekken om het werk. Onze gesprekken gingen dus veelal alleen over het bedrijf, de fruitteelt, de fruithandel...en dan bleef het gewoonlijk bij bevelen, niet veel complimenten en als de één zelf al eens initiatieven pakte...was het nogal eens verkeerd want de plukkers bijvoorbeeld moesten niet aan de oostkant maar aan de westkant van de boomgaard beginnen plukken hebben bijvoorbeeld. De zoon was hem nog altijd dankbaar voor de manier waarop hij was...anders had hij in het bedrijf gebleven en nooit geschreven wat hij al heel z'n leven geschreven heeft. De mens had het gewoon te druk om rustig te zijn. Het stuk dat de zoon had willen voorlezen ging over de echtscheiding, onder 'Korintiers' geloof ik. Waarom wou hij juist dat stuk voorlezen ? Te ingewikkelde levensopdrachten, om zo maar uit te leggen binnen het kader van dit schrijven.

    Vroeger reed hij 's nachts met z'n vrachtwagen volgeladen met het fruit van door de seizoenen heen of terug met de lege bakken door de nacht van het buitenland. Bij avond keerde hij eens voor de laatse maal terug van de dokter van het hart die hem niet veel goeds te melden had. Hoe lang was het geleden dat hij nog een in een auto gezeten had 's avonds ? Ik zag dat het hem goed deed, alleszins toen hij van het doktersbezoek af was en we terugkeerden. Misschien zegt hij in 't vervolg wel eens ja als ik hem overdag wat van zijn buitenzijnkamerwereld wil laten zien. Zelden was hij norse de gevangene van het idee 'een rolstoel, dat had mij niet mogen overkomen, ik ben toch een goed mens'. Hij nam z'n situatie overwegend positief op. Hij is een goed mens. Maar de jacht van soms in iemands hoofd heeft heel veel redenen van voorbijgaande aard...en wordt eens op welke manier dan ook...gestopt. Als je 21 bent en je moet je verstoppen om niet door fascisten naar oorlogskampen versleept te worden terwijl je net temidden van die waanzin in de vochtige sluipkelder opgelopen tbc overwonnen hebt...ga je keinuchter tegen de wereld aankijken, geen tijd voor romantiek, kunst...je wil blijven overleven. Iets graag doen is dan niks...het is je werk dat telt om het werk, geen tijd om over het leven te filosoferen.


    Een dag werd het duidelijk dat de oude man stervende was. Je zegt hem dat hij geen schrik mag hebben...wat gebeuren gaat gaat gebeuren...je stuurde me toch naar kerk en school ook om te leren dat er leven na de dood was...iets waarvan ik de ware toedracht later zelf ontdekte...en nog ontdek...ook nu je lijkt te gaan sterven...ook in februari zoals jouw vader ? Als je rechtstreeks met doodgaan geconfronteerd wordt is de eerste indruk van 'daar is niet aan uit te kunnen dat mensen van de wereld vertrekken...' geboortes liggen me veel beter. Zelf kiezen, nadat je het verleden doorhebt, ik begin erin te geloven. Na iedere oorlog weer heropbouw, de geschiedenis van de dwang, is niet mijn weg. Het politieke wordt door het biologische en psychologische bepaald, voor het door het ekonomische bepaald wordt...met alle mogelijke negativiteit vooraf ingebakken. Een avond terug op m'n oude jongenskamer. M'n oude meubilair vervangen door dat van oma en opa van ma's kant. Wat gitaar proberen spelen, geneusd in doodsprentjes. Waar zijn ze allen naartoe ? Vertakt in genetika. Voorgoed verdwijnen kan niet.(zie m'n filosofische artikels).

    Doodsgeluiden Men weegt méér met water op de longen. Men is echt fataal moe. Het hart heeft moeite met de wil om nog verder te leven, om niet dood te gaan. Vandaar het borrelend protest van keel en neus...zoals een pomp die het water in een ondergelegen kelder probeert leeg te trekken en pruttelt omdat er teveel lucht op zit. Ook als een motor die moeilijk start...weer iets waarbij ik later aan hem denken zal. Hij die sterft is in ons...maar laat hem alleen in ongeschonden, stralende, lachende vorm toe...niet in zijn pijnkanten en moeilijk zijn. Een man sterft. Een man lijdt. Nu niet meer wakker maken als hij dit door slapen vergeet.

    De overkant lijkt niet te wenken. De overkant is in ons. Nog zoveel te bespreken ?Nee. Alles is gespeeld, gezegd, gevoeld, voltrokken om in de nog levenden doorgetrokken te worden. De oude leeuw, zijn vel nog bijna jong. De laatste kwinkslag, een paar dagen geleden toen ie aan z'n schoonzuster vroeg of ze dat nog kon 'kaasvla' maken, zoals ze voorgesteld had.
    De eindgeluiden kabbellen intussen door als een te dikke vloeistof op een verroeste bedding.
    In de nabijheid van sterven lijkt het leven soms zo onbegrijpelijk als makkelijk, zo zwaar als licht.
    Niets heeft nieuwswaarde meer. Alles is. Krant ? Journaal ? Who cares...even respectvol stilstaan bij het uitbollen van dit unieke leven dat aan zovelen zoveel heeft gegeven...tot en met deze zin van hem en van m'n eigen. Wat hebben we gemeen ? We zijn eigenlijk zowel gelijken als tegengestelden. Of gelijken met een andere levensloop.
    's Morgens. De lege kliniek. Zoals heel laat en heel vroeg op eender welk ander werk. Veel minder drukte. Fijn, we zijn in de dag met teveel overbodige dingen bezig. Vliegen de jaren eigenlijk, zoals ze zeggen ? Zeker als je terugkijkt op een leven, op levens. Zeker als je het geheel van de opdrachten beseft en de oneindigheid in verbindingen tussen mensen.
    Geen illusies. Nee. Dat zijn het niet. De droom vermomd als dag of nacht...als slaap of wakker verklaart zich 24 uur lang opnieuw en opnieuw tot de eerste indrukken bij 't ontwaken echt begrepen worden, herdacht, hervoeld, herleefd, INGEZIEN. Vandaaruit bestel je dan de bouwstenen voor de nieuwe dag.

    Opeens een herseninfarkt, de dag na een begrafenis in de aangetrouwde familie. Niet meer, moeilijk, beter en weer niet meer kunnen stappen. Van niet meer kunnen wandelen en praten naar stappen en spreken...hij zette een geweldige prestatie neer. Na het terug vooruitgaan, het weer achteruit gaan als men het leven op allerlei manieren leren doorleven heeft.
    Vragen bij het sterven. Doodsgeluid en z'n variaties. Ineens het geluid van een bijtje in z'n neus, zacht gezoem...waarvoor is leven vandoen ? De weg naar de eerste cel is dezelfde als de weg naar de eerste natte zoen. Het leven, zich herhalend en verrijkend. Proces van trachten en waardigheid. Zacht vel, oud hoofd als het niet lacht. Bijgeloof. Alles wat na de tand des tijds geen herinnering meer is. Werken en leven. Het is niet zozeer dat werken dat we hier komen doen, maar wel de indrukken die we opdoen en nalaten...of wie weet meenemen. Alleen het positieve heeft hierin belang.
    Blijft de zachte mens uiteindelijk over...bevrijd van al dat wantrouwige opgejaagd zijn door 't systeem en door negatieve emoties ?
    Streng-strong...maar de andere kant kan ook sterk zijn. Men stelde ons kinderen een God voor, streng...zoals Pa's soms met al hun angsten streng zijn...gezegend zijn dan een aantal ma's die niet alleen streng maar zacht kunnen zijn.
    Klinisch. Alle dagen bloed pakken en tests blijven doen, moet dat wel ?
    Met mijn verse paardemelk als symbool, komt hij de tunnel beter door...en ik heb de luxe van hem gewoon pa te noemen , de verplegers en dokters zeggen altijd mijnheer X. Behalvel ater op de palliatieve afdeling van de eindbestemmingvan het leven. Dames, heren zo'n infarkt, komt die niet ook door al die pillenbrol ?
    In de kamer met het kruisje, mee wachten op dood...een barst in het bezetsel van al die keren dat het leven hier reeds kapotbarstte, de lijdenden bevrijdend ?
    Zijn schoenen staan nog warm aan de radiator, zal hij er nog ooit mee vertrekken ? "Ik hou het niet meer vol", zei hij maar toch nog dankbaar om de luchtmatras die men hem gegeven had. "Trek het je niet aan. Je krijgt zeker een hoge post in de hemel".
    Er komt een moment dat men de strijd wel moet opgeven, tegen dat moment heeft hij altijd gevochten. De mens wikt...,je eigen conditie en veel iemanden beschikken.
    Een neutrale filosofie en een sociaal-politiek systeem in evenwicht...en inzicht in ons gevoelsleven en dat van anderen...en er zou veel minder vermijdbare onrust zijn. Een afdeling in het hiernamaals 'stemgedrag bij verkiezingen' zou moeten bestaan...idee voor een roman.
    In realiteit zal het wel zo zijn dat de nazaten altijd weer een tijd met dezelfde dingen gaan gekonfronteerd worden...waartegen de optimistische ik al van bij het typen protesteert en hier bij een nalezing in volhard.
    Als iemand zelf niet aangemoedigd wordt, ga je later de mensen meer aanmoedigen... .
    Dank aan de kinesist die de fluimen zacht kon lossen en het spuitje waardoor hij weer zichtbaar van z'n slaap genoot.
    "Ga je werk maar doen, ga maar weg", tegen teveel maseren kon hij ook niet meer, nooit gewoon geweest veel lichamelijk
    kontakt te maken. Als ge vertrekt Pa, niet kwaad vertrekken...want in feite zit in U een beminnelijke mens. Niemand moet iemand iets verwijten...want hoe het komt dat je zo of zo bent, dat is een veel te lang verhaal. Een vrouw voelt hoe het haar man en kind gaat en zal daar ook geen enorm lange uitleg aanhangen.
    "Da ne beminnelijke mens zo moet afzien...betekent misschien dat de beminnelijke mens zelf al vertrokken is...terwijl de moeilijke mens zijn stijve arm probeert tot rust te brengen. Geen schrik hebben , ne mens kan ni sterven en zeker gij niet ". "Als ik je niet meer moest zien is't de laatste keer zeggen ze altijd...maar ik zal je blijven zien, denk daar maar eens over na."

    "Is er nog iets dat je geire had willen doen en dat ik in jouw plaats kan doen ?"
    "GEIRE is NIKS" ? antwoordt hij, waarmee mijn geduld met hem op is...altijd heeft alleen wat je MOET doen, het werk voor hem geteld...geen plaats voor mijn filosofie... . Hij mag z'n nuttige kijk op het leven hebben , ieder vlucht wel voor iets anders. Alle laatste dagen in de kliniek brengen een ander facet van 'onze vader' zijn zijn naar boven. Heeft hij zichzelf wijsgemaakt dat anderen hem door hun gedrag mede immobiel maakten...of is dat zo ? Ik besef het en durf er aan denken...da's tochal iets.

    VRIJDAG 18 MAART 2005, de dag dat vader helemaal vertrok
    's Morgens te negenen, het hele dorp ineens zonder electriciteit na enkele minuten wereldnieuws.
    Ontbijt. Ik maak ook wat fruitsap voor m'n jongste. Hij geeft me wat van de konfituur van z'n moeder's moeder.  Hij neemt afscheid en gaat werk zoeken want men wil hem in 't zwart doen werken, daar waar hij vorige week soliciteerde. Dag zoon, wat zal de dag van vandaag brengen" ? Voor hem werk, voor mij, mijn vader bij het sterven bijstaan...al wist ik dat nog niet.
    Bijna alle vensters van het huis eens opengezet. Met de kat en de hond wat bijgepraat. "Vraag niet wat je baas kan doen voor jou, maar wat jij kunt doen voor je baas". De hond leek er niet mee akkoord en de kat keek heel onverstoord. Gaan eten bij ons ma...de afwas en het praten over de toestand van pa in de kliniek. Uitzonderlijk zou ze in de namiddag niet met mij naar de kliniek rijden maar met de man van m'n oudste zus. Ik zou eerst om 1600uur arriveren...na ook in mijn filosofenchalet wat opgeruimd te hebben. Ik nam er ook twee hele mooie cd's met klassieke gitaar en vogelgeluiden mee. Gehad van een dichteres.
    Nadat ons ma weer een aantal verhalen over vroeger had verteld naast het bed van haar man, bleef ik alleen met pa. Gisteren nog was hij bediend. Met Lucas de pastor hadden we over het leven van onze pa en ons moeder zijn partner sinds 62 jaar, verteld. Toen de pastoor zei 'we zullen nu samen het kruisteken maken 'vertrok' vader's hand omhoog tot z'n voorhoofd...hij hoorde nog alles wat we
    zeiden. Moeder of de pastor, ik weet het niet meer, bracht z'n hand naar de rest van de windrichtingen. Heel mooi, ze was blij dat ze daar was om het te beleven...ook al was het soms zwaar voor haar.
    De eerste paar uur toen ik daar 's anderendaags was,van vier tot zes, sliep hij heel rustig, al zag je dat hij het soms moeilijk had. Hij legde z'n rechterhand op z'n hart en bleef zo heel lang liggen...met de mooie muziek op de achtergrond. Op een bepaald moment werd hij meer en meer wakker. Ik vertelde hem dat toen ik en ons ma en m'n schoonbroer daar rond vieren zaten, ik van hem een heel mooi beeld binnen gekregen had, van toen hij nog jong was en op z'n kamion stond in z'n marktkleding...zo met z'n marktportefeuille met allerlei bonnen en papiertjes van bestellingen en zo in. Dit was achteraf misschien het teken dat hij vandaag volledig hersteld zou zijn. Telkens als ik nog zo'n beeld zal krijgen, zal ik misschien weten dat hij kortbij is. Al wat je hoeft te doen is misschien warm aan hem te denken...of hoef je dat niet te doen en komt die nog rondzwevende energie van hem... vanzelf binnen ?
    Z'n jongste dochter en haar man en m'n jongste zoon waren al geweest en men middelste zoon kwam ook binnen nadat ik vader had verteld van het treineindstation, waar afstappen ook nog mogelijk is.
    Een eindstation ligt gewoonlijk aan zee, aan het begin van een andere materie dus. "Jij zult afstappen en ook in een eindstation is er nog iets...jij zal vóór ons weten wat." Ook m'n middelste zoon begon te praten en we hadden een gesprek waaruit bleek dat onze stervende voorzaat zich om hem geen zorgen moest maken. Wat later zou ik met m'n zoon vertrekken want ik zou de nacht met ons vader komen doen. M'n oudste zus en haar man zouden me voor een viertal uur aflossen. M'n tweede zoon zou nog eens bij z'n bomma binnengaan en ik wat rusten. M'n jongste was in de dag geweest. Ik was nog maar een halfuur terug thuis of ik kreeg telefoon dat ik en m'n zus toch maar best zouden opkomen. Zo beleefden we toch nog het laatste halfuur van het moedige gevecht van vader. Het leek of hij op ons had gewacht. Ook m'n oudste zoon was aanwezig bij dit heel mooi gevecht dat eindigde in een overwinning van een veel kalmer gelaatsuitdrukking dan de kalmte zelf. Wij, drie kinderen, hadden ieder een hand op hem en ik streelde voordurend z'n linkerslaap.
    De mannen bleven traanloos, (bij déze gelegenheid dan toch) de vrouwen moedigden hem onder hun tranen aan nu niet meer te vechten en zacht te gaan. Ineens de voorlaatse adem...het luchtzuigen stopte...het leek z'n laatste adem, maar hij herpakte zich nog eenmaal, nog één teug, nog één hartklop....en dan de rust, het helemaal overglijden naar het vervolg, de afstap in het eindstation.

    In stilte zaten we lange tijd rondom hem...en later wisselden we onze gevoelens en praten ook nog met hem alsof hij er nog was...de rest is niet zo belangrijk, praktische zaken.Hij was heel mooi, de laatste keer aangekleed op z'n best, met z'n sportschoenen...als je z'n been aanraakte leek het wel weer een jongen. Onze jongen. De dans van het lijden ontsprongen. 82 en nog bijna geen rimpels. Nu ik dit herlees realiseer ik me dat het herseninfarkt dat hij negen jaar eerder heeft gemaakt aan zijn linkerkant gebeurde, de kant van zijn denken, de emotionele wereld, waar hij weinig tijd voor maakte was nog niet versleten...eerst sinds dan heeft hij vooral de eerste paar jaar daarna kunnen wenen telkens hij iets te emotioneels zag of hoorde.
    Nee,hij was niet naar Congo gegaan. Hij had hier in België zijn strijd gestreden. Daarom deze groet vanuit Afrika naar hem.

    octo

  • Israëlische kiezers niet goed bezig.

    Coucher de soleil

    Na een verkiezingscampagne waarin een mogelijke bedreiging van Iran opgeklopt werd tot het gehalte van de 'weapons of mass destruction'van Bush junior, zijn de kiezers van de Israelische staat een serieus stuk naar rechts opgeschoven.  Wat betekent dat er nog meer militair onheil in de streek te verwachten valt.

    De pacifisten halen nog drie op een 120 zetels, want bijna iedereen heeft zich laten meeslepen door de propagandamachine rond de Gazaöorlog.  De kermisattracties-rakettjes van Hamas maakten drie doden, de bommen van het Israelische leger 1330 en een stad in puin, geen plein met ergens een gat in.  Al het geld voor die oorlog had gebruikt kunnen worden om van de Gazastrook een handelspartner te maken in plaats van eeuwige vijanden. 

    Alle grote partijen, tot en met de zogezegde arbeiderspartij zijn in hetzelfde agressieve bedje ziek en vertegenwoordigen een kliek, die net als Hamas de economie in handen heeft en die liever nog decennia oorlog voert dan grond af te staan.  Dit kan allemaal gebeuren omdat de arbeidersbeweging in Israel door al dat angstaanjagen achter de nationalistische slogans aanloopt en niet samen met de Palestijenen stijd voor economische en sociale eisen in plaats van het belachelijke nationalisme en het dwepen met godsdienst.

    Bovendien is de extreem rechts partij van een zekere Lieberman, een oud nachtclubeigenaar in Moldavië de derde partij geworden. De man probeert het een miljoen Arabieren die vredig in Israel wonen te isoleren door hen een akte van trouw te laten ondertekenen...er zijn al burgeroorlogen voor minder begonnen van zodra men maatregelen tegen een minderheid trof (zie o.a.Libanon).  IN Djerba, Tunesië leven Arabieren, zwarten, Berbers, joden vredig te samen...omdat er daar geen oorlogsstokers aan de macht zijn.

    Hoogtijd dus dat het Westen Israël sankties gaat opleggen in plaats van Iran uit te dagen. Rusland en China vormen in dit diplomatiek touwgetrek een tegengewicht, maar alles draait weer rond afzetmarkten en militiare posities en invloed.

    octo

  • de duizendjarige eik

    100_0727

    Duizelingwekkend veel momenten lang, vreet deze rust zich diep in de grond en schraagt zijn stam het open gewelf van
    de zacht ruisende vertakkingen der wijsheid. De kracht van deze onopgemerkte explosie biedt een woonst aan zijn verscheiden bewoners. Een verpozing aan zijn bezoekers. Steek je hoofd eens in het door wegrotting geamputeerde stamstukje van de steeds kolossaal stille olifant. Het ruikt er naar een huis met oude, doorleefde meubelen, doorleefde levens.

    Ik zocht naar woorden om realiteiten te duiden ,ik
    vond ze. Ik balde ze samen op mijn blog, dit 'voedsel voor de Geest. Ik voorzag de toekomst van een alternatief. Ik schreef over de liefde, geschiedenis, filosofie.

    Ik blijf met sommige verstarden aan versleten toestanden gebonden....tot hun ware sterkte uit hun oude harnassen breekt 'Wat betekent mijn aanwezigheid hier', is een vraag die je op alle gebieden moet blijven bezighouden.
    Niet iedereen heeft evenveel bewustzijn. Niet iedereen heeft de tijd, de middellen en de gewoonte om zich 'beschouwend'
    (filosofisch) met het totaalbestaan bezig te houden. Niet iedereen slaagt erin om zich blijvend over de totstandkoming
    en het zijn en worden van het leven te verwonderen. Voor anderen blijft het bij onderzoeken en begrijpen en raakt men
    niet aan het stadium van beleven en uitdragen toe. Waarom niet ? Omdat de vraag naar de zin van 't bestaan(gelukkig) geen marktwaarde heeft. Onze samenleving steekt geen tijd in zich afvragen wat nu wel de bedoeling van dit dagelijkse
    samenleven is...er wordt ons alleen gevraagd van te funktioneren.

    Mijn aanwezigheid hier, betekent voor mij, groeien naar meer en
    meer bewustzijn van het feit dat men leeft om te ervaren wie en wat ons dagelijks wil verrijken.
    Of dat nu mensen,beelden, dromen, woorden,kleuren, klanken gedachten of andere soorten materie en andere gewaarwordingen zijn ...we mogen ons niet laten vangen door al die strukturen en mensen die ons bewustzijn vernauwd houden willen. Bewustzijn is meer dan als mens en maatschappij weten waar je vandaan komt, waar je staat en waar je naar toe wil...eenmaal je
    die kennis verworven hebt komt er meer ruimte voor het dialogeren met het bovenbewuste vrij.

    iedere dag kan je als een eindeloze energie aanvoelen
    Voor je nachtrust aanbreekt, vertrek je vanuit de gedachte dat je zeker 1 symbolische droom zou willen hebben en dat de
    nieuwe dag zeker weer vol energierijke ervaringen zal zitten. Slaapwel.

    octo

  • Fabel van mieren en miereneters

    100_0703

    Zij, de miereneters, wij de mieren. Een fabel rond de wereldpolitiek Hun hoofdwet was : denk niet na over het feit waarom je zoveel stresserende produktieve arbeid moet leveren terwijl op een heel groot deel van de nietwerkende Mieren, jacht word gemaakt om ze te kunnen betrappen op werk. Het was een soort ekonomisch kanabilisme. Gelukkig waren er nog Mieren die zich minder vlug bewogen en die niet zo blindelings gehoorzaamden aan de Mierenwetten.
    Het merendeel van de mieren liet zich vangen aan de strikt-pro-Mierenetersmedia en zolang de Miereneters ergens nog wat suikergeld voor ze hadden, haasten ze zich naar hun werkplaatsen. Waar dan ook ergens anders mieren kreveerden of voor minder suikergeld moesten werken...een geslaagde poging om de Miereneters van de commandoposten te krijgen, kwam er niet; ondanks vele goed bedoelde pogingen in die richting.Een andere wet was dat je je ook niet moest afvragen waarom er zo’n groot verschil bleef bestaan in de verloning en behandeling van de verschillende soorten kantoor- of fabrieksmieren. Een Mier uit Afrika bijvoorbeeld , plukte in ‘het zwart’ appelsienen voor de helft van ’t geld.

    De meeste, militair best uitgerustte groepen Miereneters hadden hun tegenstellingen tijdelijk aan de kant geschoven en zich verenigd in een soort van wereldwijde brandweer die eerst alle pyromanen die graag met vuur speelden, van vuurstokjes voorzag : pyromanen zoals daar waren : extreme nationalisten, fanatieke religieusen; die nog altijd niets van de menselijke inhoud van het woord ‘religie’ begrepen hadden; de maffia, …of bevriende regeringen en hun legers. Van zodra dan iedereen voldoende opgehitst was en de eerste branden een feit ;landden dan altijd de onderhandelaars van de Mierenetersbrandweer om de branden te blussen…’lees’, aan te wakkeren, of in een hun genegen regeringsvorm te gieten. Uiteindelijk kwamen de brandweerploegen overal zogezegd ‘humanitair’ tussen om overal ter wereld hun militaire basissen te kunnen vestigen…zeker voor ’t geval dat er nog meer brand zou te verwachten zijn. Want er waren toen zo’n soort imperialistische brandweeroefeningen tussen de verschillende soorten verenigingen van internationale Mierenetersbendes aan de gang.

    In die tijd werden de Mierenetersbendes ingedeeld alnaargelang de plaats van afkomst van hun sponsors. Zo waren er de petroleummiereneters uit de halfdorre zandvlakten die vaak op de fanatiekste hunner Midden-Oosten- geloofsgenoten gokten bij het besteden van hun overvloedige winsten…en nog andere op hun beurt verdeelde groepen en bendes die ook de Miereneters van hun vroegere kolonies van vuurstokken voorzagen om hun plaatselijke Mieren armoedig en onderdanig te houden en hun voor rekening van de rijkste der oorspronkelijk koloniserende Miereneterslanden blijven uit te buiten. Nooit mocht er worden gezegd of geschreven dat het allemaal om grondstoffen en ekonomische en bijgevolg politieke machtsspelletjes ging…nee…er waren overal wel ergens branden die moesten worden geblust…overal moest ‘humanitair’ geholpen worden…wie dat tegensprak was een Mier onwaardig.

    Ook al werd de toestand in de brandende bijkantoren van de Miereneters zo uitzichtloos dat de plaatselijke Mieren totaal aan de maffia waren overgeleverd…de grote Miereneters kon je geen verwijten maken.
    Trouwens, ze werkten toch ook maar voor de anonieme kartels van de grote Mierenhouders die via de Mierenmanagers het leven van miljoenen Mieren in goede, want winstgevende banen hielden. Steeds bezorgd om markten en groei leidden de Mierenstaten hun legers vechters, werkers en werklozen in de richting van het meeste opbrengst van het geld : in de richting van onder andere wapenproduktie, krisis, groei en oorlog.

    octo

  • Nieuwe verboden in crisistijd

    100_0671

    Niet alleen het kiesgedrag wordt door het gebruik van bommen tegen een andere streek (Israël-Gaza)naar rechts beïnvloed, ook de economische crisis 'bij ons', met name in Duitsland bijvoorbeeld is niet bepaald een aanleiding om minder voor partijen te stemmen die het gemeenschapsgeld aan banken en industrie cadeau geven, zonder noemenswaardige tegenverplichtingen trouwens. Misschien zijn de volgende crisisverboden in de maak :

    NIEUWE VERBODEN in 'crisistijd'

    voortaan verboden door het raam te kijken

    blijven zitten aan uw stand, werken voor de beursrijken

    verboden van mekaar te groeten

    allemaal tijd die we aan competiviteit inboeten

    verboden protesteren tegen ongemakken

    blijven vullen die aandeelhouderszakken

    verboden teveels luchtje te scheppen

    naar jullie werk zullen jullie je reppen

    verboden van te pauzeren

    het kapitaal zal je immers altijd moeten eren

    verboden van te lachen

    de aandelen moesten eens crachen

    verboden te babbelen,

    dat doet de concurrentie aan onze winsten knabbelen

    verboden te verzwakken

    de beurs is al aan 't zakken

    niet verboden van in oorlogen te doden

    de concurrentie moet immers onder de zoden

    voortaan in dril naar buro en travo

    zo hoort het wiewinstwilmaken zowiezo

    voortaan nog wat minder op 't gemak

    aan plantrekers heeft de grote geldwereld lak

    voortaan geen opslag komen vragen

    zo zal je in het leven niet slagen

    voortaan niet militeren

    van zoiets krijgen we de klere

    voortaan wat minder klantgeduldig

    voel je daaraan wat minder schuldig

    voortaan geen persoonlijke telefoongesprekken

    die gaan onze rekeningen niet spekken

    voortaan dus alles waarmee we jullie nekken

    zo blijft eenieder braafjes op zijn plekke

    octo

  • Vertelsels uit oude geschriften

    Tora, Bijbel, Koran...voor een deel steunend op dezelfde profeten
    Drie godsdiensten met veel gelijkenissen en gemeenschappelijke profeten en toch nog al die ambras om theoretische verschillen rond geld, gebruiken en vrouw-man verhouding enz... . David's son, niet de compagnon van Harley maar de vader van Salomon (Soelayman voor de Arabieren) wilde de Joodse kultuur met een aantal andere kulturen verrijken en haalde ze naar zijn hof. De fundamentalisten onder de Joden vonden dat maar niks.


    Voor de Islamieten is Christus een hele belangerijke profeet, voor de christenen iemand die gekomen is om de zonden van de wereld op zich te nemen. Christus wordt in de Koran meer vermeld dan Mohammed. Voor Christenen is er een laatste oordeel (voor katholieke althans), voor Islamieten een laatste uur ('als sombere kamelenherders zich in paleizen misdragen'...slaat misschien op die duizend superrijke sjeiks dat voor de winning van petroleum herders waren(?) en als het slavinnenmeisje haar meester zal baren...(de volgende generatie die weer meer met echte spiritualiteit dan met wereldlijke macht bezig wil zijn...of slaat het op de Islamitische visie dat de profeet Jezus nog eenmaal terugkomt om het laatste profetisch rijk te leiden ?

    De Islam is qua richtingen zo verdeeld geraakt dat men vergeten is dat het als basisregel heeft dat het geloof niet met dwang mag worden opgelegd. In de Koran geeft 'God' 'Satan' de toelating de afstammelingen van de profeet Adam te beproeven (en men geeft toe dat de zondeval in het paradijs ook de schuld van Adam was)... en ook de beloning of straf heeft met het ongenuanceerde goed en kwaad te maken : hemel of hel. Genetische predestinatie of erfzonde, bestaat niet voor de Islam. Wel is men qua hoofdstromingen verdeeld in Soennieten (die niet noodzakelijk afstammelingen van de profeet willen laten regeren ...en Sijieten die daar wel een punt van maken.

    In zijn origine staat zowel de christelijke leer als de Islam dicht bij de Westerse aanpak van een systeem van sociale zekerheid...die volgens de teksten meer inbreng van diegenen die te rijk zijn vraagt. Woekerwinsten en rente zijn zelfs uit den boze. Als vrouw moet je in de Islam wel kunnen wachten tot je grootmoeder bent...dan heb je veel over familiekwesties te zeggen. De perfecte mens, 'Insan-al-Kamil', de gelijke aan Allah, is één van de jongste twistpunten. Wat er ons doet aan denken dat we daar als kind proberen naar te streven, maar hoe ouder men wordt,hoe minder haalbaar dit lijkt. Liturgie en Bijbel-of Koranteksten alleen maken iemand nog geen spiritueel mens...de dagelijks praktijk van het leven in al zijn facetten, van wat groeit en bloeit of vervalt tussen mensen in hun sociale omgeving zijn eerst na de inzichten die daaruit voortvloeien de inspiratie voor zo'n teksten. Waren en zijn en worden.

    Er staat vanalles in de Bijbel...voor de liefhebber van krijgskunst zowel als voor de liefhebber van gedichten en stichtende verhalen uit die tijd en tijdeloze dingen.
    Als je de Bijbel zo eens overloopt zijn de meeste dingen die de hedendaagse mens eventueel nog zouden aanspreken, naast het
    Nieuwe testament, vooral sommige passages uit de Psalmen van David en de spreuken van zijn zoon Salomon (2, 7...10, 22, 25 . Daarnaast ook sommige delen van Job en Prediker (wel aparte stijl...een debat met vrienden over hoe een rechtvaardig leven ook met nare dingen kan gepaard gaan) , Hosea 1,2, Sirach,2de deel vanaf 23, het Hooglied...en nog wel een deel. Vooral de wijsheidsliteratuur uit het oude testament. Vele dingen die als door en door negatief en onvergeefelijk bestempeld worden...zouden later na het leven van Christus milder en vergeefelijker omschreven worden. Gisteren de selektie gemaakt. Vandaag alles eens op m'n gemak BEGINNEN lezen.  Onder een grote aan-de-rand-van-de-weg boom op een pak palen die als bank dienstdeden. Ergens waar je de geluiden van het dorp beneden goed en toch niet-storend hoort.
    Hierbij valt nog te bedenken dat de teksten die wél de Bijbel haalden geselectioneed zijn door de toenmalige aartsbisschop van Alexandrie (Athanisus :'Ah da niet dus'295-373na Christus)

    octo

  • Dementie, oorzaken ?

    100_0659

    !!!!PS ik neem geen foto's van demente menden, deze foto heeft

    niks met het artikel te maken, kwam hem op reis tegen,

    mooie dames,prachtig gekleed!!!!!!!!!!!!!!

    Ergens 2006. We vroegen de weg aan een zondags nonneke en wat groene mensen en vonden het rusthuis. De namen van de bewoners hingen in lijsten aan mekaar...per vleugel van het gebouw gerangschikt onder een poëtische naam.  Zaten de homebewoners in funktie van hun verschillende geestesvermogens, gerangschikt van mekaar en in hoe verre was dit bevorderlijk ? 

    Sommige fittere konden de meer in zichzelf opgeslotene misschien wel helpen hun isolement een beetje te doorbreken.
    Om te beletten dat een al te fysiek bekwame dementerende bejaarde zou kunnen ontsnappen waren de deuren met kontrolesystemen voorzien. We vonden de dame in kwestie, een nicht
    van m'n vader. De uitstraling harer 'zijn' was wel een stukje van de lijn van m'n vader en de vader van zijn nicht in kwestie.

    Sommige trajekten in schedellijn en huidlook ook. Haar woorden verbonden met het dialekt van het landschap en dan specifiek dat van de streek rond Kapellen, Molenbeek, Waanrode en ook een stukje meer naar Linter op. Ik was blij bij één van de laatste getuigen hiervan te kunnen zijn. Eigenlijk worden we eens allemaal bijna een laatste stukje getuigenis van een bepaalde periode in het leven van een bepaalde streek en z'n mensen. De dame had dan wel deels een kalme uitstraling, toch was ze wat zenuwachtig ook...lijk als gedreven om ergens te geraken waar ze nog niet was...een bang vasthouden van het leven ook. Ze is 86 en weduwe toch al enkele jaren. Raak je door een stuk eenzaamheid en vertwijfeling over wat er na je leven volgt ook niet een stukje dement ? Haar dochter had het geweldige idee om het rusthuiskamertje met de toch enigszins professineel verdoezelde niet-buitenlucht geur voor het terras met de eerste echte warme lentezon te ruilen.

    Ik gaf haar moeder een arm en we wandelden ernaar toe. Ze was er niet graag, zei ze. Eerst bij mijn vertrek zou ik begrijpen waarom. Waarom gaan mensen mekaar bezoeken ? Soms zijn ze zo onwennig met mekaar als ze daar dan zo bij elkaar zitten. Dan doet iedereen op zijn eigen manier pogingen om het ijs te breken. De ene haalt een tafeltje en stoelen en wat drank uit de cafétaria, de andere polst naar de gezondheidstoestand waarop er dan al of niet geklaagd wordt...een derde stelt voortdurend vragen aan de dame. Een vierde durft ook al eens zwanzen en haar aanraken. Soms herinnert ze zich veel en diep en lacht heel bewust. Soms voelt ze zich moe en gaan haar ogen even dicht of zegt ze dat ze het koud heeft of dat er regendruppels vallen...alhoewel er geen wolkje aan de lucht is."Heb je kou gehad in de winter" ? "Heb je hier ook geburen"? "Wat zie je graag op TV", "Is hier goed eten" ? Ze antwoordde er kort en soms weinig vinnig maar beslist op. Het diepste antwoord kwam er toe ze vernam dat Julia dood was...daar stond ze echt bij stil door bijna driemaal ongelovend "Is Julia dood" te vragen. Ze had haar gekend...nooit geweten dat ook zij dement geworden was waarschijnlijk. Dan moet je natuurlijk vragen of ze met Julia vroeger naar de kermis geweest was en zo.
    Moet ze lang over nadenken en toch zie je in haar "ja" dat ze er nog iets van weet, dat ze voeling met Julia heeft...al twijfelt het cynisch beestje in een mens wel eens even of niet iedereen geleerd is van te vragen of "Julia dood is" van zodra iemand zegt dat ze dood is. Nee, m'n intuitie zegt dat ze er voeling mee had. Raar voeling hebben met bepaalde mensen. 'Herinnner me zoals ik was...ben...wordt', zou de laatste boodschap van eenieder voor eenieder moeten zijn.

    Maar ja, over al die diepe dingen kunnen wij mensen niet zomaar praten...we hebben schrik dat er dan met ons gelachen wordt. Zoals ons ma nog gisteren zei toen ik suggereerde van eens een mis voor de volgende generatie of niet-spiritueel geïnterresseerde mensen te doen..."jaja en dan de mensen die met jouw gaan lachen zeker". In 't dialekt klinkt dat natuurlijk in een andere kleur. Tussen de persoonlijke vragen en antwoorden door, de uitwisselingen over hoe het met de gekende mensen is en wat ze doen kwamen ook nog de gewijzigde zeden aan bod enzoverder. Het 'verkeren' dat vroeger met zedig handje vasthouden begon en zo. Eigenlijk wou de dame met regelmatige tussenpozen 'naar huis'...ze dacht dat ze niet 'thuis' was...ah ja, ze had weer gelijk als demente eigenlijk want in haar oude eigenlijke huisje woonde ze niet meer. Nog een reden waarom sommige mensen niet dement worden...ze zitten altijd maar met zeer aardse zaken bezig misschien en kunnen alleen hun verstand en minder hun gevoel gebruiken ? Nog een derde kategorie wordt niet dement maar eindigt enigszins verdwaasd, afwezig. Toen ik de dame naar de etenstijd begeleidde en door de hele groep heen wandelde...overviel me hun angst en afwezigheid...het gebrek aan lach...een paar uur eerder nog gekompenseerd door de vrouw die orgel speelde of de bangelijk enthoesiaste dame achter de toog. Ach, goed dat we niet perfekt zijn...en mekaar aanvullen. De een heeft bijna geen geheugen meer maar geen pijnlijke voeten, de ander juist omgekeerd. De een kust graag, de ander geeft dat niet zo

    octo

  • Uw buur de andere cultuur

    Je hoeft niet altijd weg om de cultuur van je buur beter aan te voelen, maar toch. Op internet uitkijken naar voordelige boekingen en het ijzig vochtige onzer contreien voor Tunesië inruilen bijvoorbeeld. Iets over de geschiedenis van het land, zijn streken en bevolkingsgroepen lezen, zodanig dat je invoelingsvermogen vergroot. Alleen de stilte, het licht, de zeelucht, de warmte en architectuur van ginder kan ook al voldoende zijn om de batterijen op te laden.  Met wat geluk vlieg je over de Zwitserse bergtoppen in de zon over Sardinië richting het eiland Djerba. Dan de bus over de oude Romeinse wal nemen richting Zarsis, poort naar de Berberdorpen in het zuiden. De toeristische zone aldaar heeft enkele hotels aan zee die je via een oprit van een 100tal meter kan bereiken, wat als voordeel oplevert dat je je in een oase van stilte bevindt. In de winter zijn de hotels goedkoper en onderbezet, wat eigenlijk een verkwisting is die je gerust op het konto van ofwel het economisch systeem of de onwil van mogelijke klanten schrijven mag.  Eeen wandeling buiten de zware hotelpoorten en je bent in een andere wereld dan die van de hoteles die eigenlijk prachtige moderne Arabische kloosters zijn. Je kan er een praatje slagen in het Frans, met een jongeman die jonge kamelen verkoopt, naast zijn pickup met een viertal stuks exemplaren van een zeven maanden oud. Vraagprijs 500euro zonder afdingen. Wegens het geringe aantal klanten in de winkels, neemt men zijn tijd om na het spel van afdingen ook over andere dingen te praten.  De schoondochter en de kleinkinderen in Frankrijk, de zoon die wel van zijn Française gescheiden is, maar wiens ex nog graag met haar zoontje naar de grootouders in Zarzis komt...hoe men hoopt dat de zoon in la douce France minder drinken gaat. De kruidenier beweert dat mensen na hun vijftigste eerst rijp worden om als echte dikke vrienden door het leven te gaan en dat dit voor jongeren nog niet begrijpelijke informatie is.  De man had honderden soorten geneeskundige kruiden en van die Oosterse wijsheden had ik niet verwacht.  Mede dank zij Bourguiba zaliger, die ik al een paar keer door werkmensen hoorde bestoefen, gaan hier de jongens én de meisjes naar school en lopen vrouwen in alle mogelijke kleerdrachten en kleuren rond.  De zee van tijd is hier ook dieper en zij die niet werken of weet ik veel, dammen er voor de alcoholoze cafeetjes, al is dat wel geen dammen, zal het eens moeten vragen.    Hoog op hotelmuurtje zaten twee meisjes die een bloempje aanreikten en dan wordt er een dinar verwacht, maar van m'n pot honing zullen ze langer plezier hebben. Allemaal beelden die een leven meegaan zonder dat je er foto's van neemt. De plaatselijke medewerkster van Neckermann legde prachtig uit wat de streek rond Zarzis zo boeiend maakt en welke Berberdorpen echt de moeite zijn en zo. Tijdens het infogesprek vielen dan ook wijze woorden, 'wie wantrouwig en angstig met mensen omgaat zal een stuk minder levensblijheid te beurt vallen'.  De manier van aanvoelen en leven van anderen niet met vooroordelen maar met begrip tegemoet treden en zelf je spontane assertieve zelve durven zijn, leidt tot inzichten en opent deuren.

    Kleurrijke samenleving, tragere klok

    De computer van het hotel laat niet toe foto's door te zenden, dus U heeft ze nog tegoed. Een wandeling op de markt van Zarzis is jeonderdompelen in het begin van Afrika. Onderweg een festijn van licht, van blauw tot purper op de vensterkozijnen en koepeltjes, de Arabische franjes, het wit van de huizen en de kleuren van de niet altijd gebetoneerde steegjes naar zee. De talrijke ambachtelijke zaakjes waarvan de lucht van de schrijnwerkerijtjes zalig aandoet.  Iedereen met kennis van autommechanica lijkt hier wel een kleine garage te hebben. Ook de smid heeft werk genoeg en een blik in het atelier van de man die tv's repareert, leert je dat hie zomaar niets weggesmeten wordt en dat men nog veel naar de vorige generaties van TV's kijkt. Kinderen kijken met lieve ogen de zeldzame Westerling verwonderd aan en vrouwen dragen allerlei kleding en durvenhet soms wel aan minder verhullend voor de dag te komen. Ze stralen een prachtige variatie van kleuren uit en dragen sieraden van eigen gesmede bodem. Het grootste gedeelte van de verkopers is niet opdringerig en wordt niet rancuneus als je hun diensten afwijst. De markten zijn een palet van kleuren van fruit, groenten en kleding. Hier en daar is er een moedige jongeman die een westers pub gaat wil gaan runnen. Cafés zij echt cafés met veel soorten koffie en geen theehuizen. Mannen stromen uit de vrijdagse moskee en vrouwen sjouwen soms met koopwaar op het hoofd als ze zich geen taxi fiat kunnen permiteren. Af en toe rijden boeren met ezeltjes of paardjes en houten karretjes door de straten of met oude pickups, volgestouwd met deurige groenten en fruit.  Geen super de luxe welvaart, maar toch tevreden mensen over het algemeen. De strijd om het bestaan maakt hen niet grimmig, maar makkelijk hebben ze het niet. Allah zij dank worden ze niet militair bezet en door het fundamentalisme geterroriseerd. Hun benzine is goedkoop en de ouderen lijken genoeg te hebben met een stoel en de zon.  Je kan de sfeer niet met woordenb overbrengen, je moet hem ondergaan. Eeen veelheid soorten van mensen uit het donkere continent brengt er een soort muzikale ode voor het oog en hart dan.  Dat er vrede mag komen voor alle Arabieren overal, hier gedoogt men de synagoges ten minste.  Ik floot weer de negende van Beethoven en liet mijn ziel genietend, de hoop die daar van uitgaat begeleiden. De minaretten storen me minder dan ik thuis gedacht had.  "Godsdienst lijkt wel een goeie zaak voor mannen en door hen bedacht" hoorde ik vandaag ergens vertellen...ze zijn er misschien de uitvinders van ?  In gedachten zal ik U, oh misschien onderkoelde lezers wat goede warme golven proberen doorsturen, vanuit een prachtig Afrikaans evenwicht, temidden van de palmbomen die men aan het snoeien is.

    octo 5-6/02/09

  • Leven liefhebben, grootste kunst

    100_0013

    Loving live is the greatest art. Living together also. Het moderne geloof, wat is het ? Een enorm bewustmakend gevoelen zal je deel worden telkens je via studie en ervaring ontdekt en beleeft welke band, jezelf en de collektiviteit rond je, met de geschiedenis van het ontstaan en die van het zijn en die van het worden deelt.

    Scheiding tussen verleden (ontstaan), heden (zijn) en toekomst (worden) , heeft echter geen zin. In het heden zit immers zowel
    'wat was' en 'wie was', als het alternatief vervat. Dát leren zien is leren met andere ogen kijken of...dimmensionaal leren begrijpen.
    Het gaat er in 't leven om van te leren hoe je met je verstand en je andere antennes kunt leren aanvoelen wie wat en WAT wat eigenlijk betekent. Hoe passen wij daar NU echter individueel in...in dat kollektieve verhaal dat zich op deels identieke, deels verschillende manier in ons vertaald ? Hoe beweegt en werkt en herwerkt onze, onder bepaalde omstandigheden zo soms zo negatief beinvloedbare en soms zo konservatieve geest ? Welke invloed heeft dat op onze individuele en kollektieve besluitvorming ?

    Onder welke voorwaarden zijn wij bereid ons echt voor iets kollektiefs of voor individuele relaties in te zetten ?

                         
    Hoe zwaar weegt het bewustzijn van vergankelijkheid op ons ? Waarom ervaren sommigen het bestaan als zinloos :
    omdat zij de link met de wetenschappelijke en intuitieve kennis daarrond niet willen of kunnen opnemen...of gewoon omdat biologische, ekonomische en andere kulturele verschijnselen nog teveel op ons psychologisch gedragspatroon drukken ?
    Korter gezegd : hij of zij die de vrijheid van denken en de liefde niet ontwikkellen kan...piekert teveel.


    Over energieen als 'geluk' en 'vrijheid'
    Je kan maar echt gelukkig zijn als je geen pijn en negatieve emoties als onvermijdelijk leraar meer nodig hebt.


    Wees je ervan bewust dat je deel uitmaakt van 1 grote energie die in grotere en kleinere delen tussen wezens en
    objekten onderling beweegt. Alles wat je denkt en zegt is een mengeling van energie en verlaat je gedeeltelijk onder de vorm van weer een andere kompositie dan die mengeling die op een of andere manier door je aura drong...jij en niemand anders moet dit proces leren sturen. Jouw persoonlijke geluk hangt samen met de graad en verscheidenheid aan soorten van bewustzijn in jouw omgeving.

    Liefde is een energie die iedereen die ervoor open staat dwingt van steeds nieuwe dingen over haar te leren...indien je je
    kan leegmaken van al de oude ballast, overstroomt ze je met voelbare gelukzaligheid. Laat niemand zomaar over je beslissen. Net als jij is de samenleving voortdurend in evolutie, zelfs als de oude strukturen
    lijken vast te zitten. Het leven vergelijk je best met 1 geest die zijn liefde op zeer verschillende, soms schijnbaar shokerende manieren probeert duidelijk te maken. Op zoveel mogelijk manieren als er kombinaties tussen het aantal wezens en objekten mogelijk zijn.
    Iedereen vindt er altijd wel een bondige samenvatting in zijn omgeving van. Er is niet alleen 'goed ' of 'slecht' , alleen verschillende stadiums in evolutie naar meer en meer bewustzijn.
    De meest aangewezen manier om relaties te verdiepen is de onbevangen konversatie tussen mensen die onbevangen in mekaars ogen durven kijken en leren te luisteren en spontaan te reageren.

    octo

     waarlijk waardevolle www-ers : weg ben ik voor een tijdje, snuffel bij afwezigheid maar wat rond, iets wat je nog niet vond, daar wordt ondertussen over nagedacht...nu even een ander oord en een andere computer zoeken !

  • Ontwaakt gehypnotiseerden der aarde !

    100_0014

     

    De werkers werken en geven uit en betalen ondertussen via hun Staat voor mijnen die overal ter wereld doden en verminken. Sommige mijnen worden zelfs zo 'intelligent' ontworpen dat ze voor het ontploffen tot buikhoogte of bij kinderen tot gezichtshoogte, omhoogspringen, alvorens ze hun kriminele, maar door onze wapenproducenten en regimes gesteunde 'opdrachten' kunnen uitvoeren. Aangezien mijnen moeten ontmijnd worden, ontwierpen de door winst en niet door logika en menselijkheid gedreven aandeelhoudersvergaderingen en de door hun bezoldigde denktanken van de woekergeldekonomie een markt aan absurd-vernuftige, kleine, zowel als grote, tankachtige machines om de wereld weer eens te ontmijnen, terwijl er op veel plaatsen weer andere oorlogen in mekaar geknutseld worden. Vermits ook het ontmijnen geld kost en de staat meer en meer geld tekortkomt zetten liefdadigheidsorganisaties steunkampagnes op om de werkers en de aandeelhouders van een inkomen te blijven voorzien.

     

    Het absurde systeem hierachter, wordt niet afgeschaft. Het kannonenvlees en de ondermeer militaire woekergeldekonomie blijven bestaan. 'Een rijstveld ontmijnen kost vijftig cent per vierkante meter'...zo kunnen we nog jaren doorgaan.
    De gruwelen die de planeet ontsieren blijven voortduren en riskeren toe te nemen. Een bomaanslag op een kerkhof of kinderarbeid en een miljoen mensen met de dood bedreigd...het kan allemaal in één journaal. !
    "De mensheid verbindt zijn lot nog altijd met de waarde van het geld." "Het imperialisme wil geen systeem instaleren met wereldwijd gunstige arbeidsvoorwaarden...en de aan die logica verbonden burgerlijke partijen ook niet...ze durven zelfs de grote ondernemingen niet 'onverkoopbaar' te maken en kunnen geen sluitingen verhinderen...omdat ze een positie binnen het Staatsapparaat of het Supermanagment te verdedigen hebben ? Indien we ervan uitgaan dat het grootkapitaal krisis en oorlog zal blijven produceren, heeft het geen zin om nog alleen maar looneisen en abeidsduurvermindering naar voor te schuiven...we moeten minstens wereldwijd gelijke lonen eisen...en daarrond desnoods een televoting organiseren".

    "Het is ronduit absurd, al die Supermanagers die in naam van de heilige Competitie de konkurrerende bedrijven tot de vijand uitroepen...en hun 'onderdanen' tot de strijd...ja zelfs letterlijk tot de 'ekonomische oorlog' oproepen. De partijapparatendemokratie mag dan nadien de stuiptrekkingen van het kapitalisme na een zoveelste herstrukturering gaan oplappen. De personeelsadviesburo's zoeken dan uit de verslagen generaals en soldaten de beste krachten om terug de oorlog in te sturen". "Hoe gaan we die oorlogen niet stopzetten ?

    Als we de vakbondsbonzen volgen gaan we sektor per sektor of bedrijf per bedrijf af en toe eens staken...en alles blijft bij het oude.
    Alternatieven dringen zich op. Wie zal er de werkers in heel deze tragikomedie verdedigen ? De vakbondstussenkomsten beperken zich tot een aantal overadministratieve eisen die met de kern van de zaak niet veel te maken heeft.
    De kern van de zaak : het weigeren van uitbuiting en armoede en oorlog hier en elders in de wereld".
    "Een hele reeks tests wachten de werkmens, alhoewel hij en zij reeds zoveel hebben doorstaan en alhoewel een relatieve welvaart hem en haar op een steeds kleiner deel van deze aarde, tijdelijk 'toegestaan' lijken te zijn. Hoe gaan we reageren op de verdere verrechtsing van de maatschappij, zeker nu alle openbaar bezit verpatst wordt en de ontmenselijking van de arbeid ons als een doodgewoon iets opgedrongen wordt.

    Er komt een dag dat bepaalde machtsverhoudingen in vraag zullen moeten worden gesteld. Zoniet gaan allerhande basisgroepen nog decenia lang ijveren voor hulp aan slachtoffers van mijnen of om ergens een politieke gevangene uit de cel te krijgen of doodseskaders of werkeloosheid of vervuiling te stoppen...of de schuldenlast van de armere landen te schrappen...enz...zonder dat er veel verandert. Temidden van een zich uitbreidende oorlogschaos die een teken van een decadent kapitalisme lijkt te zijn, of je het nu Staatskapitalisme of wat dan ook noemt, het is wereldwijd een systeem in krisis, een systeem gebasseerd op loonarbeid , handel en spekulatie...een systeem dat zich bedient van een burgerlijke partijendemokratie die schermt met humanistische waarden terwijl de helft van de wereld wegzinkt in oorlog en armoede. Het fascisme lanceert zich de dag van vandaag opnieuw en is weer geen oplossing voor de moeilijkheden waarin het systeem is verzeilt...het wordt alleen gebruikt als dreigmiddel door andere, minder rechtse partijen die zich minder openlijk anti-sociaal en voordoen. Wat zitten ze toch allemaal gezellig in het salon wat te keuvelen terwijl de kogels om de oren van zovelen vliegen.

     

     Alsof de werkmens nog niet genoeg verdeelt is, laat hij zich nog maar eens op de werkvloer verdelen tussen elkaar en de ploegbaas of werknemer met een voordeliger contract voor hetzelfde geld...of in kwaliteitscircels, bedoeld om het werk zelf meer en meer uit te schakelen...om het eens tegelijk sarcastisch en humoristisch te zeggen. Verder zijn er dan nog al die andere geestelijke en fysieke en gezondheids-en relatieproblemen waarnaar zoveel energie gaat...zodat er na de pletwals van pers-en consumptiemaatschappij geen ruimte meer voor analyse overblijft. Gelukkig zijn we op de werkvloer nog niet rascistisch geworden.

    "Tisten aller landen verenig jullie, zou... oh 'Marx bidt voor ons' zeggen als hij ons bezig ziet. De enen hebben teveel vertrouwen in organiseren zonder hierarchie. Anderen verwachten dan weer alles van de leiding van een beweging alleen. Nog anderen denken dat ze hun kar uitsluitend aan de burgerlijke of de radenistische demokratie moeten hangen...zo hebben de Britten de oorlog in Irak ook niet kunnen voorkomen.
    Er moet een geweldloze manier zijn om al die aan onze maagzweren nijpende wereldproblemen aan te pakken.
    "Het gevoel van zich één en solidair te voelen met z'n klasse, zoals een boer zich met de natuur verbonden weten kan...is dringend aan een herleving toe. Zelfs voor de 'kansarmen' is door fortuinlijker klassegenoten weinig positiefs kunnen bekomen worden...al wordt er al wel eens iets voor de deftigheid georganiseerd. Als iedereen eens op de werkvloer zou komen en zeggen zou "dat dat toch niet bedoeling kan zijn dat wij hier zo ons kas moeten afdraaien en dat er zoveel aan den dop staan"...en dan eens allemaal tegelijk zorgden dat ze zelf volk konden bijaannemen".

     

     PS. Dit schrijven naar aanleiding van de twee doden die er in de fabriek Mitsubishi Venezuela gevallen zijn bij een door de regering veroordeeld politieoptreden tegen een bedrijfsbezetting.  Dit bericht is al enkele dagen oud en was nog nergens te horen of te lezen, maar werd via twee vakbonden en een linkse groep uitgevers en militanten doorgestuurd naar één van de linken (éénheid in verscheidenheid) van Filosofisch Verzet, links onderaan onder 'Vonk' klikken. Wat U wel in de media hoorde was tot mijn verbazing de veroordeling van Chavez van de vandalendaden in een synagoge, duidelijk opgezet door een paar mensen met behulp van een tiental mensen om de linkse regering 'antisemietisch' te kunnen noemen nadat Venezuela wel en de VS en Europa niet, in woord  en daad afstand nam van de Gaza-bombardementen.
    octo