Het zoekend wezen achter de sluier

100_0747

Hoe oud zou ze zijn ? Spreekt vloeiend Frans en Duits en haar eigen taal, met altijd die blije glimlach en een beetje guitig mysterie daaromheen . Ze houdt ergens in Tunesië voor haar ouders een soort winkeltje-postkantoor open en kent iedere wenk om mensen aan te halen.  Een met rijkelijke voorraad aan hormonen voorziene man, haar vader misschien, houdt haar als hij in de buurt is, wat argwanig in het oog.

Waarschijnlijk is die man wel tevreden met de acneepuistjes in het zichbare deel van haar warme gelaat, al moet ik zijn territoriumdrift daar wel teleurstellen, want het doet niks af aan haar aantrekkelijkheid eigenlijk.  Om op het internet te geraken, moet ze naar de stad, alhoewel de hotels achter haar tuin, aansluitingen hebben.    Ik raad haar aan verder te studeren en een internetcafé te beginnen.  Ze wil wel toegeven dat een mogelijk zinvolle levensambitie is, maar haar  omgeving en het verleden zullen wel mede bepalen wat er in het belang van de familie te gebeuren staat.  Net zoals de mensen uit de horecasector niet te lang bij je blijven staan als je ze in de internetruimte uitnodigt om hen te tonen hoe de internationale arbeidersbeweging in alle landen met mekaar verbonden is.      Het grote boze oog van de manager, ontslag of niet, loert ook hier.  Als ieder onderdeeltje op zijn plaats blijft, kunnen wij relatief goedkoop op vakantie blijven gaan, zo lijkt het…maar is het niet, want ook indien iedereen wereldwijd in de horecasector aan dezelfde lonen zou werken, wordt ook dat voordeel eigenlijk een relatief iets…met als voordeel voor hen dat zij ook van onze koude en natte dagen kunnen komen genieten, ook een uitdaging in feite.

Ik wens haar veel goede boeken en enkele vriendschappen voor ze misschien ‘in den huwelijksen staat ‘zal worden gezegd wat haar te doen staat, want ik hecht geen geloof aan het feit dat volgens een ‘kenner’met wie ik sprak, de zuiderse vrouw meer passioneel of meer jaloers dan de noorderlijke zou zijn  en dat je ze eigenlijk om haar bestwil een aantal dingen oplegt. Zowel hier als ginder raken mensen verscheurd of vereenzaamd als ze teveel of te weinig ondernemen en in  subjectieve gevoeligheden is een individuele beleving van een situatie in een relatie er één van mens tot mens, niet iets dat je via decreten kan afkondigen.   Die dingen hoeven eigenlijk weinig betoog, ‘een mens moet gaan zoals hij geschapen is’ zeggen die van de oude garde bij ons.  Ze kwamen uit een tijd die ik ook nog als kind even meemaakte, de tijd dat vrouwen lange mouwen  moesten dragen en zoveel maanden ‘zwart’ bij een overlijden.  Laat ons hopen dat ook in de nog resterende machowerelden wat verschuift.   

octo                           

 

De commentaren zijn gesloten.