Van Grot tot mobilhome(1)

100_0558

Van Grot tot Mobilhome

inleiding

            Toen de mens zich in primitieve groepen begon te organiseren liep het af en toe goed mis en er was  veel  uitbuiting en moord met de ontwikkeling van het sociale tot op de dag van vandaag gemoeid. 

Het goede dat in de mens geacht wordt te leven, heeft dat allemaal zo niet gewild...wil dat niet,maar het moest en moet zich  een weg door de verschillende persoonlijke en sociale tegenstellingen banen.  Ook de filosofische vragen naar het leven na de dood waren en zijn niet altijd een verenigende factor te noemen. 

Nog altijd ondervinden we er op sommige plaatsen de desastreuse gevolgen van. 

De wetenschap heeft ons ondertussen een ander soort eeuwigheid geleerd. 

De cyclus bigbang-straling-atoom-molekuul-planneet-cel-organisme-mens...,cyclus die een dag misschien in mekaar klapt om weer onder druk uiteen te spatten in verrijkte straling.  Druk.  Het niet niets of niet niemand willen zijn...inhoudsloos bestaat niet, kleiner of gelijk aan nul moet er altijd aan omdat anders het 'niets' toch zou kunnen bestaan. 

Na onze dood een soort straling zijn, misschien wisten onze voorouders duizenden jaren terug al dat we een soort licht, straling werden ?  Belangrijker dan die vraag is de ontwikkeling van het goede doorheen de geschiedenis in ons.

            Jagen en van driften en kreten woorden maken

            Veertigduizend jaar geleden, woonde een oerdeel van mezelf in een grot.

Toen wist ik al dat paddestoelen naar vochtig hout roken.  's Avonds keek ik rondom mij naar het twintigtal leden van onze groep.  Ik was zo sterk als de andere mannen die me soms wantrouwende, uit driftangst geboren blikken toewierpen.  Sterker eigenlijk, want ik dacht meer na over het waarom van het feit dat ik ademde en dacht dan over hoe ik alle dagen aan eten zou geraken.  Dit boezemde wel een zeker ontzag voor mij in, merkte ik.

Ik had ook geen angst voor de dood.  Ik leerde de anderen onze soortgenoten met bloemen te begraven.  Ik leerde ze wat ik diep in mij voelde : het goede.

            Hun uitdrukkingen kregen alleen iets zachter als ze én goed gegeten én gepaard hadden.  De vrouwen en kinderen gingen zelden later dan een halve zonneboog met ons mee op jacht.  Om beurt bleven er telkens een paar mannen in de buurt van onze gezamenlijke vrouwen en kroost.  Daar ik mijn pijlen niet zo scherp kon maken en m'n strikken en valkuilen vaker leeg bleven dan die van de andere jagers, bleef ik al eens meer in de buurt van de grot dan de anderen.  Terwijl de vrouwen en de jongeren de voorraad aan vruchten en water en brandhout op peil hielden, zat ik vaak ergens op een hoger punt op de uitkijk.  Soms gebeurde het dat leden van andere groepen ons gebied doorkruisten.  Terwijl ik dan het vuur op de berg aanmaakte om de anderen van de komst van een mogelijke vijand te verwittigen, probeerde ik vooral kalm te blijven.  Ik was wel een soort kampioen in het maken van vuur, maar in veel situaties vroeg ik me af of ik de volgende morgen onze god, de zon nog zou zien opkomen.

            Mijn ervaring met andere groepen had me geleerd van me niet zomaar agressief op te stellen.  Als er een groepje vreemdelingen naderde, stond ik daar dus niet zomaar met een knots of een speer wat dreigend te doen.

Via gebaren en sommige woorden die leden van andere groepen telkens tot mijn verbazing ook gemeenschappelijk hadden, nodigde ik de 'indringers' uit tot het nuttigen van een maaltijd.  Ik onderhield hen dan over het overdreven grote aantal van onze groep, waarbij mijn handen meer dan vijf maal de lucht ingingen om onze getalsterkte duidelijk te maken.  Het feit dat mijn vuur brandde en het feit dat mijn 'goedgevoede' ik meer woorden leek te kennen dan zijzelf gebruikten ; weerhield hen er in de meeste gevallen van om in de weken daarna een gemene aanval op onze grot te plannen. 

In het beste geval hadden we na een tijd mekaars namen begrepen en kwam er dan een soort uitwisseling en ruil tussen onze en andere groepen tot stand. 

In het slechtste geval zouden we ze moeten verjagen hebben.  

Tot 'moorden'...die nog tot lang daarna 'gewroken' moesten worden kwam het ook...en daar kon zelfs al dat 'Goede' en wijze in mij niet tegen op.  De natuurwetten en hun 'instinkten' moesten nog worden getemd.

            Onze groep had echter geleerd dat het min of meer vreedzaam naast mekaar bestaan van groepen mogelijk kon zijn.  Zo hadden we een hele goede verstandhouding met de groep van achter de Puntberg, omdat ze via mij geleerd hadden van een soort konijnen in gevangenschap te kweken.  Vaak zat ik op de Puntberg te 'filosoferen' over allerlei dingen.  Zou ik bijvoorbeeld niet van die knollen met die witte bloemen achter de bos in de grot kunnen planten; dan zou ik niet altijd zo veel tijd in dat jagen en trekken moeten steken.   We hadden onder andere door het eten van die knollen toch eens een lange periode zonder vlees overleefd.  Er was toen zelfs veel minder spanning tussen de groepsleden geweest. 

 Bij spanningen over sexpartners galmden de scheldwoorden en kreten de grot door :  'stomme vuurmaker' of 'slechte pijlenmaker' of 'leer toch spreken idioot' ...en moesten de andere mannen of vrouwen  de vechters vaak scheiden en moest er eerst gegeten en gerust en gepaard worden voor de rust terug in de grot terugkeren kon. Zo leefden wij en gingen wij ten gronde en stonden via onze kinderen verspreid, weer op...en bevolkten de hele aarde.  Onze levens kwamen langs andere levens, in één genetisch geheel verbonden nieuwe levens weer tot uiting.  Onze zielen zouden zich eindeloos langs de na ons levenden verder vertalen.  Er was nog geen letter over geschiedenis geschreven, en toch lag het begin en het voortdurende vervolg al van toen voor een stuk altijd in onze genen vast. 

Altijd kregen we de keuze het Goede te laten primeren.  We faalden dikwijls. 

Die verdomd hardnekkige negatieve emoties en diegenen die nooit genoeg hadden onder ons toch !!!

            Bent U klaar voor de rest van de reis van dat oerdeel van ons naar het nu van vandaag ?  wordt vervolgd                                     octo

 

De commentaren zijn gesloten.