afscheid van een goed man

kos2008 008

afscheid van een wijs en goed man

afscheid van een verzoener van mensen

afscheid van een werker, een doener

afscheid van een vredebrenger, geen oorlog maar FRUIT uitvoeren

afscheid van een hagelander die ontelbare bomen bloeien liet

afscheid van een mens die geloofde in vrouw en familie

afscheid van een medemens die mensen doorgronden kon

afscheid van een iemand die het goede in iedereen beloonde

afscheid van een ondernemer die werk schiep

afscheid van een gelovig man in vele vormen

afscheid ...en toch geen afscheid, maar een  her-verwelkomen

verwachting hem in onze geest nog dikwijls te ontmoeten

verwachting hem in gedachten sterkte te vragen

verwachting hem nog dikwijls te citeren

verwachting om van zijn gepast leren zwijgen te leren

verwachting zijn heilzame invloed verder te zetten

verwachting zijn lessen aan het moderne leven door te geven

verwachting van zijn goed doen verder te willen geven

verwachting van ons aan zijn daadkracht op te trekken

verwachting van een steeds betere wereld

verwachting van hem in ons eindstation weer te zien

octo 

 

de dag dat vader helemaal vertrok

            's Morgens te negenen, het hele dorp ineens zonder electriciteit na  enkele minuten wereldnieuws.

Ontbijt.  Ik maak ook wat fruitsap voor m'n jongste.  Hij geeft me wat van de konfituur van z'n moeder's moeder.  Hij neemt afscheid en gaat werk zoeken  want men wil hem in 't zwart doen werken, daar waar hij vorige week soliciteerde.  Dag zoon, wat zal de dag van vandaag brengen" ?  Voor hem werk en een nieuw lief, voor mij, mijn vader bij het sterven bijstaan...al wist ik dat nog niet.

            Bijna alle vensters van het huis eens opengezet.  Met de kat en de hond wat bijgepraat.  "Vraag niet wat je baas kan doen voor jou, maar wat jij kunt doen voor je baas".  De hond leek er niet mee akkoord en de kat keek heel onverstoord.  Gaan eten bij ons ma...de afwas en het praten over de toestand van pa in de kliniek.  Uitzonderlijk zou ze in de namiddag niet met mij naar de kliniek rijden maar met de man van m'n oudste zus.  Ik zou eerst om 1600uur arriveren...na ook in mijn filosofenchalet wat opgeruimd te hebben.  Ik nam er ook twee hele mooie cd's met klassieke gitaar en vogelgeluiden mee.

Nadat ons ma weer een aantal verhalen over vroeger had verteld naast het bed van haar man, bleef ik alleen met pa.  Gisteren nog was hij bediend.  Met Lucas de pastor hadden we over het leven van onze pa en ons moeder zijn partner sinds 62 jaar, verteld.  Toen de pastoor zei 'we zullen nu samen het kruisteken maken 'vertrok' vader's hand (plichtsbewust? )omhoog tot z'n voorhoofd...hij hoorde nog alles wat we zeiden.  Moeder of de pastor, ik weet het niet meer, bracht z'n hand naar de rest van de windrichtingen.  Heel mooi, ze was blij dat ze daar was om het te beleven...ook al was het soms zwaar voor haar. 

            De eerste paar uur toen ik daar 's anderendaags was,van vier tot zes, sliep hij heel rustig, al zag je dat hij het soms moeilijk had.  Hij legde z'n rechterhand op z'n hart en bleef zo heel lang liggen...met de mooie muziek op de achtergrond.  Op een bepaald moment werd hij meer en meer wakker.  Ik vertelde hem dat toen ik en ons ma en m'n schoonbroer daar rond vieren zaten, ik van hem een heel mooi beeld binnen gekregen had, van toen hij nog jong was en op z'n kamion stond in z'n marktkleding...zo met z'n marktportefeulle met allerlei bonnen en papiertjes van bestellingen en zo in.  Dit was achteraf misschien het teken dat hij vandaag op een bepaalde manier volledig hersteld zou zijn.  Telkens als ik nog zo'n beeld zal krijgen, zal ik misschien weten dat hij kortbij is.  Al wat je hoeft te doen is misschien warm aan hem te denken...of hoef je dat niet te doen en komt die nog rondzwevende energie van hem... vanzelf binnen ?

Z'n jongste dochter en haar man en m'n jongste zoon waren al geweest en men middelste zoon kwam ook binnen nadat ik vader had verteld van het treineindstation, waar afstappen ook nog mogelijk is. Een eindstation ligt gewoonlijk aan zee, aan het begin van een andere materie dus.  "Jij zult afstappen en ook in een eindstation is er nog iets...jij zal vóór ons weten wat."  Ik moest profiteren van het wakker zijn van m'n vader en hem nog een aantal dingen proberen mee te geven, er kwamen  tranen bij me op die me nadien nog makkelijker deden praten.  Ook m'n middelste zoon begon te praten en we hadden een gesprek waaruit bleek dat onze stervende voorzaat zich om ons geen zorgen moest maken.  Wat later zou ik met m'n zoon vertrekken want ik zou de nacht met ons vader komen doen.  M'n oudste zus en haar man zouden me voor een viertal uur aflossen.  M'n tweede zoon zou nog eens bij z'n bomma binnengaan en ik wat rusten. M'n jongste was in de dag geweest.   Ik was nog maar een halfuur terug thuis of ik kreeg telefoon dat ik en m'n zus toch maar best zouden opkomen.  Zo beleefden we toch nog het laatste halfuur van het moedige gevecht van vader.   Het leek of hij op ons had gewacht. 

Ook m'n oudste zoon was aanwezig bij dit heel mooi gevecht dat eindigde in een overwinning van een veel kalmer gelaatsuitdrukking dan de kalmte zelf.  Wij, drie kinderen, hadden ieder een hand op hem en ik streelde voordurend z'n linkerslaap.   

De mannen bleven traanloos, (bij déze gelegenheid dan toch) de vrouwen moedigden hem onder hun tranen aan nu niet meer te vechten en zacht te gaan.  Ineens de voorlaatse adem...het luchtzuigen stopte...het leek z'n laatste adem, maar hij herpakte zich nog eenmaal, nog één teug, nog één hartklop....en dan de rust, het helemaal overglijden naar het vervolg, de afstap in het eindstation.

In stilte zaten we lange tijd rondom hem...en later wisselden we onze gevoelens en praten ook nog met hem alsof hij er nog was...de rest is niet zo belangrijk, praktische zaken.
Hij was heel mooi, de laatste keer aangekleed op z'n best, met z'n sportschoenen...als je z'n been aanraakte leek het wel weer een jongen.  Onze jongen.  De dans van het lijden ontsprongen.   82 en nog bijna geen rimpels.  Nu ik dit herlees realiseer ik me dat het herseninfarkt dat hij negen jaar eerder heeft gemaakt aan zijn linkerkant gebeurde, de kant van zijn denken, de  emotionele wereld, waar hij weinig tijd voor maakte was nog niet versleten...eerst sinds dan heeft hij vooral de eerste paar jaar daarna kunnen wenen telkens hij iets te emotioneels zag of hoorde.

Nee,hij was dan toch niet naar Congo gegaan om de werkeloosheid op te lossen. Hij had hier in België zijn strijd gestreden.  

Octo

De commentaren zijn gesloten.