• Voor de oorlogsdoden na Allerheiligen.Congo.

    Het rommelt weer langs alle kanten in de door oorlogsstokers geleide wereld. Syrië werd aangevallen, waarschijnlijk om het in een oorlog te provoceren, zo vlak voor de US-presidentsverkiezingen. Kwestie van de misplaatse patriotische gevoelens voor ‘oorlogsheld’ McCain te laten stemmen.  De lijst van landen waar men mottige dingen laceert, is lang. Congo bijvoorbeeld.

    Oost-Congo bijvoorbeeld. Wat we over het algemeen te horen krijgen is dat het conflikt gewoon over de oude vetes tussen Hutu’s en Tutsis gaat. De eersten werden vóór de genocide in Rwanda door de door het Franse kolonialisme gesteunde ondernemingen de hand boven het hoofd gehouden, de veelal slankere Tutsi’s kregen hun militiaire en andere steun van de  US-havikken rond hun kuiken ‘Bush’.  Het leger van president Kabilla  jr zou dan weer  wapens en steun  krijgen van de Chinese regering , die zich tot grote infrastruktuurwerken in Congo heeft geëngageerd, in ruil voor grondstoffen.  Dus, dat beloofd weer bloederig te worden.  Een tijdlang hebben velen onder ons gehoopt, dat de Chinezen de Congolezen er bovenop zouden krijgen, nadat  het Westen dit decenialang beweerde van te doen.  Benieuwd  of de VN via de Europese Comissie nu versterkingen naar Congo gaat sturen.  Totnogtoe hebben de VN-troepen niet ingegrepen om de marionetten van de US-gezinde ondernemingen tegen te houden…ah nee, er moest een rondje Chinezen pesten worden geörganiseerd blijkbaar.  Eigenlijk zouden deze hoge heren liever die door Rwanda  gesteunde rebellenleider in Kinshasa zien, zoals ze liever de Congolese verkiezingen in het voordeel van een van de erfgenamen van Mobutu hadden zien verlopen.  Toch hopen ze in feite van de gevechten te stoppen in  Goma en daarna  met Kabilla jr, via diplomatieke wegen wat extra kontracten van Congo binnen te halen.  Grondstoffenhonger en ongebreidelde winstperspektieven in een slinkende afzettenmarkt, bepalen de dodelijke agenda die men voor de gewone mensen in petto heeft.  Onze grootste media vertellen ons daar zeer weinig over.  We zijn de chaotische beelden die ze ons met weinig achtergrondcomentaar sturen, al zo gewoon, dat we onthouden dat die mensen ginder toch niet beter kunnen en altijd ruzie maken.

    In ons Belgisch parlement gaan al stemmen op om de wapenleveringen van China aan Congo te verbieden…waarom heeft men dan niet tegen de wapenleveringen van Uncle Sam aan Rwanda geprotesteerd ? Waarom werd in dat parlement van ons de betrokkenheid van de Franse politiek t.o.v. de Hutu-regering  destijds, niet aangevallen ?  De gewone Congolees, de dag van vandaag, is slachtoffer van al die verdoken vormen van buitenlandse agressie en moet ook nog eens op zijn hoede zijn voor zijn eigen, vaak niet-betaalde Congolese soldaten.  Hij mag de mijnen in om te werken in die of die gebieden die die en die grondstoffen opleveren, de opbrengst gaat naar de lokale krijgsheren en lokale handelaars.  Misschien, als hij de situatie al doorheeft, hoopt hij op een overwinning van het Congoleze leger en op Chinese infrastruktuurwerken…maar hij zal zich onafhankelijk van al die imperialistische krachten moeten organiseren, als hij zijn lot beteren wil.  Ooit ontmoette ik twee oudjes van ginder, man en vrouw, van ergens in een rustig dorpje waar ze hun groenten teelden enzo.  Nooit vergeet ik hun met  ouderdomsrimpels versierde gelaat, de rust, de wijsheid en vredelievende gelatenheid zelve.  Hun  nakomelingen zullen zo’n mensen in ere moeten herstellen en zich ontdoen van de kwalen uit het verleden die sommigen van hen die zich onze leiders noemen over hen willen blijven uitstorten.

    Hun lot wordt hier ook door ons bepaald als wij gaan stemmen. Ons lot natuurlijk ook.  Onze premier gaat handjesschudden in Oekraïne en zijn steun toezeggen voor een eventueel NATO-lidmaatschap op termijn…terwijl de regering ginder schrik heeft van een referendum hierover…de mensen ginder willen ginder niet bij de NATO, da’s maar een oud ideetje van de Bush-ploeg.  Nog niks geleerd van Georgië…van toen we bijna in oorlog waren omdat dat land bijna in de NATO was geraakt.  Al maar goed dat ‘we’ uit Irak weggebleven zijn.

     Niet kiezen voor slippendragers van imperialisten en weten wie ze zijn en waar ze zitten, is een goede stap op weg naar een minder gevaarlijke wereld.

     octo

  • drie dichterlijke definities

    Drie dichterljke definities

    Hoe kan je verwoorden wat een gedicht is ?

    Hoe komt het tot stand ?

    Je kan wel een definitie proberen geven.

    Definitief zal deze niet zijn.

    Alleen zoals het leven, voorlopig het jouwe zelf.

    Definities van dichten en tuinieren

    Er is niet-dichten, gewoon genieten van alles wat vrijelijk  gebonden ontkiemt

    ontkiemt uit de wortels van de geest, hoog boven het vuur in de aarde.

    Er is dichten, een vreemd midden tussen tuinieren en al dromend vliegen,

    je lichaam, de aarde even verlaten.

    Patatten en kruiden tijdig met tussenruimte planten

    Wieden van gedachten en gevoelens die zijn te veel, te druk.

    Weten wat mogelijk levensvatbaar, wat te nat of te droog is.

    octo

    de Essentie van dichten

    M'n kat kijkt weer zo van 'ik weet het toch altijd beter'.

    M'n hond komt weer kwispelend op me af, vanuit z'n zetel.

    Zo mooi simpel soms.

    Gedichten, gesprekken met velen, soms niet om te publiceren.                        

    Zelfs niet om voor te dragen.

    Gewoon wat geluk dat je met je mee mag dragen.

    Onmogelijk daarna te willen uitleggen hoe dat eigenlijk kwam.

    Hoe zinnen tot stand kwamen.

    Na het ontwaken, de geest die een aantal beelden enzo... zomaar verbond...

    in het warme ochtendbed begon te hersenspinnen.

    Sta je dan niet op en laat je de inkt niet stromen;

    verzwindt de muze weer, verblind door de problemen van de nieuwe dag.

    Het leven, één lang gedicht, ononderbroken doorbreken

    onderbroken door het gepeins van het dagelijkse leven.

    Vol mensen en dingen die je dat 'meer dan er is'-gevoel aangeven.

    Die sferen die zorgen voor de tonen, de letters, de woorden...

    en dan het geestelijke klaarkomen...lijk stuifmeel in honingrasters.

    Ik ben er zeker van...dat als we sterven...

    we alle zulk een dingen van onszelve gaan erven.
    Erven...nerven...tot in het oneindige door woorden en beelden vertakt.

    octo

    dichterseucharistie, zeg maar gewoon 'dichtersmis'

    Gemis van de dichter, vertaald in sfeer.

    Uitgesproken tussen de stiltes van de spaties door.

    Samenzijn wordt zijn.

    Resultaat van gedeeld hebben en weer alleen zijn...

    van je weg zoeken tussen de prikkel –en andere draden

    in de samenlevingen en hun relaties....

    of het graven naar zin en roots.

    Monding van balanceren tussen rust en onrust.

    Tot niets de woorden nog omkegelen kan.

    Eénmaal door het woord in het graniet van komen bovendrijven gebeiteld...

    groeien de mooiste dingen, daar waar je ze niet verwacht.

    Blijvend via het zachte het harde bereiken,

    het harde weer voor het zachte laten wijken.

    Op het ritme van de 'acht', de bloedsomloop.

    Woorden en harmonische klanken

    opgezogen vanuit veel onkunde.
    De ideale formule, het gedicht.

    Zoals nu, geboren tussen ochtenddonker en ochtendlicht.

    Vanuit  het poeldonker ineens het poolsterklaar.

    octo

  • drie allerzielengedichten

    everybody has a name

    My name is combination. 

                            I combine. 

    The innocent aspirations of youth,

    with the illusions and desillusions of reality

    with the fate that we evolve to the real lessons,

    to the best act in real art's NOW

                            I combine. 

    The pains and joies of the past,

    with understanding the present ones

    with the aspirations of tomorrow

    with all the energy deep inside me

                             I combine. 

    The political theories

    with the working conditions,

    with te real emotional world of daily people,

    with wanting to change things

                                I combine. 

    The news on war, poverty, famine,

    with all kind of wealth disseases,

    with all kinds of unhappiness that reigns,

    with breaking the solitude of the individual

                                I combine. 

    The living and the dead,

    with the longing for fullfilment

    with wanting to recognise , who in fact I am,

    with observing all kinds of forgotten energies

                                I combine. 

    Friendship and Love and Lust

    with satisfaction and negative emotions,

    with solutions and new problems,

    with rest and unease

                                I combine, I combine, I combine.

    I cannot do otherwise, aldough I try

    Because combination shall be my name

    untill it's no longer necessary...

    And I’ll become part of another world ?

     

     

    na de dood

    De stilte,

    is allen die niet meer bestaan

    is opkomen en overgaan,

    is terug naar onze essentie

    in stille beelden blijven we voor de levenden achter

    wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt

    wat blijft, onze menselijke waarde;

    licht, schijnend in licht,

    met ook de lucht herademd door de nog ademenden                                 

     Licht,

    is ook die die er niet meer zijn

    Lucht,

    doet niemand pijn

    Tijdens de zwaarte van het leven reeds even

    stilte, lucht en licht zijn,

    we zijn wie de heengeganen waren.

     

    octo

     

    doorgeven

     

    Wat licht aan mekaar...

    om kunnen blijven verder te leven... .

    Van dat licht, verwant met de glans in ogen

    die door onze woorden en aanrakingen geboren wordt

     

    Doorgeven.  Wat lucht aan mekaar...

    om ons blijvend fris te houden.

    Van die lucht, vol van geesten

    die nog graag beneden meefeesten.

     

    Doorgeven. Wat stilte, weinig of veel;

    om onze kalmte te bewaren.

    Van die kalmte, verwant aan het alles,

    verstrikt in niets.

     

    Doorgeven.  Wat water en mineralen...

    om ons te laven en 't overbodige weg te spoelen

    Van dat laven, niet te veel of te weinig,

    juist wat nodig is.

     

    octo

  • toekomstig verkiezingsprogramma

    een op de toekomst gericht internationaal programma     

    CONSCIENCE presenteert :

    een mogelijk toekomstig samenlevingsmodel

    C.O.N.S.C.I.E.N.C.E. , de raad voor nieuwsoortige, gelijktijdige Internationale Verkiezingen stelt U voor te stemmen over zijn 'Collectief Alternatief'.(COmmitee for New Simultaneous Collective International Elections NeCessary for more Equality))

     

    Stel je voor dat geld alleen een administratief iets was, in plaats van een speculatief iets...

     

    ...dan zouden sommige schilderijen niet zoveel waard zijn als het bedrag dat je nodig hebt om duizenden hongerigen te voeden. Dan was 'geld' geen afgod meer, maar een hulpmiddel.

    Stel je voor dat alle Staten en ondernemingen wereldwijd hetzelfde loon voor hetzelfde werk betaalden, een welvaartsvast bedrag dat op ekologische wijze kon voorzien in alles dat het leven te bieden heeft. Stel dat leraars wereldwijd niet met meer dan tien leerlingen per klas mochten werken en dat transportmiddellenbouwers in alle fabrieken tegen hetzelfde geld zouden werken; uitgedrukt in één wereldmunt met overal dezelfde waarde. Stel dat arbeid een recht was. Stel dat iedereens administratie op één en dezelfde manier behandeld werd : Ieder persoon, bedrijf of instelling zou dan een telefoonnummer hebben dat hem met drie letters eraan toe te voegen, rechtstreeks in contact kon brengen met één van de vijftien 'projekten' waar je in het leven mee in contact komen kan : FOOd/HOUsing/WORk/SECurity/HEAlth/EDUcation/PROduction/

    DIStribution/TRAnsport/ENVironment/ENErgy

    MONey/TELecommunication/SOCiety/RELations/

    Stel dat iedere openbare dienst betaald wordt door een evenredige bijdrage van iedereen (één keer per maand automatisch van het loon af te houden, vóór we het krijgen. Zo'n systeem zou het openbaar vervoer en de telecommunicatiesnelwegen voor iedereen toegankelijk maken; mits een grote mate van maturiteit zou men uiteindelijk ook zo'n systeem kunnen invoeren voor andere sektoren (voedsel,andere produkten of diensten).

     

    Stel nu eens dat we ons zouden verenigen en ons programma voor de vijftien projekten wereldwijd aan een goedkeuring zouden onderwerpen...voor we via onze plaatselijke stem voor kandidaten op de projektlijsten de lokale, provinciale, continentale en wereldwijde toezichters op de uitvoering van de programma's van de projektlijsten zouden kiezen.

    Stel dat de kwaliteit van het leven belangrijker zou zijn dan heel veel burokratische en commerciële afstomping...stel dat we ons bewust werden van ons echt bewustzijn dat eigenlijk zijn eigen geestelijk wil verrijken via onze collectieve en individuele geschiedenis...de geschiedeinis wil immers niet meer afstomping en dwaze achterhaalde situaties...maar meer verfijning.

    Laat ons eerst wat algemene uitleg geven voor het waarom van al deze noodwendige veranderingen. Daarna kunnen we via het internet voorlopig een soort kettingreferendum organiseren om het wereldprogramma, het 'collectieve alternatief' laten goed te keuren.

     

    projekt werk

    -motivatie : Veel mensen ervaren hun werk als vervelend omdat de vrije markt hen niet genoeg goedbetaalde jobs biedt. Een job hebben is nog steeds geen recht voor iedereen.

    In een nieuwe, internationaal georganiseerde en gestandardiseerde ekonomie, zal 'kompetiviteit' niet meer zozeer op uitbuiting georganiseerd zijn, want alle prijzen en produktiemethodes zullen worden gestandardiseerd. De Human Resources, de personeelsadministraties van bedrijven en instellingen werken momenteel met teveel burokratische reglementen en statuten...die zouden moeten worden vereenvoudigd en gestandardiseerd.

    -eisen : RECHT OP ZINVOL WERK/ ZELFDE WERK ZELFDE LOON WERELDWIJD/ PREMIES EN EVALUATIES OP OBJEKTIEVE MANIER ORGANISEREN/ STUDERENDEN KRIJGEN OOK EEN INKOMEN/AFSTAND WERK-THUIS BEPERKEN/

    projekt telematika

    -motivatie : de technologische mogelijkheden van de telematika zijn qua mogelijk administratief gebruik niet op een gestandardiseerde manier ontworpen, het internet wordt teveel alleen voor amusement en andere commerciële doeleinden gebruikt

    -eisen : de kreatie van een Telematisch Universeel Managment Systeem (TUMS), een systeem om te worden gebruikt bij alles wat administratie en organisatie van de maatschappijprojekten aangaat.

    Om te kunnen coördineren en kontroleren zou iedere regering en ieder bedrijf hetzelfde TUMS-systeem moeten gebruiken om te weten wie en hoeveel welk werk willen en wat en waar en hoeveel er aan alles beschikbaar is en gevraagd wordt. De wereldbevolking zou dit proces on-line kunnen volgen.

    TUMS zou een projekt kunnen worden dat de vijftien projekten integreert om de superstruktuur van de toekomstige telematika te beheren. Om dit haalbaar te maken zou ieder bedrijf dat met hardware en software bezig is zich moeten verenigen met de globale telecombedrijfswereld om een multifunktionele teleterminal te ontwerpen. Ook moet er een soort telematische alfabetiseringskapagnevoor de hele wereldbevolking opgezet worden. Een kleine afhouding van het inkomen voor telekommunikatie, zal iedereen op een administratieve manier toegang tot alle telekommogelijkheden geven.

    projekt transport

    -motivatie : om de vervuling te stoppen; moet het openbaar vervoer enorm uitgebouwd worden en dienen de auto's op termijn op waterstof  over te schakelen

    -eisen : kleine afhouding van het loon maakt zo goed als gratis'gratis' transport voor iedereen mogelijk.

    projekt veiligheid

    -motivatie : alhoewel de misdaadcijfers ten gevolge van het feit dat iedereen een degelijk inkomen heeft, zullen dalen zal er toch nog politie nodig zijn. Aangezien het progamma van de wereldregering oorlog buiten de wet zet, zal er toch nog aan de afbouw van het militair arsenaal gewerkt moeten worden.

    -eisen : meer sociale gelijkheid en psychologische begeleiding is minder misdaad/

    reconversie van de oorlogsindustrie/legers zouden internationaal moeten worden gebruikt als krachten dat helpen bij natuurrampen, voorkoming van die rampen (dijkenbouw...), brandweer.../ internationale ontwapening...uiteindelijk zou alleen de politie nog wapens mogen bezitten/ efficiente organisatie van de politie : verkeerspolitie/oplossing kleine konflikten/ misdaadpolitie per soort van misdrijf

    project productie

    -motivatie :in plaats van naar samenwerking toe te groeien, zijn er oorlogen aan de gang tussen bedrijven, slachtoffers zijn de ontslagenen, de werkongevallen en de individuen en families met teveel stress

    -eisen : managers zouden het TUMS-systeem moeten gebruiken om de info over hun bedrijven voor iedereen toegankelijk te maken zodat de gegevens van de produktiebestanden, stockage, prijzen en personeelsbehoeften voor iedereen opvraagbaar zijn. Om dit te kunnen moeten ze zich per aard van produkt in één producentengroep verenigen. Er moeten ook maatregelen genomen worden die de verkwisting van grondstoffen en vervuiling tegengaan. Een groot stuk van de produktie zal in het kader van de ontwikkelingshulp opgestart worden. Geen tijd voor recessie !

    projekt distributie

    -motivatie : verschillen in prijs per produkt, vernietigen jobs

    -eisen : zelfde prijs voor zelfde produkt of dienst wereldwijd (gaat hand in hand met gelijkschakeling lonen)/kreatie wereldbestand van waar produkten zich bevinden en voordeligste transportwijze

    projekt wonen

    -motivatie : miljoenen leven in mensonwaardige woningen of betalen teveel huur

    -eisen : inventarisatie van woningen/benodigd aantal woningen/ te herstellen woningen/te bouwen woningen...om dit te kunnen zou ieder die met die dingen bezig is, bouwondernemingen, banken, partikulieren, overheid...zijn informatie aan de anderen moeten doorspelen.

    Sociaal betaalbare huurtarieven, internationaal gelijk; niet afhankelijk van vraag en aanbod, vaste prijzen via de kadastergegevens

    projekt gezondheid

    motivatie : Tegenwoordig worden er veel te veel medikatie gebruikt. Het is beter de oorzaken van ongezondheid aan te pakken, zoals vervuiling, onvoldoende kontakt met de natuur, afstompende massakultuur, stress op het werk of ongezondheid ten gevolge van andere psychische spanningen.

    -eisen : betere voeding, uitbouw gezondheidszorg in de derde wereld, gezondheidszorg voor iedereen via kleine bijdrage van elke wereldburger

    projekt voedsel

    -motivatie : het oude beleidssysteem vindt wetten uit die voedsel weg laten vernietigen 'om de prijs in stand te houden' en die bepaalde produktie om dezelfde redenen verbieden terwijl er zoveel honger op de wereld is.

    -eisen : eten voor iedereen via de eenmaking van de landbouwproduktieplanning op wereldgebied,

    alle boeren die beesten houden of hun stuk van het land bewerken moeten overal ter wereld een gegarandeerd inkomen krijgen als ze hun eigendommen laten renderen , geen voedselproduktie voor transport meer

    projekt milieu

    -motivatie : Het teveel aan vervuiling tegengaan.

    -eisen : geen overkonsumptie/ sortering afval/recyclage/openbaar vervoer bevorderen/behoud van natuurgebieden/dierenrechten/bevordering properder energie...en honderden andere maatregelen

    projekt onderwijs

    -motivatie : de huidige regeringen besparen op onderwijs /er is veel te weinig aandacht voor de menswetenschappen in het onderwijs : filosofie, geschiedenis, psychologie

    -eisen : minder grote klassen (niet meer dan tien leerlingen per klas bijvoorbeeld)/ meer interaktie tussen leren op school en leren in de bedrijven/ het onderwijs moet de leerlingen leren de nieuwsmedia objektief te leren interpreteren/meer 'herscholing' voor volwassen moet mogelijk gemaakt worden

    projekt energie

    motivatie : er worden niet genoeg inspanningen gedaan om energie te besparen en men produceert nog teveel energie op een vervuilende manier

    eisen : investeren in propere energie en leren er zuinig mee om te gaan/geleidelijke vervanging aardolie door waterstofenergie enz...

    projekt geld

    -motovatie : het spekulatieve aspekt van geld werkt desastreus in de wereld

    -eisen : administratief gebruik van geld/alle banken ter wereld moeten één bestand vormen en één wereldmunt met dezelfde waarde lanceren/voor verzekeringen : één kleine standaarbijdrage voor iedereen

    projekt samenleving (politiek beheer)

    motivatie : zie wat er in de wereld aan absurde dingen gebeuren

    Beslissingen als over wie er recht op een job, eten of een woning... heeft of waar men een oorlog gaat steunen of niet, worden altijd door enkelingen genomen. Diegenen aan de top in bedrijven of regeringen mogen geen beslissingen nemen die tegen de letter en geest van het wereldprogramma ingaan.

    Partijleden de dag van vandaag, volgen teveel de door geldspekulatie geleide negatieve maatregelen van hun bazen aan de top. Zowel in partij als vakbonden draait men in kleine circeltjes rond deelproblemen die eigenlijk eindelijk een mondiaal moeten aangepakt worden. Als je deze mentaliteit laat betijen en hun logika volgt moeten we met z'n allen terug naar de lage lonen van twee eeuwen terug die nu nog in sommige landen betaalt worden. Er bestaan wel groepen die een andere weg opwillen, maar ze zijn hopeloos verdeeld qua interpretatie van de geschiedenis en taktieken en ze borduren voort op de raditionele deeleisen van de klassieke loonstrijd zonder een globaal alternatief samenlevingsbeheer aan te bieden.

    -eisen : alle eisen van de overige projekten samen/organisatie van alternatieve verkiezingen via druk van de raden op de nationale regeringen en gemeentebesturen : eerst verkiezingen voor de goedkeuring van het programma, daarna verkiezingen voor de dirigenten ervan. Om wantrouwige tegenmaatregelen van de heersende geldstrukturen tegen te gaan, blijven de huidige eigendomsverhoudingen voor de grote produktiemiddellen bestaan...alhoewel het inbouwen van 'onverkoopbaarheid' bij verzet geen slecht idee zou zijn. Op het projekt samenlevingsbeheer kan gekozen worden voor de funkties van dirigent van justitie, dirigent van administratie en notariaat van de bevolking en uiteindelijk de eerste dirigent...die een koördinerende funktie heeft. Projektverkiezingen zouden dus de partijverkiezingen vervangen en per provincie en projekt zou er iemand naar de continentale regering kunnen afgevaardigd worden, die opgeteld, de wereldregering zou vormen. Basisprincipe voor de verdeling van de provinciale posten zou het bevolkingsaantal van de gemeente zijn. De lokale raden van mensen uit de buurten en bedrijven zouden een kontrolefunkie op de gemeentebesturen en bedrijven kunnen uitvoeren.

    project relations

    -motivatie : om de maatschappij op een andere manier te gaan beheren zullen we ons aan de menswetenschappen moeten beginnen intereseren en erop moeten letten van ons niet laten vangen door vooroordelen en subjektieve negatieve gevoelens naar anderen toe ...we zullen moeten leren ons deel van het werk te doen zonder de disciplinaire zweep van bovenaf -eisen : psychologische begeleiding voor subjektieve problemen tussen mensen/ zoveel mogelijk objektieve mediakanalen.


    octo  http://filosofischverzet.skynetblogs.be

  • ode aan een punt

    ode aan een punt

     

    vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven,

    in het punt van waarheid, echtheid

    waarrond alles cirkelt, dacht ik zo

    ...behoed het willen weten van verscheuren

    ...behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven

    ...kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant

     

    troebelwitte stilte, vertel me van het luisteren

    sterreverre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling

    kijk uit naar een brug naar ergens

    vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen

    leef, mens leef, weef mens weef

    temidden het stille, eenvoudige en goede

     

    dankbaar voor al het goede en mooie,

    zelf te zien, zelf te zoeken;

    dwars doorheen kortzichtige onwetendheid

    octo

  • rechtvaardige belastingen(gastauteurs)L.E.F.

    Schitterende brochure over rechtvaardige belastingen (22.10.08)    via http://www.lef-online.be


    Vorige week stelde het Financieel Actie Netwerk (FAN) hun nieuwe brochure voor over fiscale rechtvaardigheid en vooral over fiscale onrechtvaardigheid. Te midden de financiële crisis (of de crisis van het financiële systeem) en de strijd voor het behoud van de koopkracht wil FAN het maatschappelijk debat over fiscale rechtvaardigheid en fiscale herverdeling meer dan ooit op de voorgrond plaatsen.

    Het FAN (Financieel Actie Netwerk) is een samenwerkingsverband bestaande uit: ABVV, ACV, ATTAC VLAANDEREN, BBL, HUMANISTISCH VRIJZINNIGE VERENIGING, KWB, NETWERK-VLAANDEREN, OXFAM SOLIDARITEIT, VODO en 11.11.11.

    In deze bevattelijke opgestelde en schitterend geïllustreerde brochure wordt op een veertigtal bladzijden, ingegaan op het nut van belastingen, fiscale fraude, belastingsparadijzen, vermogensbelasting enz.

    De brochure is te verkrijgen via eric.goeman@attac.be door storting van 5 euro op rekeningnr. 123-6163848-19 (op naam van Attac Vlaanderen) met vermelding “brochure Leve de fiscus”

    Bij de brochure hoort ook een theatervoorstelling “Leve de fiscus” door Paul Schrijvers. Deze, voor vormingswerk zeer geschikte, voorstelling kan geboekt worden via info@dewaaiervzw.be

     bron :  http://www.lef-online.be  

  • 2008 wereldwijde stroomversnelling history

     Enkele maanden terug, begon ik hieromtrent een artikellenreeks met de vraag 'Wanneer worden de wereldleiders oorlogsmoe ?'. Ik vertrok vanuit het standpunt 'onder welke soort demokratie willen we leven' ? Een demokratie in het algemeen belang of eentje die door toedoen van onontwarbare groepsbelangen verwatert ? Eén van m'n eerste artikels noemde 'Wall-Street 1929-bis ? Nee toch!'

    Mijn stelling toen was dat de reeks crashen die er toen nog niet zo zichtbaar zaten aan te komen hadden kunnen vermeden worden als men het casinokapitalisme veel vroeger verboden had.  Het geld dat dra in rook zou opgaan zou via rechtvaardige en internationaal eenvormige taxen in de échte goederenekonomie moeten zijn terechtgekomen.

    Ondertussen weten we nu in het oktober van negenenzeventig jaar later, hoe anders de wereld eruitziet. De politiek denkt dat kontrolemechanismen en staatswaarborgen gaan volstaan, maar we moeten eerst noch de test van de zich meer en meer manifesterende recessie doorstaan. Eerst zal er nog een deel besparingen over onze kop worden gekapt, waarna men uiteindelijk op termijn wel zal snappen dat men grondiger maatregelen moet nemen. Meer en meer ekonomen sluiten daarbij een internationale benadering van het echt in gemeenschapsbezit nemen van grote sektoren niet uit. Al die presidenten die ineens de noodrem van protectionisme trekken, zouden er beter naar luisteren. Ze wilden nog niet zo lang geleden toch allemaal de globalisatie en er kon niet genoeg geprivatiseerd worden. Terwijl ze zich beperken tot het zoeken van de 'schuldigen' en wat aan hun bonussen dreigen te zitten, neemt de ekonomie en hun systeem de tijd om zich op hen te wreken.

    Waarom zou iets als ekonomie moeten stilvallen ? Er is nog zoveel nuttigs te produceren overal ter wereld en zeker in het armere deel, dat nooit 'gouden jaren' gekend heeft.

    De Olympische Spelen werden al vanaf dag één hopeloos verstoord door de 'pretbedervers der wereldvrede'. Obama kwam met zijn 'Berlijnse Beloften', sommige vooruitstrevend, anderen enkele maanden later aan herziening toe. Schrap die mogelijke overschrijding van de Afghaanse grens maar, het is aan het Pakistaanse volk om hun onderdrukkers te stoppen. Maar dat heeft hij nu al wel begrepen. Als hij geen president wordt dan had hij Mc Cain beter niet die complimenten als 'oorlogsheld' gemaakt.

    In m'n artikels riep ik enkele keren de hulp van de dichtkunst of de filosofie in, teneinde duidelijker te maken waar de wereldbewoners en hun leiders eigenlijk mee bezig zijn. Ook moesten er af en toe enkele voor politieke doelen gebruikte internetfabels worden ontkracht of bepaalde politieke uitspraken over het geschiedkundige verleden worden rechtgezet.

    De rol van de oude baronnen in de geschiedenis mag dan, behalve in de feodaalachtige landen, bijna uitgespeeld zijn, de nieuwe baronnen in de ekonomie en de politiek houden hun onderdanen in een knettergekke hutsepot van belangen gevangen. Continu broeden ze op welke manier ze ekonomische en militaire strategieën kunnen gebruiken om de ekonomische tegenstanders te vlug af te zijn. Samenwerking laat voorlopig op zich wachten. Liever wordt het vuur al eens aangewakkerd, zoals recent met het toekennen van de Sacharof-prijs van het Europees Parlement aan een Chinees die een disident zou zijn, ja dan is M.Vandenbossche van Gaia dat ook. Waar is de tijd dat Mandela die prijs kreeg?

    In tal van artikels probeerde ik een aantal alternatieven op korte en langere termijn naar voor te schuiven. Ik legde tussendoor uit welke rol ons geweten, ons wereldbeeld en de ideologie hierin kon spelen. Dat onze inzet en stijgende interesse voor het maatschappelijk leven zeker gebaat zou zijn als we wat minder negatieve gevoelens in ons persoonlijke leven toelieten ...heb ik op tal van manieren proberen illustreren. Uitdagingen zullen er de volgende maanden genoeg zijn. U zal misschien moeten staken en merken dat een deurwaarder U tegenhoudt en U 1000euro boete wil aansmeren. U zal berichten horen over Zuid-Amerikaanse landen die de afgelopen jaren de eeuwenoude fascoïde regeringen aan de kant hebben gezet; berichten in de zin van dat hun sociale maatregelen 'dictatoriaal' zouden zijn. U zal hopelijk niet horen dat McCain gestorven is en Palin president wordt.

    Hopelijk hoort U dat uw spaargeld safe zit, de speculatie afgeschaft en dat de ontbossing van de wereld gestopt werd. Hopelijk hoort U dat het werkvolk wereldwijd voor hetzelfde werk hetzelfde betaald gaat worden. Hopelijk hoort U minder en minder van internationale, wreedaardige spelletjes of niet totaal onschuldige onzin als BrusselHalleVilvoorde. Hopelijk krijgt U meer tijd om al eens een goed boek te lezen of U in de filosofie te verdiepen en neemt U de tijd om geschillen met de buren bij te leggen en zo. Want...het denken daagt U uit...u leven lang en misschien langer, als ook dat U interesseert ten minste. Het leven, de liefde en nog zoveel...een helend mysterie. Er is zijn zovele recepten voor om het te begrijpen, onthoudt vooral dat ook U die wereld een stukje ten goede verander kan. 't Begint in Uw mikrowereld en 't breidt zich uit via Respekt, Geduld, Samenwerking, Begrijpen om in te kunnen grijpen.

    octo

  • Even terug naar de oorsprong

    Laatst moest ik naar de tandarts.  Zag er een foto van m'n gebit.  Een ruig geërodeerd gebergte.  De meest rauwe uitdrukking van de wil tot leven.  Het skelet, slaaf, vriend en onderdeel van het vlees en de geest. Als 'iets' 'niks' wil worden, heb je een 'bigbang' met daarna alleen straling. De evolutie van die oerenergie naar het basisprincipe van het atoom droeg een symbolische les in zich : in de kern in evenwicht blijven en reageren en verbindingen aangaan en uitproberen.

    Welke verbindingen aangegaan konden en kunnen worden, liggen door de eigenheid van elke soort materie vast.  De evolutie van atomen naar cellen voegde een andere symboliek aan het bestaan toe.  Om te kunnen blijven bestaan moest je je eigen leren delen.  Later werden stammen koninkrijken en republieken en de wereld wordt misschien nog ooit eens één vredelievend geheel.  De symboliek ontgaat U waarschijnlijk niet :  om sterk te staan moet men zich verenigen.  Zich verenigen en zich delen...onderdeel van kennis, genot en strijd...die naar meer en meer innerlijke rust tracht.

                In één alinea van een vermoedelijk begin tot in het nu.  Wat een reis mijn twee zere tanden me deden maken !  Een reis binnenin mezelf of het geheel dat de geest is , met die geest als transportmiddel.  De geest, gegroeid uit het bewustzijn van een mix van het stoffelijke.  Mineralen, gassen, licht en golven ontmoeten mekaar in de eerste cel...die vermoedelijk nog via een 'navelstreng' aan de aarde vasthing en afstierf zonder zich te kunnen delen.  Het licht en de lucht brachtten de vergane anti-materie energie van die cel misschien terug tot bij de volgende cel die zich vormde.  Die tweede cel kreeg de informatie van de afgestorven cel binnen, via haar  primitieve ademhaling of haar voedsel en de biologische voorloper van de inspiratie was geboren.  De weg naar organismen, naar 'organiseren' op biologisch vlak lag open.  Het ging later niet om één maar om  miljarden cellen waarmee het in de elementen aanwezige bewustzijn experimenteerde.

                In die tijd al, werden onze emoties geboren.  Het kan natuurlijk zijn dat er in die mikrowereld van toen genoeg voedsel was en de cellen zich vrij solidair ontwikkeld hebben tot organismen enzoverder.  Filosofisch gezien kan men zich wel afvragen of hebzucht of integendeel solidariteit aan de basis van het ontstaan van onze emoties lagen. Beide tesamen wellicht.   Hopelijk                                                            stammen we in de oerstam mikroscopisch gezien het meest af van de solidariteit, het leren delen...dat moet de bovenhand blijven houden...of de woeker van de hebzucht verstikt ook dat stuk waartoe het voor een deel heeft bijgedragen (onze zeer relatieve welvaart bijvoorbeeld). De hebzucht vernietigt echter altijd meer dan dat ze bijdraagt.   Op een bepaalde manier staan we nu nog niet verder dan toen...er is wijsheid en theorie genoeg voor iedereen, maar de strukturen van de hebzuchtigen verbrodden de gezamelijke groei naar logischer verdelen.

     Of is een minderheid van de consumenten te hebzuchtig en spelen de machtigen der aarde daar nu juist op in ?  

                Een andere bron van onze emoties is de uit het’ delen’ geboren geslachtelijke voortplanting, een techniek die het primitieve voortplanten nieuwe wegen opstuurde.  Het organisme moest nu BUITEN ZICHZELF op zoek naar combinaties en oplossingen voor zijn materiële verderbestaan.  X zocht Y om het via XY in plaats van via XX te proberen.  Dat zoiets tot nieuwsoortige konflikten kan leidden bewijst de met de maatschappellijke verhoudingen meegeëvolueerde man-vrouw verhouding tot op de dag van vandaag.  Zowel X als Y onderdrukken en gebruiken en genieten van mekaar tot bepaalde vormen van scheiding of de dood volgen.  Waarom ? Omdat we aan ons genetische verleden vasthangen en in ons denken door opvoeding en maatschappij worden bepaald.  Indien iedereen een inkomen had waar hij menswaardig kon van leven, zouden er in de wereld veel minder problemen zijn.  Indien meer mensen zich in de zin van het leven, de filosofie dus; zouden interesseren, nog een stuk minder.

    Liefdeskonflikten tussen mensen zouden nog blijven bestaan, maar men zou ze meer trachten te begrijpen, wat die nieuwe evolutie een hele andere richting zou kunnen geven.

                  Als je geweldige tandpijn hebt, werkt je geest niet meer met dezelfde inspiratie als anders.  Het is alsof zo'n geest alleen onder bepaalde omstandigheden gedijt.   Bij lichamelijke pijn, al of niet het gevolg van emotionele zwaarte, zit die geest te wachten tot hij volop doorbreken kan.   Geef iemand volledig nieuw bloed van een geschikte donor en hij blijft dezelfde om mee te praten. 

    Zo gemeenschappelijk en zo eigen zijn wij. 

    En toch uit dezelfde stof voortgekomen...want we kunnen soms onderdelen met bepaalde mensen omwissellen.  Wij zijn het resultaat van honderden eeuwen ervaring op alle fronten van het leven.  Wat is de bedoeling ? 

    Ooit nog eens op andere planeten wonen of mekaar durven tonen wie we zijn en hoe we willen leven?  De reis van het in de praktijk snappen van dit alles staat, is een belangrijk deel van de zin van het leven.Natuurlijk, de geest teveel willen  verklaren door het verstand alleen, is er wiskunde van maken...gelukkig is er nog de dagdagelijkse praktische beleving van alles dat ons zin kan bieden.

    octo

  • Hoe we de verrechtsing betalen.

     

    Hoe we de verrechtsing betalen

    Bij een vooroorlogs recessiesfeertje horen ook de donkere, schreeuwerige Vlaams Blok affiches, die zoals de zwarthemden van weleer weer om 'orde' en het stoppen van het geknoei schreeuwen. Het is geen grote kunst om een zin die waarheid bevat te gebruiken om een pak leugens te verkopen en door ons aller geld betaald aan de straathoeken te laten plakken. Er zullen wel altijd mensen zijn die hierop gaan reageren alsof de Here hemzelf is nedergedaald om redding te brengen.

    Het lijkt er soms wel op alsof de roep om sterke 'leiders' weer terug is, van eigenlijk nooit weggeweest. De 'oorlogsheld' McCain versus Obama als Abel...al maanden en jaren dagelijks op onze borden, wereldwijd geserveerd, en geen sekonde vielen daarbij ekskuses aan de Vietnamezen te horen, terwijl alle politieke opvolgers van de grote landen zich toch al voor het geweld van de vorige wereldoorlog hebben 'verschoond'. De verrechtsing zit hem in de dagelijkse dingen, in het normaal beginnen vinden van zaken die we eigenlijk in grote meerderheid afkeuren, maar waar we toch tegen zondigen. Zo hadden we nog niet zo lang geleden in dit land een grote manitou van de spoorwegen, die ontslagen werd en een ontslagpremie van 80 miljoen franken optrok...om uit te bollen...oh nee...hij kreeg de eerste plaats op een lijst en werd door 80 000 fanatiekers van suksesstories à la superrijken verkozen en is inmiddels minister geraakt. 't Is maar omdat ik vandaag iemand van zijn partij, die wel tegen ontslagpremies van 160miljoen frankskes is; en er welicht met een toekomstige wet wat gaat vanaf doen, hoorde verklaren dat deze gift uit de 'corrupte' tijd nog...zo doet men het nu voorkomen...niet meer terug te vorderen is. Bovendien verlapte deze oude spoorwegbaas zijn inmiddels gouden onderneming ABX destijds voor een prijsje. Goed bestuur. Bravo.

    Je zou denken dat we in onze meest gelezen krant over journalisten beschikken die van het verspreiden van dergelijke duiding een punt maken. Nee, ze werken voor een ondernemer die winst maakt met het dom houden van mensen en die bovendien naast een andere grote ondernemer uitgenodigd werd op een lichtroze congres dat eigenlijk rood had moeten kleuren. Nee, vroeger was onze huidige meest gelezen krant in Vlaanderen een soort tribune van de toenmalige liberalen die toen nog niet in minstens vier andere partijen uiteengevallen waren. Sinds jaren spint nu voornamelijk rechts en extreem-rechts en populistisch rechts garen bij het instandhouden van deze keet voor boulevardjournalistiek. Kritische geluiden halen de krant zelden of worden pas in het daglicht gezet op een moment dat dat goed uitkomt voor de politieke vrienden. En wie subsidiëert het dom houden van de massa dan...een stuk van de massa die die onzin koopt. Dat we Michael Jackson en andere kunstenaars fortuinen hebben bezorgd, is begrijpelijk...toch vinden we het allen onredelijk dat dergelijke fortuinen kunnen. Als protestaktie zouden we meer naar de plaatselijke bands hun optredens kunnen gaan of naar de lokale voetbalploeg van achter de bos. We zouden ons geld kunnen overzetten naar een openbare bank of alleszins één die niet aan de spekulatiemisdrijven meedoet. We zouden fair-trade produkten kunnen kopen. We zouden kunnen stemmen op partijen die niet door de staat of het bedrijfsleven gesteund worden.(behalve in de US, want anders wint the Bomber, zelfs al wordt hij veel meer door de grotegeldlobby gesteund, als er een klein percentage naar Naader, de derde kandidaat zou gaan is de belofte Obama de pineut.)The yanks hebben geen keus dan voor Obama te stemmen, ze zijn nog dommer gehouden dan wij. De verrechtsing is er nog meer gesubsidiëerd. De Nederlanders die 400 jaar geleden al de bijbel op hun manier en niet op de Roomse manier interpreteerden(bij ons was dat een driehondertal jaar later) hebben ondertussen toch al meer keuze aan de linkerkant van de politiek. Maar...de meest gelezen krant en een paar zogezegde centrumversies zullen er wel voor zorgen dat ze met alle groeipijnen van alle sociale-ismen beladen, in de hoek van de utopie belanden.

    In Rome, bakermat van de burgerlijke demokratie, regeert ondertussen een supermiljardair, eigenaar van de halve media met neo-fascisten. In Oostenrijk wordt de dood van een soortgenoot bewierookt door zijn 'centrum'- tegenstanders. Blood and Honour-organisator op Vlaams Blok lijst ?...geen probleem voor bepaalde afdelingen. En wij moeten die shit mee betalen !

    Een wereldreferendum rond een voor politiekers bindend sociaal programma wordt alle dagen meer en meer een noodzaak om armoede, protectionisme en oorlog uit te roeien. Of een andere manier van verkiezingen, eerst een sociaal programma, dan diegenen die het superviseren, verkiesbaar op projektlijsten ( werk, telekommunicatie, transport, energie,...), zou ik als filosoof aanbevelen met zoveel uitzichloze toestanden in de wereld. Maar ja, het zal de machtigen der aarde een zorg zijn, hoe meer uitzichloosheid, hoe verdeelder en manipuleerbaarder we worden gehouden...en we betalen het bovendien allemaal zelf.

    octo

  • "Ben ik links of rechts mijnheer"?

    Een student politieke wetenschappen had het idee opgevat van voor zijn eindwerk een soort studie te doen naar de doorsnee politieke ingesteldheid van de gemiddelde Belg.  Met een aantal vragen trok hij doorheen het hele land en belde aan zo’n duizend deuren aan.  Stedelijke bellen, woonwijken op het platteland, dure woonwijken, enfin boer en tuinder, arbeider, bediende, winkelier, hij bleef bellen tot hij een gemiddelde doorsnee van de bevolking had.

    Er waren een aantal mensen die duidelijke (?)standpunten innamen, meningen die als het ware gekopiëerd waren uit de partijprogramma’s van de Belgische partijen.  De steekproeven gebeurden in de loop van 2007.  Ergens had de student de proeven liever ‘nu’, achteraf gedaan, na het debacle van de staatshervormingsbesprekingen en na de turbulente gebeurtenissen in de wereld van het geld, zo vertrouwde hij me toe. Waarom ? Uit nieuwsgierigheid had hij een deel van de mensen uit zijn enquete terug opgebeld, en daaruit bleek dat een belangrijk deel van de mensen ineens niet meer zo zeker waren van de antwoorden die ze toen hadden gegeven.  “Wie kan nog aan die politiek en die ekonomie uit mijnheer ?  ‘Ze ‘weten het zelf niet meer’…was een veelgehoorde opmerking.  Waren ze nu eerder links dan rechts, velen twijfelden.  Wat hem op het idee bracht van een nieuwe vragenlijst als rode draad op te stellen…voornamelijk bedoeld voor die mensen die hem zelf de vraag stelden wat links en rechts nu in feite was.  Of hij er opnieuw gaat op uittrekken weet hij nog niet, want hij zoekt momenteel naar betaald werk.

    Zijn vragen  heeft hij een stuk minder ernstig geformuleerd, nu hij zijn diploma toch binnen heeft.  1. Stel U eens even voor dat U een holbewoner in de prehistorie zou zijn…zou U de grote hoeveelheid bizon die U ving met de rest van de jagers delen, zelf s al was U de sterkste jager ? 2.  Als U zich in de feodale tijden op het landgoed van een baron zou moeten afbeulen, zou U dan minder dan de van U vereiste opbrengsten afdragen ? 3.  Zou U tijdens de oorlogen van de verschillende adellijke  en ‘geestelijke’regeerders, kruistochten en zo…stiekem thuisgebleven zijn ? 4. Zou U nadat U het boeren noodgedwongen had moeten opgeven als ambachtsman in een stad bij een gilde gegaan zijn ? 5. Zou U ten tijde van priester Daens mee hebben gestaakt voor een beter leven ? 6. Zou U tijdens de tweede wereldoorlog het verzet gesteund kunnen hebben ? 7. Zou U na de tweede wereldoorlog U stem gegeven hebben aan partijen die opkwamen voor een sterke sociale zekerheid en meer vrije tijd ?

    8.Bent U momenteel bereid van de wereld te zien als het resultaat van een zeer lange, samenhangende ontvoogdingsstrijd in de richting van sociale en politieke rechten voor iedereen en niet als een strijd van ieder voor zich, waar diegenen met het meeste geld altijd de machthebbers  zullen blijven  domineren ? 9. Bent U tolerant  tegenover die mensen uit het buitenland die wij ekomisch gezien kunnen  integreren ? 10. Zaken als godsdienstvrijheid, gelijkwaardigheid van man en vrouw,  zijn een evidentie voor U ? 11. De overheid moet tegen de absolute vrijheid van het grootkapitaal in, meer en meer een regulerende rol spelen, ja ? 12. U bent van mening dat de fabelachtig rijken der aarde meer moeten getaxeerd ?  13. U vindt het meer en meer nodig dat sektoren als de bankwereld en de energiesektor onder strikte overheidscontrole geplaatst worden ? 14. U vindt het budget voor ontwikkelingshulp veel te laag ? 15. U pleit voor een demilitarisering van alle legers op deze planeet ? 16.U leest een krant(kranten) of u volgt sites die ook de niet zo gekende politieke meningen aan bod laten komen ? 17. U probeert goed met uw buren overeen te komen ? 18.Op het werk probeert U uw deel van het werk te doen ? 19.U vult uw belastingsbrief nogal redelijkerwijze in ? 20.U stemt in overeenstemming met de vorige standpunten die U met ja beantwoorde op onbaatzuchtige mensen die voor deze standpunten opkomen ?

    “Nou, dan bent U behoorlijk ter linkerzijde te situeren,”, hoor ik die kennis van me, een Nederlandse ex-student in België dan al op ’t eind van zijn vragenlijst besluiten.

    Octo  

     

     

  • Beton.Goud.Schulden.Holywood.Wij.Toekomst

    Dacht dat het regende, maar het waren de keitjes in de betonmolen op de werf over m’n deur. Jonge mensen die kunnen en durven bouwen.  Op het nieuws heeft men het over het ‘geloof’ in de stijgende goudprijs, over overheden die de schulden van banken blijven opkopen(was de miserie niet begonnen met het opkopen van schulden?) en over filmsterren die bereid zijn van minder voor astronomische cijfers te gaan werken. Wat kunnen we bnog allemaal verwachten ?

    De echte kunstenaars

    Wandel door onze steden en dorpen..

    Wie bouwde wat staat en beweegt en in onze winkels ligt ?

    Wie onderhoudt de akkers, de plantages en weiden ?

    Het werkvolk begot.  Zelfstandig of als loonkracht op zich.

    Waanzinnig toch dat heel die aktiviteit in theorie in het gedrang kan komen door het al of niet geloven in goud en aandelen, door het het schulden aangaan en schulden opkopen, door de waarborg van de staat of het gebrek daaraan.

    De mediatrein der onheilstijding …of is het juist ‘goed’ nieuws (?)dendert verder m’n oren in.  Meer en meer bedrijven hebben het moeilijk met het verkrijgen van leningen.  De Nederlandse overheid zal zich dus voor specifieke bedrijven  garant zetten als ze een lening aangaan (tot het budget van 1 miljard euro opgesoupeerd zal zijn wel te verstaan). 

    India en Pakistan gaan weer een poging doen om handel te drijven doorheen de betwiste Kasjmir-regio, goede intenties die hopelijk ditmaal niet door extremistische bommen worden verstoord…wie betaalt zo’n groepen, welke ekonomisch zich bedreigd voelenden, hebben daar baat bij… of zijn het dan toch alleen maar de ideologische, zogezegde ‘godsdienst’-fanaten of een soort nationalisten ? Altijd schuilen de ekonomische belangen wel ergens achter om ’t volk te foppen. Ook Al Qaeda heeft niks met ‘geloof’ te maken en wil de ekonomie in handen krijgen en heeft hopelijk plannen zonder geweld, niet voor export bestemd,  in petto om de macht te grijpen in die plaatsen waar de oorlogen van Bush een puinhoop gaan achterlaten, nu binnenkort geen regering ter wereld financieel nog militaire avonturen gaat aankunnen…of gaan zo’n ongeloofelijke misdaden tegen de mensheid weer eens de enige uitweg uit de ekonomische krisis zijn ?  Vernietigen wat werd opgebouwd, dan kunnen we terug geld verdienen met de wederopbouw ? Zover mag het niet komen, of we gaan er ditmaal allemaal aan.  De laatste mens, een holbewoner terug, zal dan kunnen schrijven “we wisten het en toch lieten we het weer gebeuren”. Kan dit niet, zegt U ? Misschien wordt het Al Qaeda-spook weer uit de kast gehaald.

    Voor de betonmolen begon te draaien, dacht ik aan m’n artikel van gisteren . Toen ik wakker werd, besefte ik nog maar eens dat al diegenen die met de ekonomie en politiek op een meer ernstige dan populistische manier bezig zijn, eigenlijk wel alternatieven genoeg hebben…in tegenstelling bijvoorbeeld tot wat nieuwsbeelden ons willen doen geloven.  Een SPA-voorzitster dat zegt dat ze geen rode Dedekker nodig hebben en hierbij reklame voor de populisten maakt en haar eigen SPA-trouwe interne oppositie monddood probeert te maken. Filosofisch gezien kan ik alleen besluiten dat als de wereld nog tot tegen 2011onder het huidig mondiaal politiek –ekonomisch gesternte verder moet, dat ,indien de sociaaldemoktratie de  nog opgesplitste populisten en nationalisten laat betijen deze dan  toch eens aan de macht zullen komen.  In het tegengestelde scenario neemt SPArood het roer in de SPA over en krijgt links van links ook een podium in het parlement om zoveel mogelijk andere klokken te laten horen. Alles hangt er alleen maar van af hoeveel wij, maar vooral hoeveel de spekulanten alleen maar in goud in plaats van in werkkrachten, onszelf dus, blijven geloven. En of we gezond blijven eten en lezen  en nadenken en reageren natuurlijk.  Ook wij zijn, of kunnen of zouden kunnen een parlement zijn, niet te vergeten…ook al zijn we geen lid van de opgesomde groeperingen hierboven. De geschiedenis zou wel eens totaal onverwachtte wendingen kunnen nemen.

    octo

     

     

  • Hebben we 't ditmaal goed begrepen?

     

    Voortaan mogen banken verlies maken, wij gaan die dan betalen. Wat als de banken winst maken ?

    Voortaan gaat er heel veel toezicht zijn op o.a. de beursaktiviteiten van banken. Er zouden nochtans al een heel aantal regels en restrikties zijn volgens een blauwe professor van de univ in Leuven...toch werden die, deftig natuurlijk , met de voeten getreden in het verleden. Morgen beter ? We zullen zien, maar waar blijft eenvoudigweg het verbod op al die dubieuse beleggingen ? Hoe vertaalt deze krisis zich in de politieke stellingnamen van al wie met politiek bezig is.

     

    Voor de nationalistische spreekbuizen is het simpel, de overheid en meer bepaald 'links' zou al sinds de vorige wereldoorlog verkeerd bezig zijn...jaja, en de de sociale zekerheid hebben we te danken aan het Verdinaso zeker ! De klassieke liberalen profileren zich links van de populistische liberalen en hebben het ineens over het verschil tussen liberalisme en kapitalisme...lang geleden dat we dat van hen gehoord hebben. Van in de tijd van madam Tatcher, moest alles toch worden geprivatiseerd dachten we. Zelfs de regeringsgebouwen werden aan de spekulanten verkocht, zodat de overheid nu veel meer dan vroeger huur betaalt voor de gebouwen die ze vroeger bezat.

    Onze Belgische Post stuurde ons vandaag een soort uitnodiging om aan een soort smurfen-spelletje mee te doen. Bestaat de bank van de Post nog ...of is ze al geprivatiseerd ? Of al gehernationaliseerd ? Zonde, waar kan een mens zijn spaarcenten nog op een objektieve, niet spekulatieve manier parkeren ? Maar niet getreurd...er gaan weer stemmen op om de ASLK-publieke bank van vroeger terug op te richten. De linkerzijde van de SPA wil het roer omgooien binnen de SP en alvast een deel wat met medeplichtigheid van de sociaal-demokraten werd geprivatiseerd weer sociaal in gebruik nemen...veel hebben we er in de grote media niet van kunnen lezen, daarvoor moet je naar de site van spa-rood dan maar, waar er deze week een knap overzicht over de geschiedenis van ekonomie en politiek na de tweede wereldoorlog staat.

    Ook de 'links' naar ' links van links 'volgen de evolutie van beurstijdbommen en recessie op de voet in binnen-en buitenland. 'Hoe openbaar de ekonomie in een nabije toekomst wel eens voor een stuk dreigt...of zou moeten worden' is het hot item all around. Als filosoof zou je dus de neiging hebben dat je op twee oren slapen mag en de rechtse theses wel door linkse anti-theses zullen worden gevolgd. Objektief gezien, zou je dus wel denken dat de eerst volgende verkiezingsuitslagen overal ter wereld meer naar de linkerkant gaan overhellen. Subjektief gezien reageren mensen echter vaak op dingen die niks met de grond van de zaak te maken hebben. “Heeft die of die kandidaat nu al of niet gezegd dat zijn tegenstander een terrorist of een varken is”,”Komt de oude judocoach met nieuwe dopingsschandalen in de sport, vlak voor de verkiezingen”. Of...is het partijapparaat binnen de sociaaldemokratie nog in staat om de linkerzijde van verkiesbare plaatsen op de lijsten af te houden ? Immers, een deel van de leden van elke gevestigde partij zijn schatplichtig aan de partijkaders. Wie heeft er niet eens niks in 't zwart gekocht of gedaan immers.

    Of we nu in de richting van meer of minder ekonomische demokratie aan 't evolueren zijn of niet, we zullen ons nog een hele tijd aan de destruktieve race om 'de concurrentiestrijd toch maar te winnen' moeten aanpassen zeker ? Maar na de US-presidentsverkiezingen komen er nieuwe internationale vergaderingen...hopelijk om alle beursonzin en militaire onzin te verbieden en het geld dat men boven onze hoofden in rook doet opgaan, ditmaal in de echte goederen -en dienstenomloop te pompen...zoniet gaan we met zijn allen zeker weer protesteren als we over Madonna uitgeroddeld zijn.

    octo

  • Het leven heeft ons in zijn greep

    Het leven heeft ons in een greep, en wij staan het toe

    Bij het overvliegen van de eilanden ten Oosten van Griekenland, merk je zelfs in het donker dat ze  hechte groepen vormen, zoals bloemenbladeren rond hun kern, maar dan afgevallen bladeren in het water. Betere metafoor : bij daglicht gestolde, oerhete, kleurige, soms bijna dorre brij uit de  ingewanden der  aarde. De avondverlichting op de eilanden, zorgt voor glinsterende, door de snelheid van het vliegtuig flikkerende krikkenzeeën die eerst tegen de ochtend doven zullen. Eilandbus 141 brengt de verschillende groepen hotelbewoners en hun onderscheidelijke koffers naar het gezellige middelgrote familiehotel met, laat ons zeggen, de steeds ouwbolliger klinkende naam ‘Imperial’, ouwbollig, als je de schade overschouwt die het casinokapitalisme in het achtste jaar van het begin van de 21ste eeuw aanricht.  Onderweg zet de buschaufeur drie valiezen naast de bus aan een bepaald nederig hotelletje. Enig probleem, bij het afroepen van de naam van het hotel reageert er niemand van het vijftigtal vakantiegangers. Opeens dacht ik aan wat m’n reispartner over de mensen vóór ons in het vliegtuig had gezegd, ‘dat een bepaalde vrouw precies blind was, daar ze door haar vriendin op een bepaalde manier gegidst werd. Blijkbaar waren deze mensen zich als mogelijke onervaren nieuwling-reizigers niet bewust van de naam van  hun hotel of was de andere vrouw doof en de blinde dame ook. (moet je zelf eens proberen in een rollenspel met twee) Dus stond ik op en deed de ronde van de bus om deze dames, wie ik nog bij het kofferladen geholpen had, weer te vinden en de situatie voornamelijk in gebarentaal en duidelijk artikulerend uit te leggen. Probleem opgelost. De ongeduldige bustoeristen zaten enkele minuten in de greep van de situatie en werden er een beetje ongemakkelijk van, de stakkers. Zo heeft het leven, als we het niet begrijpen, ook ons in een greep. Dan zitten we op de bus maar we zijn nog niet geweest waar de bus overal stoppen moet…we moeten wel weten waar we moeten afstappen.  Zo is het ook in de maatschappij op politiek en ekonomisch niveau…we zitten vaak machteloos in een file die op sommige momenten maar niet in beweging komen wil en we kunnen vanuit onze positie niet zien wie of welk ongeluk verantwoordelijk is voor de malaise, het ter plaatse trappelen. Wat is dat nu met ons spaargeld ?

            Hippocrates was een man die meer 2400 jaar geleden een kliniek runde in het Griekse Kos , eens soort Gasthuisberg in Leuven van die tijd, maar dan een kliniek waar ook het zieleleven van de patient niet als onbelangrijk werd beschouwd. Vanbovenop de berg heb je een prachtig zicht op de Westkust van Turkije. Ook vanop de fiets heb je heerlijke zichten op de bergen en de zee, de akrobatengeiten enzoverder…allemaal al overvloedig genoeg beschreven in literatuur her en der, vraag maar aan Google. Dus daar hoef ik het niet over te hebben, niet over het eten en de pittige details van wat je allemaal ziet en hoort, die moet je ten slotte zelf meemaken om er helemaal in te komen, de foto’s zijn op aanvraag te bezichtigen.  Zodoende had ik nog wat tijd over om m’n blog vanop 2400 km bij te vullen met filosofische artikels.

    Wel niet op google, zijn de kontakten die je zo op reis maakt. Mensen op de fiets, de boot, de bus, gidsen, hotelbarconversaties en de eigenaars van die woorden. Zo was er die iemand die totaal niet van bloemen hield en als een encyclopedie in militair uniform sprak. Dan iemand die zich wel graag onder mensen zou mengen, maar het kwam er maar niet van. Een Noordelijke Nederlandskundige met een zwak voor Belgische bieren maar helaas met een mening die overal tekenen van ondergang van het blanke ras zag, wat bij hem tot een acute Wildersadoratie had geleid. Groot-Nederland, nee laat maar, klein Europa en dan Grote Wereld is al meer dan genoeg om te bereiken. Er was de streng uitziende, rationele vrouw van tegen de zestig die, toen de gids het over de plaatselijke natuurlijke viagra had (kaneeldrankje)ineens met pretoogjes naar ons keek, weg was de strengheid warmee ze haar slaap(?) verduisterde. De hotelbarman met een beetje de trekken van iemand van bij ons.  De conciërge-lady met de twee jobs die alles over the finishing touch van het insteken van de internetbetaalkaart wist. Het grote TVscherm waarop de stand van de ineenstortende wereldekonomie nauwelijks gevolgd werd, alsof mensen eindelijk beginnen doorhebben dat ze bedot worden,wat minder zeker is dan dat ze zichzelf bedotten.

    Ook de vrouw van middelbare leeftijd die ons vertelde over de grepen die het leven op haar had vanwege dingen uit het verleden die men nog niet losgelaten had. De man die met z’n arenden en de vrienden op jacht ging back home.  Er waren ook mensen met een goede kans op een toekomstig alcoholprobleem. Er was tevens het internationale Vlaams-Britse koppel waarmee je naast de geplogenheden al eens over dingen van de ziel praten kon. De twee leuke Duitse zusjes op bootreis met hun pa en ma, deden me naar m’n ouwe mobilhome verlangen. Daar kan je de konfrontatie met het overaanbod aan dingen om te kopen of te eten vermijden, de gedachte dat je de middenstand aldaar moet van de ondergang redden, tegengaan. Er was ook de altijd joviale Turkse Griek met zijn unieke vormen van klantenbinding. Altijd maar bezig blijvend, geen tijd om in te zien dat het nationalisme en imperialisme ook de zogezegde tegenstander, de Koerdische medemens niet gaan vooruithelpen…spons over al die in het verleden veroorzaakte pijnen zou ik zeggen. Vanuit vreugde en ratio vertrekken in je oordeel, niet vanuit pijn en negatieve emoties, niet vanuit verkeerd gebruik van eigenbelang ook. De conversatie met het Engelse koppel op de terugreis van het kleurige vulkaaneiland, al filosoferend op de voorste reling van het schip’s bovendek, met het water dat de golven kliefde terwijl altijd alles dichterbij kwam en verderweggleed. Verder ergerde ik me niet meer aan het feit dat men alle dagen een proper laken op het bed komt leggen. Hier valt in oktober nog met een laken te slapen. Als je van in het overwegend donkere deel van Europa hier aankomt met een valling ben je die binnen de dag kwijt. Geen industrie hier,maar 40000 inwoners die geen chaufageketel stoken.   Voor 150 euro per maand   heb je hier een klein studioötje in de winter. Ik erger me ook niet meer aan het feit dat ik wegens de internetexpertise van de reispartner qua het vinden van goedkope vluchten en verblijven hier voor de helft minder zit dan de overige gasten. Medidatie, observatie, communicatie kan je hier op een trager en dieper tempo doen dan wanneer de lucht op het thuisfront al drie weken grijs is. Ook dat is het leven dat je in een grip houden kan. Vooral het fietsen was hier fijn, jezelf wandelend en fietsend een hoge kol opsleuren en dan een kleine zijbaan kiezen om langs de bossen naar de zee te gaan…de weggetjes waren er zo slecht dat we geen andere toeristen ontmoeten, maar de onzeggelijk mooie stilte en geuren van de hoogte en de flora, af en toe doorbroken met al eens een plaatselijke boer die zelden toeristen ziet en van die kleine ortodoxe kerkjes in wit en blauw, waar men als vanzelfsprekend op je eerlijkheid rekent. Ook het bezoek aan een naburig vulkaaneiland en de indrukken op de boot waren uniek, zoals ook de dansavond met Griekse muziek en een Griekse dansgroep, die heel Europa vervoerde. Zo kan het dus eindelijk, mensen van alle Europese landen broederlijk bijeen bij cultuur en eten…eigenlijk heeft het lang geduurd voordat dat kon en als 2008 niet het 1929 van deze eeuw wordt, maar een moment van bezinning om het roer om te gooien, kunnen we ook de andere culturen in de wereld van mekaar leren genieten en tot één wereld en één natie komen uiteindelijk. Laat dat dan geen natie zijn waar het doel van het dagelijkse leven het eindeloos computergamen is en waar mensen moeten kunnen drinken om op een menselijke manier over zichzelf en de wereld te kunnen praten. Waar sommigen van hen die in ’t geheel geen alcoHOL drinken zich zwijgzaam in hun kaste terugtrekken. Waar iedereen niet moet thuiskomen met een hoop mooie dingetjes of soms prullen omdat men hen ooit een hoop  meebracht, waar de verkopers met andere dingen bezig zijn dan het betwisten van de krappe markt met mekaar.  Waar men karaoke’s en concerten in de namiddag zet in plaats van tot het eerste licht aanbreekt. Waar de brommers geruisloos rijden en de kranten niet volstaan met geweld van de beurs en ander geweld. Waar vrouwen er minder mee zitten dat ze niet miss universe zijn en mannen geen smartlappen over liefdesverdriet blijven voortbrengen. Waar iedereen op een niet stressy, ecologische manier door het leven kan...en zich vooral niet door zichzelf en anderen meer laat opjagen.  Waar, indien mensen nog alleen vallen op all-in formules, ze niet in het schransen de zin van het leven zien, ten koste van de kleine restootjes die echt iets op mensenmaat te bieden hebben. Waar je niet MOET als een kreeft terug thuis aankomen. Waar je kan genieten van het voor de gelegenheid, filosofische artikel dat iemand uit je dagelijks uit het niet meer zo oude en weer meer filosofische Griekenland naar het Internetland met niet meer door beursanalyses overspoelde hoofden stuurt.  Waar mensen blij zijn met het nuttige werk dat ze kunnen doen. Waar geen landen meer zijn met dure bars voor de grote officieren die regeren over volwassen mannen die hun eigen dag moeten doorkrijgen met de briljante ‘herschilder die stoeplijn nog maar eens’-ideetjes van hun superieuren...wachtend op hun ‘grootsere’ taken, na een telefoontje van het Pentagon of vanuit Evere(Nato). Om dat allemaal te veranderen zal om te beginnen het aanbod aan kranten dat men daar aanbood moeten diversifiëren(de gezamenlijke boulevardpers van Europa was aanwezig)…op enkele raar te vinden kwaliteitskranten na.

    octo

  • Orissa, godsdienstrellen of klassenstrijd ?

     

    Orissa (India),godsdienstrellen of klassenstrijd ?

    Ze worden fundamentalistische Hindoes genoemd, diegenen die de huizen van honderden 'christenen' in de as legden en hen nu tot in de door de overheid beschermde vluchtelingenkampen intimideren. Echte Hindoes schamen zich. De 'christenen' zijn gewoon mensen die aan het kaste-systeem van het Hindoeïsme wilden ontsnappen en die daarom de overstap naar Boedha, Christus of Mohamed maakten. De nationalistische Hindoepartij wil niet eindigen zoals de koninklijke familie in Nepal en voelt de stijgende invloed van het linkse verzet dat een andere kant op wil met India.

     

    Wie verantwoordelijk was voor de moord op een 'Hindoeleider', weet men nog niet, terrorisme is altijd af te keuren zoals blijkt uit de gevolgen. De nationalistische Hindoepartij zag haar kans schoon om een hetze tussen sommige zich Hindoe-noemenden en christenen op te zetten, om zo de aandacht van het armoedeprobleem af te lijden. Alhoewel we over India alleen lezen dat het een enorme ekonomische macht aan het worden is, veraden nieuwsberichten als deze dat de rijkdom niet bij de gewone Indiër te vinden is.

     

    Zoals overal ter wereld worden alle mogelike tegenstellingen tussen mensen en de omstandigheden waarin ze moeten leven aangewend om ze in het gareel van de ekonomisch meest welvarende soortgenoten te houden. Overal zijn 'krisissituaties' dan opeens de schuld van die of die etnische groep of geloofsgroep. De filosofie hierachter baseert zich niet op een objektieve ontleding van de krachtsverhoudingen of de sociale verschillen die hieraan ten grondslag liggen. Het pokerspel van de ekonomisch machtigsten dikteert ook hier de agenda. Net als in de niet-derdewereld, waar diegenen die hun huizen niet meer konden afbetalen momenteel als schietschijf genomen worden. Voor diegenen die dit te doorzichtig zouden kunnen vinden worden dan weer de managers van de banken als de schuldigen voorgesteld...om het voortbestaan van het casinokapitalisme te kunnen rekken. Hoe meer men erin zal slagen om ons te verarmen, des te gevoeliger zullen we zijn om ons door dit soort van verdeel-en heerstaktieken te laten misleiden. 'Het-naar-diegenen-onder-ons'-trappen, weet je wel. Internationale solidariteit wordt alle dagen meer en meer een noodzaak nu deze wereld , getuige de evolutie in de bankwereld, alle dagen kleiner wordt. Lang geleden dat we nog iets van de Verenigde Naties hoorden eigenlijk...of heeft de Nato die inmiddels vervangen ?

    octo

     

  • Houdingen die prijzen goedkoper maken

    Een oude vrouw verhuurt een huis dat zijzelf niet bewoont voor een kleine 300 euro.  Eén van de liedjes die ze nog van vroeger kent, zingt ze soms “…al heb je één of een miljoen frankskes te pakken…ge kunt er later niks meer mee doen ‘as’ z’U in uw graf  laten zakken.  Niet iedereen is zo nederig tegenover het leven.  Daarom zouden er maximum huurprijzen moeten worden vastgelegd alnaargelang de kadastrale schatting van een huis.

             Waarom zijn de aandeelhouders van een bepaalde sektor ook nog aktief in andere sektoren ?  Neem de bankwereld, die zich zou moeten beperken tot de administratie van spaargeld en het geven van sociale leningen en dito verzekeringen…geen kat die nog aan de waarde van al die bijprodukten en beursaktiviteiten aan uit kan, geen mens dat zicht heeft op de mix van aandelenportefeuilles die van vandaag op morgen zomaar van eigenaars kunnen veranderen.  Je kan vandaag in een zetelfabriek werken die de dag daarop voor de helft van een chocoladefabrikant overgenomen is.  De onbetrouwbare , onsolvabele ‘transakties’ tussen al die linken, wil de politiek nu allemaal gaan kontroleren…ze kunnen niet eens wereldwijd overeenkomen van rechtvaardige belastingen te innen…hetgeen al die monetaire miserie had voorkomen.  Bestaat er ergens al een cursus voor de toekomstige inspekteurs, één die bijvoorbeeld “hoe dedetecteer je zeepbelbeleggingen” noemt ?

             Indien bijvoorbeeld alle automerken ter wereld nu eens verplicht werden van één groep te vormen, één groep die hun werknemers wereldwijd hetzelfde zou moeten betalen en indien een internationale instantie de maximprijs van die wagens op tijd aan het gemiddelde inkomen van de wereldbewoners zou aanpassen, dan zouden aandeelhouders en werknemers mekaar onderling niet meer hoeven kapot te konkureren.  Spijtig dat teveel aandeelhouders als motten reageren en op de duur te pletter vliegen tegen het felle licht van het altijd rijker en rijker willen zijn.  Door die anarchie van de superrijke spekuleerders gaan wij op den duur zelfs hun modernste slazwierders niet meer kunnen kopen,  en zullen we de natte sla wel zoals vroeger in een handdoek moeten ‘uitzwikken’.

    Waarom maakt men alle grondstoffen ter wereld niet tot iets al ‘de maan’ , die ook nog van niemand is, veronderstel ik.  Zo zou de Verenigde Naties al haar mooie ontwikkelingsdoelstellingen tegen 2015 kunnen betalen.  Het is immers volstrekt immoreel dat er met grondstoffen gesjacherd en gespekuleerd wordt omdat dit de armoede in stand houdt en tot ongeziene verrijking van enkelingen leidt.Anders worden er toch maar luxueuse torens mee gebouwd, zoals in Dubai, waar de rijken dan op vakantie kunnen komen.  In sommige landen waar men petroleum heeft, rijden de auto’s voor heel weinig geld.  Wij zullen binnenkort nog taxen mogen bijbetalen als onze dure benzine stijgen zal…want anders kan het spekulatiekapitalisme niet gered worden. 

             900miljoen mensen hebben honger, steld Oxfam onlangs…ook de voedselprijzen vielen ten prooi van de beurs…reeds lang voordat de huidige financiële krisis toesloeg eigenlijk…internationale ingrepen om dit onmogelijk te maken..?  We zullen ze moeten eisen …spijtig dat men voor al die nodige maatregelen geen wereldreferendum houdt, waarop de gewone mens de politiek kan dwingen van een serieus beleid te voeren.  We kunnen misschien zelf een referendum organiseren of de toplaag van de politiek dagelijks met mails bestoken.  Eindelijk een moderne vorm van in kontakt te komen met diegenen die we in het parlement verkozen hebben, zou je kunnen stellen… .

    octo

  • Arme anti-progressieve politiekers

    Hebben ze ondertussen de relativiteitstheorie onder de vorm van Brussel-Halle-Vilvoorde begrepen ,in het licht van de internationale geldontwaarding van de laatste maand ? Je zou het gaan hopen. Maar nee, zo te zien aan de verklaringen van enkele spreekbuizen van de lijst die een monopolie op het gezond verstand zeggen te hebben. Hun recentste uitingen zijn geen korrektie op wat het Vlaams Belang, de NVA  en weinig minder rechtse partijen zeggen ;maar meer van hetzelfde in een andere verpakking.

    Er was vooreerst het overlopen van een SPA-lid naar de LDD en de reaktie van ultraliberaal DD daarop “in ieder mens zit een sociaal en een kapitalistisch deel”…dank u hierbij voor de verduidelijking die in dezelfde krant ideologisch gestaafd werd door een paar andere LDD-kopstukken.  In een opiniestuk beweerden ze vandaag op  15/10/08  dat niet het kapitalistisch systeem, maar een teveel aan overheidsbemoeienis de oorzaak voor de beursmalaise was en dat de centrale banken overal de boemannen van de neergang zouden zijn.  De denkfout die beide heren maakten is gewoon dat consumenten die sparen GEEN sein geven aan de producenten dat er moet in produktiegoederen geïnvesteerd kan worden als we reeds in een periode van overproduktie zitten.  Ze hebben al wel door dat de markt in financiële produkten onder kontrole moeten gebracht worden, maar durven de stap naar de afschaffing van die nefaste financiële produkten en de spekulatie in het algemeen nog niet te zetten.

    Net zoals ook een deel van de sociaaldemokratie en een deel van links daarbuiten,  roept iedereen nu nog bijna uitsluitend voor meer controle ipv de afschaffing van spekulatie en onnozele financiële produkten die onze tegoeden op termijn ondermijnen.  Rechts zeker en links in mindere mate, hebben nog totaal niet of bijna niet door dat de onderliggende reden van de chaos niet alleen de macht van het financiekapitaal is, maar vooral de overproduktie in de wereld, het heeft geen zin van steeds meer te willen verkopen, daar de koopkracht niet kan volgen. Een oplossing binnen het systeem zelf, als er al één is, kan er alleen komen als er een internationaal rechtvaardig belastingssysteem komt dat het geld van de woekerwinsten in de echte ekonomie doet terechtkomen en niet op de beurzen.  Dat is wat progressieve mensen, waar ze ook politiek aktief zijn, zouden moeten durven eisen, zoniet zal het verschil tussen al die politieke partijen niet geweldig zichtbaar zijn voor de doorsnee kiezer.

    In België zal men eerst de ervaring van een splitsing en een regering LDD-VlaamsBelang-NVA-CDV of zo, doormoeten, voor een aantal misleidingen kunnen worden doorprikt…al kunnen de gevolgen van de beurskrisis ook die rol spelen…tenminste als er minder mensen de misdrijven en bv-roddelberichten in de boulevardpers blijven volgen en onze media ook de niet-rechtse standpunten aan bod laat komen…zoniet zal België na de volgende verkiezingen pas echt het meest rechts land in Europa worden en blijft het nog een tijd wachten op een betere Rode ‘Duivels’-ploeg …zal men die dan  vanwege de rechtse oppositie dan  noemen. Voor de sportliefhebbers onder ons,  hebben we er weer een, misschien vanavond tegen Spanje al.

    octo

  • Blijft failliete Ijsland een unicum ?

    De munt 'de Krona'door buitenlandse banken uit omloop gehaald. Drie grote banken genationaliseerd. Gepensioneerden verloren miljarden. Nochthans een welvarend land geweest, dat Ijsland. Enkele maanden terug in de tijd woog bulkten deze banken nog van het geld. Verstrikt geraakt in spekulatiespelletjes.Het topnivo achter die spekulatie zou uit een klein dertigtal personen bestaan die de 10 percent Ijslandse aandeelhouders dus danig in zak en as hebben gezet.  Dan spreken we nog niet over het feit dat je een jaar geleden nog 85 euro voor een euro kreeg en inmiddels ongeveer 160krona. Vele mensen die leningen in buitenlandse valuta hebben afgesloten, zijn ook de dupe van het casinokapitalisme geworden.Een rentevoet van 10percent, een inflatie tussen de 20 en 25%, verkoopcijfers die instorten, mensen die hun rekeningen leeghaalden...men overweegt nu zelfs een aansluiting bij de Europese Unie en de invoering van de euro.  Na gisteren, toen de beurzen na de bekendmaking van de gezamenlijke Europese Unieplannen terug omhoogschoten, zal die wil om aan te sluiten weer een stuk zijn toegenomen. Dat het totdusver nog niet tot meer woedeuitbarstingen en betogingen gekomen is, zal zeker een steun in de rug van de tandem politiek-beursgoeroes zijn.  Wat je van de eersten hoort is dat ze het aantal mensen in overheidsdienst willen terugschroeven...wordt het geen tijd dat ze hun eigen dan eerst niet eens herstruktureren ? Eén regering voor België, met een minister of acht bijvoorbeeld, te vermeerderen met enkelen meer naarmate er nog grote sektoren buiten de bankwereld zouden moeten worden genationaliseerd.Benieuwd of de beursgoeroes voortaan WEL gaan gekontroleerd worden en welke van hun aktiviteiten gaan worden verboden...van dat laatste heb ik nog niks gehoord.  Vroeger werden de mensen door de pastoor en de baron om de tuin geleid.  Filosofisch gezien zou ik zeggen dat we de tandem beursgoeroe-politieker best wat scherper in 't oog moeten gaan houden, want ik heb zo'n vermoeden dat het groepje mensen dat nooit genoeg heeft met meer en nog meer nog veel kaarten achter de hand heeft om in welke uitkomsten die monetaire affaire ook nog heeft, zijn slagen thuis te halen. Al zijn de mensen die gewoon genoeg hebben met een spaarrekening, in overweldigende meerderheid, die anderen zijn bezig met ook daaraan te beginnen knabbelen, op termijn via de fiscus, momenteel door de onzekerheid.  Verwonderlijk hoe papier dat geld noemt, psychologisch toch voor zo'n circus zorgen kan. Probleem is altijd dat er wel genoeg voor iedereen kan zijn, maar nooit genoeg voor iedereens hebzucht, zoals Ghandi al wist. octo

  • Vergaderen om revolutie te voorkomen

    Ze kwamen in 't weekend(12/10/08) bijeen om een revolutie te voorkomen waarschijnlijk, de Europese leiders. Want, stel dat na de grote en kleine aandeelhouders ook de gewone spaarders een stuk van hun geld zouden zien wegsmelten ! 

     Een dag na de vergadering gingen de beurzen terug open en tegen de middag werd alom het blijde nieuws verkondigd dat de Europese beurzen dankzij de overheidswaarborgen terug gestegen waren !  Zoals in het liedje "we stegen met een zucht, tot hoog in de lucht", leken media, politiekers en de gewone mens in onze omgeving opgelucht.  We zijn immers allen grootgebracht met de idee dat als 'vader maar content is' alles ok is...'vader' in dit geval 'vadertje staat' en andere patriarchen als daar zijn de grote aandeelhouders en het patronaat enz... .

    Na de miljoenenfeesten voor de jet-set grote klanten van Fortis in Monaco en een vermaning van de inmiddels in de media  tot redder van het vaderland gepromoveerde 'krachtdadige' Leterme, was het de beurt aan Dexia om ook in Monaco dezelfde decadentie ten toon te spreiden.  De stoute rijke kinderen des vaderlands, beloond door de staatswaarborg voor hun stoute streken.  Moet dat allemaal betaald worden ? Geen probleem, de Belgische overheid heeft 7miljard schulden dus 7+7 miljard voor het redden van het rijkeluiscircus en het systeem =14 miljard schulden. ' Nu nog even zien waar we dat geld kunnen halen', moeten ze vandaag in de wetstraat gedacht hebben. Gepensioneerde overheidsambtenaren misschien niet vervangen, oudere werkloze heraktiveren, snoeien hier, saneren daar...vlug vlug, want morgen moet de tekst van de begroting op 't parlement voorgelezen worden.  Ah nee, CDH en PS vinden de maatregelen te asociaal...benieuwd welke tussenoplossingen er gaan komen.

    Gekke politieke wereld. Nationalisatie van de banken vindt ineens terrein als ideeëngoed, nadat men alles al bijna geprivatiseerd heeft en vele kabinetards sinds de jaren tachtig dikke posten in ondermeer de privébanken hebben gekregen...of privémanagers posten in openbare bedrijven gaf.  Het ging hen waarschijnlijk niet allen zozeer om de posten, maar vooral om de royale ontslagpremies, als je zag hoe lang ze maar op 'post' bleven. De ex-voorzitter van Fortis zijn miljoenen liggen al klaar als dank voor bewezen diensten.  Eerst onze openbare ASLK privatiseren en dan Fortis mee om zeep helpen...je moet het maar doen.  Misschien vist men hem terug op voor als men ooit nog eens een openbare bank opricht...maar dat zal dan wel een bank zijn die niet etisch bankiert en het vuile spel van de grote spekulanten meespeelt. Een openbare bank is dus pas een oplossing met mensen met het juiste politieke mandaat aan het roer : geen beursdeelname meer, geen leningen aan de wapenindustrie, geen deelname aan dubieuse investeringen, wél goedkope voorwaarden voor de gewone man, wél investeringen in nieuwe energiebronnen. Of de miljardenwinsten in de energiesektor behoorlijk gaan getaxeerd worden ? Wedden van niet ?

    octo

  • Nog meer verarming te verwachten ?

    Is het bobijntje van het spekulatiekapitaal bijna af ?

    Op de rug van duizenden mensen die een huisje wilden afbetalen en met een opeenstapeling van oorlogsschulden (de winsten zijn voor bijna uitsluitend Britse en Amerikaanse bedrijven), graaft het financieëel monetair systeem zijn eigen graf. Dit alles is niet alleen en krisis van het banksysteem, maar ook een krisis die ondernemingen en individuen verplichtte van zich hopeloos in de schulden te steken.  De ekonomische politiek van zich te verrijken op de rug van steeds minder arbeiders (de massale ontslagen en delokalisatie van de afgelopen jaren), leidde ertoe dat nu de 'overproduktie' (het niet kunnen terugkopen van hetgeen er geproduceerd wordt) in de vorm van een recessie toeslaat.

    Om zichzelf schandalig te kunnen blijven verrijken, dienden de gewone mensen te worden verarmd, daarom is wat er nu met de ekonomie aan 't gebeuren is niet zomaar een krisis van het financieël systeem. Als de ekonomische eliminatie van de konkurrenten op een nooit geziene schaal toeslaat, betekent dit dat nog minder mensen en multinationals het voor het zeggen hebben en er nog meer mensen een verarming te wachten staat. Om de ekonomische oorlog te kunnen winnen is er steeds meer profijt en maximumwinsten nodig...en daar loopt het spaak.

    Niet de banken, maar de clienten van de banken moeten worden gered, hopelijk kan dat nog via het voorlopig enig mogelijke reddingsmiddel : het internationaal oprichten van een openbare bank. De modale media leggen de schuld van de monetaire krisis bij de beleidsmakers om rond de ware oorzaken van deze krisis te kunnen zeilen. Alle grote internationale geldreguleringsorganismen komen dit weekend bijeen (G7,IMF,WTO) om internationale afspraken te maken, benieuwd naar de lapmiddellen die ze zullen voorstellen. Zoals in 't verleden zullen die maatregelen gericht zijn tegen de ontwikkeling van de derdewereldlanden en ten gunste van het neoliberalisme met een sausje retoriek erover, in de zin van 'als we niets doen, dreigt er enorm jobverlies'.  Men vergeet er dan wel altijd bij te zeggen dat de belastingscenten gaan dienen om de toplaag van de rijksten der aarde hun positie veilig te stellen.  Het geld gaat niet terrechtkomen in de échte ekonomie, in onze zakken, we zullen er niks mee kunnen kopen, integendeel, we zullen de toplaag der rijken via ons belastingsgeld nog meer toespelen...en zij zullen er wel voor zorgen dat al dat geld niet voor de heropleving van de ekonomie dient, maar dat het IN ROOK OP DE BEURZEN VERDWIJNT.

    De weg naar een alternatief voor deze rotzooi, krijgt een unieke kans.

    Het imperialisme denkt dat het zich ongestraft de grondstoffen, de arbeidskrachten enz...van heel de wereld eigen kan maken.  Ook moderne slaven kunnen in opstand komen.

    octo

     

     

  • Beursspekulatie leidt tot fascisme

    Het is in het verleden al aangetoond waartoe de onwil om op een rationele manier met geld om te gaan kan leiden. De noden van de mensheid zijn ondergeschikt gemaakt aan de behoeften van diegenen voor wie de instorting van de wereldekonomie al meer dan 100 jaar een feit is.

    Voor wie tegen een paar euro per dag werkt, is het in feite zo dat wij met al onze aftakelende welvaart, gedurende jaren medeplichtig zijn geweest aan het instandhouden van hun armoede.  Onze vakbonden hebben nooit voor een degelijk loon voor iedereen ter wereld of voor demilitarisering gestaakt. Onze partijen hebben diegenen die het hebben van eigendom te schande maken, het grote financieringskapitaal, al die tijd de hand boven het hoofd gehouden.

    Te vrezen valt, dat bij een verwerkelijking van een recessie op de schaal van na 1929, het gros van de politieke partijen enorm populistisch en rechts gaan inspelen op de paniekgevoelens onder de bevolking.  Ik hoor ze al oproepen om de buikriem nog maar eens dicht te trekken. Na al de komedie over het werken na 65 jaar en nu de miljardenkadoos om de banken te redden, de notionele intresten enzoverder. De krisis zal er dan niet minder om worden.

    Nu 'nationalisatie' van sektoren in krisis minder en minder een taboe wordt, moet er toch op gewezen worden dat als men dit niet op een internationaal nivo doet, dat dat in een geglobaliseerde ekonomie tot een nieuwe soort van protektionisme gaat leiden...en ekonomische oorlogsvoering leidt tot nog meer oorlogen.

    Op mijn blog zijn er enkele links die over dit alles een de laatste tijd meer en meer gelijklopende visie lijken te hebben, zelfs sommigen die menen dat ook een solidairder visie op de staatshuishoudkunde en 'nationalisaties' als middel om het financieringssysteem te redden geen echte oplossingen voor de huidige recessie kunnen zijn. Hoe diep zijn de barsten die de vraatzucht van nog geen percentje van de wereldbevolking geslagen hebben ? Come and see next week.

    octo

     

  • moeilijkste berekening ever:NU-moment

    Dit korte artikeltje heel langzaam lezen. Er is licht en anti-materie licht, er zijn ruimten en afstanden. Probeer je in de geschetste dimmensies in te leven.

    Als we naar de maan kijken is het licht dat we zien 1 sekonde onderweg geweest. Het licht dat rechtstreeks van de zon komt, het zonlicht, doet er acht minuten over.

    Het licht uit de makrokosmos komt dus uit het verleden(nog van de bigbang) en bereikt ons als waarnemer in het NU...de grens van verleden met toekomst. Ook de mikrokosmos is een niet volledig volgens dezelfde wetten opgebouwde wereld met kernen (atoomkernen) zoals de sterren en elektronen(planeten, manen) die errond cirkelen.

    Heeft het atomaire licht ook een snelheid nodig om ons te bereiken of valt het volledig met onze tijdszijn samen of...of reist dat anti-materie-licht in de richting van de toekomst als we de richting van het licht uit de makrokosmos als het verleden beschouwen...of valt de snelheid van het atomaire licht niet samen met het uiteinde van het verleden en bevindt het licht in de atomen hun anti-materie zich in ons hier en NU in een genetische of atomaire vorm die tevens het volledige naslagwerk van ons verleden vormt ? Ik denk eerder aan een combinatie van de drie stellingen, met altijd een 'voorzienigheid' naar de toekomst toe.

    Wat kan ik daar nu mee aanvangen zal je zeggen? Vermits onze geest één is met de materie, want we komen uit de straling die de materie vormde voort...en alles wat er gebeurdt met materie en straling te maken heeft en weer straling en uiteindelijk weer één punt met bijna geen inhoud wordt; kunnen we ons beginnen afvragen of we niet al geen miljarden bigbangs en ontwikkeling van biologisch leven meegemaakt hebben. Miljarden herkansingen.

    Uitgaande van het bovengaande, kan je een aantal schetsjes maken.

    De ruimterekening gaat van klein naar groot. Ruimte werd door de bigbang geschapen, werd groter en groter en groeit voort. De tijdsrekening gaat van verleden naar toekomst, van min naar plus.

    De snelheidsberekening van makrolicht en mikrolicht met waarnemer gaat van min naar plus, van verleden naar toekomst en wij als waarnemer altijd op het uiteinde van het recenste verleden...ons wegdek om te rijden, de toekomst, altijd in 't oog houdend. Vergeet niet op tijd te rusten...zodat je bewust dagelijks de toekomst weer plannen kunt...in zoverre die toekomst al planbaar is...soms kan je er alleen maar op inspelen... .

    octo

     

  • Ook U kan de wereld verbeteren.

    Tijden van verandering kondigen zich aan. Er zal vrede komen in het hart van diegenen met een eerlijke ziel. Behoedt de wereld van vernietiging en leidt de mensen naar betere levens. Vergeet nooit dat de wereld onverdeelbaar is. Er is maar één leven en één wereld, neem je verantwoordeljkheid en leef zo intens mogelijk.

    Wees 'licht' om te kunnen gidsen. Ga naar de mensen toe en spreek over toekomstige vreugden. Jouw plaats zal zijn waar jij je nuttig zult voelen. Leg de mensen de oorzaken van onenigheid uit. De waarheid is eenvoudig. Ze verbergt zich in het verleden, leeft in het heden en heeft de toekomst nodig. Waarom vindt men zo weinig vreugde tussen veel mensen ? Mensen verwonderen zich niet genoeg over wie ze eigenlijk zijn en over wat het leven dat ze leiden eigenlijk betekent. Ze zouden meer filosoof dan materialist moeten zijn, ze zouden zich de vraag moeten stellen waarom ze in een wereld van rijkdom en armoede, oorlog en vrede, stress op het werk en werkeloosheid leven. Maar er zijn andere redenen voor het gebrek aan vreugde...redenen waarover men nog niet kan schrijven en redenen waarover niemand kan schrijven."

    Er kan een tijd van wereldvrede aanbreken  als er een tijd komt waarop mensen met velen meer beginnen nadenken en handelen om van deze wereld een aangename plek voor iedereen te maken. Waarom zouden we de leiding van deze wereld in handen van een kleine minderheid laten, een minderheid die deze wereld nog voor een andere minderheid tot in het absurde verprutst. Waarom zouden we niet ingrijpen in plaats van toekijken terwijl de barberij in hele delen van de wereld toeneemt ? Men verhindert sommigen van een betekenisvolle job te hebben en men houdt de mensheid in een soort moderne slavernij gevangen. Sommige media, staten en grote aandeelhoudersvergaderingen zijn echt door misantropen gedomineerd...op een bloedige manier blijven ze de geschiedenis van de mensheid schrijven. Maar niet getreurd, er breekt een periode van chaos en nieuwe hoop aan.  De Triodosbank bijvoorbeeld, niet op jacht naar spekulatieve winsten en in risicobeleggingen verwikkeld, eerder in sociale projekten en nieuwe energievormen investerend, zou eindelijk de wind in de zeilen krijgen.

    En wij ? Wij aanvaarden de talloze manieren waarop  onze levens in funktie van de verkeerde beleggingen gebruikt worden.

    Wanneer zal de meerderheid onder ons begrijpen dat de toestand van deze wereld het resultaat is van ons onbewustzijn en onze weigering daar iets aan te doen...we laten de wereld maar draaien zoals ie draait. Gaan we nog lang toestaan dat men ons beliegt over wat 'vrijheid' en 'menselijke waarden nu eigenlijk betekenen ? Nee, we gaan ons niet meer laten doen, en 'ons' dat begint met 'jij'.

     Welke zijn de redenen voor dewelke we zo dikwijls zo weinig persoonlijke en sociale moed kunnen opbrengen ? Als we willen weten vanwaar onze negatieve emoties komen en wie we zijn, zullen we dat niet alleen in de boeken van onze verschillende tempels moeten blijven zoeken. Als je de oude teksten leest, onthou dan wel dat de mensen die ze schreven ook het resultaat van hun tijdsgeest waren en dat we onze eigen weg doorheen deze tijd moeten vinden...niet overonderdanig en volgzaam moeten zijn waar het verkeerde keuzes betreft. Alle dingen die ons verdeeld houden moeten we naar de prullenmand van de geschiedenis verwijzen.De filosofische antwoorden en het geloof, ...we kunnen ze ook in de wetenschap vinden en soms lijkt er zelfs helemaal geen tegenspraak tussen bijvoorbeeld de hoop op eeuwig leven en de wetenschap.  Hoofdzaak echter, is nu je stenen aan een betere wereld bij te dragen en in harmonie met de mensen om je heen te leven. Eerst dan wordt er heel veel solidariteit mogelijk die zich onvermijdelijk dag na dag in de beslissingscentra van de maatschappij manifesteren zal.

    octo

  • Kabaret:'eeuwig oud en jong.'

     

    Goeiendag.

    Ik weet het, 't is een simpel woord om mee te beginnen. Maar miljarden jaren geleden zou ik dat niet zo gezegd hebben. Toen al zat ik net als jullie, nog verspreid in alle mogelijke soorten atomen, die, net als jullie, door de kosmos vlogen.

    Toen duwden we mekaar af en toe eens wat opzij om al eens wat plaats te hebben. We zaten in één of andere molecule, zo hard als steen, zo mals als modder, zo helder als licht of zo zacht als water. Als ik toen iets wou zeggen, dan scheen ik gewoon of dan viel ik gewoon uit de lucht...ik kan dat trouwens nog goed, dat laatste...dat zal een door de eeuwen heen aangeleerde overlevingstechniek zijn. In feite zit ik en ben ik ook nog mineraal, water, licht, golf, enz...zijn wij nog allemaal dat en alles wat zich daaruit ontwikkeld heeft ...tot en met wie we nu zijn.

     

    Nee maar, in die atomen, dat was daar een gedoe rond mijn atoomkernen. Mijn MIN-geladen elektronen vlogen den helen dag rond mijne kop, rond mijne PLUSMINUS evenwichtig geladen kern dus. Den helen dag waren ze me aan 't provoceren, zo uitdagend, zo precies niet kunnen verdragen dat ge kalm in uw onverschillig evenwicht blijft. Dat ging altijd maar van alé, bougeert ne keer, laat ons iets doen, laat ons uitbreiden of zo.

    Op den duur was ik als atoomkern wel verplicht van te handelen. In ons taal betekent dat 'uw NEUTRON-evenwicht' verbreken en met uw PLUSPROTON-lading ingaan op wat er in uw eigen en andere stoffen aan MINNETJES te vinden is. Het lijkt wel 'sexen' voor het uitgevonden was.

    Maar op nen dag, door al dat over en weer geduw en getrek en gebots en veel vergaderingen om nu eens uit te maken wat we daar allemaal mee van zin waren, met al die nieuw kombinaties van molekulen die we deden ontstaan...opeens wisten een deel van ons het wel zeker. WE BOUWEN EEN CEL.

    In feite is het niet echt zo gegaan, want ineens 'waren we met z'n allen gewoon' 'cel'...ons moeder Chemieke en onze pa Fysicaa hadden een Biologieke gemaakt, ge moet het maar doen.

    Dat was allemaal goed en wel, maar we hadden we een serieus probleem. We mochten we zoveel cellen maken als we wilden, ze stierven allemaal te vlug zonder zich op eigen kracht kunnen te vermeerderen.

    Maar die cellen waren geen stommerikken...ah nee, heel de natuur, wij dus, ...hadden het beste van ons eigen daar ingestoken...gij zat daar trouwens ook al in. Zo kwamen we op een dag erachter dat we moesten 'delen' om kunnen blijven voort te bestaan...en zo werd de solidariteit geboren. We moesten ons eigen 'delen' om ons kunnen voort te planten. Hoe we daar achter kwamen ? Wel, het stuk 'modder' ,modder, zoals 'mother' in 't Engels dat achterbleef als we als cellen stierven, daar ontsnapte ook de licht en de lucht uit. Die 'licht' en die 'lucht' waren zo triestig dat ze van die cellen geen deel meer uitmaakten, dat ze zwaarder werden en op de nog levende cellen 'drukten' als het regende of stormde. Zo gingen we dank zij de intuitie van het licht en de lucht misschien toch door de knieen en leerden delen. Of misschien zaten er tussen die oerstraling nog stralingen van quantumfysicaspecialisten uit de vorige bigbangcyclus na de vorige instorting van 1 van de universums tussen.

    Ge moogt natuurlijk ook geloven dat het door het bevel van God de vader of zijn broer Alah zijne bliksem kwam.

    Feit is dat we weer ne stap verder raakten.

    Na een tijd begon ook die toestand ons wat te vervelen; we wilden toch immers niet altijd XX -vrouwelijke materie blijven. Gelukkig dat er op een dag enen een stuk van zijn XX verloor en het voortplanten een stuk plezanter en interessanter werd dan ons eigen moeten op te splitsen...het kwam wel nog op hetzelfde neer, maar 't was eenvoudiger XY bevruchtte het XX-ei en zo ontstond hadden we er een totaal nieuwe telg in de famillie 'biologie' bij : de 'sex'. Man lief, vrouw lief, waar zijn we toen mee begonnen...ik had het miljarden jaren terug, nog zo gezegd als atoomkern van een zuiver deeltje licht , "we zijn nu op ons gemak".

    Maar ja...' t was nu éénmaal toch zover gekomen...en eigenlijk was er nog niets veranderd, de minnekes maakten de mannekes hunnen kop zot om toch iets te gaan doen. Nu begon het verhaal eerst goed vaart te nemen. We werden organismen en organen in 't water, we ontpopten onszelf tot vissen, we bevolkten het land op duiznden manieren...van dino's tot mieren. Maar eigenlijk, zeg nu zelf; soms denk ik...waren we niet beter in onzen boom blijven hangen ?

    Ik hoor het me nog zeggen(allé 'zeggen', 't is te zeggen we waren aan 't leren spreken) tegen dienene op die andere tak, 'jongen, hou toch uw gemak'. Dat was er zo ene,we noemden hem Meer, die was nooit kontent; hij wou altijd maar meer en meer, meer wijfkes, meer eten, meer grond...tot hem in onzen eigen troep niks van dat alles meer vond. Omdat hij zo geweldig tekeer kon gaan, hadden de meesten er schrik van en zijn ze er maar achter gaan staan toen hem de bavianen wou gaan verjagen.

    En zo ging de geschiedenis maar voort. Op den duur zaten de afstammelingen van 'Meer' in streken waar het zo koud was, dat ze in holen moesten gaan wonen in plaats van tussen de takken liggen te dromen. Toen de holen bezet waren, moesten ze huizen leren bouwen en op de duur hadden ze zoveel bezittingen, dat ze het moe waren om er konstant mee rond te trekken. Omdat 'stilzitten' ook niet in hun natuur zat, begonnen ze te leren hoe ze het land konden bewerken. De 'boer' was geboren. Een kalme mens, blij één te zijn met de natuur. Wat we toen voortbrachten, aten we op en we zetten een deel opzij voor minder gunstige tijden. Iedereen deed een stukske van 't werk...en we konden op tijd eens lachen omdat we hadden leren praten en luisteren naar mekaar. Niemand had het er moeilijk mee als er al eens problemen waren, de dorpsraad zou dat wel oplossen.

    Op ne keer komt daar toch wel enen af die ons kwam uitleggen dat ne zekere God, de wereld in zeven dagen geschapen had ...en wij waren daar al miljarden jaren mee bezig. Hij joeg ook sommigen schrik aan door te dreigen dat we allemaal levend in de hel zouden verbranden na ons dood...als we niet naar hem luisterden !

    Een deel onder ons, trapten daar toch wel in zeker ! Wij, oude Belgen, konden onze rust voorgoed vergeten.

    Het bleek namelijk, dat we niet alleen op de wereld waren...en dat er al op ander plaatsen veel meer moet gevochten zijn...dan die dorpsruzies van ons in den tijd. Er was zelfs ne slimme Romein die vondt dat wij de 'dappersten' der Galliërs waren. Sinds toen kwamen er hier veel met hun 'legers' binnenvallen, behalve de Indianen, Chinezen en zwarten ging onze eigen Staat dan weer nog later ons zelf ambeteren.

    Ik heb het in den tijd als dorpsoudste nog gezegd : wapens en Meer en meer willen ten koste van anderen en die rijken die het geld en het leger en de goden en afgoden uitvonden achternalopen , daar komt niks goed van.

    Maar bon, hier staan we dan uiteindelijk in ons landje dat in solidariteit bewijst dat taalgrenzen geen belang hebben...om ook nog iets positiefs te zeggen. Midden een wereld door honger en armoede en oorlog geteisterd;waar sommigen te hard moeten werken en anderen niet mogen. Als we een dag terug uiteenvallen in licht en lucht en de rest en de genetica die we achterlieten doen ademen en er ons licht op schijnen...zullen we ons nazaten er aan herinneren...pas op, zie wie jullie volgen...jullie zouden wel eens via atoomoorlogen kunnen verdwijnen...en dan moeten we weer van voren af aan beginnen...en dat zal niet makkelijk zijn. 

    Benieuwd hoe die monetaire krisis gaat aflopen, de staat garandeerd ons spaargeld voor 100 000euro...ik wist niet dat die zo rijk waren...kunnen ze dat zo maar betalen ...en diegene die geen spaarboek heeft dan, krijgt niks...die altijd MEER en Meer willen hebben er een knoeiboel van gemaakt...en ze blijven hun verdeel-en heers register opentrekken met nieuwe snufjes. Sommige kranten beginnen ook de pedalen te verliezen en vergelijken zelfs al gewone sociaal-democratische leiders die meer staatsingrijpen willen met dictators uit het verleden. Een heropflakkering van de klassenstrijd die voor de deur staat ?

    octo

  • Liefdesrecept

    Bovenal leer de liefde die in je zit voelen en leer ze ook aan wie te geven.

    Onderzoek de wegen die de filosofie en de geschiedenis bewandelden.

    Bemin de kunsten. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat.

    Laat zo weinig mogelijk negatieve emoties toe.

    Deel zowel de vriendschap als de liefde, de kennis en het zoeken als je lichaam met je uitverkorene...kruidt het geheel met relativiteitszin en humor en je bekomt ...passie.

    Als je dan niet dadelijk voor mekaar kiest...moet het niet zo zijn.

    Als geest en materie '1' zijn en eeuwig bestaan en de rode, wetenschappelijk aantoonbare wetten van de materie, altijd aan een verfijning van de geest gewerkt hebben; ...hoe komt het dan dat voor het begrijpen van allerlei soorten verhoudingen tussen mensen, zeker die, die met het intieme zijn te maken hebben, je met die rode wetten alleen niet ver komt ? Mensen zijn niet alleen bij mekaar omdat ze geografisch gezien in mekaars buurt woonden of elkaar toevallig tegenkwamen...of mekaar ekonomisch nodig hebben...ze trekken de moeilijkheden en aangename dingen die ze nodig hebben om te groeien vaak zelf aan...vooral diegenen die mensen die eigenlijk niet veel groei nodig hebben, lijken soms nog het meeste moeilijkheden aan te trekken. De liefde gebruikt ons om ons het onderscheid tussen mensen en wat hen in ons aantrekt en afstoot duidelijk te maken...zodat we er alle dagen wat wijzer zouden uitkomen.

    Aantrekken en afstoten, ebbe en vloed, het universum dat uitdeint en weer in mekaar stuikt...de liefde kent er ook wat van. Die filosofische speurtocht naar de zin van het leven, sommige theorieE die men rond de praktijk van de mens en zijn menselijke relaties kan uitwerken, blijken in de praktijk rondom ons veelal te kloppen...al kan je een mens en zijn relaties niet in om 't even welke theorie gieten.

    Zo hebben vele alleenwonenden hun boezemvrienden wel een aantal redenen om niet bij mekaar te wonen...wellicht omdat ze te openhartig over hun al of niet platonische verhoudingen zijn...en ook omwille van de verplichtingen die ze, terrecht of onterrecht nog bij de voorgeschiedenis van hun leven terrecht of onterrecht, menen te hebben.

    Vanuit de subjektiviteit van een situatie lijkt iedereen tijdens konflikten wel gelijk te willen hebben...het is hoe men zich op korte of lange termijn voelt dat bepalend voor iemands beslissingen is. Misschien is het iemand zijn lot van bijvoorbeeld te blijven schrijven en daarvoor veel alleen te moeten zijn. Misschien is het iemands lot van verder in de omgeving van je kinderen te blijven. Alles is op een bepaald punt altijd het resultaat van wat eraan voorafging. Schrijven over de veiligste manier om emotionele windhozen met vrouwen en mannen en kinderen te vermijden, is nog niet zo simpel. Er monogaam mee samenwonen is, afhankelijk van iemands karakter en opdracht in 't leven een heel goed recept ter voorkoming van onrust...maar in iedereens rode draad van 't leven niet ingeschreven, zo blijkt meer en meer. Ook in gemengde gezinnen met kinderen is samen leren omgaan met mekaar een opdracht. Het zou zo simpel kunnen zijn. 'Indien gij niet wordt als deze kinderen'...1meisje, 1 jongen. Zo simpel blijft het voor velen echter niet...en dat kan soms ook niet anders lopen.

    In de tijd van onze grootouders en ouders, het eerste grote stuk van vorige eeuw, bleef men bij mekaar wonen tot 1 van de twee sneuvelde of vredig doodging. Dit feit wil natuurlijk niet zeggen dat het toen allemaal beter tussen man en vrouw was. Nu valt het door de meeste mensen niet te verdragen als de partner iets met iemand anders heeft, hoe geestelijker het nieuwe paar bij mekaar staat, hoe erger meestal voor de vorige partner. Dit 'dicht bij mekaar staan' heeft soms ondoorgrondelijke redenen en soms is het zoeken naar een andere partner alleen maar zin in avontuur of gebeurdt het uit revanche...of om de partner te vlug af te zijn...zo diep kan jaloersheid gaan.

    Het lijkt wel dat hoe meer je elkaars gedachten kunt vertolken zonder dat de andere ze uitspreekt, hoe dichter geliefden naar mekaar toegroeien en hoe intenser ook hun innerlijke band wordt. Het waarom van zowel verliefdheden als scheidingen kan generaties terug te vinden zijn...we vertegenwoordigen en zijn vele stukjes van zij die voor ons kwamen.

    Het leven stuurt de ene vele paden in, een ander krijgt er minder te begaan... om te genieten, te boeten, wraak te nemen, te domineren of te leren...of alles bijeen ? Aan alles alleen op ons eentje te doen, hebben we niet veel, we zoeken gezeldschap. We beseffen het niet altijd, maar toch willen we gewoon in onszelf tot rust komen, via de invloed van anderen. Dat tot rust komen heeft ook, maar niet zozeer met de lichamelijke kant van de liefde te maken. Buiten de al eens overhoop gegooide gevoelswereld in ons eigen gaan we werken of verplaatsen ons met onze auto's of met de zeldzame bussen. Als we door  een van onze dorpen stapen, lijken we wel  rare snuiters , want voetgangers kom je op de buiten nog zelden tegen in de dagen van tegenwoordig. Ook in de steden vereenzamen mensen soms. Het is niet alleen mensellijk kontakt en innerlijke rust dat we zoeken...we willen weten hoe ons leven in mekaar zit. Niet zozeer op filosofisch gebied, want daar zijn er velen onder ons te materialistisch voor geworden, maar gewoon ons liefdesleven, dat willen we toch wel begrijpen. Alhoewel we het leven van zij die er niet meer zijn onrechtstreeks verderzetten, spreken de graven niet meer, op de voetpaden kom je zelden iemand tegen voor een meer dan gewoon gesprek. De visuele media houden iedereen soms op een oppervlakkige manier in hun ban. Als je naar de beeldbuis kijkt moet je altijd veel selekteren, zappend op zoek naar een goede documentaire of een film met menselijke inhoud.

    Boeken over relaties zijn er in overvloed...toch zullen we in de praktijk de konfrontatie met de voor ons nuttige dingen daarin moeten aangaan. Wordt vervolgd.

    octo

  • Beminde gelovigen anno2008

     

    Op een debatavond rond de stellingen van de schrijver van de Da Vinci -code, hoorde ik een aantal merkwaardige dingen. De avond ging uit van de plaatselijke evangelische gemeenschap. Een protestants theoloog had het over de vierde eeuw van het christendom, een door een keizer Constantijn bijeengeroepen concillie (als dat woord toen al gebruikt werd, want men werkte alleen met bisschoppen, er was nog geen paus).

    Als kritikus van de miljoenenbestseller beweerde de professionele bijbelonderzoeker dat de overgrote meerderheid van de 315 bischoppen voor de oorspronkelijke leer van de apostelen Paulus en Petrus gekozen hadden, er waren maar enkele onthoudingen en twee tegenstemmen die tegen waren, niet om de alternatieve teksten (andere dan die van Matheus, Lucas, Johannes,Marcus) een kans te geven, maar om andere redenen.  Bij de stemming voor een verlenging van de pensioenleeftijd, een 1700-tal jaar later stemden maar vier mensen in 't parlement tegen...of dat dan de juiste benadering was ?Zie me niet als een verdediger van de 'Da Vinci code' of zo...als je iets beweert krijg je altijd het tegendeel of een niet-geplande uitbreiding van wat je beweert op je bord...niemand weet alles over alles op z'n eentje...bovendien als je zelf zegt dat je fiktie schrijft heb je altijd gelijk.

    Elke vogel zingt zoals hij gebekt is. De gnostici, zij die naast de vier klassieke evangelie-schrijvers ook schreven, wilden door ervaring zelf achter de waarheid over de bedoeling van 't leven komen...ook Maria Magdalena zal wel teksten geschreven hebben...wie zal het zeggen...wat er in teksten staat is belangrijker dan wie ze geschreven heeft. Waarom onderling bekvechten over het al of niet maagd zijn van de moeder van Christus of dat zij nog meerdere kinderen had of dat haar zoon de zoon van God (zonder uit te klaren wie men daarmee bedoeld) was of dat hij een vrouw had of een kind of meerdere kinderen of niet...niemand kan dat bewijzen, met geen enkele tekst. Of er zou dezelfde DNA moeten zitten in het stukje vezel-huid van Magdalena dat men in Vézelay zou bewaren, als in een opgegraven Merovinger bijvoorbeeld... .

    Elke gevestigde godsienst krijgt vroeg of laat met kritiek binnen eigen rangen te maken...natuurlijk dat er vierhonderd jaar geleden kritiek op de roomskatholieken kwam en men begon te 'protesteren' tegen bepaalde zaken...nu krijgen ook de protestanten hun deel van kritiek langs alle kanten (new age, Da Vinci-code...) enz... Het is zo'n beetje zoals bij de socialisten...ipv zich te verenigen met het oog op bepaalde doelstellingen(afbouw armoede, militair apparaat omschakelen, wereldwijd zelfde werk, zelfde loon, kennis en mens belangrijker dan winst...verdelen sommigen zich opzettelijk omdat ze coalities met de macht van het geld willen blijven aangaan.

    Ze hebben het allemaal over 'God' zonder dat ze dat vanuit de wetenschap onderbouwen en ze idealiseren de geschiedkundige werken waarop ze zich baseren. Alhoewel er natuurlijke prachtige dingen inzitten in die werken kan je van het oude-testament op sommige plaatsen gerust zeggen dat het een imperialistisch pamflet avant-la-lettre is. Het nieuwe testament breekt daar met die stijl. Wat voor de Bijbel waar is kan ook van andere religieuze werken gezegd worden, het zijn allemaal uitingen eigen aan de tijdsgeest...sommige uitingen hebben wel eeuwigheidswaarde (bijvb. 'doe niet aan een ander wat ge zelf niet leuk vindt'), maar zich op basis van boeken in zijn geheel laten verdelen in godsdiensten kan tot onnodige spanningen leiden en door de politiek enz.misbruikt worden. Ook dingen die Marx beweerden zijn nu nog voor een groot stuk waar...ekonomische dominantie leidt tot oorlogen...moeten we ons daarom Marxist noemen...misschien schatte hij de rol van het sparen wel verkeerd in. Misschien wou Christus meer begrijpen over de man-vrouwverhouding en werd hij daarom op Maria Magdalena verliefd ? Wie zal het zeggen...je kan daar een heel leven over lezen en debateren...en iedereen kan er met zijn groot verstand nog naastzitten. Vooral bij zaken die met de subjektieve leefwereld te maken hebben, psychologie, leven en dood, filosofie ,heeft een mens een groot stuk van de faktor 'geloof' nodig...maar dan een geloof dat vanuit goedheid en innerlijk verlangen naar het goede vertrekt. Goedheid...'god'...maar één lettertje verschil. Het goede en het schone...meer moet dat niet zijn...laat ons mekaar niet onder negatieve gevoelens bedelven...alle lelijkheid heeft ergens in 't verleden zijn oorsprong...laat ons meer vanuit het heden met goede intenties bezig zijn en samenwerken aan een betere wereld en betere verhoudingen tussen de mensen die hem bevolken.

    De wetenschap op zich is ook een bijbel voor wie tussen de lijnen lezen kan. Straling (symbool voor idee) schiep materie (het eerste atoom,de eerste cel, de eerste mens) en alles keert altijd tot straling weer. Een andere wetenschappelijke oplossing voor het 'probleem' van de zin van het leven : iets dat kleiner of gelijk aan nul(inhoudsloos) dreigt te ontploffen : zinloosheid zelf kan niet bestaan...hoe meer ze dichterbij komt hoe meer de 'redding' , de 'nieuwe schepping...de nieuwe toestand' nabij is. Elke dag is een nieuwe toestand.

    Neem nu een begrafenis. Je geniet van het gebeuren ook al ben je het filosofisch niet eens met alle zinnen die door de priester of zo uitgesproken worden. Ook het deelnemen aan dat stukje leven van de familieleden van de overledenen is een louterend iets waarbij je een stuk zin in het leven ervaart. Leven en dood, hetzelfde mysterie als 'elektriciteit', de ene draad mag de andere niet raken of je hebt kortsluiting...de ene draad weet hij ervan dat de andere bestaat ? Samen geven ze wel stroom, leven...ons ? Gaan we dat allemaal wel weten als we dood zijn ? Misschien is dood-zijn voor sommigen...voor iedereen ?... een toestand van energie in rust in plaats van in beweging...en weten we niet eens dat we dood zijn, maar voelen we dan alleen maar het verschil tussen energie in rust en de stromende energie van het dagelijkse leven. Misschien is het juist de kunst om al tijdens het leven zo een rust te bereiken ?Gelukkig mogen we maar gissen.

    Het leven zelf dan. Waarom de ene de andere als levenspartner aangetrokken heeft...sommige originele maar een stuk dezelfde trekken die je in kinderen en kleinkinderen waarneemt, hun ontroering enz... .Het even stilstaan bij de kern van het leven. Een ziel lijkt wel een lied...daarom ook dat als er één spreekt de andere even zwijgen moet of je hebt chaos.

    Iedereen moet leren zichzelf 'scherp' te zien. Weten waarvoor je staat.

    Weten welke rol je speelt en voor wie je die spelen wil. Met het stuk pijn dat dit vaak met zich meebrengt geconfronteerd willen worden. Je bewust zijn van de spiegel van jezelf en anderen vanbinnen...al eens de tijd nemen om die spiegel te kuisen, te ontvetten van negatieve gevoelens. Soms zijn anderen ook een stukje spiegel van jezelf buiten jezelf...of een stukje omgekeerd spiegelbeeld...je kan in anderen zowel positieve als negatieve stukjes van je eigen samenstelling bekijken. Leren denken in beelden en symbolen is een soort aanleren van een nieuw alfabet.

    Let geconcentreerder op gebeurtenissen, woorden, beelden, toestanden en leer de wereld met kennis van zaken interpreteren. Ook landschappen,niet alleen mensen...geven ons vaak energie...neem eens meer de tijd voor een passage en je wordt 'sage'. Laat het licht en de lijnen en de kleuren in je dringen, voel ineens die ruimte daarvanbinnen. Zuig je longen vol goede lucht en wandel zonder zucht van het ene perspektief naar het andere. Zoveel mensen zoveel landschappen, zoveel gezichtspunten vanuit een andere hoek.

    Alles kan ten goede veranderen als je je voor het goede openstelt.

    Het is natuurlijk niet altijd even goed weer om te wandelen. Zoals het weer neigen wij mensen ook al eens naar depressie...wachten tot het door is en je vooral letterlijk en figuurlijk 'warm'proberen houden...je gemoed niet laten verkillen...al kan dat ook al eens positief zijn als je meer assertiviteit ten op zichte van anderen nodig hebt. Depressiviteit is als een stuk verleden waar je niets meer kunt mee doen en waar je niet mee afrekent...niet alleen de werking van hormonen...jij zou hen moeten sturen in plaats van zij jou.

    Daarmee afrekenen kan betekenen dat je leert met mensen te leven, er beter leert mee omgaan of dat je er juist minder moet mee leven...afhankelijk van wie wie het meeste onnodige schade berokkende. Onnodige schade is schade waardoor je als mens niet meer mens van wordt. Man en vrouw kunnen mekaar wel eens beschadigen en hoe langer dat duurt en hoe meer dat gebeurd en hoe meer ze op mekaars tenen trappen hoe minder ze nog voor mekaar voelen kunnen.

    Als je goed leert kijken snap je beter waarom mensen bij mekaar horen.

    Dat begint al van voor de geboorte...misschien vormen al die verschillende soorten genetische informatie uit het verleden wel 'ploegen' zoals in een wielerwedstrijd met een soort afspraken om het eerste aan de meet, de 'eicel' te kunnen komen...als het zoal werkt...misschien beslist de eicel wel over wie ze eerst binnenlaat...ondanks al die mannelijke afspraken van de ploegen uit de spermaploegentijdrit. Van zodra we er zijn blijven we individueel of kollektief maar koalities sluiten.

    Het is belangrijk hier even NU in dit tijdvak van menselijk bestaan op in te gaan...nog een paar decennia en niemand zoekt twee generaties na mekaar een partner in het eigen of aangrenzende dorp...hetgeen daarom niet noodzakelijk te betreuren is, dat bedoel ik niet, maar een psychologisch- evolutionair breken met wat al een heel oud verhaal kan zijn, kan betekenen dat je de rode draad in je roots moeilijker terugvinden kan. In een dorp op een kerkof merk je dat bijna alle mogelijke kombinaties tussen mensen uitgeprobeerd zijn. Naarmate je ouder wordt en in voorzover je nog weet welke voorouder met welke familie is scheep gegaan en wat daar in het geval je die mensen zelf niet gekend hebt nog door overlevering werd over doorverteld ...kan je beter aanvoelen welk een soorten energie je zelf meedraagt...nog allemaal stukjes van die voorouders.

    Soms kan je zelfs gelijkenissen zien met dingen waar jijzelf of voorzaten het moeilijk mee hadden of hebben of dingen waarmee je eigen nazaten vlotter mee omgaan. Net als dromen blijven sommige van die observaties over jezelf en de mensen rondom je niet altijd even helder bij en is het vreemd genoeg de bedoeling niet...net als het soort dromen die je je niet meer herinnerd,maar die toch een antwoord waren op wat er zich in de dag of zo heeft afgespeeld. Je ontwaakt met rustige hersengolven en toch weet je niet waarover je nu wel gedroomd hebt. De nieuwe dag kan beginnen...altijd op zoek naar het behoud van de innerlijke rust van 's morgens...je eigen niet laten overnemen door computervirussen die je computerscherm de hele dag bestoken met reklame waar je niks kan mee doen...en die je alleen maar hindert...een mens heeft geen behoefte aan mensen die hem willen 'kopen', maar aan mensen die met andere mensen in ontmoeting willen treden.

    Dan wordt je gedachtengang meer als een verre reis, gedachte na gedachte, kilometer na kilometer, in plaats van dat je teveel door de consumptiemaatschappij wordt gedirigeerd.

    Als je dan 's avonds echt intens weer naar een goede nachtrust en droombeleving verlangd...komt die er meestal wel en ben je 's anderendaags weer fris vanbinnen...je spiegeltje blinkt weer en je kan weer helderder observeren. De bas-speler die z'n partituur gehurkt op de treinwagonvloer leest, terwijl z'n handen op en neer gaan en hij de muziek hoort en af en toe corrigeert...terwijl er in die bewuste tussenruimte van de trein geen noot te horen is en z'n instrument gewoon in een andere treinhoek gekoesterd ingepakt rechtstaat en hij geen dingesspeler in z'n oren heeft.

    De geest is tot veel in staat...het verleggen van dimmensies terwijl je observeert...zoals in de documentaire die ik zag...indien we met ongeveer de gemiddelde snelheid van een parachutiste door de aarde heen moesten vallen...zou dat 32 uren duren...hoe lang zou de overgang van leven naar dood en leven duren...vraag ik me dan af...een sekonde of drie...bijna nul sekonden, waardoor de dood eigenlijk gewoon niet bestaat ? Of moeten we twintig miljard jaar wachten voordat een gelijkaardige kombinatie die het stukje 'ons'-straling van de vorige big-bang zich weer na de volgende vertaalt in een cel enz... ? Als de dood het inhoudsloze is dan bestaat hij inderdaad niet. Als het inhoudsloze benadert wordt is dat niet alleen zoiets als een bigbang...maar ook zoiets als honger krijgen...je wil het tegengaan en zoekt naar eten...onze ziel zal altijd naar zin zoeken om in leven te blijven...als ze dat al wil...misschien kan ze ook niet anders...zeker als ze ?misschien alleenlijk als geest verder zal zien te bestaan. Eigenlijk is er geen einde en geen begin maar altijd overgang van het ene in het andere, een eindeloze reis...ook als we in een andere vorm van energie zullen bestaan zal die ook wel in een nog andere vorm overgaan...maar dan wordt het wel wat ingewikkelder dan de vergelijking van de rode draad van het leven en de blauwe draad van de dood die niet tegen mekaar mogen komen omdat je anders kortsluiting hebt...dergelijke vergelijkingen zouden ons te ver leiden.

    Laten we het maar rustig bij het leven zelf houden en daar onze vergelijkingen zoeken.

    Sommige mensen hebben meer van chimpansees weg die al eens andere apen doden en andere mensen zijn meer met de vredlievender en rustiger bonobo's verwant. Bij niet-mensen heeft dat verschil (bonobos doen het misschien meer) misschien meer met de frequentie van hun sexleven te maken...bij de mens zit dat verschil meer bij z'n innerlijke rust...of zou daar moeten zitten.

    Ook de opvoeding speelt een rol...als je nog niet zolang geleden 'linkshandig' was kreeg je een tik van de lat in de school of bond men je hand vast. Alles er doctrinair indrammen in plaats van wat ruimte aan de eigen levensweg en manier van doen te laten...was niet alleen vroeger de boodschap.

    Zoals soldaten in 't leger in de rij staan voor een dokter die met een soort pistool inentingen toedient, zo slikken wij alle dagen opinies en meningen die er enkel moeten voor zorgen dat de wereld door overheersing en uitbuiting verder kan blijven bestaan.

    Daarom aan alle fundamentalisten in spe : alles is tegelijk veel ingewikkelder en simpelder dan jullie je ook maar kunnen voorstellen. De zelfvernietigingsdrang van sommige mensen, doordat ze het zachte in hun geest en lichaam niet volgen en het eigen gelijk fanatiek verdedigen... dreigt soms anderen voor een stuk of totaal mee te slepen. Als je hen liefhebt wordt liefde een soort zelfkwelling Elke dag van niet liefhebben van het leven in al zijn aspekten ondermijnt en takelt af.

    Wat is liefde, wat is haat, wat is rijk en wat is arm ? Te weinig solidariteit en te weinig kansen. Leer allen samen groeps-te dansen. Breek de cirkel van wraak en weerwraak.

    Totaal herbeginnen op basis van een menswaardig leven voor iedereen.

    Ogenschijnlijk zitten we materiëel goed in 't Westen...we trekken ons voor 't merendeel van politiek weinig aan. Honger en armoede...ver weg...allée kom aan, niks aan te doen zeg !

    Maar let op, de wereld is één...de 'problemen' komen toch naar de overkant...en let maar op dat ze ons niet verrechtsen ...vroeger het lachen met de rijke jood...nu de angst voor de vreemdeling ! Goed, die oorlogen dan...zo ver weg. Tot de auto's niet meer rijden...hoe komt dat nou zeg ! Todat de banken failliet gaan, waarom nou toch ? Ai beleggingen, oei spaargeld.

    Ach mens, laat ons hopen dat het wel goed komt met de wereld en dat we meer bewust ontdekken wat ons daarvoor te doen staat.

    octo, dit is mijn voortijdig testament

    P.er was dus toch leven na de dood


     


    Klik voor een vergroting               1

    de woorden in Book Antiqua-lettertype

    , vet en schuin, zijn vanaf 9/1O/2010 of later aangebracht of herwerkte zinnen

     

    Zo'n tien, twaalf jaar geleden schreef ik de volgende zinnen :

    "Er zal vrede komen in het hart van diegene(n) met een eerlijke ziel. Behoedt de wereld van vernietiging en leidt de mensen naar betere levens. Vergeet nooit dat de wereld onverdeelbaar is. Er is maar één leven en één wereld, neem verantwoording en leef zo intens mogelijk. Wees licht om te kunnen gidsen. Ga naar de mensen toe en spreek over toekomstige vreugden. Jouw plaats zal zijn waar jij je vrij zult voelen. Leg hun het verschil tussen de materiële wereld en de spirituele materie uit. De waarheid is eenvoudig. Ze verbergt zich in het verleden, leeft in het heden en heeft de toekomst nodig. Waarom vindt men zo weinig vreugde tussen veel mensen ? Mensen verwonderen zich niet genoeg over wie ze eigenlijk zijn en over wat het leven dat ze leiden eigenlijk betekent. Ze zouden meer filosoof dan materialist moeten zijn, ze zouden zich de vraag moeten stellen waarom ze in een wereld van rijkdom en armoede, oorlog en vrede, stress op het werk en werkeloosheid leven. Maar er zijn andere redenen voor het gebrek aan vreugde...redenen waarover men nog niet kan schrijven en redenen waarover niemand kan schrijven."

    Een poging om via een fictief kortverhaal in deze 'Allerheiligensfeer' (en Pasen 24/4/2011) het doodgaan eens literair in de bloemetjes te zetten :

     

    Er was dus toch leven na de dood

    Het leven van elke dag is een aanvullende bron van inspiratie op alles aan theorie en praktijk waar ik al in elke literaire vorm over schreef.

    Ik kon ophouden met schrijven en het aan me laten voorbijgaan tot ik het waarom ervan binnen enkele jaren beter snappen zou ...of ik kon er dagelijks een verslag over uitbrengen. Ik dacht na over de structuur van m’n dag en bladerde in m’n werken en m’n verschillende soorten inspiratiemappen met gedachten en boekbesprekingen en sorteerde m’n opnames van TV-momenten en krantenartikels en boeken die ik om hun blijvende waarde de moeite vond.

    Opdat een eventuele lezer dit zou kunnen volgen moest ik hem of haar eerst een aantal filosofische levenshoudingen overbrengen.

    Hoe dit aan te pakken ?

    Deze levenswijsheden waren deels het resultaat van een kritische studie van de bestaande levenshoudingen en deels gebaseerd op mijn eigen praktische ervaringen te midden allerlei personages die eigenlijk iedereens levenswereld bevolken.

    We hebben ze bijna allemaal wel; famillie, partners, werkgenoten, vakbondsgenoten, partijgenoten, hobbygenoten, vrienden… .

    Van al het gebeuren in m’n hoofd, vreesde ik even over te koken, als leek nog verder op mijn stoel blijven zitten wachten tot er iets daagde, gevaarlijk aan een ontoelaatbare grens te raken.

    Ik ging buiten in een door de elementen aangetaste houten buitenstoel zitten bekomen.

    Ik strompelde terug binnen. Als symbolisch sloot ik de deur. Er knakte iets in me en ik sloot m’n ogen hier op aarde voor de laatste maal. Onverwacht afscheid, waar ik al zo dikwijls over had gefilosofeerd. Enkele van de dingen die ik me had voorgesteld, werden werkelijk.

    De ervaring zelf was toch heel anders en een beetje te vergelijken met de ervaring die ik eens tijdens de crematie van een oude collega op ’t werk van me had beleefd :

    Eerst trok er een soort magnetisme door m'n lichaam beginnend van aan m'n voeten, net alsof het uit de grond kwam. Toen dat m’n hart passeerde vreesde ik echt van ‘oei’, het gaat goed fout met me.

    Maar nee, het magnetisme versnelde z’n snelheid en eenmaal in m'n hoofd werd het een zichtbare driehoekige piramide achtige 'lichtdimensie'. Deze vorm geelachtig licht versnelde en zoefde zoals een fictie-ruimteschip weg in de eindeloze donkere en verlichte ruimten van de... macrokosmos ?

    Of was het de microkosmos ? Of een soort onverschillig evenwicht ertussen ? in iemand bepaald misschien ? of in de geestelijke wereld als eenheid met ons ?

    Waarschijnlijk bevond ik me in de antimaterie die elke soort materie in zich draagt...in de microkosmos...maar die is overal, dus ook in de macrokosmos. Voilà, het mysterie 'God is overal', was daarmee opgelost. ik bevond me dus in de antimaterie van al die elementen die me hadden gevormd, straling zowel als mineralen, gassen enz...

     

    In ieder geval, ER WAS DUS TOCH LEVEN NA DE DOOD.

    Bij leven had ik drie te combineren opties rond de dood gehad. We vielen zeker terug uiteen in de elementen uit dewelke we waren samengesteld ; energieën zoals mineralen, water, lucht en licht- en andere golven met zeker hun eigen vorm van bewustzijn.

    Vermits we genetisch met de rest van de biologische wereld verbonden waren…waren we ook in die zin niet dood.

    Als derde optie had ik al wel bij leven al vermoed, dat al je bruikbare levenservaringen, die eigenlijk al begonnen via allen die in de genetische aardse boom aan jouw leven voorafgingen, na de aardse dood als een soort bruikbare ,in twee richtingen werkende energie zouden kunnen dienen.

    Die energie, zoals de elektronen waaruit ze bestaat, is onvernietigbaar; ze kan alleen van vorm veranderen en dat is wat er vóór en tijdens en na ons leven met ons gebeurd.

    Ik ervoer m’n ‘dood’ zijn als een wedergeboren worden in een andere dimensie in het ten volle beseffen dat ‘ik’ en ‘we’ eigenlijk al eeuwig leefden ; reeds ver voor het ontstaan van het eerste atoom en de eerste cel als een bezielde energie...de kern van het goede dat zich altijd opnieuw als een kunstenaar uiten wil. Atoom en cel enzoverder worden wil, terwijl het structuur en samenwerking in de chaos van de afzonderlijke elementen schept. Zelfs als het heelal in één punt verdwijnen zou, zou het toch weer in een ander punt opduiken. Dat andere punt, dat hetzelfde is, het punt midden de cyclus van de acht vorm. Zoals een hart het centrum van de achtvormige bloedsomloop is en een ster het centrum van de macromaterie rondom haar. Zoals een atoomkern centrum in de microwereld is.

    De overgang was net zoiets als het gevoel dat men heeft bij het aanschouwen van het licht dat vanuit de avondschemer en de donkerte van de nacht in een aantal overgangen van lichtgradaties, ‘s morgens terug geboren word.

    Net zoals je bij leven en welzijn soms niet weet of er leven na de dood is, weet je wanneer je dood bent ook niet of je nog een lichaam hebt of niet…zeer raar is dat…van het ene ‘onopgeloste’ raadsel duik je dus in feite een ander in.

    M’n individualiteit begon een reis langs ons collectieve en mijn individuele verleden naar het punt van mijn dood, waar de individualiteit weer in het geheel leek op te gaan en terzelfdertijd er toch nog apart naast bestond. Het ging allemaal wel snel, maar op aarde zou ik vele miljoenen pagina’s nodig gehad hebben om het te beschrijven. Die reis van het atoom naar de cel en de samenleving van nu, doorheen een schets van de menselijke geschiedenis; was eigenlijk een beetje zoals bladeren in een encyclopedie...maar dan op een nog vernuftiger manier dan 'digitaal'. De boodschap en inhoud van de reis was een beetje te vergelijken met een encyclopedie van A tot Z over alles, vanuit alle standpunten bekeken. Misschien was die beleving recht evenredig met de moeite die ik mezelf had gedaan om zoveel mogelijk voor de mensheid bruikbare kennis op te doen.

    Het was alsof de geestenwereld een soort internet-achtig geheel was, samengesteld uit de verschillende geaardheden van alle tot nu toe geleefde levens. Ieder soort leven was een 'homepage' eigenlijk...met vertakkingen naar al diegenen die binnen het aardse verhaal in verbinding met mekaar hadden gestaan. 'Hadden gestaan...' of 'stonden'...het was me nog niet duidelijk.

     

    Het leek er sterk op dat hoe beter het werd om op aarde te leven, des te mooier de symboliek waartussen de 'heen gegane' leefden, werd. Was dat soms de drijfveer van de interactie ?

    Toen ik op een zeker punt NU, na het panoramische overzicht op mijn en ons aardse verleden aangekomen was, drongen de nieuwe wetmatigheden van mijn nieuwe vorm van bestaan tot me door. Ik werd er niet alleen sprakeloos van, ik ‘was’ ook sprakeloos, toen ik besefte op welke manier ik mij voortaan alleen maar naar de nog niet gestorvenen ‘uitdrukken’ kon. Er was ook het besef dat zij mijn energie konden gebruiken en ik hun ook nog…maar alleen op symbolische, intuïtieve wijze, via gedachten, beelden en dromen en gebeurtenissen…een soort pure inspiratie in feite.

    Ik was niet alleen sprakeloos, ook ‘zien’ deed ik niet meer omdat ik zelf voor een stuk licht en lucht en vanalles meer was…zonder juist te weten wat, zoals je tijdens je aardse leven toch ook je ingewanden niet kan zien en alleen via een spiegel ‘je verschijning' kan ‘zien’.

    Toch dacht ik nog veel meer in zichtbare ‘beelden’ zoals je bij leven in je hoofd ook ‘beelden’ kan zien, waarvan sommige wetenschappers zeggen dat ze er niet zijn. Ik voelde ook sterker dan ooit de goede inborst die ik altijd bij me had gehad.

    Ik ‘hoorde’ ook niet meer en toch wist ik eigenlijk niet of ik nog kon horen, want zoals iets dat gezegd wordt ook nog lang erna in je hoofd kan ‘doorklinken’, zo hoorde ik op die manier dan toch nog.

    Ik vroeg me af of een stem ook geen gedachte was. Zelfs een gedachte leek een gevoel.

    Bij ‘dood zijn’ leek meer de nadruk op het ‘aanvoelen’ te liggen. Het aanvoelen van diegenen met wie je in het leven verbonden was.

    Niet het letterlijke aanvoelen, maar het mekaar in de geest ‘raken’…zoals de verhouding ouder-kind of man-vrouw of vrienden en werkgenoten onder mekaar. Het werd me meer nog dan tijdens m’n leven duidelijk, dat al hetgene je als bewustzijn en daden op aarde opstapelt ;al die positieve en negatieve dingen die op mekaar inspelen ; al reeds terzelfdertijd als een energie aan de andere kant als een puzzel ineen gelegd worden. Het uiteindelijk ‘aanzicht’ ervan geeft je het beeld van de stand van zaken van ‘zelfkennis’ die je hebt bereikt bij je dood. We kunnen eens 'ontbiologied' alleen nog de intensiteit aanvoelen van wie we zijn.

    Je aardse, op positieve en negatieve emoties gebaseerde ‘ziel’ die het beneden schijnbaar voor het zeggen heeft, laat al in het aardse leven stukjes ‘geestelijke informatie’ ontsnappen. Je uiteindelijke dood is het geheel van informatie dat je aangeboden wordt. Pas als je dat ginder allemaal door hebt, krijg je een soort geestelijk orgasme dat je in staat stelt te beseffen dat je aan de andere zijde niet alleen bent en dat er ook met andere geesten kan worden gecommuniceerd…net zoals je tijdens je aardse leven soms anderen nodig hebt om volledig te zijn.

    Net zoals een kind dat geboren wordt ineens ‘omgeven’ is met wezens waarmee het een andere soort intensiteit heeft qua contact. Niet meer de vreemde geluiden van vroeger. Hiervan zouden mensen die in de klassieke reïncarnatie geloven zeggen dat dat nu net de overgang van het ene leven naar het andere is, al geloven ze ook dat de ziel pas in het lichaam komt van bij de geboorte als de navelstreng verbreekt. (zondag 24april2011pasen).

    Net zoals je dat allemaal op sommige heldere momenten van je leven ook beseffen kan en dat besef dan tijdelijk verdwijnt omdat de gebeurtenissen bijna nooit stilstaan.

    Er zijn zelfs momenten waar je je als geest, net als op aarde op je eigen terugtrekken kan…dat zijn dan de momenten, waarop je eigenlijk zoals tijdens je aardse leven, nog het meest verbonden met alles en iedereen bent.

    Net zoals op aarde is het leven na de dood niet allemaal rozengeur en maneschijn, het proces van bewustzijnsverhoging dat al begon bij de aardse reis van voor het atoom naar de cel, het organisme, het dier en de mens en z'n samenlevingen…dat proces gaat gewoon verder na de dood.

    Het hangt van je aardse verdiensten af in hoeverre je gewapend bent om het proces van bewustzijnsverruiming na je dood, verder te kunnen zetten. Ook je rol in de hiërarchie van het hiernamaals bepaal je al tijdens je leven.

    Jullie ‘nog levenden’ zouden verbaast staan van wie wat hier in deze wereld na jullie wereld vertegenwoordigt. Indien men het mij toestaat om mee te delen, later meer daarover, maar ik heb het gevoel van niet. Om dat allemaal te kunnen uitleggen moet ik terug naar de puzzel van m’n zelfkennis die ik tijdens m’n leven aanlegde.


     

    ER WAS EEN REDEN WAAROM IK HAD GELEEFD EN NOG LEEFDE

     

    Ik 'keek' naar de plaatsen op de wereld die ik had verlaten en 'zag' de groei en oogsten op de velden naast de wegen waarlangs ik had geleefd of gereisd. Ik zag de auto’s op de wegen en de rook uit fabrieken en huizen. Ik zag de dieren, maar de mensen zag ik niet. Misschien was ik in de mensen en kon ik ze daarom niet zien.

    Heel vreemd in ‘t begin. Mijn kennissen leefden alleen nog in m’n herinneringen…ik kon ze alleen maar in m’n herinneringen zien, wat eigenlijk toch meer een hulp in m’n invoelingsvermogen, dan een minpunt was. Het versterkte het gevoel van afzondering dat ik leek nodig te hebben om me beter te concentreren op het observeren van de redenen waarom ik had geleefd.

    De hoofdreden van m’n bestaan was het doorgeven van de tekst die ik vlak voor m’n dood geschreven had. Ik had namelijk vlak voor m’n dood een inleiding tot het schrijven van een ultieme roman die ik echt voltooien wou, geschreven. Ik had de inleiding ‘mijn inspiratiemappen’ genoemd.

    Al zagen de heen gegane ‘de nog levenden’ niet meer bezig, ze wisten wat er in die andere wereld gaande was. Zoals de levenden soms bezig waren met de vraag naar het leven na hun dood, zo waren wij, de ‘heen gegane’ nog altijd bezig met de vraag naar wat er na ons nieuw leven na de dood, ons nog als ‘daarna maals’ te wachten stond. Ook de energievorm van de 'heengegane' was niet voor 'eeuwig' en ook hun energie moest ooit nog eens naar een andere overgaan. Kwalitatief hadden we ons eigenlijk ‘verbeterd’, daar we tussen ons, ‘heen gegane’ voornamelijk communiceerden met mensen die tijdens hun aardse leven met dezelfde dingen bezig geweest waren.

    Het was frappant hoe ieder dat op zijn manier had willen doen.

    Diegenen die bijvoorbeeld als boeren bezorgd om land -en tuinbouw waren geweest kregen energie van hen die er op aarde graag mee bezig waren en omgekeerd.

    De communicatie tussen hen, kwam erop neer dat het systeem als een soort verbonden vaten werkte. De hebzucht van een kleine minderheid op aarde belette vaak dat de energietoevoer in beide richtingen doorstroomde.

    Dan gingen de ‘afgevaardigde’ van de boeren in het hiernamaals bij wijze van spreken ‘aankloppen’ bij de rechtvaardigen die destijds de wereld willen verbeteren hadden.

    Dan vertelden die rechtvaardigen dan weer over hun problemen, en die uitwisseling alleen al was voldoende om beneden en boven toch weer wat energie te genereren om toch weer een aantal hoopgevende gebeurtenissen te ontwikkelen. Evenredig groot was dan de pijn van die gezaghebbers of hun collaborateurs die die blokkades destijds hadden veroorzaakt.

    Bij deze zijn dus de huidig levende creaturen op aarde verwittigd. Doe er iets aan of anderen zullen er iets aan doen…en in de hiernamaalswereld is het pijnlijke deel van het bestaan van de gewone doorsnee sterveling veel vlugger geheeld. Alleen zij die overwegend goede bedoelingen hebben gehad, worden niet lang met persoonlijk nog te verwerken pijn geconfronteerd. Zij ook die op aarde zo aan hun eigen zelfkennis en eventuele heling hebben gewerkt en daardoor zoveel goede golven produceerden dat de heling van anderen mogelijk werd…kunnen nog aanvoelen hoe het met de mensen en dingen beneden gaat…zonder rechtstreeks kunnen in te grijpen...en zonder er pijn van te hebben. Ze kunnen alleen een soort inspiratie en raad aandragen die door de eigenlijke ‘antennes’, die ook de op aarde levende mensen zijn, zou moeten kunnen worden begrepen. Vele negatieve emoties verhinderen dat proces echter. Zowel heen gegane als de klassiek levenden hebben één groot werktuig dat individuen van beide groepen meer of minder goed kunnen gebruiken : de vrijheid van handelen. Deze vrijheid van handelen is een totaalproduct van al de situaties waarin ze werd gebruikt en kan om bijna onbeschrijfelijke, bijna onnavolgbare redenen soms voor bepaalde bijna niet te vatten redenen tijdelijk 'geblokkeerd' worden voor beide groepen of hun individuele 'bestanddelen'.

    het is dan ook soms beter niet te handelen, van uit een positief onverschillig evenwicht

     

    Het hiernamaals waarin wij functioneren, kan ons alleen maar doen ‘filosoferen’ over nog een ander ‘daarna maals’, omdat er van tijd tot tijd onder de ‘heen gegane’ die wij kennen ook geesten zijn die er ineens ‘niet meer zijn’; alhoewel we hun aanwezigheid nog op andere manieren kunnen aanvoelen.

    Net zoals op aarde zitten we eigenlijk voortdurend in een tussenstadium, dat je net zoals tijdens je aardse leven kan onderverdelen in een aantal stadiums van immer voortdurende ontwikkeling.

    Weer blijkt mij dus glashelder wat ik al tijdens mijn aards leven heb ervaren. Alles is één en verbonden, maar er zijn voortdurend tussenschakels, zoals er maar één kleur van licht is, maar zeven hoofdkleuren en een groot gamma vermengingen. Net zoals vanuit de stilte zeven klanken ontstaan, waarmee je de mooiste muziek en woorden componeren kan.

    Net zoals de gedachte, het gevoel en de inspiratie op zijn minst zeven schakeringen van literaire expressie kunnen laten ontstaan.

    Van kreten tot praktisch gebruik van woorden, proza, poëzie, essays, filosofie of een leeg blad toe.

    Net zoals je iemands huid op verschillende manieren aanraken kan, van ruw tot heel diep masserend of heel traag en zacht. Vreemd dat we dat lichamelijke eigenlijk uitzonderlijk misten… waren we er nog mee verbonden ? Konden we deze drang in het genetisch bewustzijn van levenden opwekken ? Wilde de niet meer klassiek levende individuen langs de geslachtscellen terug in de onafgewerkte verhalen van de levenden komen ? Was dat mogelijk ?(24/4/2011)

    Hoelang zou zo’n toestand voor elk van ons afzonderlijk blijven duren ? Bestond tijd misschien alleen voor hen die zich niet goed in hun vel voelden...nog veel blijven zoeken voor de boeg hadden ?

    Bleef het zoeken van het waarom van alles ook niet voortduren ?

    Het uitzien naar de volgende fase in onze ontwikkeling was dus een nieuw soort raadsel voor ons. Ik persoonlijk geloofde niet als een aantal anderen dat we weer gingen verdichten en na het ‘verdwijnen’ uit het hiernamaals weer in een soort aardse lichamelijke werkelijkheid zouden terechtkomen. Ik hield het meer op gissen naar de richtingen die onze geestelijke groei nog kon uitgaan en naar de manier waarop we onze genetische stamboom van alle rassen daar beneden zo goed mogelijk konden duidelijk maken dat ze hun eigen moesten leren behelpen en ontwikkelen om het hierboven makkelijker te hebben...en ook om het ons makkelijker te maken.

    Ik had niet veel heimwee naar het beneden, naar het lichamelijke zielenleven, dat het embryo van de geest was, en ook weinig verlangen naar dat waar m’n hiernamaalsvrienden over filosofeerden, het verlangen om terug in verdichte vorm onder aardse omstandigheden te leven. Misschien zou ik het gewoon niet of voorlopig niet weten of zij ooit naar het 'daarna maals' overgingen of weer, zoals ze hoopten 'reïncarneren' zouden. Dat ze dat reïncarneren maar aan de genetica beneden overlaten.

    Het was net of ik al genoeg voldoening had aan het feit de positieve aardse ontwikkelingen nog kunnen mee te beleven. Ik liet hen alleen al door m’n aanwezigheid merken (want zo communiceren we daar) , dat ik hun verlangen naar een soort lichamelijke 'wederkeren' een romantische beschouwing vond.

    Je kon toch niet terug in de tijd reizen in de zuivere materie, in de antimaterie wel, want we hadden toch nog altijd onze ‘herinneringen’, waardoor we konden ‘terug golven’ in de tijd…en we zaten toch nog voor een stuk in de lucht en het licht en de mineralen tussen de levenden. Althans ik dacht dat die ervaring voor elk van m’n hiernamaalsgenoten met dezelfde energieën zo was. Op aarde kon je in ruimte terugkeren, maar niet in tijd; dat konden alleen de ziel en later de geest via hun herinneringen…een ziel die voor een stuk lichamelijk was…want anders zouden de levenden geen herinneringen kunnen hebben. Aangezien wij, geesten deel uitmaakten van het licht en de lucht en de golven, misschien zelfs van de voedselketen, hadden we op die manier een invloed op het zielenleven van de biologisch levenden. Sommige van m'n geestvrienden dachten zelfs aan terugkomen door via het genetisch materiaal weer voor een stuk een aards leven te beginnen. Romantische dromers ! Volgens mij overlapten de ziel -en geesteswereld mekaar gewoon.

    Er moest dus zowel tussen de levende als de hiernamaals-en daarna- maals wereld voortdurend een soort verbinding zijn; net zoals verleden en heden en toekomst al eeuwig resulteren in de dialectiek van these-antithese en synthese. Stelling, tegenstelling, samenstelling

    Had een deel van m'n 'hiernamaalsgenoten' hun leven als te louter verstandelijk ingestelde filosofen doorgebracht en wisten ze eigenlijk veel over het niet intellectueel ingestelde volk daar beneden? Hadden ze misschien daarom het gevoel en de nood om opnieuw aan een biologisch leven te beginnen. Als boer of bandwerker...of als 'bedrogen' man of vrouw indien ze bijvoorbeeld andere beweegredenen zouden hebben om terug te gaan. Ik probeerde hen ervan te overtuigen dat het hen niet zou lukken en vroeg om inspiratie aan de schrijver daar beneden op wie ik m'n hoop had gesteld. Inspiratie bleek immers iets dat in beide richtingen werkte.

    “Hebben jullie je eigenlijk al afgevraagd wat jullie hier eigenlijk dan nog doen ?”, was mijn tegengolf. Waarom zitten jullie eigenlijk nog niet in het ‘daarna-maals ? We zijn tenslotte toch 2003 'zielentijd' en ik ben al geest sinds 1979 ” Tijdens het ‘golven’ van die gedachte begreep ik ineens wat Albert Einstein bij leven ook al van zijn eigen theorieën niet begreep, toen hij ze voor het eerst als ziel aan papier toevertrouwde.

    In 't aardse leven moest ik er altijd voor zorgen dat ik m’n teksten niet kwijtraakte, hier kwamen ze zoals iets dat je gewoon op ‘t internet opvraagt in m’n geest boven golven.

    Niet iedereen kon van dergelijke ‘hierna maals’ natuurwetten gebruik maken.

    In de hiernamaals ‘aanwezigheden’ met minder bewustzijnsgolven waren er afgestorvenen die in vergelijking met het onze een eerder onderbewust bestaan leidden met weinig interactie tussen het aardse en hiernamaals bestaan. Ze hadden geen afstand van hun aardse beslommeringen kunnen nemen en hadden in hun aardse bestaan ook geen duidelijk zicht ontwikkeld op de hun dominerende emoties en structuren die hen bleven gevangen houden. Dat konden evengoed eenvoudige ongeletterden als intellectuele mensen zijn; mensen met een gewoon beroep konden evengoed in de bovenste golven van bewustzijn zitten, terwijl evengoed terzelfdertijd een deel van de mensen met hoge aardse status en macht de minst energierijke golvenreeksen bevolkten.

    Ik wist dat het gewoon allemaal te maken had met de intensiteit aan goede wil waarmee je willen leven had. Een ander voorbeeld misschien. Een aantal zelfmoordenaars die een teveel aan goede wil en goedheid getoond hadden en daarin door het machtsstreven van anderen op aarde, verstrikt waren geraakt…kon je wel op kwalitatief redelijk intensieve golven vinden. Ook zij die uit overgevoeligheid in een plotse vlaag zelfdestructief eindigden, alhoewel ze veel positieve ingesteldheid bij leven hadden betoond.

    Het merendeel echter, stond nog een lang helingsproces te wachten om uit hun te ego-gerichte klaagcultuur te raken. Ze zagen hun onvolkomenheden wel en heelden daardoor geleidelijk, maar een echte uitweg naar meer bewustzijn kon alleen beginnen als ze zelf bij hogere bewustzijnsgolven te rade gingen. Meestal kwamen de meesten zo ver niet.

    Bij de zelfmoordenaars werden in het hiernamaals ook diegenen gerekend die zich langzaam zieker en zieker hadden gemaakt door het niet afstand nemen van de ‘energieaftappers’ uit hun omgeving of het niet afrekenen met de negatieve emoties in henzelf.

    Energie ‘aftappen’ is een hiernamaals term voor de 'nog-niet-heen gegane' die het op voortdurende basis via de kracht van emotioneel sterken ‘voortsukkelen’ omschrijft. Wij proberen van hieruit soms wel het 'teveel' aan energie bij de enen intuïtief naar diegenen met een 'tekort' te leiden, maar als de 'nood hebbende' niet zelf vanuit eigen kracht begint te denken, voelen en handelen... blijkt dat vaak een nutteloos ingrijpen van ons te zijn. Tegen de tijd dat we echt door hebben dat nog verder intiutie sturen geen zin heeft omdat het niet op de levenslijn van de betrokkenen op aarde ligt... neemt die hun leven dan toch onverwacht en ook onverklaarbaar voor ons, een nieuwe wending. Maar gewoon in het dagelijkse leven is het al voldoende dat iemand letterlijk het licht en de lucht opzoekt en gaat wandelen om zijn of haar bedroefde ziel met 'ons' in onze nieuwe vorm te verblijden...we hebben zelf een connectie naar planten en bomen toe...dus rieken maar.
    Emotioneel sterken zoeken in mindere perioden de aanwezigheid van andere ‘sterken’, willen ze in hun sterkte kunnen blijven. Het is natuurlijk gemakkelijker voor de sterken als de zwakkeren zelf naar andere 'sterkeren ?' ‘wegvluchten’. Meestal ligt de opgave van de 'sterkere' wel in het assisteren van mensen met een geblokkeerde groei. Ook wij verstaan het waarom en waarom niet daarvan ook niet altijd.

    Energie uitwisselen is dus een voor beide partijen biologisch en spiritueel een gezond proces.

    Energie uitwisselen begint met een zo breed mogelijke kennis willen op te doen, begint met door ervaringen durven te gaan en je eigen mogelijkheden en beperkingen in te zien...aan beide kanten van het bestaan. Letterlijk op aarde en in de lucht.

    Energie uitwisselen neemt vorm aan door het uiten van woorden, door evoluerende gedachten, door durven te handelen, door hoop en geloof in het mooie en het goede... door creatie.

    In het hiernamaals hebben de meest bekwame energie uitwisselaars het voordeel dat ze zelf niet meer naar de energie van de aftappers moeten afdalen. Ze kunnen alleen nog raad geven, geen hulp meer.

    Het werd me duidelijk dat de drie bestaansdimensies ‘hier’, ‘hiernamaals’ en ‘daarna-maals’ allemaal tegelijk bestonden in dezelfde ruimten als verleden, heden en toekomst…maar in een andere dimensie. Want :

    Wie was er eigenlijk genetisch aan mij voorafgegaan en nagekomen ? Iedereen biologisch levend of 'spiritueel'. Als je ver genoeg teruggaat zijn we allemaal familie.

    De heengegane zwierven misschien uitsluitend rond in de antimaterie van de golven, het lucht en het licht of de mineralen van onze aarde. Dus via de elementen en het bloed kwamen ze tot in de lijven en genen van die anderen, de levenden…naar daar waar ze misschien via de dirigerende krachten van het ‘daarna maals’ gestuurd werden. Misschien waren wij 'hiernamaalsers' gewoon een tussenschakel met het 'daarna-maals' .

    Je hebt ergens nog iets goed te maken…of aan iemand te leren…voilà…naar daar, in die ziel mag je op een niet ingrijpende manier die ervaringen meemaken, je kan alleen energie geven onder de vorm van raad…als de overdenking of de wens of de handeling van de levende zelf komt.

    De levende zelf heeft het volle beslissingsrecht over zijn handelingen.

    De intiiutie die hij of zij uit een hogere dimensie binnenkrijgt moet altijd van de dimensie ‘beneden' (de klassieke ‘levenden’) vertrekken. Je moet 'kracht' durven vragen, en als je ze krijgt was het 'energetisch tijdstip' hiervoor juist. Klinkt moeilijk, maar een aantal mensen weten dit zonder deze uitleg ook al wel.

     

    DE DRIE DIMMENSIES WAREN ALLEN BINNEN DEZELFDE TIJD EN RUIMTE AANWEZIG

    Hoe meer angst en onwetendheid er onder de levenden was, hoe meer ze vatbaar waren voor de negatieve invloed van andere levenden… . Het was alleen mogelijk van ‘raad’ te geven telkens een oprecht iemand er nood aan had. Zo iemand moest dan wel al zo ‘wijs’ geworden zijn dat hij of zij de taal van de reeds ‘geest’ geworden mensen al voldoende verstond. In het oude religieuze jargon noemde men die raad ‘engelbewaarders’. Iedereen deed ervaringen op en leefde in de richting van z’n dood, zonder te weten dat het goede gedeelte van het ‘na-de-dood’ hier ook op aarde op geestelijke manier aanwezig was.

     

    De kwade bedoelingen van afgestorvenen konden gewoon niet aanwezig zijn maar waren alleen genetisch gebonden aanwezig in de van generatie op generatie doorgegeven negatieve emoties. Hetzelfde geldt en gold ook voor de positieve emoties...met dit verschil dat de positieve bedoelingen van afgestorven, wel, buiten het genetisch gebondene om aanwezig konden zijn.

    De kwade bedoelingen gingen dan ook niet mee naar de overkant. Ze bleven beneden destructief werken. Hoe meer mensen ‘beneden’ meer ‘menselijk’ dan ‘dierlijk’ reageerden…hoe meer de geestelijke krachten in hen hun werk konden doen. De zin van het leven was eigenlijk dat iedereen hier beneden ‘sterk’ moest worden om na zijn aardse dood nog als ‘goede raadgever’ kunnen te functioneren. In een bepaalde zin lag alles dan eigenlijk ook voor iedereen min of meer vast, daar het altijd uit het vorige voortvloeide. Dat is de verklaring van het waarom dat sommige mensen beter dan anderen hun 'levenslijn' aanvoelen kunnen.

    Teneinde de biologisch-levenden nog van nut te kunnen zijn, moest je de waarheid over het leven en je eigen leven ontdekt hebben; zo niet keerde je alleen terug naar het zuivere bewustzijn van de elementen op zich…of bleef je in het negatieve deel van het genetisch bewustzijn gevangen…of moest je doorheen een soort emotionele helende kuur in het hiernamaals…een kuur die de’ hierna maalsers‘ met meer wijsheid en geest niet meer belastte.

    De ideale kombinatie was een levende die zijn ‘geest’ of ‘geesten’ volledig begreep. Zo iemand was een omni -talent aan inzicht die een breed gamma aan intiutie kon interpreteren en verstrekken aan mensen en organisaties. Eigenlijk wachten we dus allen onze dood af om in het hiernamaals en hier nog een beter begeleider te worden dan we het hier al waren.

    Al het positieve en het inzicht in het negatieve, dat we tijdens onze aardse levens niet aan anderen konden overbrengen wordt in het hiernamaals voor iedereen duidelijk en is een onderdeel van het nooit eindigende helingsproces dat tot eeuwig bewustzijn leidt.

     

    DE UITEINDELIJKE BEDOELING VAN DIT LEVEN was, is en zal worden VAN ZICH VOOR TE BEREIDEN OP WAT ER NA DE DOOD KOMT, EN DIT DOOR IN DIT LEVEN TE WERKEN AAN KENNIS EN ZELFKENNIS…en DAARDOOR OP ALLERLEI MANIEREN BIJ TE DRAGEN AAN EEN KWALITATIEVE VERBETERING VAN DE LEVENSVOORWAARDEN OP AARDE.
    Het leven kon niet alleen genetisch, maar ook via de oude natuurelementen doorgegeven worden onder de vorm van energie…indien het daartoe de kracht toe verworven had. Belangrijk bij dit alles was te beseffen dat je altijd nog opgenomen kon zijn in de dimensie die je verlaten had…niet alleen genetisch maar ook in de natuurelementen waarin je uiteengevallen was.

    Zelfs verleden, heden en toekomst was één en voor sommigen in hoge mate op voorhand aanvoelbaar.

     

    Ik kon dit vanuit m’n nieuwe aanvoelen doorgeven aan een schrijver, die net als ik intensief met deze dingen des levens bezig was. Ik kon zijn zoektocht helpen afronden….en bewees hem via zijn eigen geschrijf, dat alleen het goede, de bron van alles, ‘terugkeren’ kon….want ik wist dat hij nog altijd ‘bewijzen’ nodig had. Hij wist via de wetenschap om, dat het niets niet kon bestaan, want dat wat ’niets’ dreigde te worden; kleiner of gelijk aan nul dus: ontplofte…iets zonder inhoud had geen zin…kon niet meer bestaan bij de overgang naar iets anders.

    Hij wist dat de elektronen de onvernietigbare eeuwige bouwstenen van alles waren. Hij wist veel over de elementen en het elektronenspel van de proton-geladen atoomkernen of hun neutrontoestand van onverschillig evenwicht. In zijn verstandelijk bewustzijn reikte ik hem via via de symbolische of zakelijke informatie aan die hij nodig had voor de gelijkenissen met de gebeurtenissen in de mensenwereld rondom hem.

    Hij was enorm benieuwd naar de dingen die ik hem op allerlei manieren duidelijk maakte, zonder dat hij zich daar altijd bewust van was (24/4/2011)

    Hij vermoedde zelfs welke figuren ik hem in zijn leven deed tegenkomen om die en die ervaringen op te doen of dat of dat boek voor hem te kopen…en zo verder. Ook ik zocht eens naar het antwoord op de vraag waar ik hetgeen ik zelf niet wist vandaan haalde…vanuit mijn’ daarna maals’ .

    Zijn bewustzijn bloeide nog meer open toen hij besefte dat bij elke ontbinding in om het even welke evolutiefase (fysica, chemie, atoom, cel…)het bewustzijn van die elementen zich via hun elektronen naar de nog niet -ontbonden, nog niet afgestorven elementen en hun combinaties verplaatst…OPDAT DE WIJSHEID VAN DIE KOMBINATIES EN DE AFZONDERLIJKE ELEMENTEN NIET VERLOREN ZOU GAAN…KAN GAAN. Alleen de manier waarop dit op persoonlijke en collectieve vlakken zich beetje bij beetje of ineens realiseert , was niet altijd na te gaan.

    FYSICA EN CHEMIE WERDEN BIOLOGIE OMDAT DE GRONDWET VAN HET BESTAAN DE EVOLUTIE NAAR MEER EN MEER BEWUSTZIJN IS. De eerste cellen ‘stierven’(ontbonden) zonder zich kunnen voort te planten.

    Het bewustzijn van die afgestorven cellen kwam als een soort andere energie op ‘bezoek’ bij de volgende cellen die nog geproduceerd werden via de ‘navelstreng’ die hen met de natuur verbond, toen ze nog geen zich onafhankelijk bewegende organismen gevormd hadden.

    Het bezoek had een ‘raadgevende’ soort leidende functie dat leidde tot het DELINGSPROCES van de cel; waardoor organismen op termijn meer zelfstandig konden bestaan en hun bewustzijn zichzelf boven dat van de gewone elementen uittilde, verrijkte. DE OERLES DIE DE NATUUR ONS GAF WAS SIMPEL …om te kunnen overleven moest je DELEN

    De stap van dier naar mens en van mens naar meer en meer mens; was ook de evolutie van beschouwelijk naar boven beschouwelijk.

    Mensen gingen allerlei soorten relaties met mekaar aan.

    Eerst in hun stam, dan in hun dorp, later in hun stad. Op een dorpskerkhof kan je zien dat het 'zijn' veel combinaties uitprobeert om via het spel van aantrekking en afstoting, van tegengesteld en gelijkgezind tot een soort 'filtering' van het verleden door het heden te komen.

    Armoede, oorlogen en natuurrampen hebben dit willen 'zijn' van het 'zijn' om verklaarbare en onverklaarbare redenen doorkruist...en hoeven dat niet blijven te doen. Daar moeten we ons bewust van worden.

    In zijn schriften had de schrijver tal van aantekeningen over voorvallen en paralellen opgetekend. Er zaten wel tal van voorbeelden in die, wat hij met 'bijzondere energie' bedoelde, illustreerden, maar het zou zijn krachten te boven gaan indien hij dit soort zaken die hij de voorbije tien jaar genoteerd had, weer opdiepen moest. Misschien kon hij er nu, dag na dag, verslag over uitbrengen; niet meer in de korte notitievorm waar hij alleen aan uit kon, maar in een meer verhalende vorm. Eén dag alleen al bestond uit duizenden details.

    Elk verhaal dat hij schreef, zou, indien je er zou op in zoemen bijna oneindig veel micro-vertakkingen hebben, zodat het beschrijven van de banden met het oneindige macro-geheel onmogelijk worden zou. Een Ierse schrijver had de dag van gisteren, een honderd jaar geleden, zestien juni 1904 eens in één boek 'samengevat'. Honderd jaar later nam de schrijver die dag gisteren de hele dag door notities over wat zijn hogere dimensiewereld hem ingaf. Hij ging iets met zijn werk doen. 'Wij', verplichten hem daar niet toe...en gaven hem langs gebeurtenissen en gedachten om, enkele 'verkeersborden' op zijn reis mee.

    Hij had ondertussen een hecht geloof dat alles waar hij mee zat z'n eigen wel uitwijzen zou. Meer en meer spitste zijn zoektocht naar de zin van het leven zich toe op de relatie met de dood. Zou hij z'n visie niet eerder moeten vereenvoudigen dan ze gecompliceerder te maken ? Je had enerzijds de genetisch-biologische link en anderzijds de link met de natuurelementen waar we in uiteenvallen. Waar waren de doden naartoe...?

    'Simpel toch', had hij gisteren na een reeks onnavolgbare notities besloten. Ze zijn niet méér meer dan de biologische vertakkingen waaruit ze zelf voortkwamen en waarvan er nog meer dan vijf miljard leven én ook licht en lucht en de vele soorten golven en mineralen waarin ze uiteenvielen. Misschien is er wel helemaal geen link meer met hun bewustzijn zoals zij dat hadden, en is het bewustzijn van de natuurelementen op zich vele malen sterker dan welk bewustzijn je ook in de klassieke vorm van leven aan wijsheid vergaren kan.

    De 'stilte' was de taal van de 'engelen'. Het 'geluid' kwam van de levenden uit.

    Eigenlijk was er niets dood, want de doden waren weer helemaal natuur geworden en de natuur leeft ook. Geen wonder dat de schrijver zich te midden van landschappen en stilte zo 'kort' bij alles voelde. De 'stemmen' in het hoofd van de schrijver, waren niet alleen zijn 'gedachten'...maar misschien ook hun stemmen onderling of één van hun stemmen die zomaar wat aan hem doorgaf. Waren zij eigenlijk niet de dirigenten van het aardse gebeuren, een soort 'bruggen' die voortdurend berekenden wat vanuit een bepaalde benarde of amusante situatie beneden, gezien de omstandigheden, de 'voorlopig beste' uitweg of oplossing was ? Het waren zij, zijn 'stemmen' die hem het lijden en de vreugde lieten ervaren om te kunnen praten met mensen die ergens op een bepaald deel of op het geheel van hun leven 'in nood', 'lijdend' waren of aangename dingen te delen hadden.

    Het waren die 'stemmen', die ontmoetingen voorbereiden en lieten gebeuren en weer afspringen. Ze leefden in een totaal andere wereld...die geesten. Voor hen was een 'binnenkoer' met vier muren geen gewone koer...maar een woning zonder dak. Bij alles wat ze deden, dachten ze in symboliek. Eén lijdende mens, vertegenwoordigde voor hen de lijdende mensheid.

    Eén gelukkige mens, de totale vreugde.

    Voortdurend bouwde de andere wereld ook 'spanningen' tussen mensen op.

    Die spanningen moesten dan tot ontladingen leiden die hun lijden op termijn 'overbodig' maakten. Wat de ene generatie niet overwint moet de andere doen opklaren.

    Dat was dan wel wat anders dan de medische wereld die het lijden wel voor een stuk wegnemen kon, maar toch de lijven van voornamelijk de ouden van dagen zo commercialiseerde dat het lijden tot aan de dood geld opbracht. Hoewel het psychische lijden met het fysieke lijden verbonden is, kan een psychische (soms fysische) ontlading van spanningen tussen mensen blijvend heil voor alle betrokken partijen meebrengen.

    De dingen zijn dan eindelijk eens gezegd zoals ze gevoeld worden. Diegene die de andere 'gebruikte' of 'benadeelde' blijft achter met de confrontatie met de 'waarheid', de andere zou er versterkt moeten uitkomen indien hij zich niet aan de door 'de op zijn plaats gezette' gelanceerde 'schuldgevoelens' vangen laat. Er hoeven daarom nog geen woorden te worden uitgesproken of mimiek te worden geanalyseerd...het hele proces 'hangt' in de lucht...alhoewel het de daden en woorden zijn die het laten ontploffen.

    'Die stemmen toch, die stemmen toch', dacht de schrijver. Negatieve stemmen van zij die er niet meer waren, waren alleen een gevolg van daden uit het verleden. Alleen het positieve van zij die waren heengegaan kon nog doorkomen. Hadden de ‘hierna -maalers’ zelf alleen nog last van het negatieve van de gestorvenen...niet echt last als ze hier maar wijs genoeg geworden waren misschien ?

    Om niet gek te worden besloot hij alle gebeuren maar als één eenheid te zien.

    Die andere wereld moest gewoon ook van materie zijn...maar een materie van een andere soort. Misschien waren 'vuur' of andere voor ons ongekende intensiteiten van licht daar voor hen wel even gewoon als water en lucht hier voor ons. Zou er geen tussenruimte zijn waar beide werelden mekaar konden raken ? Een soort spiegelruimte als de stof waar dromen zijn van gemaakt ? Het was ofwel dat of het helemaal terug uiteenvallen in de elementen : 'het terug naar het begin van de wereld worden gestuurd'...'Nee, beide,' dacht de schrijver dan zoals steeds z'n gedachten weer aanvullend.

    Het heelal was één lichaam...kon hij daar niet uit besluiten dat alles binnen hemzelf te vinden was...en dat hij meer aandacht moest hebben voor wat zich innerlijk in hem als observatie bewoog ? Wat had het allemaal voor zin hier beneden ? Echt leren beleven wat 'mens zijn' is...en tegelijk door het evenwicht dat je zo bereikt, dichter bij die wereld aan de overzijde komen ?

    Ze wilden ons veel leren...wij wilden ons veel leren : zelfstandigheid bijvoorbeeld. Of hoe we ons door ons voorgevoel kunnen laten leiden. Het ontdekken van opgaven die typisch voor ons zijn weggelegd. Het weten dat hoe meer je een antwoord echt vraagt, dat dat er ook komt...via ervaringen en dromen allerhande, via anderen of je eigen diepten en hoogten. De vraag moet alleen goed gesteld zijn en het verlangen eerlijk en van negatieve emoties ontdaan. 'Tussen de twee werelden kan er geen wisselwerking zijn als je teveel aan zware emoties vastzit', dacht de schrijver. Helpen zij door ons en wij hen door onszelf ? Tweerichtingsverkeer. Korte ontmoetingen in een soort midden; maar waarvan de invloeden op lange termijn doorwerken.

    Leren van ons niet door illusies te laten leiden...begint dat niet als je eerst al in enkele klassieke vallen gelopen bent ? Waren die krachten van de overkant niet een soort geestelijke ouders voor ons ? Leerden ze ons via de hindernissen die we op onze levensweg namen ? Of speelden wij hier beneden niet juist het spel, het theater dat zij nodig hebben om te leren wat zij bij hun aardse leven op 't eind nog niet hadden begrepen ? Stukken van onze verledens aan de andere helft van 't bestaan, en wij, beiden doorgroeiend naar andere inzichten dan de verworvene, beide gevend en nemend, lerend en onderwijzend.

    Met ons verstand kunnen we veel begrijpen...zoals ...'wat is lucht, wat is licht' enz.. .

    Maar wat draagt die lucht en dat licht in z'n antimaterie aan geestelijke power...dat is wel effe iets anders. De schrijver probeerde het allemaal niet meer voor z'n eigen uit te leggen en was al blij als hij het gewoon beleven kon. Met zo'n dingen kon je trouwens niet of moeilijk naar buiten komen...zonder voor 'gek' te worden aanzien. Ieder woord had zijn eigen diepe betekenis, het was niet juist dat woord, maar de hele symbolische lading die het dekte. Nervositeit was niet alleen het medisch fenomeen, maar was ook een 'organisatie' zonder leiding.

    Het altijd zoeken naar innerlijk evenwicht had ook redenen waarvan de oorzaken vaak bij anderen verborgen lagen. Je werd toch altijd geduwd naar waar je moest zijn...de kleinste reden was goed om je op een pad met grotere gevolgen te sturen...en dat begreep je vaak niet, of alleen maar achteraf.

    De schrijver ging slapen. Hij droomde dat hij een cabaretavond gaf.

    Hij werd wakker en wist maar niet wat hij juist gedroomd had. In de loop van de dag probeerde hij wat voorbeelden voor zijn theorieën te vinden. Hij zocht in zijn archieven en vond een heel oud gedicht van hem, geschreven lang vóór hij met dat leven na de dood zo intensief bezig was. En hij schreef er nog één en nog een tekst…

     

    na de dood

    De stilte,

    is allen die niet meer bestaan

    is opkomen en overgaan,

    is terug naar onze essentie

    in stille beelden blijven ze voor de levenden achter

    wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt

    wat blijft, onze menselijke waarde;

    licht, schijnend in licht,

    met de lucht ingeademd door de nog ademende

    Licht,

    is ook die die er niet meer zijn

    Lucht,

    doet niemand pijn

    Tijdens de zwaarte van het leven reeds even

    stilte, lucht en licht zijn,

    ze zijn wie de heengegane waren.

     

     

     

    ode aan een punt

    vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven,

    in het punt van waarheid, echtheid

    waarrond alles cirkelt, dacht ik zo

    ...behoed het willen weten van verscheuren

    ...behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven

    ...kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant

    Troebel witte stilte, vertel me van het luisteren

    Sterre verre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling

    kijk uit naar een brug naar ergens

    vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen

    leef, mens leef, weef mens weef

    te midden het stille, eenvoudige en goede

    dankbaar voor al het goede en mooie,

    zelf te zien, zelf te zoeken;

    dwars doorheen kortzichtige onwetendheid

    o combination, piece for the mystery of life

     

     

  • Woorden en andere aanrakingen

    Al die dingen en mensen in ons leven, die we diepdoorvoeld ondergaan en mochten ondergaan; van de aangename tot diegene die zeker alleen zwaar om dragen zijn; al die dingen werken in onszelf en diegenen die ermee verbonden zijn door.

    Al die dingen en mensen wekken immers vragen in ons op...en het leven geeft de antwoorden erop, schept omstandigheden die ons de mogelijkheden bieden ons bewustzijn voortdurend scherper te stellen.

    Een handdruk of een blik die je niet vergeet, een gesprek dat bijblijft en zich soms achteraf eerst tot de ware betekenis ontrafelt. Allemaal aanrakingen.

    Onder aanrakingen verstaan we niet alleen iets of iemand die we kunnen vastgrijpen. Voordat het eerste atoom ontstond, was er alleen maar onzichtbare aanraking...straling. Straling kwam uit...de 'big-bang' voort, kwam voort uit, simpel gezegd...iets dat niet zinloos wil worden...zinloos : geen vorm, geen inhoud...kleiner of gelijk aan nul willen worden bestaat niet. Atomen, cellen en tenslotte ook wij...nog altijd begeven we onder teveel druk van de omgeving en lijkt iets zinloos te gaan worden...net zoals in de natuur...er is geen onderscheid, we zijn één. Aan iets dat geen zin heeft, willen we niet meedoen.

    Bestaan bestaat alleenlijk omdat het bestaan niet NIET WIL BESTAAN.

    Na onze dood worden we terug voor een deel alleen straling, zo simpel als licht straling is...zo eenvoudig en energievol zal dat dan zijn...niemand weet het. Er is alleen het vermoeden dat we meer dan het bewustzijn van licht en straling zelf zullen zijn. Soms is er de zekerheid dat 'er meer is', die ons inspireren kan. Het is met die dingen zoals met een vlinder die ergens met de vleugels naar beneden zit te zonnen...als je hem wil gaan vragen waarom hij dat doet, zal hij wegvliegen. Zo 'vervliegen' sommige indrukken die we in onszelf soms hebben heel vlug omdat ze niet in onze klassieke manier van waarnemen passen...ze zijn meer het terrein van 'dichters' zou je kunnen zeggen...en 'wat kun je daar nu mee kopen' menen sommigen. Maar goed dat er vele van onze indrukken 'vervliegen', ze zouden ons op de duur alleen maar overbelasten. Je kunt ook niet naar twee radio's tegelijk luisteren. Meestal zijn het die dingen die je echt van mensen bijblijven, zonder dat je ze opschrijft...die je eigen zelf de rode draad van jou leven kunnen laten achterhalen.

    Soms kan je aan het water aan een vijver zitten, als de zon dan juist zit en de wind de bomen de takken van de bomen beweegt en ook de vissen voor voortdurende rimpels in het water zorgen, dan zie je als het ware de takken, die net als de aders in ons lichaam wel 'sap' lijken te pompen. Heel het universem, hoe eindeloos ook, is in feite maar een stille wenk naar de eenheid die dit universum in zich draagt.

    Onze indrukken en negatieve emoties, ons louter 'tellen' in plaats van ook te aanschouwen, ons verleden, dat niet alleen het onze is, maar door generaties verder werd gedragen, onze eenzaamheid...kunnen ons zo overstuur maken dat we het er niet makkelijker voor ons eigen en onze omgeving op maken. Wij zijn allen omgeven door mensen die een bepaalde rol in ons leven invullen...en wij in het hunne. Vaak zijn het diegenen die het kortst bij ons stonden of diegenen waarmee je onder één dak leeft, die de grootste uitdaging voor de verruiming van je bewustzijn betekenen...en vaak is het met hen dat je de ook de moeilijke kanten van het leven leert aanpakken.

    Hun sterke, lieve en warme kanten moeten we niet trachten te begrijpen...die staan het dichts bij hun eigenlijke 'uitstraling'...en hoeft geen uitleg. De dingen van anderen en onszelf waarmee we minder overweg kunnen die zullen zich altijd onder één of andere vorm blijven manifesteren. Vaak hebben deze 'moeilijke dingen' hun roots in onverwerkte en onbegrepen ervaringen...of in niet ingelostte verwachtingen of in een gebrek aan zelfwaarde...t.g.v. verwaarlozing of overbescherming of overbezorgdheid of wie weet nog al wat. Dat begint dan allemaal in ons hoofd te malen en verknoeit ons vermogen om helder te kunnen genieten van al die dingen die er zoal op een dag te observeren vallen. Als alle omstandigheden goed zitten en je begrijpt wat er zich in feite in jezelf en in anderen voltrekt...wordt je de hele dag met veel onnavertelbare 'binnenpretjes' verrast. Soms lukt het ook veel beter als je niet alleen figuurlijk door de dingen en de mens zelf 'aangeraakt' wordt...letterlijk betekent dat dan een duik in het water bij warm weer of iemand die je over je arm streelt bijvoorbeeld...figuurlijk betekent het datgene wat je overkomt als je deze tekst probeert te begrijpen of zelfs een blik (straling) kan iemand 'aanraken' of koud laten...het heeft allemaal zijn bijna ondoorgrondelijke redenen.

    Het verleden, het zit nog in ons en door het heden helder te leren interpreteren wordt het verleden van z'n zwaarte ontdaan...en blijft een heldere, genietbare toekomst dagen. Dat is zo voor het begrijpen van het waarom van al die stomme oorlogen als het begrijpen van al die konflikten die men met mensen kan hebben. Hoe wijs iemand ook wordt, alle dagen kan je nog dingen bijleren en in anderen in beweging zetten en omgekeerd...net zoals oude fruitboeren nog alle jaren bijleren over hoe ze het best snoeien en zo...zo moeten we 'de boom in ons' ook goed leren kennen als we voor anderen willen bloeien. Het grootte geheim is de vertakking van die eenheid van allen en alles en hoe dat op mekaar inspeelt.

    octo

  • Het objektieve bewijs van eeuwig leven

    (gebasseerd op wetenschappelijke werken)

    Was het beginpunt vóór de oerknal een punt zonder inhoud of een punt dat de zinloosheid, de inhoudsloosheid benaderde...ik denk het tweede. Het eerste uitgangspunt verondersteld een vacuüm, homogener van struktuur dan het ijlste gas. In een punt zonder afmetingen zou een toestand van instbilitieit ontstaan zijn die tot een toestand van lagere symmetrie leidde. Dat punt van absolute bron van scheppingskracht,de volmaakte symmetrie en rust zou dan vanuit zijn toestand van onverschillig evenwicht onder groeiende druk die de uiterste grens van het mikrobestaan benaderdt...ontploffen.

    Of daarbij dat mikrosopisch minpunt eerst moet worden bereikt is een vraag voor atoomgeleerden...maar ik denk intuitief dat juist de onbereikbaarheid en onhoudbaarheid van het korter bij dat punt komen de bron van alle schepping is. Wij, die van dezelfde bouwstenen komen schipperen ook nog altijd tussen rust en onrust. Vanuit dat punt schiepen de verschillende soorten van straling daarna de materie die dan tevens weer uiteindelijk de cel ontwierp...uiteindelijk zal alles weer straling worden. Staan wij aldus niet symbool voor dat proces van wording en verwording en wordt niet uiteindelijk alles weer straling om weer in het aanvangspunt van vóór de oerknal te verdwijnen ? Van oerknal naar binair tellen : o en 1...veel, maar tegelijk in essentie alleen de soort energie veranderd ?

    Bij de overgang van een toestand van volmaakt evenwicht naar een toestand van lagere orde kwam er ondenkbaar veel energie vrij. Is dus het verschil tussen oneindig veel opgeslagen, gebalde energie en minder energie hetzelfde als tussen volmaakte rust en onrust ? Hetzelfde systeem zien we tussen de neutronladingen van atomen(plus en min in evenwicht) en de interakties tussen de positieve protonladingen en de negatieve elektronenladingen...om altijd weer die 'rust' te herstellen. We zouden nu reeds veel parrallellen met persoonlijke en maatschappelijke relaties kunnen trekken. Het punt van volmaakt evenwicht spatte dus uit mekaar en met de snelheid van het licht verspreidden energiepakketjes zonder massa (straling) zich in alle richtingen door de ruimte. Hoe dikwijls kan dat al niet gebeurd zijn die kosmische reis van bijna niks naar alles en terug ? Een voortdurend proces van schepping en vernietiging volgde. Hetzelfde stramien als ons biologische en psychologische leven, bij schepping komt altijd een meerwaarde aan energie vrij...bij vernietiging ook ?

    Het heelal toen, was één fotonenzee (straling). Fotonen,straling, ontstaat uit de botsing tussen een antideeltje (positron) en een deeltje (elektron). Beide deeltjes annihileren (opheffen-vernietigen) mekaar. De aanvankelijk kleine ruimte van het heelal groeide. Alle mogelijke fotonen konden ontstaan. De fotonen konden door paarvorming overgaan in materie. In deeltjes, altijd vergezeld van hun anti-deeltjes. De materie waaruit we bestaan hervalt in z'n oorspronkelijke bouwstenen waaronder mineralen, lucht maar ook straling...gaat die voortdurende binding of verbinding na de dood niet gewoon verder via de straling die ingrijpt in de materie of opnieuw materie schept ? Misschien via het gevoelsleven en de intuitie ?Momenteel zijn er een 100-tal elementaire deeltjes bekend (de meeste met een extreem korte levensduur).

    Deeltjes en anti-deeltjes annihileren mekaar ogenblikellijk en ze laten de energie achter waaruit ze voortkwamen.De gekreërde materie die de ruimte ingeslingerd werd ging door annihilatie weer over in straling (fotonen).

    Aanvankelijk was er slechts één soort elementaire deeltjes die mekaar beïnvloeden door het uitzenden van krachtvoerende deeltjes, die een aantal van hun eigenschappen dragen. (zoals onze deeltjes ook onze eigenschappen dragen). Elementaire deeltjes bestaan op de grens van materie en anti-materie (tussen materie en straling)(tussen aarde en hemel, tussen mikro -en makrostruktuur). De energie die ze bij hun vorming kregen moet zo snel mogelijk weer worden afgestaan. Het leven...geven en nemen...doorgeven. Er is alleen rust en onrust...beiden onafscheidelijk verbonden.

    Krachtvoerders zijn eigenlijk de communikatievorm tussen de elementaire deeltjes, met geen of slechts een kleine massa die ze bij hun vorming meekregen...die massa moet zo snel mogelijk weer worden afgestaan.

    Lichtere krachtvoerders hebben een heel groot afstandsbereik. Is zich 'leeg','zonder kopzorgen''gevuld met inzicht en vertrouwen' ...kunnen maken ook niet een toestand waarin je veel meer energie kunt doorgeven ?Zwaardere krachtvoerders moeten de geleende massa en energie sneller terugbezorgen, zodat ze een kleiner krachtveld bestrijken. Meer met negatieve gevoelens beladen mensen...kleinere radius. De kosmische krachten berusten op het principe dat ze zich kunnen laten gelden binnen de beperkte straal van een atoomkern, andere zijn werkzaam van het ene uiteinde van het heelal...tot het andere.

     

    De eerste frakties van miljardsten van sekonden na de oerknal bestond er nog maar één soort materiedeeltje met zijn antideeltje (we zijn er allemaal nog afstammelingen van en als man en vrouw staan we er enigszins symbool voor). Er was dus nog maar één krachtvoerend deeltje en één kosmische kracht. De symmetrie van het heelal was nog erg groot. De kunst was vanuit wanorde terug symmetrie te krijgen. De temperatuur daalde in een flits van oneindig naar 100.000 x een miljard x een miljard °C en toen ging de zwaartekracht haar eigen weg...gedragen door gravitonen...(krachtvoerders zonder massa).

    Twee of meer materiedeeltjes kunnen over een oneindige afstand voortdurend gravitonen uitwissellen zodat ze elkaar aantrekken. De kracht is zeer zwak maar kan kumultatief groot worden...zodat ze zelfs sterrenstelsels en melkwegen bij mekaar kan houden. (zie ook onze lichamen)...Zover waren we echter nog niet.

    Vanaf een bepaalde temperatuur werden er geen nieuwe X-deeltjes(straling) en daarmee overeenstemmende materie en anti-materie gevormd. De annihilatie haalde de overhand en heel de X-kosmos ruimde de baan voor allerlei nieuwe deeltjes met bijhorende krachtvoerders.

    Het heelal werd niet alleen groter, koeler en minder dicht...maar ook ingewikkelder.

    De bijna-kleinste mikrobouwstenen,de anti-materie, de quarks...wisselden gluonen uit...deze verplaatsten zich met de snelheid van het licht. Quark en anti-quark...een kleur en een anti-kleur.Rood, groen of blauw. Op zeer korte afstand is hun kracht nul. Op toch iets om op grotere submikroafstand wordt de kracht onvoorstelbaar groot om op grotere afstand weer nul te worden. Door het afgebakend bereik van deze quark-kleurenkracht kunnen 2 of meerdere quarks zich alleen maar binnen kleine ruimte binden...de binding veronderstelt dat de gezamenlijke kleur van de betrokken quarks wit is.

    De quark-antiquarkcombinatie vd gluonen die de quarks uitwissellen is echter nooit wit, wat betekent dat ze in een triplet voortdurend van kleur veranderen, maar dan zo dat de totaliteit altijd wit blijft. Er zijn ook nog opquarks met een lading van plus tweederde en neerquarks met een lading van min éénderde. De combinatie van twee opquarks en één neerquark levert een triplet op met een totale lading plus 1, een proton dus...een opquark levert samen met twee neerquarks een neutron op, met lading nul. Neer en op, beide nodig om iets essentieels te vormen.Proton : groen, neutron :wit, elektron : rood, foton : blauw... . (gevoel, intuitie,verstand en inspiratie...zouden ze in essentie niet ook uit kleuren bestaan ?).

    Slechts één miljardste vd materie bleef bestaan. Naast de zwaartekracht (positie?)en de kleurkracht (samenstelling?) liet ook de zwakke wisselwerking (beweging?) zich in het prille heelal gelden.

    De zwakke wisselwerking werkt met extreem kort afstandsbereik op alle mogelijke elementaire deeltjes in en wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid van krachtvoerders (de vektorbosonen). Naarmate het effekt dat ze op ladingen hebben onderscheiden we deze quark enn anti-quarkcombinaties in w+,w- en w° (+handelen,-handelen, °handelen...of links, rechts of neutraal geladen?)...(binden, niet-verbinden, tekorten, tevelen, evenwicht...verschillende toestanden, verschillende reakties)

    De vektorbosonen veroorzaken tal van interakties, waarbij deeltjes voortdurend in andere deeltjes omgezet worden. De zwakke wisselwerking kan bijvoorbeeld maken dat in 1 proton één vd opquarks verandert in een neerquark, met als gevolg dat het proton een neutron wordt (zie ook gemoedsgesteltenis?). Door de bestendige interaktie en het voortdurend in mekaar overgaan, kwamen alle elementaire deeltjes in even grote hoeveelheden in het heelal voor. Naarmate de afkoelingen de expansie verder gingen, werden echter geen nieuwe quarks enantiquarks meer gevormd. De deeltjes die nog niet in stabielere strukturen waren geraakt, vernietigden mekaar massaal...daarbij kwam zoveel energie vrij zodat de afkoeling tijdelijk weer wat geremd werd. Op dat ogenblik bestonden er evenveel protonen als anti-protonen evenveel neutronen als anti-neutronen. Zij konden dus alleen nog maar annihileren en ze zouden voorgoed uit het heelal verdwenen zijn als de SYMMETRIEVERBREKING waarmee het allemaal begon zich niet had verdergezet.

    Ongeveer 1 van elke miljard protonen en neutronen vond geen anti-deeltje...ongeveer 1 miljard van alle tevoren materie bleef dus bestaan.

    1/1000ste sec. na de oerknal was de t° van het heelal zo gedaald dat er naast de resterende fotonen, protonenen neutronen ook elektronen met een -1 lading ontstonden, samen met een lading +1. Deze deeltjes zijn zo dicht dat hun hun creatie door paarvorming minder energie vergt. Dit proces kon aan de gang blijven totdat het heelal tien sekonden oud was (daarna was de t° zo koud dat ook geen elektrons en positrons meer gevormd konden worden).

    Ze konden alleen nog annhileren, waarbij de afkoeling van het heelal weer tijdelijk geremd werd. Uiteindelijk bleef er door de zich steeds verder zettende symmetrieverbreking ook hier een overschot aan elektronen achter. (-deeltjes, vandaar dat veel later XXde basis voor de voortplanting werd? )

    In de eerste tien sekonden na de oerknal van de geschiedenis werd dus alle materie gekreëerd, ook die waaruit U en ik zijn opgebouwd. Nadien was de energie al zo zeer uitgedijd en verdund dat er geen nieuwe deeltjes meer konden ontstaan. Het hele universum is dus samengesteld uit een klein restant van bouwsteentjes die 15 miljard jaar geleden met een ontzagelijke kracht in alle richtingen de ruimte werd ingeslingerd. Na drie minuten was de t°gedaald tot 1miljard °C. Nog meer krachten lieten zich toen gelden. Protonen en Neutronen gingen mesonen uitwissellen , virtuele deeltjes die ook al uit een quark en een anti-quark bestaan...ze zijn de dragers van de sterke kernkracht (zie ook ontstaan van zwaartekracht, kleurkracht, zwakke wisselwerking) . Die sterke kernkracht kan protonen en neutronen stevig tot kernen binden...maar ze reikt niet verder dan de omvang van een doorsnee kern.chacun ça place. Waterstof en helium vullen het heelal. Ruterrford en Bohr beschouwden het atoom als een soort zonnestelsel. Schrödinger en Heisenberg leerden ons evenwel dat elektronen geen vaste banen rond de kern hebben.

    Uit het samenspel van al de kosmische krachten werden de atomen geboren. Als twee of meerdere protonen botsen, worden ze door de sterke kernkracht naar mekaar mekaar toegetrokken maar door de gelijke lading drijft de elektromagnetische kracht ze uit mekaar. De materie zat toen nog sterk op mekaar gepakt. Sinds de oerknal werd het heelal per sekonde 300.OOO kmin alle richtingen ruimer. De protonen waren wel gedwongen van dicht bij mekaar te blijven, zodat ook de zwakke wisselwerking kon intreden. Die kon een proton omzetten in een neutron (die de elektormagnetische kracht niet meer voelde...de sterke kernkracht kon de deeltjes dan aan mekaar (elkaar)binden.

    Op die manier ontstonden de kernen van waterstof...die door neutronen van mekaar gescheiden werden en de elektromagnetische kracht minder voelden. Het heelal vulde zich op die manier met 75%waterstof en 25%heliumkernen.(zie verhouding aarde, water-vastland, en verhouding mens : 90%water) Na zo'n 7000jaar zakte de t° tot 3000graad Kelvin. Thermische energie en bewegingsenergie waren dermate afgenomen dat de negatief geladen elektronen konden gaan kombineren met de positief geladen kernen. Ze werden niet meteen bij de vele onderliggende botsingen losgeslagen. Ze gingen met de kernen hogere strukturen vormen. (evolutie naar meer bewustzijn en samenwerking was van toen al bezig) Rond elke waterstofkern kwam één elektron te cirkelen, rond elke heliumkern zochten er twee hun baan op en zo ontstondende waterstof-en heliumatomen die alle vrije atomen opslokten. Ook rond onze kernen 'cirkelen' anderen.

    Het heelal werd zodus transparant. Gevolg : een ontkoppeling tussen materie en straling...tot dusver had beide zich in bestendige wisselwerking voorgedaan. Voor elk materiedeeltje bestonden ruwweg 1 miljard fotonen. Ze werden er voortdurend door geabsorbeerd en in één of andere richting weer uitgestraald. Toen alle vrije elektronen in atomen gebonden raakten, veranderde dat echter. De straling werd niet langer gehinderd door de aanwezige materie. De fotonen kondeen onbeperkt door de ruimte reizen...het heelal werd transparant (scheiding materie-eterie...maar toch nog beïnvloeding ?) Naarmate het heelal verder uitzette werd de straling verdund, energiearmer...dus haar golflengte steeds groter...gammastralen gingen over in röntgen, ultraviolet, zichtbaar licht, infrarood en ten slotte radiogolven. De energie vd fotonen werd met het uitdijen steds verder omgezet in heelalvolume, maar de energie die overeenstemt met de massa vd materiedeeltjes bleef onverminderd behouden : het tot dusverre door straling gedomineerde heelal,

    GING GAANDEWEG OVER IN EEN DOOR DE MATERIE GEDOMINEEERD HEELAL.(wat primeert er na de dood, fysisch gezien, straling of materie?)

    Een miljoen jaar na de oerknal was de t° gedaald tot 1000°Kelvin en de zwaartekracht kreeg meer vat op de materiedeeltjes en op miljarden plaatsen tegelijk ontstonden verdichtingen in het gasmengsel van waterstof en helium. Atomen uit de omgeving werden er steeds sneller toe aangetrokken en de immense gaswolk stortte overal tegelijk inMelkwegstelsels, gegroepeerd in clusters, die soms op hun beurt van superclusters deel uitmaakten.

    Op tal van plaatsen werd de materie iets sneller samengeprest dan elders. De aaantrekkingskracht op het omringende werd steeds groter (zie ook later vorming van groepen,dorpen, steden) en de instortende centra gingen steeds sneller om hun eigen as tollen. IN hun middelpunt werd het steeds heteren zo'n vier tot acht miljard jaar geleden begonnen de sterren vd eerste generatie te gloeien. Vanaf 15000°C konden de waterstofatomen in hun binnenstetot helium versmelten . Bij een dergelijke kernfusie is de totale massa vd heliumkernen kleiner dan de som vd vier deeltjes(twee protonen, twee neutronen), waaruit ze werden gevormd. Bij fusie komt er dus meer energie vrij...onder de vorm van straling...zie ook samensmelting gameten,geslachtscellen ? Eén deel vd massa gaat over in energie, met als gevolg dat de t° in de oersterren kon stijgen tot 10 à 15 miljoen °C. Vantoenafaan begon het helium te branden in een steeds krachtiger fusieproceswerden er allerlei nieuwe en grotere atoomkernen gesmeed. Zo ontstonden koolstof, zuurstof,ebij t° van miljarden graden ook zwaardere kernen zoals zwavel, silicium en tenslotte ook ijzer.
    De aarde ontstond uit een beetje kosmisch gruis. Uiteindelijk liepen de t° in de sterren vd eerste genertie zo hoog op dat ze ontploften. Op het moment vd explosie werden nog zwaardere elementen gevormd, maar hun kernen waren veelal onstabiel. Ze begonnen meteen na hun ontstaan weer uiteen te vallen. Daarbij kwam de erin besloten energie weer vrij in de vorm van straling. Ze waren m.a.w. radioaktief. Bij de explosies vd sterren vd eerste generatie werden de in hun binnenste gevormde elementen de ruimte in geslingerd. Voortaan bevatte het heelal 99%waterstof en heliumgas en 1% zwaarder elementen.

    Bij de volgende plaatselijke verdichting in de materie werden de lichtste elementen het meest naar de zich vormende centera gezogen. De zwaardere atomen voelden de aantrekkingskracht ook, maar op weg naar één vd vele smelthovens kwamen ze o.i.v. de elektromagnetische kracht molekulen te vormen. Ofwel gingen verschillende atomen gebruik maken van gemeenschappelijke elektronen (covalente binding) ofwel werden atomen met een tekort aan elektronen omwille van hun positieve lading aangetrokken door atomen met een teveel aan elektronen, atomen met een negatieve lading dus.(het spel van teveel naar te weinig en te weinig naar te veel dus...zie ook menselijke relaties allerlei soorten). De zwaarste molekulen trokken andere atomen en molekulen uit hun omgeving aan en zo kwam het aan de buitenrand vd instortende nevels tot lokale samenbundeling van materie, vooral vd zwaardere elementen die in de sterren vd eerste generatie gevormd werden. Gas en -stofwolken verdichten en gingen sneller rondwentelenen de vorm van platte schijven aannemen, hun centrum begon te gloeien en de sterren vd tweede generatie werden 4,4miljard jaren geleden-de zon- geboren. De buitenlagen vd gas-en stofwolk verdichten zich tot planeten die rond de zon draaiden en er door de zwaartekracht aan verbonden zijn.

    octo

  • Tijd bestaat niet, de bus missen kan wel

     Elke situatie die zich in het 'nu' bevindt bevat een betekenis die het dichtst bij de realitieit staat. De realiteit echter, is een enorm complex gegeven dat ik al op veel manieren proberen beschrijven heb...en om soms ondoorgrondelijke redenen met het verleden verbonden is.

    Vertrekkend vanuit het verleden probeerde ik op een aantal verschillende literaire manieren, praktisch en theoretisch aan te tonen vanwaar de menselijke geest vandaan kwam en hoe hij zich probeert te ontwikkellen, persoonlijk zowel als kollektief. Welke fasen de kollektieve evolutie van de mensheid ook nog doormoet, één vraag blijft open, een vraag die ieder van ons in zijn innerlijke communikatie met zichzelf dient te beantwoorden : "welke is de rol die mij in het geheel van wat het leven te bieden heeft, is toebedeeld " ? Hoe meer mensen de verantwoordelijkheden die deze vraag oproept,begijpen... des te beter onze kollektieve toekomst.

    In wat volgt zal ik die vraag voor m'n eigen proberen vertalen. Als ik me soms hard en cynisch zal uitlaten is dat omdat er grenzen zijn aan begrip hebben voor het veelal te passieve leven dat verschillende maatschappelijke groepen en ook wijzelf ons eigen opdringen.

    Om de wereld een betere plaats te maken, moet je de rol van het geld en de politiek veranderen. Of dit lukt, hangt niet alleen af van ons inzicht in de rode draad in de geschiedenis of van onze bekwaamheid ons te organiseren…maar ook van onze innerlijke wereld …zijn we reeds emotioneel sterk genoeg om ons deel van het werk te doen…zonder de discipline die ons door onze al of niet anonieme werkgevers opgelegd wordt ? Nee . Wat niet wil zeggen dat er geen ander systeem buiten geld en burgerlijk parlement mogelijk zou zijn . Die parlementen zouden moeten gebruikt worden om de verkwisting van geld te stoppen en de wereld op alle vlakken een echt menselijk thuis te maken.

    Maar moeten we niet eerst ook snappen wat de zin van het leven in z’n geheel genomen is ? Aan de ene kant een reis van armoede naar welvaart en aan de andere kant een bewustzijn dat meer in het teken van de ontwikkeling van de eigen sterkte van de ziel staat .

    Het is niet de bedoeling van ‘t leven om je te pletter te werken aan de kadans van een syseem dat in vraag zou moeten worden gesteld.

    Het is niet de bedoeling om onze persoonlijke relaties in haatspelletjes te laten verworden. Met inzicht en begrip en weten wat je zelf wil kan je veel oplossen.

    Het is niet de bedoeling van innerlijk een soort machinaal leven te leiden ; we moeten onze innerlijke stem leren begrijpen. Waarom ? Soms zal je overvloedig weten waarom ; andere keren totaal niet meer hoe je van de ene naar de andere situatie geleid wordt of nog in kringetjes moet draaien tot de volgende doorbraak.

    Is ons leven niet een gezamenlijk iets en kan je je leven alleen maar plannen in funktie van hoever diegenen rond je met hun ontwikkeling staan ?  De vraag stellen is antwoorden krijgen zal je merken.

    HET POSITIEVE DAT HET NEGATIEVE NIET meer VOEDEN MAG

    IN DEN BEGINNE WAS ER DE RUWE ONBEWUSTE ENERGIE

    ALLES WAS ENERGIE/ALLES IS ENERGIE/ALLES WORDT ENERGIE

    ENERGIE IS ER OMDAT IETS ZONDER VORM EN INHOUD NIET KAN

    MATERIE WERD GESCHAPEN DANKZIJ HET SPEL VAN + EN -

    HET BIOLOGISCHE LEVEN WERD VERWEKT DOOR DE MATERIE

    HET EMOTIONELE LEVEN ONLOSMAKELIJK één MET DE BIOLOGIE

    HET SPIRITUELE, RESULTAAT en oorsprong VAN DE DRIE VORIGE PERSONAGES

    HET SPIRITUELE =

    =IN OORSPRONG DUS HET BEWUSTZIJN VAN DE MATERIE ZELF

    =DE GENETISCH VERTAKTE DOORGEGEVEN EMOTIONELE ENERGIE

    = ENERGIE, GEBOUWD OP GELOOF IN je KERN, in je positieve kracht

    =BEWUSTGEWORDEN OORSPRONKELIJKE ENERGIE

    NEGATIEVE EMOTIES ZIJN VOORBESTEMD ZICHZELF OM TE POLEN

    IN DIT PROCES PROBEREN ZE HET POSITIEVE UIT TE BUITEN

    IN PLAATS VAN ZICH OP EIGEN KRACHT VH NEGATIEVE TE ONTDOEN

    VANUIT EEN ONVERSCHILLIG EVENWICHT KAN ’t POSITEVE WEERSTAAN ALS HET ZIJN POSITIEVE KRACHT IN DE RICHTING VAN HET NEGATIEVE STUURT. ZONIET VERSTERKT HET NEGATIEVE ZICH

    TOTDAAR DE THEORIE.

    IN DE PRAKTIJK IS HET POSITIEVE OOK MEELEVEND, BEHULPZAAM

    MAAR ’T IS EEN KLEINE STAP VAN MEELEVEND NAAR MEELIJDEND

    …en DAN BEGINT DE SPIRAAL NAAR BENEDEN,

    WAARUIT HET POSITIEVE ZO ZELDEN VERSTERKT KOMT

    HET POSITIEVE MOET ZICH POSITIONEREN; zijn doel voor ogen houden…

    WANT HET NEGATIEVE WEET NOG NIET OVER WELK DOEL HET GAAT

    HET ZOEKEN NAAR VOEDSEL LEIDDE TOT SAMENWERKING

    SAMENWERKING LEIDDE OOK TOT UITBUITING EN EKONOMIE.

    UITBUITING ALS NEGATIEVE EMOTIE EN EKONOMIE ALS POSITIEVE…

    WERKTEN SAMEN IN DE RICHTING VAN ONTWIKKELING.

    DIE ONTWIKKELING OP HAAR HOOGTEPUNT MOET ZICH NU…

    VAN DIE UITBUITING WEER ONTDOEN..OM DE MISERIE TE STOPPEN.

    ALS DE VERONTWAARDIGING OM HET ONRECHT ZICH NIET IN DADEN

    …EN ORGANISATIE OMZET…KAN DIT NIET.

    WIJ HOUDEN AAN ONZE VOORDELEN VAST EN DURVEN DE GROTE

    HEBZUCHTIGEN DIE DE EKONOMIE IN HANDEN HEBBEN NIET IN

    VRAAG STELLEN…WIJ BLIJVEN HET NEGATIEVE VOEDEN.

    HEBZUCHT LEIDDE TOT POLITIEKE ORGANISATIE…

    VERWEER ERTEGEN OOK

    IEDERE KEER HET VERWEER TOEGAF AAN DE HEBZUCHT

    WERD DE ORGANISATIE ERVAN VERPLETTERD OF ONTAARDE…

    WERDEN DE OORLOGEN EN DE KOLLABORATIE MET DE HEBZUCHT voorbereid

    voorbereid, zoals OOK ONS DAGELIJKSE LEVEN DAT VAN IN DE NACHT AL WORDT

     

  • Lied van de zwaluwen

    Ik ben een zwaluw en dans jullie luchtruim vol vreugde. Ik ZWAai voortdurend, al LUwend op en neer...al sinds we vliegen kunnen. We voorkomen voor een stuk dat jullie oogsten door insekten kaalgevreten worden. We hebben een podium in de lucht waarin we ons en jullie verblijden kunnen telkens jullie zo wanhopig of zo stil worden dat jullie blik ten hemel gaat. Bedankt omdat we bij jullie te gast mogen zijn, op jullie boerderijen en aan alles wat jullie maakten om jullie gebouwen droog te houden.

    Toegegeven, daar kennen wij ook wat van. Jullie elektriciteitsdraden zijn ook niet mis om wat op te rusten. Al duizenden jaren hebben we jullie gevolgd in jullie zoektocht naar het waarom van alles...in al waarin jullie geloofden.

    Een voortdurend zoeken naar mogelijkheden...eindeloze testen. Wij komen beiden van dezelfde bronnen...een oerenergie die zocht zich uit te drukken...een oerenergie, verscholen in het eindige kleine temidden het oneindige grote. Vorming van sterrenstelsels en planeten. Vorming van cellen. Versmelten van cellen met gedeeltelijk andere inhoud. Scheppen van organismen, daarna planten en organen en alle door de natuur bezielde wandelende en vliegende wezens. Daarna de mens, de stammen, de koninkrijken, de republieken en ooit één wereld zonder grenzen.

    Eerst moet het bewustzijn van de mens zich van de geldspekulatie en de negatieve emoties ontdoen. Groeien naar een nieuwe multipolitieke-multikulturele organisatievorm toe. Een hierarchie die minder op het misbruik van bezit gebaseerd is, dringt zich op.

    Het verval van dat geldspekulatiesysteem zal de nodige stimulansen aan de bewustzijnsverhoging geven. Intussen blijven jullie voor een flink stuk ingedommeld, gevangenen van levensgewoonten, gebonden aan de strijd om het ekonomische overleven van het oude systeem en het emotioneel onrijp reageren. Jullie worden tegengehouden om zowel sociaal als persoonlijk te groeien.

    Jullie moeten allerlei filosofische inzichten doorgeven zowel als rijp worden om de verwarring die de geslachtsdrift voor jullie met zich meebrengt op te lossen.

    Ook jullie lichamelijke sterfelijkheid mogen jullie niet langer meer als iets onbegrijpelijks en angstaanjagends ervaren. Met theorie alleen begrijpen jullie dit alles niet, jullie moeten alles ervaren, de ene wat meer dan de andere...zodat jullie er achteraf op terugkijken kunnen...en begrijpen wat echte vrijheid is.

    Wij allen zouden veel meer 'zinzoekers' kunnen zijn.

    Een zin die het leven en de dood overschrijdt.

    We zitten echter teveel gevangen in allerlei soorten gewoonten en 'pijn'.

     

    Wij zwaluwen hebben jullie zoeken niet zo nodig. Wij zijn al allemaal wie we bedoeld waren uiteindelijk te worden. Jullie nog niet allemaal. Laat ons hopen.

    Wij hebben onze testen achter de rug en voelen zuiver intuïtief aan wat we dag na dag doen, namelijk, genieten van dat stuk van die uiting van de oorspronkelijke energie die wij geworden zijn. Verstandelijk zijn we ook nog wel bezig met bouwen en insekten pakken...maar dat is bijkomstig. In veel gevallen is jullie werken hoofdzaak geworden, niet het beleven van wie jullie zijn en welke jullie rol is.

    Jullie dromen stromen niet meer, jullie zijn vast komen zitten, onderdrukt en daarom slapen sommigen van jullie eigenlijk als ze wakker zijn...ze leven een toevallig door omstandigheden bepaalt leven waar ze in sommige omstandigheden wel degelijk uit moeten. Dat soms lang blijven vastzitten is de noodzakelijke weg om los te komen uit een bepaalde situatie. Leer jullie dromen lief te hebben en te respekteren...ze zijn de poort naar een hemel waarin voor sommigen alles duidelijk wordt.

    "Is er een stof die de hele evolutie niet heeft nodig gehad om tot een met jullie menselijk bewustzijn vergelijkbaar besef te komen" ? Bestaan 'goedheid', 'moed', 'rechtvaardigheid', 'waarheid','vrijheid','gelijkheid'...al voordat jullie bestaan ?

    Sommigen filosofen dachten van wel, anderen van niet...en dat al sinds 600jaar voor Christus en langer terug. Jullie zijn niet toevallig in de wereld terechtgekomen...jullie hebben er om gevraagd door wie en door wat er aan jullie voorafging. Jullie zijn wie en wat er aan jullie is voorafgegaan. Als jullie dit niet kunnen aanvoelen, kunnen jullie dit nog niet 'begrijpen'. We zullen het even proberen duidelijker te maken.

    Jullie moeten ophouden van jullie een aantal zinloze vragen te blijven stellen.

    'Kan iets dat geen objekt is wel bestaan' of 'kunnen we wel iets te weten komen', zijn zo'n zinloze vragen. Jullie hebben geleidelijk aan geleerd dat jullie gedachten niet altijd die van autoriteiten of godsdiensten moeten volgen...godsdiensten zijn trouwens ook een vorm van filosofie, net zoals het 'geloof' in iets een soort filosofie is.

    In hoeverre komt hetgeen waar jullie van overtuigd zijn eigenlijk overeen met de werkelijkheid ? Wat had het voor zin dat jullie geloofden dat de zon rond de aarde draaide ? Wij waren natuurlijk als zwaluwen beter geplaatst om het tegenovergestelde aan te voelen. Toen we nog een beetje zoals de nazaten van de dino's haast met de aarde vergroeid waren en nog niet konden vliegen...dachten we ook dat we het centrum van het heelal waren...onze evolutie bracht ons gelukkig in een richting die ons meer bescheidenheid bijbracht.

    Jullie aanbaden de natuurelementen, wat wij op onze manier ook doen en jullie bedachten allerhande toffe en beestachtige rituelen om jullie angsten en vreugde te uiten. Jullie werden gedomineerd door de hierarchie die de natuur jullie oplegde...om een suksesvolle jacht te hebben of een goede oogst, was de hulp van god de zon en godin de regen enz...nodig. Dat siert jullie. Vanaf het moment dat jullie meer produceerden dan jullie konden opeten of gebruiken, gingen jullie produkten en diensten ruilen. Nog later wisselden jullie het bezit van metalen of papieren geld uit om aan goederen of diensten te geraken. Voor jullie het goed en wel beseften was jullie leven afhankelijk van hen die zich in dit door jullie uitgevonden 'geldspel' het meest bedreven toonden. Zo'n mensen werden na de zon en de maan en de elementen en na de biologisch sterksten uit de groep en na de tovenaars en genezers de nieuwe leiders. Voortaan waren jullie verplicht voor hen te werken. Eerst als slaaf, dan als pachter en dan als arbeider of bediende. Met wat geluk konden sommigen onder jullie ook boer worden of iets zelfstandigs gaan doen...wat soms nog erg genoeg was. Ook jullie evolueerden en groepeerden jullie lotgenoten...toch hebben de Spekulatisten onder jullie de boel nog altijd flink in handen.

    Jullie kennis en kunnen vermeerderde in de loop van jullie geschiedenis, weliswaar met perioden van vooruitgang en achteruitgang. Jullie begrip van het wezenlijke van het leven bleef echter voor een minderheid vatbaar. De biologie speelde jullie soms parten, vaak was 'als ik of wij maar eten op de plank hebben' belangrijker dan het welzijn van de groep...en moest het wezen dat 'solidariteit' noemt wachten op betere momenten en andere gebeurtenissen om nog iets aan z'n ontwikkeling kunnen te doen. De filosofie van het overleven was voorlopig heer en meester. Zij die het zich konden veroorloven van wel op een andere manier te filosoferen, hielden zich dan weer vaak bezig met zo van die vragen als 'is een dier zich ook bewust van zichzelf' of 'is het wel de taak van de filosofie om regels te geven'.

    Van zodra jullie filosoferen een beetje begon te vorderen raakten jullie al verdeeld tussen het gebruik van jullie rede en jullie intuitie. Wat jullie nog niet zo lang durven toegeven is dat er zowel in Adam als in Eva iets hard te maken en iets zacht zitten kan.

    Gedurende eeuwen sloofden jullie denkers zich uit om te bewijzen of tijd al of niet bestaat en wilden jullie uitvissen welke de volgorde van jullie ontdekkingen was : was er eerst de gedachte, de filosofie en daarna de natuurwetten of omgekeerd ?

    Kwam de kunst als laatste gegeven in de evolutie te ontstaan of was het feit dat iets kleiner of gelijk aan nul, iets dat met andere woorden 'zinloos' dreigt te worden en altijd wel moet 'ontploffen' niet ook op zich al grote kunst ? Niet alleen in de materie bleek dit waar, ook jullie gedachten bleken en blijken na een tijd niet meer bestand tegen te grote druk, tegen te grote veranderingen in de maatschappij, in jullie zelf of zelfs in jullie persoonlijke relaties. Die gedachten en gevoelens die wel tegen alle mogelijke druk kunnen, staan misschien wel het kortst bij die energie die nog kleiner dan atomen is en in de anti-materie verscholen zit...althans...dat is wat wij zwaluwen erover denken...telkens wij onze toeren in de lucht maken en over de oorsprong van het goede vliegen te filosoferen. Wij hebben daar geen boeken voor nodig gehad. Wij zwaluwen weten nog goed hoe het voor jullie in grote lijnen allemaal begon. Zelfs toen jullie nog niet konden vliegen, wilden jullie al vliegen...en niet alleen in gedachten.

    Zo'n zeshondertal jaar vóór jullie tijdrekening wisselden jullie het magische denken in voor het rationele, feitelijke denken. MAgie. MAterie.(duisternis, alhoewel er in de anti-materie van de materie ook licht zit en de mikrowereld z'n eigen aan de sterren verwante struktuur heeft. RA.(zonnegod)Ratio, licht. Vrouwelijk-Mannelijk, de onafgebroken afwisseling in jullie denken en voelen. In plaats van eerst over jullie maatschappij en jullie innerlijk en jullie relaties te filosoferen, zaten jullie met vragen die jullie een antwoord moesten geven op wat de aarde eigenlijk was ten opzichte van de ruimte. Jullie dachten eerst dat jullie de kern van alles waren, zoals jullie mannelijke mensen dachten dat ook alles om hun moest draaien.

    Eerst dachten jullie dat alles (Thales, Milete-Turkije, 600vc) op water dreef. Vermits het leven uit het water komt, was dat symbolisch zo slecht nog niet gezien.Water. La mère. La terre. De moeder. Licht. Bliksemschicht. Lucht...alle elementen speelden mee...zo kregen geleidelijk aan meer en meer door. Er moest nog heel wat gebeuren voor jullie doorhadden dat de basisgedachte van Thales, dat de materiële wereld uit één element bestond (water dacht hij), nog niet zo stom was... alle materie, zo weten jullie nu...is immers tot energie te herleiden.Als jullie genetische voorgeschiedenis ook tot energie te herleiden is, weten jullie meteen waarom er nog zoveel aap in jullie zit...soms teveel, soms te weinig.

    Toen kwam jullie ANAXimANDER (610vc-546vc ongeveer, toen had dat nog niet zo'n belang in Milete, hoe oud je werd misschien). Als leerling van Thales zag hij het ANDERS door een ANNEX aan het idee van Thales toe te voegen. De zee, moest die ook niet op iets rusten ? Was de aarde niet iets dat gewoon in de ruimte hing en op zijn plaats bleef door zijn gelijke afstand tot de dingen ? Had de aarde niet de vorm van een ton of een cilinder ? Jullie waren echt goed bezig hoor...jullie leerden echt geleidelijk, stap voor stap aanvoelen in welk soort wereld, in welk soort bewustzijn jullie leefden. Wie waren jullie eigenlijk ? Zonder dat jullie het wisten bleven jullie ook op jullie 'plaats' in de samenleving door een afstand of een toenadering ten opzichte van de andere planeten, in dit geval mensen, aan te nemen. Toen jullie de zon nog vereerden wisten jullie tenminste welk jullie vaste punt was. Is alles niet zo geweldig mooi relatief, vragen wij ons af telkens we door het gaatje van onze nesten gluren. Inderdaad, 'wij' vragen het ons af, niet die of die bepaalde zwaluw. Wij. Of zitten jullie ook zo in mekaar...of zijn jullie daar nog niet aan toe ?

    We wijken af. AnaxiMENES MEENde dat de aarde plat was, misschien op lucht dreef. Wat had hem naar dat idee geleid (mener in 't Frans) ? Misschien het deksel van de kookpot op het vuur dat op en neer danste ? In ieder geval, jullie; niet alleen Anaxi den tweede; zouden dat nog lang blijven 'menen'. Zo zie je maar dat diegenen die het beter weten daar stapsgewijs door hele gewone dingen toe komen.

    Toen onze grote Zwaluwfilosoof z'n eerste nest van klei tegen een rotswand maakte, wisten we vrij snel dat we niet geboren waren om die bomen blijven te trotseren.

    Op een dag hadden één van onze voorouders een nest in Efeze in Turkije.

    HeraCLITus kreeg een ingeving, plots was het hem duidelijk. Alle tegenstellingen CLITTEN eigenlijk aan één. Zonder tegenstellingen was er geen werkelijkheid...en toch was de werkelijkheid één. In zijn jeugd was hij volgens hem nog dezelfde als in z'n oude dag. Toch was het leven een voortdurend veranderen. Net als een vlam was alles geen objekt, maar een voortdurend stromend proces. Hij was de eerste die van ons zwaluwen dat de nest tegen de gevel van zijn geboortehuis op het einde van z'n leven nog altijd door dezelfde zwaluw bewoond werd...alhoewel de eerste bewoner ervan al lang dood was.

    Wij zwaluwen hielden van jullie oude filosofen, zowel van diegenen die meer chemisch, gevoelsmatig overkwamen als die die kouder, fysischer dachten...niet dat tussen jullie denkers aanvankelijk veel vrouwen zaten. Het zou nog meer dan vijfhonderd jaar duren voor een vrouw de filosofie een andere draai zou geven.

    Vond Heraclitus met z'n 'vlammen' z'n inspiratie meer in de materie, in de vrouw, in de chemie...dan was onze volgende oogappel PythagorAS meer iemand die met de fysica bezig was, met de wiskunde, het rekenen. Vernieuwende filosofen leken om beurten van elke soort één ergens op te duiken...zoals de symmitrie van sommige om beurten spuitende fonteinen waar wij ons in de hete zomer aan laven gaan. Ondanks alles blijven we toch altijd graag in jullie buurt. Pythagoras van Samos was een echte as. Hij vond dat alle gebeurtenissen in wiskundige vergelijkingen konden worden uitgedrukt. Het moet wel een speciale geweest zijn. Wie vond er nu een kubus of de tweede of derde macht van een getal uit ? Wij zwaluwen kunnen ons wel voorstellen dat Einstein de zoveelste macht van Pythagoras was en is, maar de zoveelste macht van een getal, daar kunnen we ons niets bij voorstellen. 'Go Go mensenras !', was de boodschap van Pythagoras, de uitvinder van de zeer waarschijnlijk ware mythe dat er een intelligentie achter het universum zit. Voor de Pythe was dat geen Mythe omdat hij alle verhoudingen in de mikro- en makrowereld wiskundig uitdrukken kon.

    Je zou van minder een MYstieker worden. Als zelf iemand als Pythagoras meer achter het leven vermoed dan er als gewone niet-onderzoekende nuchtere waarnemer lijkt te zijn, dan hoeven jullie toch niet meer te twijfelen zeker ! Maar blijf toch maar oppassen voor charlatans die van de muze ook al een koopwaar proberen maken.

    Jullie filosofen hadden beter korte namen van vier of vijf letters gehad. Wij halen nogal wat taalspelletjes uit onze geest om hun namen te onthouden. Neem nu XENOPHANES, die ook poëzie schreef en al veel minder houwvast vond in de zekerheden die de natuurwetenschap en de wiskunde boden. Een Vlaamse zwaluw zou dat onthouden als 'ik ben geen Phytagoras, ik ben anders, 'anes', 'k zen annes'.

    PARMENIDES (PAR-door-MENig idee) kwam deze filosoof tot het besluit datde uitspraak dat 'niets' ook bestaat niet waar kan zijn. Eerst in de twintigste eeuw zou onbekende filosoof Octo dit idee in een eigentijdse versie gieten...zonder dat hij van Parmenides had gehoord of gelezen. Wij zwaluwen, die altijd in de lucht hangen weten eigenlijk wel beter hoe die contacten in de hemelsfeer werken, maar dat zouden jullie toch niet begrijpen. Maar goed, iets kleiner of gelijk aan nul kan niet bestaan en moet wel door de druk op zo'n dreigend vacuum ontploffen. 'Niets' kan dus niet bestaan. Daarom is het ook onmogelijk dat iets in niets verwijnt.

    De gegevens op zich kan je niet veranderen, de combinatie van die gegevens wel...alhoewel dit niet altijd wenselijk is om tot verbetering te komen.

    Na Parmenides met z'n 'alles is één'-visie, kwam in de eerste helft van de vijfde eeuw vc EMPEDOCLES op de proppen met het idee dat alles uit elementen bestaat.

    Hij hield zoveel van de elementen dat hij in de vulkaan de Etna sprong. Misschien had hij zich door ook aan politiek te willen doen, teveel zorgen op de nek gehaald.

    Wil je EMPfinden in 't leven, dan moet je soms betalen, DOKken..., maar minder, LES, was ook goed geweest Empedocles...de mensheid bedankt je in ieder geval.

    Bedankt ook al diegenen die wij als zwaluwen nu hier niet citeren en of ze nu filosofen achter een schrijftafel of op een veld of bouw waren,...ze hebben allemaal meegeteld.

    Langzamerhand werd de filosofie ook in Athene geïntroduceerd door Anaxgoras...go mens go ras, nog verder van het Oosten naar het Westen en terug enz... . Alle wonderlijke wegen dat mensen in dat verhaal bewandeld hebben uitleggen...zou zelfs ons zwaluwen te ver leiden.

    LEUCCIPPUS kwam erachter dat alles uit atomen bestaat... 't leven is nog kleiner dan een vlo,...zou in zijn naam kunnen zitten... bedacht ik tijdens één van mijn salto's in de lucht. Atoom, terloops, is het Griekse woord voor 'ondeelbaar'.

    Ook DEMOCRITUS bekritiseerde Parmenides door te geloven dat het universum niet één is maar uit afzonderlijke dingen bestaat...net zoals jullie 'democratie' van al die atomen dat jullie zijn nogal veel vergeet dat de wereld eigenlijk één is.

     

    SOCRATES (470-399vc), had beter SoPrates geheten, want hij babbelde heel veel, stelde altijd veel vragen en deed alsof hij heel weinig wist... na de erfenis van de vóór-Socraten zou je al veel gaan zwijgen omdat er al zoveel geweten was...maar welke kant kon je er mee op ? 'Kennis over hoe we moeten leven hebben we nodig ' vond jullie Socrates'. Wij zwaluwen zijn het veelal eens met hem en we vlogen ook toen rond de oren van al die mannen die van verschillende plaatsen bijeenkwamen om mekaar te ontmoeten. Toch denken we niet dat deugd alleen een kwestie van kennis is. Mensen met slechte bedoelingen kan je moeilijk stoppen...net als structureel gevestigd kwaad trouwens. Ook stopt ooit wel eens de dialectiek, de vooruitgang door tegenstellingen en vinden de antwoorden een definitiever vorm. Never say never. Socrates leerling PLATO...eindelijk een nog kortere naam, schreef veel van zijn vriend zijn werk op en wees zijn visie op de deugd als alleen een kennis van het goede af. Hij onderwees in zijn huis, dat toevallig 'academie' noemde...en dat werd het latere woord voor jullie huidige academies. Hij geloofde in een soort 'vormenleer'.

    Net als Socrates zocht Plato niet zozeer alleen de verklaring van woorden, maar ook het wezen van de woorden zelf : 'wat is moed', 'wat is vrijheid', 'wat is rechtvaardigheid'... ze geloofden dat die abstrakte waarden als schoonheid, moed...een eigen universeel bestaan hadden, los van tijd en plaats.

    Het latere Christendom zou veel van dit duo overnemen. 'Leren' was een repetitie voor het hiernamaals waar de ziel al was door het intelektueel bevatten van de wereld.

    Wat we als zwaluwen moeilijker begrijpen is dat mensen als Pythagoras en Plato in reïncarnatie geloofden. In de zwaluwenwereld voeg je je gewoon via de elementen, de lucht en het licht bij de zwaluwen die er op aarde zijn. Voor ons bestaat een niet-zintuigelijke realiteit gewoon niet. Zo dacht PLOTINUS, een Egyptenaar met Latijnse naam die in 't Grieks schreef er niet over. Hij redeneerde in drie lagen : de laagste de ziel van de mens , de middenste het intellekt en de bovenste het goede.

    Waar zit dat 'goede' dan ? In de anti-materie waar teleskopen niet kunnen komen ?Stuurt het via z'n intellekt wat er met de zielen van de mensen gebeurt, maar dan op een manier die hun vrij laat, zodat ze zelf verantwoordelijk voor hun identiteit en hun opgave in het leven zijn. Dat is de plot volgen Plotinus; als zwaluwen noemen we hem ook Slotinus omdat hij als de laatste grote Griekse filosoof beschouwd wordt.

    De driehoek tussen Turkije, Griekenland en Egypte was rond...'t was ook leuk om vliegen in de tijd...en nog altijd.Toen was het de beurt aan de man wiens school toevallig 'Lyceum' heette. De man van de logica. Observatie, waarneming en dan pas abstract denken...tijd weer voor een mannelijker filosoof : ARISTOTELES. Lange naam maar makkelijk te onthouden, alleen wij zwaluwen, siervliegers, weten waarom. Bedenker van enorm veel wetenschappelijke woorden, die gewoon de titels van zijn boeken waren : fysica, metafysica, demonstratie, categorie, universaliteit,... . Door zijn manier van werken 'stoote' hij minder ('less') op moeilijkheden in het onderzoek omdat hij niet van overdreven subjectiviteit moest weten. Zijn methode was klaar en simpel : van wat is iets gemaakt, door welke efficiënte oorzaak is iets iets geworden, was het de bedoeling dat dat iets een speciaal iets werd en wat of wie heeft dat iets dan eigenlijk verwerkt( zoals in het bekende voorbeeld van het beeldhouwerk in marmer, dat door houwen iets werd en een paard moest verbeelden omdat een bepaalde beeldhouwer dat wenste. Zijn naam verraad ook zijn principes : 'overdreven eigenliefde en geldingsdrang brengen ons in konflikt met onze medemensen en is schadelijk voor ons karakter,' vond hij...en 'elke deugd is een middenweg tussen twee extremen die elk een ondeugd zijn' is ook niet slecht (vrijgevigheid als midden tussen verkwisting en gierigheid, moed tussen overmoed en lafheid, zelfrespekt tussen ijdelheid en zelfvernedering, bescheidenheid tussen schaamteloosheid en verlegenheid.Doel van dit alles, heel belangrijk voor jullie mensen als jullie echt mens willen leren worden : een harmonieuse persoonlijkheid ontwikkellen. Heel die erfenis moest wel uitgedragen worden vinden mensen altijd maar weer en de leerling van Aristoteles, Alexander de Grote veroverde alles tussen Italië tot en met Indië en een stuk van Noord-Afrika. Onder het dak van de bibliotheek van Alexandrië in Egypte hebben wij tussen 290 vc en 646 nc alle jaren jonge zwaluwen uitgebroed.

    Geen wonder dat er in die eens te meer onzekere tijden na het uiteenvallen van Alexanders rijk ook een aantal Cynici de kop opstaken. Ze waren niet cynisch('honds' betekende dat toen) in de huidige zin van het woord, want ze geloofden in de deugd.Ze hadden lak aan sociale conventies en geloofden alleen in echte waarden.Zo kenden ze geen verschil tussen naakt en gekleed, rauw en gekookt, privébezit en openbaar bezit ...enz. Ook het verschil tussen Griek en vreemdeling vond DIOGENES maar niks , 'ik ben werelburger' vond hij en introduceerde het woord KOSMOPOLIET.

    Geen DIO, geen GOD wou hij zijn, gewoon 'echt'. ANTHISTHENES koos na de dood van Socrates en de val van Athena voor een leven onder de armen en was tegen religie, privébezit en huwelijk. Aanvankelijk verkeerde hij in aristocratische kringen...maar 'then' zou hij 'anti' zijn...op zoek naar zijn Essentie, langs zijn persoonlijke ervaringen heen.

    De sceptici waren de eerste relativisten in de filosofie. Ze lieten zich drijven op de stroom van de meningen die ze in alle nieuw ontdekte gebieden tegenkwamen, zoals wij ons laten drijven op de warme wind. Alles had argumenten voor zowel als tegen...en als goede redenaar kon je wel elke stelling ontkrachten.EPICURISTEN. Een soort humanisten op wetenschappelijke grondslag,de mensen bevrijden van de angst voor leven en dood. ET PUIS-Kuur eens.

    En dan ? Het leven beschouwen als een bijeenkomen en uiteengaan van atomen, 'als we sterven zijn we daar toch niet bij'. Grappig en ontspannend, misschien beetje schrik van diepgang en meer ? Ondertussen waren we nog maar een drietal eeuwen van het jaar nul verwijderd. Voor ons zwaluwen maakte tijd echter niks uit.

    Denkers en bewegingen kwamen en gingen. De STOICIJNEN hielden het als georganiseerde beweging 500 jaar uit. Het Stoïcisme werd de belangrijkste filosofie van het Romeinse rijk. In de zomer trokken wij altijd mee naar waar ze overal zaten en we waren er natuurlijk vroeger dan zij. 'De geest van de rede is wat men God noemt', moeilijker was dat allemaal voor hen niet. Na de dood lossen we gewoon op.Dat wisten wij ook al...maar spijtig voor hen waren het geen geweldige optimisten.Ook zij waren op hun manier op zoek naar het ware wezen der dingen.

    Het CHRISTENDOM dan. De christenen die de leer van de filosoof Christus wilden benaderen langs de gewone menselijke weg zonder het dogma van de maagdelijkheid en het feitelijk opstaan uit de dood, werden meer en meer bekampt en van tijd tot tijd probeerden ze ergens in 't geheim meestal de gewone draden in de bijbel terug op te pakken. Maria Magdalena was één van de apostelen die Christus het best begreep.

    Als alleenstaande vrouw werd ze afgeschilderd als hoer...een wijze vrije vrouw mocht geen concurrentie zijn voor de toekomstige kerkleiders. Ze MOCHTDAni wat mannen wel mochten. Het officiële christendom integreerde Plato met z'n twee soorten werelden via Augustinus (geboren 354nc Algerije) enThomas van Aquino(1225),ze probeerden al wat voor de kerk onhoudbaar was door de filosofie van de oudheid aanvaardbaar te maken.

    De inkeer in zichzelf werd belangrijker dan het onderzoek van de wereld. Maar die inkeer stond in funktie van reeds op aarde letterlijk gestraft of niet gestraft worden door de vertegenwoordigers van een opperwezen en riep enorm veel angsten en misbruik op.

    Als zwaluwen waren we liever te gast bij simpele mensen die alleen de wijze tips in het nieuw testament onthielden dan een villa op het Sint Pietersplein bij de muggezifters van het Vaticaan te hebben. Het kopieëren van al die werken uit de oudheid was het werk van vele monikken die wij met onze kunsten tijdens hun noeste arbeid verblijd hebben. Het zijn de Arabieren die de werken van Aristoteles in de dertiende eeuw terug naar Europa gebracht hebben.

    Wat jullie filosofen en jullie kerkleiders toch tegen de wetenschappelijke vooruitgang hadden, is nog zoiets onbegrijpelijks. Waar zouden juliie nu staan als jullie niet zo'n figuren hadden gehad als Copernicus (1473) Kepler, Galilei, Newton en vele anderen. Dan zouden jullie nog altijd met middeleeuwse denkbeelden rondlopen.

    Nadeel van die voruitgang was dat de rationalistische filosofen zoals Descartes, in mindere mate Spinoza, Leibniz en anderen meer en meer 'wiskunde' van de filosofie gingen maken...dat zou zelfs Pythagoras niet gewild hebben. Ook de Empiristen, die toch al meer rekening hielden met wat de zintuigen en de intuite jullie leren en minder met de rede...spraken een soort wiskundige taal in een poging de filosofen uit de oudheid te verbeteren...en eigenlijk imiteerden ze ze alleen maar een beetje, want de grote lijnen waren al uitgezet. Kant, Locke, Berckeley, Voltaire, Hume, Burke hebben ook wel mooie citaten achtergelaten...maar hun uitleg boeit ons niet, daar viel je van in slaap.

    We moesten tot na Diderot, de encyclopedist wachten om nog eens een filosoof bezig te zien die de wereld voor jullie verbeteren wou. Hij zocht een systeem om een voor iedereen weldadig algemeen programma voor het geheel van de maatschappij als wet te doen aannemen. Hij zag de samenleving als een kollektief wezen en godsdienst als een zaak van het hart en niet van het hoofd. Zijn naam JJRousseau...toen waren we al in 1712 aanbeland.

    Net zoals ieder van jullie Staten ooit eens op koloniaal of imperialistisch gebied dingen deed of doet en er van vele streken wetenschappelijke of filosofische bijdragen om de wereld vooruit te helpen kwamen, kwamen er vanuit Duitstalige hoek ook niet te onderschatten bijdragen. Kant, die het rationalisme met het empirisme probeerde te vereningen (maar ging het om iets nieuws ? was het niet eerder weer de aloude Plato-Aristoteles tegenstelling in meer wiskundige taal verwoord ? 'In hoeverre kunnen we iets weten en zijn er twee werelden of één '...niet aan ons zwaluwen besteed ?

    Schopenhauer die de oosterse en westerse filosofie probeerde te verbinden.Hegel met z'n absoluut idealisme maar toch al het besef dat het bewustzijn niet buiten de materie om moet gezocht worden. Marx (1808 )die voor het eerst de dynamiek van de geschiedenis eens echt goed uitlegde. Eindelijk geen salonfilosoof, maar een echte wereldverbeteraar...die al het objectieve heel goed begreep en de subjektieve invloed van de macht van de mens over de mens onderschatte.

    Nietzche die de strijd tegen de bestaande moraal aanbond, maar daarin zo overdreef dat hij tegen z'n wil door politiek rechts misbruikt kon worden. Zich niet van het leven afwenden zoals Schoppenhauer onder invloed van de toenmalige miserie en van de Oosterse godsdiensten wel besloot, maar ervan genieten en zichzelf durven worden.Fichte die beweerde dat de filosofie die je kiest veraad wie je bent.Schilling die mens als het bewustzijn van de natuur omschreef.

    Die mannen hadden wel goei dingen te vertellen, maar ze deden veel te ingewikkeld, goed dat we na de zomer daar altijd konden vertrekken, want een heel jaar hadden we het niet bij ze volgehouden...behalve bij Marx dan, alhoewel dat ook soms te moeilijk voor ons was, het was in funktie van de gewone mens...en die kwam voor 't eerst in de geschiedenis van de mensheid mekaar in de kringen rond Marx vauit vele landen opzoeken...dat internationale, daar hielden wij als trekvogels veel van.

    In't oosten van de wereld bijvoorbeeld met Boedha, net als de oude Griekse filosofen ook zo rond zes eeuwen voor Christus met z'n uitleg begonnen, geloofde men niet zoeer in de onsterfelijke ziel, maar eerder in een na een aantal noodzakelijke levens opgaan in iets gemeenschappelijks. Ze zagen 'begeerten' als oorzaak van veel ambras en verheerlijkten de liefde voor het oneindige in dit eindige leven.

    De twintigste eeuw die jullie nu al een viertal jaar achter de rug hebben dan.

    Zijn jullie werkelijk niet beschaamd over al die oorlog en armoede die jullie al lang hadden kunnen uitroeien ? Nooit zijn er zoveel zwaluwen gestorven als in die eeuw, en dat wordt er door de vervuiling en jullie transportpolitiek niet beter op. Wat deden jullie filosofen ? Van de nobele filosofie waarvan ze al meer en meer wiskunde gemaakt hadden, maakten ze algebra. Erger nog, een deel van de filosofen hun algebra diende en dient om de belangen van de politieke klasse die de wereld om zeep dreigden te helpen te dienen of om de filosofie in de schaduw van de godsdienst te houden.

    Als ik jullie daarom een tip mag geven. Eens hadden we in een dorp ergens een nest bij een famillie die leefden van de opbrengsten van het fruit van de streek.

    De jongen die daar opgroeide en alle, maar dan ook alle soorten hard labeur leerde doen en achteraf ook nog veel leerde van het leven in andere bedrijven, besloot na zijn werkuren voor filosoof te studeren. Hij vergeleek de theorieën altijd met de praktijken. Hij had een mateloze interesse in al wat met het leven te maken had en deed alle soorten ervaringen op die je je maar kan indenken, politiek, sociaal, psychologisch... .Hij probeerde zelfs z'n ervaringen allerhande in kunst om te zetten.

    In z'n werken verklaarde hij alles tussen ontstaan en vergaan in de geschiedenis en in het persoonlijke en kollektieve verleden en heden van mens en mensheid. Hij stelde een aantal konkrete oplossingen voor om met oorlog en armoede af te rekenen en de huidige mogelijkheden optimaal aan te wenden en de huidige moeilijkheden te neutraliseren en te overkomen. Hij vond zelfs een systeem van nieuwe, internationaal te organiseren verkiezingen uit, een systeem met eerst een referendum over de goedkeuring van een algemeen programma met de voorwaarden voor werk en welzijn van de hele wereldbevolking en daarna internationaal overgaan tot projektverkiezingen in plaats van partijverkiezingen.

    De wereldbevolking zou hun vertegenwoordigers per projekt ( werk, telekommunikatie, transport, energie...) rechtstreeks kunnen verkiezen.

    Om burgeroorlogen te vermijden zou er aan het eigendomsrecht niet worden geraakt, indien de grote bedrijven en Staten er voor konden zorgen dat iedereen een zinnig werk had.(zelfde loon voor zelfde werk over heel de wereld).  Ook leren omgaan met de media vond hij belangrijk.  Surf eens even naar zijn blog, zouden we fluiten, vandaag maken wij alleen nog nesten bij mensen die selektief met hun TV kunnen omgaan en niet naar kitsch kijken. Misschien tot je ons nog eens bij jullie aantreft.

    octo

     

     

     

  • Tussen leven en dood:goed voelen

    Ons bewustzijjn bestaat duidelijk uit drie elementen : verleden, heden en toekomst. Het verleden is de doorgegeven evolutie, de genetische informatie, onze opvoeding en onze levensomstandigheden vóór het punt NU. Ieder moment zijn we ons in het heden van een aantal dingen bewust. Dit punt is het werkelijke geestelijke bestaanspunt dat het verleden met het toekomstige integreren wil.

    De toekomst bestaat uit ons wensen, berekenen en willen verstaan

    Ons totaalverleden (individueel zowel als kollektief) is als schakel in het heden opgelost. We moeten leren de dagelijkse symptomen van onze problemen te overstijgen door vanuit het positieve in de mens struktureel en analytisch te leren denken

    Materie heeft dus duidelijk drie dimmensies : natuurdimmensie, bewustzijnsdimmensie (eterie) en het vraagteken naar de ‘esoterie’ toe.

    Sleutels tot het begrijpen van het begrip ‘oneindigheid’ hebben we nu al genoeg gegeven. Belangrijk in het leren begrijpen is vanuit de praktijk tot de theorie komen. Vanuit het meer stoffelijke naar het minder konkrete, de theorie.

    Om uit te leggen wat onze steeds evoluerende geest nu eigenlijk is, waar ie vandaan komt en wat uiteindelijk de bedoeling is van het leven als geheel, vertrekken we best van objektieve ontledingen van de werkelijkheid.

    We mogen ons niet laten opdelen in aanhangers van mytische of religieuse verklaringen voor het interpreteren van alles wat met het leven te maken heeft.

    Geloven is een prachtig iets, en er bestaan inspirerende religieuse teksten in godsdiensten, maar de verklaring die men om niet in godsdienstig fundamentalisme te vervallen aan het leven geeft ; moet er eerder één zijn die een soort inleving in wetenschappellijk aantoonbare mechanismen geeft. Een verklaring die de oneindigheid van de geest daarom helemaal niet op voorbaat uitsluit.

    Basisveronderstelling van deze up-to-date natuurfilosofie is, dat alles wat bestaat zo eeuwig en onvernietigbaar is als de elektronen waaruit alles bestaat

    De materie heeft zich tot eterie ontwikkelt, met mogelijk uitlopers naar de esotherie. Waarom is alles wat bestaat materie ? Omdat, iets kleiner of gelijk aan nul niet kan bestaan; want als dat iets de ondraagelijke druk van de ‘zinloosheid’ benadert, ‘ontploft’het. Net zoals een ster die ontploft en een zwart gat induikt…of een relatie die uitzichtloos wordt en bezwijkt…met mogelijk ook een ‘zwart gat’ tot gevolg. Energie verdwijnt niet, maar verandert voortdurend van vorm. Altijd is er een overgang, een brug naar iets anders. Zie maar naar de wetten van de fysica die samen met die van de chemie de biologie schiepen. Atomen, elektronen, licht, elektricitieit, waren de ouders van de eerste cel. Toen kwam de overgang naar organisme en soort.

    De vis werd reptiel en later zoogdier en vogel, aapmens en mens volgden. Ook de ruimte op zich was (is )een kracht door haar omtrek, oppervlakte, inhoud, massa. Zelfs tijd en snelheid speelden mee. Deze evolutie was gekoppeld aan hoe we met onze instinkten omgingen.Gekoppeld aan hoe we vanuit onze instinkten een aantal positieve en negatieve emoties ontwikkelden. Gekoppeld aan hoe de angst plaats maakte voor onbevreesdheid, aan hoe de hebzucht plaats ruimde voor solidariteit en aan hoe jaloersheid door steeds meer handelen naar evenwichtig inzicht teruggedrongen werd. Hoe meer de negatieve emoties door positieve emoties konden vervangen worden, des te meer kansen kregen de waarachtige gevoelens die het soms meer en meer op de blinde emoties haalden. Ons bewustzijn ons op onze reis doorheen de meer eterische vormen van zijn : de wording van de ekonomische, sociale en politieke mens.

    Heel deze evolutie ging gepaard met de overgang van het ene maatschappelijk stelsel naar het andere…net alsof het menswordingsproces van een meer zachtaardigere dan wredere soort zich voortdurend met de vaak bloedige geschiedenis als achtergrond voltrok. In de veronderstelling dat een materieel menswaardig leven voor alle naties en de wereld als één natie, mogelijk wordt, zal er dan meer tijd en interesse zijn om bijvoorbeeld bij het diepzinnige van de wording van het bewustzijn stil te staan ? Maar terug naar materie en eterie nu.

    De anti-materie, een microwereld zoals de makrokosmos, met temperaturen van miljoenen graden celsius per kubieke millimeter of nog heter in dimmensies waar meetkundige maten niet meer bij kunnen. Alle elektronen hebben er een eeuwige levensduur en draaien er als planeten om hun sterren (atomen).Wie zegt dat er geen leven op de kleine planeten van de mikrokosmos is ? Welk energetisch verband bestaat er tussen de zichtbare en onzichtbare stoffelijke wereld, tussen mikro-en makromaterie ? Misschien vormen die twee soorten bewustzijn bij leven één geheel en kunnen ze zelfs bij het wegvallen van het biologische huis apart bestaan ???

    Miischien is het onze taak om ons bewustzijn zo energetisch mogelijk te houden teneinde een aan iedere nieuwe bewustzijnsmoment aangepaste brug met de anti-materie te kunnen vormen ?

    Iedereen is te vergelijken met een soort elektrische weerstand waardoorheen veel eigen en energie van anderen stroomt. De mensen met de lichtste weerstand nemen het meest van hun omgeving op, waardoor ze er soms meer onder te lijden hebben dan anderen. Ze moeten een onverschillig evenwicht zien te vinden, dat hun in hun eigen energie houdt, slechts dan kunnen ze de stromen van anderen aan.

    Tot voorlopig besluit : Spiritualiteit is een energie die één met de stof is, omdat ze zelf ook een soort stof is. Ze schijnt alleen mogelijk op elk nieuw moment dat we ons bewust zijn van wat ons overkomt. We verschuilen ons nog teveel achter dagelijkse beslommeringen en maken geen tijd voor de zin van het leven vrij. De stof baarde het leven en wij vonden een woord uit voor al hetgeen we niet begrepen : ‘god’.

    Wij zijn de eerste soort die beseft dat we het leven kunnen laten ontstaan, alleen al maar door het te wensen. Magie heeft geen grenzen, maar laat ons realistisch blijven. Godgelovigen zeggen dat ‘schepping’ (eigenlijk het ‘wensen’) voor de feiten kwam, het ‘idee’ voor de ‘materie’. Andersgelovigen zeggen dat de idee de zoon van moeder MAterie is. De mannelijk chromsoomkoppelk XY is inderdaad van latere datum in de evolutie dan het vrouwelijke XX-koppel…wat ons intuitief symbolisch geneigd maakt het voordeel van de twijfel aan de ‘andersgelovigen’ toe te kennen. Deze kip of ei-eerst-diskussie leidt de aandacht van de feiten zelf af. Stof is geest en geest is stof.

    We leren van en met mekaar…hoe we vanuit onze aardse zielen misschien groei aan onze toekomstige geest (? )kunnen geven…alle dagen ,tot de dag dat die geest misschien op zichzelf zal kunnen bestaan(?)… of één wordt met de geest van het al…als dat al niet zo is.

    Een beetje mysterie moet kunnen. Helpen ‘zij’ ons of wij ‘hen’?

    Iedereen doet hier ervaringen op en leeft in de richting van z’n dood, het juiste moment waarop iemand een andere, niet-lichamelijke energie wordt, die al of niet gewoon genetisch deel zou kunnen gaan uitmaken van de verdere evolutie van de levenden hier. Wie, hoe, wat, waar gaat helpen en of wij, vanwege onze genetische verwantschap niet eerder hen dan zij ons helpen…kan misschien vanuit hier net zoals in een detective-aflevering, praktisch alleen vanuit een aantal details naast de feiten geraden worden. Alhoewel ‘hun’ hier ook alleen maar ‘ons’ hier is, vanwege de gemeenschappelijke genetische wortels...daar moeten we ons leren inleven : er is maar één wereld,1bestaan. Dus zou de zin van het leven ook kunnen zijn dat iedereen hier ‘sterk’ moet worden en de waarheid in z’n eigen leven te ontdekken heeft; teneinde hier en nu en achteraf nog van nut voor anderen te kunnen zijn. Een omnitalent aan inzicht zal een breed gamma aan ‘intuitie’ kunnen verstrekken aan vele mensen, organisaties, … Dus wachten we onze beurt af om een zo goed mogelijk begeleider te worden, ook na onze dood; we oefenen al tijdens ons leven.

    Misschien bestaat de geest van diegenen die er nog zijn op een genetische manier wel voor een deel uit diegenen die er niet meer zijn; omdat wij biologisch bestaan uit de voortzettingen van onze voorouders.

    Wellicht keren we alleen op die manier biologisch terug.

    Dus één van de mogelijke zinnen van het leven is dat eens je dood bent, je blijft funktioneren ten opzichte van anderen die jouw (of ‘iets’ of ‘iemand’) om energie vraagt. Vraagt iemand om energie die dan aanbeland bij iemand die medeverantwoordelijk was voor die iemands lijden; dan zal er ‘in de hemel’ misschien ook nog wel ‘leed’ zijn en zal er daarboven naar de wijsheid van buren moeten gevraagd worden als men het in z’n aardse leven niet gesnapt heeft. Emotioneel zwakkeren vragen als dit axioma waar is, dus best niet om hulp…of het zou in ‘het hiernamaals’ook zo moeten in mekaar zitten als hier…dat men via stukken hel en opnemen van verantwoordelijkheid en bereidheid tot uitwisseling tot stijgende wijsheid komt.

    Als het allemaal niet zo moest zijn, kan slechts één ding waar zijn we keren terug naar de simple en ongecomliceerde bewustzijnsvormen van mineralen, water, en lucht en licht en golven… . De biologische cellen die we erfden, (erven is hier een niet zo goed gebruikt woord, want we ZIJN die cellen)én heel het geestelijke deel van die cellen zetten we in onze nazaten voort, al blijken sommige scheuten eerst terug in volgende generaties uit te schieten.. Biologisch zijn we hetgeen anderen ononderbroken lichamelijk doorgaven. Vermits de geest zich uit de materie ontwikkeld heeft, zijn die anderen in een welbepaalde, stoffelijke betekenis…nooit gestorven.

    We kunnen alleen maar vastellen dat ‘zijn’, ‘zijn’ is…wat al boeiend en moeilijk genoeg is. Leven (inbegrepen dood misschien), lijkt een lange reis naar verschillende dimmensies, die je altijd achterlaat, verrijkt of verarmd met jouw bijdrage. Tot slot, als er dan een opperwezen was, noemde het ‘zelfkennis’.

    We weten niet of we na ons leven verhuizen naar de krachtvelden van al die waarden die we in tijden van nood aanroepen. We willen ons niet laten vangen aan woorden zoals ‘god’ , die in de komplexiteit van het leven konkreet zo weinig betekenen. Filosofisch gezien hebben we een heleboel geerfd en we zullen er nog veel aan toevoegen, door studie, diskussie…en het leven zelf.

    octo