Het leven heeft ons in zijn greep

Het leven heeft ons in een greep, en wij staan het toe

Bij het overvliegen van de eilanden ten Oosten van Griekenland, merk je zelfs in het donker dat ze  hechte groepen vormen, zoals bloemenbladeren rond hun kern, maar dan afgevallen bladeren in het water. Betere metafoor : bij daglicht gestolde, oerhete, kleurige, soms bijna dorre brij uit de  ingewanden der  aarde. De avondverlichting op de eilanden, zorgt voor glinsterende, door de snelheid van het vliegtuig flikkerende krikkenzeeën die eerst tegen de ochtend doven zullen. Eilandbus 141 brengt de verschillende groepen hotelbewoners en hun onderscheidelijke koffers naar het gezellige middelgrote familiehotel met, laat ons zeggen, de steeds ouwbolliger klinkende naam ‘Imperial’, ouwbollig, als je de schade overschouwt die het casinokapitalisme in het achtste jaar van het begin van de 21ste eeuw aanricht.  Onderweg zet de buschaufeur drie valiezen naast de bus aan een bepaald nederig hotelletje. Enig probleem, bij het afroepen van de naam van het hotel reageert er niemand van het vijftigtal vakantiegangers. Opeens dacht ik aan wat m’n reispartner over de mensen vóór ons in het vliegtuig had gezegd, ‘dat een bepaalde vrouw precies blind was, daar ze door haar vriendin op een bepaalde manier gegidst werd. Blijkbaar waren deze mensen zich als mogelijke onervaren nieuwling-reizigers niet bewust van de naam van  hun hotel of was de andere vrouw doof en de blinde dame ook. (moet je zelf eens proberen in een rollenspel met twee) Dus stond ik op en deed de ronde van de bus om deze dames, wie ik nog bij het kofferladen geholpen had, weer te vinden en de situatie voornamelijk in gebarentaal en duidelijk artikulerend uit te leggen. Probleem opgelost. De ongeduldige bustoeristen zaten enkele minuten in de greep van de situatie en werden er een beetje ongemakkelijk van, de stakkers. Zo heeft het leven, als we het niet begrijpen, ook ons in een greep. Dan zitten we op de bus maar we zijn nog niet geweest waar de bus overal stoppen moet…we moeten wel weten waar we moeten afstappen.  Zo is het ook in de maatschappij op politiek en ekonomisch niveau…we zitten vaak machteloos in een file die op sommige momenten maar niet in beweging komen wil en we kunnen vanuit onze positie niet zien wie of welk ongeluk verantwoordelijk is voor de malaise, het ter plaatse trappelen. Wat is dat nu met ons spaargeld ?

        Hippocrates was een man die meer 2400 jaar geleden een kliniek runde in het Griekse Kos , eens soort Gasthuisberg in Leuven van die tijd, maar dan een kliniek waar ook het zieleleven van de patient niet als onbelangrijk werd beschouwd. Vanbovenop de berg heb je een prachtig zicht op de Westkust van Turkije. Ook vanop de fiets heb je heerlijke zichten op de bergen en de zee, de akrobatengeiten enzoverder…allemaal al overvloedig genoeg beschreven in literatuur her en der, vraag maar aan Google. Dus daar hoef ik het niet over te hebben, niet over het eten en de pittige details van wat je allemaal ziet en hoort, die moet je ten slotte zelf meemaken om er helemaal in te komen, de foto’s zijn op aanvraag te bezichtigen.  Zodoende had ik nog wat tijd over om m’n blog vanop 2400 km bij te vullen met filosofische artikels.

Wel niet op google, zijn de kontakten die je zo op reis maakt. Mensen op de fiets, de boot, de bus, gidsen, hotelbarconversaties en de eigenaars van die woorden. Zo was er die iemand die totaal niet van bloemen hield en als een encyclopedie in militair uniform sprak. Dan iemand die zich wel graag onder mensen zou mengen, maar het kwam er maar niet van. Een Noordelijke Nederlandskundige met een zwak voor Belgische bieren maar helaas met een mening die overal tekenen van ondergang van het blanke ras zag, wat bij hem tot een acute Wildersadoratie had geleid. Groot-Nederland, nee laat maar, klein Europa en dan Grote Wereld is al meer dan genoeg om te bereiken. Er was de streng uitziende, rationele vrouw van tegen de zestig die, toen de gids het over de plaatselijke natuurlijke viagra had (kaneeldrankje)ineens met pretoogjes naar ons keek, weg was de strengheid warmee ze haar slaap(?) verduisterde. De hotelbarman met een beetje de trekken van iemand van bij ons.  De conciërge-lady met de twee jobs die alles over the finishing touch van het insteken van de internetbetaalkaart wist. Het grote TVscherm waarop de stand van de ineenstortende wereldekonomie nauwelijks gevolgd werd, alsof mensen eindelijk beginnen doorhebben dat ze bedot worden,wat minder zeker is dan dat ze zichzelf bedotten.

Ook de vrouw van middelbare leeftijd die ons vertelde over de grepen die het leven op haar had vanwege dingen uit het verleden die men nog niet losgelaten had. De man die met z’n arenden en de vrienden op jacht ging back home.  Er waren ook mensen met een goede kans op een toekomstig alcoholprobleem. Er was tevens het internationale Vlaams-Britse koppel waarmee je naast de geplogenheden al eens over dingen van de ziel praten kon. De twee leuke Duitse zusjes op bootreis met hun pa en ma, deden me naar m’n ouwe mobilhome verlangen. Daar kan je de konfrontatie met het overaanbod aan dingen om te kopen of te eten vermijden, de gedachte dat je de middenstand aldaar moet van de ondergang redden, tegengaan. Er was ook de altijd joviale Turkse Griek met zijn unieke vormen van klantenbinding. Altijd maar bezig blijvend, geen tijd om in te zien dat het nationalisme en imperialisme ook de zogezegde tegenstander, de Koerdische medemens niet gaan vooruithelpen…spons over al die in het verleden veroorzaakte pijnen zou ik zeggen. Vanuit vreugde en ratio vertrekken in je oordeel, niet vanuit pijn en negatieve emoties, niet vanuit verkeerd gebruik van eigenbelang ook. De conversatie met het Engelse koppel op de terugreis van het kleurige vulkaaneiland, al filosoferend op de voorste reling van het schip’s bovendek, met het water dat de golven kliefde terwijl altijd alles dichterbij kwam en verderweggleed. Verder ergerde ik me niet meer aan het feit dat men alle dagen een proper laken op het bed komt leggen. Hier valt in oktober nog met een laken te slapen. Als je van in het overwegend donkere deel van Europa hier aankomt met een valling ben je die binnen de dag kwijt. Geen industrie hier,maar 40000 inwoners die geen chaufageketel stoken.   Voor 150 euro per maand   heb je hier een klein studioötje in de winter. Ik erger me ook niet meer aan het feit dat ik wegens de internetexpertise van de reispartner qua het vinden van goedkope vluchten en verblijven hier voor de helft minder zit dan de overige gasten. Medidatie, observatie, communicatie kan je hier op een trager en dieper tempo doen dan wanneer de lucht op het thuisfront al drie weken grijs is. Ook dat is het leven dat je in een grip houden kan. Vooral het fietsen was hier fijn, jezelf wandelend en fietsend een hoge kol opsleuren en dan een kleine zijbaan kiezen om langs de bossen naar de zee te gaan…de weggetjes waren er zo slecht dat we geen andere toeristen ontmoeten, maar de onzeggelijk mooie stilte en geuren van de hoogte en de flora, af en toe doorbroken met al eens een plaatselijke boer die zelden toeristen ziet en van die kleine ortodoxe kerkjes in wit en blauw, waar men als vanzelfsprekend op je eerlijkheid rekent. Ook het bezoek aan een naburig vulkaaneiland en de indrukken op de boot waren uniek, zoals ook de dansavond met Griekse muziek en een Griekse dansgroep, die heel Europa vervoerde. Zo kan het dus eindelijk, mensen van alle Europese landen broederlijk bijeen bij cultuur en eten…eigenlijk heeft het lang geduurd voordat dat kon en als 2008 niet het 1929 van deze eeuw wordt, maar een moment van bezinning om het roer om te gooien, kunnen we ook de andere culturen in de wereld van mekaar leren genieten en tot één wereld en één natie komen uiteindelijk. Laat dat dan geen natie zijn waar het doel van het dagelijkse leven het eindeloos computergamen is en waar mensen moeten kunnen drinken om op een menselijke manier over zichzelf en de wereld te kunnen praten. Waar sommigen van hen die in ’t geheel geen alcoHOL drinken zich zwijgzaam in hun kaste terugtrekken. Waar iedereen niet moet thuiskomen met een hoop mooie dingetjes of soms prullen omdat men hen ooit een hoop  meebracht, waar de verkopers met andere dingen bezig zijn dan het betwisten van de krappe markt met mekaar.  Waar men karaoke’s en concerten in de namiddag zet in plaats van tot het eerste licht aanbreekt. Waar de brommers geruisloos rijden en de kranten niet volstaan met geweld van de beurs en ander geweld. Waar vrouwen er minder mee zitten dat ze niet miss universe zijn en mannen geen smartlappen over liefdesverdriet blijven voortbrengen. Waar iedereen op een niet stressy, ecologische manier door het leven kan...en zich vooral niet door zichzelf en anderen meer laat opjagen.  Waar, indien mensen nog alleen vallen op all-in formules, ze niet in het schransen de zin van het leven zien, ten koste van de kleine restootjes die echt iets op mensenmaat te bieden hebben. Waar je niet MOET als een kreeft terug thuis aankomen. Waar je kan genieten van het voor de gelegenheid, filosofische artikel dat iemand uit je dagelijks uit het niet meer zo oude en weer meer filosofische Griekenland naar het Internetland met niet meer door beursanalyses overspoelde hoofden stuurt.  Waar mensen blij zijn met het nuttige werk dat ze kunnen doen. Waar geen landen meer zijn met dure bars voor de grote officieren die regeren over volwassen mannen die hun eigen dag moeten doorkrijgen met de briljante ‘herschilder die stoeplijn nog maar eens’-ideetjes van hun superieuren...wachtend op hun ‘grootsere’ taken, na een telefoontje van het Pentagon of vanuit Evere(Nato). Om dat allemaal te veranderen zal om te beginnen het aanbod aan kranten dat men daar aanbood moeten diversifiëren(de gezamenlijke boulevardpers van Europa was aanwezig)…op enkele raar te vinden kwaliteitskranten na.

octo

De commentaren zijn gesloten.