eerste radio in 't dorp en nu

eerste radio in ’t dorp en nu

            De maalder op de berg kocht hem.  Hij werkte.  Niet te geloven. Dra moesten buren komen luisteren hoe hij van bij hem tot in Brussel horen kon.  Toch waren er toen al non-believers die het eerst zelf moesten zien en horen voor ze zoiets voor waarheid aannamen.  “Gij denkt zeker dat ik moet geloven dat die stemmen dan door de schoorsteen naar binnen komen”, moest de maalder aanhoren.  Ondertussen kunnen we mekaar zien tijdens het telefoneren, hetgeen ook wij vroeger niet voor mogelijk hielden.

            De eerste man op de maan.  Ook in onze straat weer zij die het niet konden geloven.  Binnenkort een lift tot aan het bemande ruimtevaartstation(?) , eerlijk gezegd, ik kan het niet geloven.  Wat we ons ook al die tijd tussen al die veranderingen hebben afgevraagd : ‘hoe kan het dat de mens dat allemaal kan en toch is er nog armoede en oorlog op de planeet !?’.  ‘Wie ogen en oren heeft, hij ziet en hore’ of iets dergelijks staat er op de ‘harde schijf ‘van zij de de Bijbel schreven.  Ze hadden toen nog niet kunnen schrijven dat het te maken had met de machthebbers die de hebzuchtigsten in ’t systeem bevoordeelden, al werden de woekeraars wel al uit de tempel gejaagd en moest je de keizer maar geven wat de keizer toekwam. 

            Als kind vroeg ik aan de grote mensen hoe het kwam dat er mensen waren die ook ’s nachts in fabrieken werken moesten.  Men zei me dat dat kwam omdat de machines niet mochten stilvallen, want dat ze anders zouden stuk gaan. Ik vroeg ook waarom koningen en ministers en zo, zoveel verdienden, want ik had dat van horen zeggen.  Dat was dan, zo vertelde men mij, omdat ze anders in de verleiding zouden komen van zich laten om te kopen.  Dat van Sint Nicolaas, de kinderen en de ooievaars, heb ik nooit geloofd en dat België eigenlijk veel kleiner was dan Duitsland, eerst in school begrepen.  Gelukkig dat ik me tot een kritische leerling omschoolde en de wereld langs alle kanten probeerde te begrijpen.  Oorlogen bleken vooral een strijd om ekonomische macht, uitgedokterd door heel elitaire groepen, waarbij deze zelden of nooit sneuvelden, maar dat aan de ‘gewone’ mensen overlieten.  Arbeiders bleken dan mensen die al wat je maar kan maken en vasthouden hadden gemaakt en mensen  die dan ineens soldaten werden om dat gemaakte dan allemaal weer in puin te schieten.  Ze bleken dan onder het bevel te staan van groepen die eigenlijk de scenarioschrijvers van de oorlog een beetje verheerlijkten, omdat ze er meer belang bij hadden dan de arbeiders zelf.  Ieder bleek dan in een soort waan ingedompeld : ‘het land verdedigen’. 

Je hoort die dingen en varianten op die dingen de laatste tijd weer meer.

We hebben immers bijna allen een radio enzo en we zijn vanop een afstand beïnvloedbaar. Nu moeten we de ekonomie redden, onze pensioenen redden, de Irakezen en Afghanen redden, de Congolezen enz… .  We moeten goedkoper worden dan de Chinezen en als je sommige sportjournalisten moogt geloven, sneller dan de Jamaicanen.  Moest ik nog een kind zijn, ik zou weer vragen ‘waarom’.  Nu ik zelf antwoorden geven moet, hoed ik mij ervoor van met een verhaal te komen dat een masker voor de waarheid houdt.  Ik aanvaard ook die uitleg niet meer ‘dat het altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn’.  Waarheid en rechtvaardigheid, internationaal gelijklopende produktievoorwaarden, evenredige belastingen, een kat een kat noemen, daar moeten we met z’n allen naartoe.  Ophouden met te leven à la ‘het zal mijn tijd wel duren’ en ‘na mij de pieren’, onze nakomelingen een waardige mensenmaatplaneet doorgeven.  Voor politiekers betekent dit dat ze willen fier zijn over hoe ze later in de geschiedenisboeken zullen staan.  Verzoeners of oorlogmakers ?  Rechtvaardigen of oppotters in dienst van enkelingen ? 

Nu we over het internet beschikken, is het ook aangeraden van af en toe eens te gaan kijken naar het nieuws waar je niks van hoort of leest in de rest van de wereld.  Het nieuws dat je wel hoort, hoor je voor een stuk omdat het in de machtsstrijd tussen de ekonomie en politiek van  leidende landen past. Het internet onze kinderen op die manier reeds leren gebruiken, komt ze later zeker van pas, telkens er iets op de wereld aan ’t gebeuren is. We kunnen het ons minder en minder veroorloven van geen opinie te hebben.

octo

De commentaren zijn gesloten.