't einde van alle soorten terroristen

Wie heeft er belang bij dat anderen zich opgeven om zich temidden van  omstaanders in de lucht laten te vliegen of bommen op afstand laten te ontploffen ? De daders zelf duidelijk niet.  De ‘breinen’ achter de aanslagen wel.  Hun laffe beestigheden dienen altijd één of ander segment van een bezittende klasse die ergens aan de macht wil komen.  Vaak zijn deze individuen en groepen ook  onderaannemers van de één of andere geheime dienst die een land wil destabiliseren en doen uiteenvallen om het om ekonomische en militaire redenen achteraf des te gemakkelijker kunnen te overheersen.  Buitenlandse interventies kunnen dit niet oplossen, het is aan de werkende klassen in de door geweld geteisterde gebieden om in aktie te komen.  Het is aan de werkende klassen hier om de solidariteit te organiseren.

            Vroeger hadden wij de buitenlandse medemens nodig om in ‘onze’ mijnen te komen werken, nu werken ze bijvoorbeeld in de fruitteelt en we vinden het normaal dat ze ook zeven euro per uur krijgen.  Waarom zou het dan abnormaal zijn van als lid van onze internationaal georganiseerde vakbonden te eisen dat deze op het internationaal niveau hun mobiliserende kracht zouden gebruiken om gelijk loon voor gelijk werk overal ter wereld te eisen.  Waarom zouden we via onze strukturen niet hun strukturen aanmoedigen om in hun land op te komen tegen alle soorten giftig nationalisme en tegen ieder op godsdienst gebaseerd terrorisme ? 

Probleem is dat we zo’n dingen niet van’onze’ vakbonden eisen, net als’onze’ parlementairen klagen sommigen onder ons een stukje mee over van die bijkomstigheden die uiteindelijk dienen om de carrière van de om postjes strijdende politieke kaste te verzekeren.   Iedere keer komen we op straat voor onze opslag terwijl we eerst op straat moeten komen voor de opslag van zij die ons werk voor enkele euro’s per dag doen.  Dat deden we de voorbije drie generaties dus niet.  Dat wreekt zich.  Omdat we het niet deden, heeft in elk land ter wereld een superklasse het met de wapens of wettelijke middelllen voor het zeggen.  Deze superklasse slaagt er voorlopig in van de armsten der aarde in hun schamele gevangenissen te houden.  Sommige van die armen laten zich  gebruiken onder het mom van nationalisme of geloof …om hun eigen uitbuiting te bestendigen onder het één of andere nieuwe bewind…in plaats van voor een ekonomie in funktie van hun behoeften te strijden. 

            Nu de fragiliteit van ons ekonomisch systeem ten gevolge van de evolutie van al die monetaire toestanden onder het spotlicht (letterlijk en figuurlijk) komt te staan, zou het wel eens nuttig kunnen zijn van meer over onze Vlaamse, Europese, Amerikaanse, Japanese,… haag te kijken naar wat er daarbuiten allemaal gebeurdt in plaats van die soap rond onze Vlaamse politiek kultfiguren te volgen of met de zoveelste scheiding van de zoveelste mediafiguur bezig te zijn.  Zich niet voor de planeet en de medemens intereseren wreekt zich altijd ,op de één of de andere manier krijgen wij dat gebrek aan interesse op ons bord terug.  Ook diegenen die te de grootmeesters der spekulatie met hun centen ondersteunden, beginnen dit ondertussen te beseffen.  In Australië noemen ze zoiets een boomerangeffekt.  We moeten mekaar meer gaan uitleggen dat het aan de rand van een recessie staan niet alleen met corruptie of overdreven verrijking te maken heeft, maar met de ongelijke verdeling van wat we met z’n allen maar mogen produceren.  We moeten met z’n allen voor een op de hele wereld afgestemd programma opkomen en ten minste rechtvaardige spelregels invoeren.  Als zelfs dat ons niet gegund is, gelijke lonen voor gelijk werk en rechtvaardige taxen en afschaffing van de spekulatiemechanismen…dan zal het grote geldsysteem zich zelf wel de das omdoen…dan hoeven we niet eens de grote produktiemiddellen te onteigenen en de onteigenden te vergoeden als het kleine of behoeftig geworden aandeelhouders zijn…dan zullen we zelf wel een beheersraad moeten verkiezen…niet om tegen de buitenlandse conkurrentie te ‘kampen’, maar om samen te werken onder gelijke voorwaarden.

            De vorige keer dat zo een situatie zich voordeed, heeft men dat met een wereldoorlog opgelost, het werkvolk van het ene land tegen dat van andere landen opgezet.  Indien de kotsmisselijke poenshow die de beurswereld  is en de maatschappelijke ideologie geworden is; onder invloed van de ekonomische en bijgevolg politieke faktoren weer dezelfde richting uit zou gaan…kunnen we niet anders dan op de rem gaan staan en met onze voorstellen tot het invoeren van normale, wereldwijd dezelfde levensomstandigheden komen.  Spijtig dat het eventueel bankroet van ‘t geldsysteem ‘t geld zelf niet afschaffen, hoogstens heel waardeloos maken kan…en nog spijtiger dat de meesten onder ons het nodig hebben als dwangmiddel om te werken…want anders zou door gewoon met allen te produceren en verdelen veel meer sociaals mogelijk zijn.      octo

free ad :

als je denkt dat het allemaal niet zo erg is met de wereld,

bezoek dan even http://www.mo.be en klik op 'wereldblog'

waar je verslagen uit de eerste hand krijgt van ontwikkelingshelpers, je gelooft je ogen niet

De commentaren zijn gesloten.