de nieuwe baronnen en Obama

 

M'n grootvader had de oude baronnen nog gekend. Ze waren met de klerus en de kleruspartij of de zogezegde 'liberalen' vergroeid en verwachten in die tijd nog een soort eerbetoon van hun 'minderen'. M'n overgrootvader  had nog op een kleine hoeve gewerkt die aan 't kasteel toebehoorde. Op de laatste dag dat hij voor de baron werkte; zei deze hem dat de mest niet dik genoeg op de akkers gegoten was. Hij had de baron daarop met z'n klikken en klakken in de zeik gegooid en hem gevraagd of "de mest er nu dik genoeg oplag, mijnheer de baron"? De baron had zijn knecht en diens kruiwagen zelfs niet kunnen zien vertrekken van de stront in z'n ogen.

Een paar generaties later, zijn de nieuwe baronnen de machtige partijpotentaten en de supermanagers.  Voor het bekomen van tijdelijke of vaste jobs of om uit het sociale doolhof wegwijs te geraken, is een steeds groter deel van de maatschappij van hen afhankelijk. De belangrijkste politieke daad die de grootste groep van nieuwe lijfeigenen stellen, is het kleurloos blijven.

Dit zolang mogelijk volhouden, heeft het voordeel dat je, naargelang de politieke omstandigheden, op om het even welk politiek paard kan wedden. Nog anderen, de schatplichtigen, proberen het door zich in één van de klassieke partijen of beheerraden  verdienstelijk te maken...al hebben die aktiviteiten in het geval van de politiek, inhoudelijk weinig met politiek in de geschiedkundige betekenis van het woord te maken (pensenkermissen; naai-en snit...). Deze inzet is veelal meer een weloverwogen spekulatieve carrièrezet dan idealisme : veelal meer een soort ongeschreven code dat je dankbaar mag zijn dat je via één van de politieke zuilen en hun mutualiteiten, scholen of staatsjobs werk hebt. Zelfs in de privésector heb je dikwijls 'voorspraak' nodig om aan werk te geraken. Wie komt er over al die grenzen heen tegen zijn eigen broodheren in, eisen dat werk een recht zou moeten zijn ?

Velen aanvaarden de haast instinktmatig aangevoelde nepnoodzaak om het gesofistikeerde verdeel-en heersspel gaande te houden.

Je aanpassen aan de heersende machtsverhoudingen lijkt heel natuurlijk te zijn...maar de natuur zelf zit veel subtieler en menselijker in mekaar dan we denken. Net zoals men veelal vroeger de macht van een geestelijke niet in vraag mocht stellen, zo dierf men ook nauwelijks te tornen aan de macht van vaak louter op arrivisme berekende intelektuelen.

De politiekers die we hebben en het politiek en ekonomisch systeem dat we hebben zijn diegenen en is datgene die en dat we met z'n allen tesamen genomen, verdienen, omdat deze een produkt van ons gezamenlijk bewustzijn zijn.

Het wordt de hoogste tijd dat ongebonden mensen hun wijsheid in het geschreven en gesproken woord om gaan zetten. Elke 'rede' vertegenwoordigt een bepaalde periode in een ontwikkelingsproces dat onlosmakelijk aan de totalteit van de wereld rondom hun verbonden lijkt.

Schrijven en spreken en handelen uit noodzaak om de romdom ons heersende afvlakking en berusting en het gebrek aan enthoesiasme tegen te gaan.

Uit noodzaak omdat er nog altijd te weinig symptomen van een daadwerkelijke lotsverbondenheid tussen de verschillende groepen van mensen bestaan; omdat wij ons geen bijenkorf kunnen voorstellen met bijen mét en zonder toelating om te werken;en met bijen die niet moeten werken en met honingpotten beloond werden...die niet tevreden zijn met de kleine hoeveelheden stuifmeel achter hun poten. Wij, gewone bijen schrijven omdat men zonder een gepaste, overkoepelend ingestelde mentaliteit, niet tot een rechtvaardige en sociale organisatie kan komen...ook niet als je toegeeft op de theorieen die je uit de praktijk hebt geput...en gezeefd en nog eens gezeefd. Ik schrijf omdat als in een maatschappij de groepen op het geheel primeren, dat je dan een soort kanker krijgt, net zoals in bepaalde cellen van organen kanker begint als het deel geen rekening meer houdt met het geheel. Hoe noemt men trouwens een beperkt gedeelte dat een groot geheel al herhaaldelijk heeft uitgeroeid : kanker of oorlogsimperialisme ? Ik schrijf omdat je door tegenstellingen aan de oppervlakte te krijgen men nog iets bijleren kan. Ik schrijf om door het kollektieve verleden versplinterde groepen een werkzaam gemeenschappelijk alternatief kunnen aan te bieden. Verleden, heden, toekomst...een toekomst die, onopvallend een onderdeel van het verleden en het heden lijkt te zijn. Wordt de geschiedenis immers niet bepaald door de omstandigheden waarin mensen leven en de stimulansen van hen die daarover nadenken ?

   Eén van de mensen die momenteel  op het hoogtepunt van het naar buiten komen met zijn gedachten is geraakt, is de democratische presidentskandidaat Obama met zijn aanleg om gedachten ook vocaal over te brengen.  We kunnen hem toewensen dat hij de desastreuze erfenis van de huidige president ten goede ombuigt. Daarvoor echter is meer nodig, met de VS-ekonomie die de concurrentie tegen de rest van de wereld moet winnen alleen, ga je er niet komen...gelijk loon voor gelijk werk overal ter wereld is een noodzaak.  Rusland afdreigen is ook niet bevorderlijk voor internationale ontspanning. Niet vergeten dat de Russen ook een geheugen hebben, de laatste 200 jaar zijn het de voorvaders van hun 'opponenten' nu die al drie keer voor miljoenen doden in hun land hebben gezorgd. Dus niet overreageren als Georgië als aanvaller nu door het Westen in de watten gelegd wil worden, nadat het één van z'n eigen provinciehoofdsteden als eerste in puin schoot. Trouwens, hoeveel miserie wordt er niet op voorhand afgesproken tussen sommige 'nieuwe' democratisch verkozen baronnen ?

octo

De commentaren zijn gesloten.