Het boek dat 'Leven' noemt.

Niets  is 'echter'dan het beleven van het leven zelf, hoe echt kunst ook is. We zitten met ons allen in een echte roman die al eeuwig bezig is. Personages wekken andere personages tot leven en verdwijnen weer. Sinds duizenden jaren proberen we al dat bezig zijn in tekens om te zetten.

Hoe meer je er van snapt, hoe moeilijker het in woorden om te zetten is.

Het goede dat een mens doet leeft tijdens en na z’n leven door. Het kwade ook. Positief en negatief vullen mekaar aan in interakties. De zin ervan, een allesomvattend , machtig iets.Je kan pas observeren en reageren vanuit een evenwicht waar je dagelijks aan werken moet. Enkele tips.  Wetenschappen kunnen ons logische verklaringen voor het leven geven. Een getraind observeerder ervaart meer dan alleen de logika der dingen. Objektieve wetenschappers hebben teveel oog en te weinig tijd voor hun vak alleen.  Filosofie, psychologie en geschiedenis, moeten als menswetenschappen de overige logika éénmaken en verbinden met de subjektiviteit van het dagelijkse leven...theorie verschilt nu eenmaal met praktijk. Godsdiensten probeerden het met ons te doen geloven in goden. Religie, dingen 'reliëren',' verbinden' wat was dat dan ?Het omgaan met hoe het leven in z'n geheel ineenzat, was nog ver af. Marxisten probeerden de objektieve wetmatigheden van de geschiedenis te vatten.  De subjektieve faktoren hadden ook zij niet altijd onder controle.Einstein bundelde wat al was bereikd en onthulde een nieuw uitgangspunt.Tijd, ruimte en materie werden relatiever dan we dachten.Freudianen toonden voor een stuk de rol van soorten van bewustzijn aan.Toch konden zij geen allesomvattende zin zien in dit leven van ons. Wij zouden allen veel meer 'zinzoekers' kunnen zijn. Een zin die het leven verbindt met het begin, het verloop en het einde(?) ervan.We zitten echter teveel gevangen in allerlei soorten gewoonten en 'pijn'.

octo

De commentaren zijn gesloten.