2008,jaar van de stroomversnelling van de geschiedenis

Artikelenreeks : ‘Waarheen met de demokratie’ ?   via skynet ‘jouw nieuws’

octo

Wanneer worden de wereldleiders oorlogsmoe ?De voornaamste oorlogshaarden anno 2008 : Irak en Afghanistan; telkens ging men oorlog voeren tegen leiders die men aanvankelijk handenvol geld toegestopt had. Telkens hing de beslissing om dat te doen van één man af, niet door enig parlement(US Congres)gevolmachtigd..., laat staan door de bevolking goedgekeurd. Ook in Belgie beslist één minister over het zenden van oorlogsvliegtuigen.  vOORUITGANG ?In 1914 stemden 14 van de 98 sociaal-demokraten in Duitsland tegen de oorlogskredieten voor de eerste wereldoorlog. In de aanloop naar de tweede wereldoorlog werd de ekonomie voor een groot stuk in leven gehouden door de oorlogsinspanningen die ook moeiteloos de parlementen doorstonden. In 1964 waren er maar twee tegenstemmers in het congres tegen de misdadige oorlogsvoorbereidingen voor de oorlog in Vietnam. In 2003 stemde de voltalige senaat voor de oorlog in Irak, in het congres was er maar één tegenstem. Hoe ouder dit soort van demokratie wordt hoe erger het ermee gesteld is. In 1964 vertolkte één van de twee tegenstemmers, een zekere Morse dapper de mening dat een president alleen geen oorlog te verklaren had, dat een president de uitvoerder van de buitenlandse politiek zoals de wil van het volk die zag, had uit te voeren.Het volk wil geen dwaze oorlogen en in feite is iedere oorlog dwaas en ingeven door de wil van het diegenen die aan de top van het spekulatie-grootkapitalisme staan.Als gekken reageren hun lakeien telkens hun 'waarden' zakken...als gekken gaan ze in 'hun' buitenlandse politiek over lijken, de azijnpissers.2008, jaar van de wereldwijde stroomversnelling van de geschiedenis ? 

De toekomst van’ de’ demokratie ?

Welk soort demokratie ?  Demokratie van  de tegenstrijdige groepsbelangen of demokratie van het algemeen belang en de bewuste, niet-egoïstische mens.

In welk een toestand zit die demokratie wereldwijd ?

                De vraag ‘heeft er daar iemand honger …of wordt er daar iemand beschoten of is er daar iemand zo goed als dakloos of’… is een totaal andere vraag dan ‘heeft er daar iemand wel stemrecht’ De vraag ‘op welke partijen kan iemand stemmen’…is nog van een geheel andere orde. 

 Al die vragen gaan naargelang de streek waar men woont verschillende antwoorden opleveren.

                Voor iemand die de sociale en politieke aktualiteit volgt, lijkt het alsof de wereldgeschiedenis de laatste maanden in een soort stroomversnelling is komen te zitten.    Niet alleen in België komt er geen eind aan het nationalistisch en communautair opbod, dat gelukkig nog geen etnische haattrekjes zoals in sommige streken van de wereld aanneemt.  Hopelijk zijn we hier nog ver af van de dag waarop men de dag na de verkiezingen de uitslag in vraag gaat stellen, zoals dat de eerste keer in de geschiedenis gebeurde met Oliëoorlogspresident de Tweede uit Texas.

                Er zijn momenteel drie zich versterkende spiralen in een zich alsmaar versterkende dodendans verwikkeld.  De prijzen van de energie, de honger in de wereld en de crisis van het grotegeldsysteem, wurgen elke mogelijke gunstige ontwikkeling voor de demokratie.   Overheden dreigen totaal geen kontrole meer te hebben over  bijvoorbeeld het feit dat aandelenfondsen ongehinderd voedselvooraden kunnen opkopen om ze wegens de te verwachten schaarste nadien met ploertenwinsten te verkopen.  Oorlogstaal jaagt de prijzen en taxen  de hoogten in, huren wordt voor velen onbetaalbaar en voor zover er door de gewone man nog kan gespaard worden kan men zich dan afvragen in welk een aandeelfondsen iemands geld dan terechtkomt.   Indien de spekulatie niet internationaal aan banden gelegd wordt, zullen de superwinsten in de olie en andere sektoren blijven stijgen en zal dit geld op de beurzen voor de helft blijven verdampen omdat het niet naar de koopkracht van de mensen gaat.   Geen enkele overheid kan bijvoorbeeld Saoedi-Arabië verplichten van het geld van hun oliesjeiks op te eisen om het probleem van de vluchtelingenkampen in Palestinië of de armoede in Afghanistan op te lossen.   Indien dat wel het geval zou zijn, een mens zou nog met plezier gaan tanken.

                Dus, omwille van een gunstige ontwikkeling van de demokratie, gij beroepspolitici…overstijg culturele, taalkundige, etnische en nationale belangen en onderwerp de grotegeldspekulatie.  Maak dat mensen wereldwijd voor hetzelfde werk hetzelfde loon betaald worden.  Hef rechtvaardige belastingen en vooral…zorg ervoor dat mensen, kinderen vooral, overal degelijk onderwijs en menselijke leefomstandigheden krijgen.  België zou hierin een voorbeeldfunktie kunnen zijn, maar hier heeft men het te druk met het staren naar de eigen navel.  We gaan ons toch niet laten zeggen dat we de politiekers krijgen die we verdienen ?

Commentaren

  • Men heeft ons geleerd dat we belastingen moeten betalen op onze arbeid, en we doen gewoon zoals iedereen en zoals gevraagd. Zouden we ons niet gewoon es opnieuw afvragen "waarom", en of dat nog wel zo moet zijn... Volgende stap is gratis gaan werken? Laat ons vooral de werkgever beschermen, want hij "geeft" werk. Leven we wel in 2008? In Walibi zijn ook toestellen die achterstevoor even snel gaan, zonder dat je merkt of je nu vooruit of achteruit gaat...


  • Verborgen kracht achter verkruimeling van bevolkingen

    Verdeel en heers, ook nu nog is dit principe springlevend. Terwijl het grote geld almaar meer internationaliseert en mondialiseert zien we de jongste decennia op verschillende plaatsen in de wereld afscheidingsbewegingen ontstaan. Denk met name aan het drama op de Balkan, aan de bloedige opsplitsing van Joegoslavië, het uiteenvallen van de Sovjetunie en dat van Tsjechoslovakije. Zou het kunnen dat separatistische en vaak extremistische bewegingen al dan niet rechtstreeks steun krijgen vanuit grote financiële groepen en investeringsholdings ? Deze steun levert hen immers nadien het veelvoud op.

    Een wereldbevolking met een grote groep zeer armen die de consumptiegoederen voor een groeiende groep minder begoeden maakt, komt een kleine bovenlaag van onvoorstelbare rijke mensen (de toplui van de financiële groepen) al te goed uit.

    Om hun rijkdom en macht te vergroten is het zaak dat ze de groep van minder begoeden (de consumenten van goedkope artikelen) zoveel mogelijk doen aangroeien. Daarvoor moeten de superrijken allerlei strategieën opzetten waardoor de levensstandaard van de middenklasse in de beter begoede delen van de wereld zal dalen. Via manipulatie en lobbying bij de beleidsmakers in de rijke landen - in de Europese hoofdstad Brussel zijn z'on 15000 gekende lobbyisten werkzaam - kunnen ze hun slag thuis halen, met name door verdeeldheid te zaaien.

    Hoe leggen de grote financiële groepen en investeringsholdings het concreet aan boord in West Europa, in België ?



    Worden de 'Vlamingen' er beter van ?

    In wiens zakken zouden de transfers terecht komen ?

    De jongste tijd worden we steeds meer geconfronteerd met het begrip staatshervorming maar in feite gaat het over een sociale staatsontmanteling.


    Bewust gebruiken de separatisten én hun geldschieters - zo wordt de snel aan belang winnende Lijst Dedecker financieel niet gedragen door Jean-Marie Dedecker maar door een industrieel - allerlei sympathiek klinkende termen zoals onafhankelijkheid en zelfbestuur. In feite gaat het om de vernietiging van België én van de welvaartstaat zoals we die kennen.

    Velen zijn door de onophoudelijke propaganda, de mening toegedaan dat een onafhankelijk Vlaanderen een verbetering voor Vlaanderen zal meebrengen. Die verbetering zou er komen door een forse kapitaalsinjectie in de Vlaamse economie en dat via het geld van de 'transfers' van Vlaanderen naar Wallonië. Maar bij wie zal het geld van die transfers in het onafhankelijke Vlaanderen echt terecht komen ? U mag twee keer raden.


    Wordt Wallonië een tweede Roemenië ?

    Met de regelmaat van de klok verschijnen er in de media verhalen over goedkope Oost-Europese arbeidskrachten die hier de jobs van de lokale bevolking komen inpikken. Ook zien we bedrijven van hier vertrekken naar lage-loon landen. Door de vele beslommeringen die zo’n délokalisatie meebrengt laten gelukkig niet alle bedrijven zich tot een dergelijke verhuis verleiden.
    Geheel anders zal de situatie zijn wanneer men erin slaagt om België op te splitsen in twee delen of van zodra men zelfs maar de sociale zekerheid opsplitst. Wallonië zal er dan alleen voorstaan en zal niet meer over de middelen beschikken om een sociaal zekerheidsstelsel te financieren voor hun werklozen, ouderen en zieken.

    De nieuwe zelfgecreëerde straatarme buur zal zich bovendien genoodzaakt zien om veel mensen die nu nog in staatsverband tewerkgesteld zijn op straat te zetten wegens gebrek aan financiële middelen.

    Om brood op de plank te krijgen voor zichzelf en hun familie zullen Waalse werklozen verplicht worden om tegen elke prijs werk te vinden. Omdat de zware Waalse industrie - waardoor België én ook Vlaanderen vroeger rijk werd - op sterven na dood is zullen de Waalse werklozen zich massaal op het welvarende Vlaanderen richten. De Vlaamse industrie zal door zo’n groot en plots aanbod van werkwilligen aan lage loontjes rap hun keuze gemaakt hebben.


    Doen goedkope Waalse werkkrachten Vlaamse lonen ineenstuiken ?

    Door de wet van vraag en aanbod en door onderlinge concurrentie gedreven zal zij de sterk gemotiveerde werkzoekenden tewerk stellen aan absolute minimumlonen. De desastreuze gevolgen zullen niet op zich laten wachten. Wie in Vlaanderen zijn job zal willen houden zal bereid moeten zijn om ook aan minimum voorwaarden te werken. Resultaat: lagere lonen, verslechterende arbeidsvoorwaarden, vermindering van levensstandaard en koopkracht en dus ook een ramp voor middenstand en kmo’s.

    Daaruit zal onvermijdelijk volgen een vermindering van belastingsinkomsten voor de staat, waardoor ook in Vlaanderen de goede sociale voorzieningen (kinderbijslag, pensioenen, ziekteverzekering enz…) tot het verleden zullen behoren.

    "Welvaart voor Vlaanderen door een onafhankelijk Vlaanderen": die slogan van de Vlaamse separatisten zal binnen de kortste keren tot een nachtmerrie verworden. Welvaart zal slechts nog een vage herinnering zijn.

    Maar onze industrie zal er dan toch wel bij varen zullen sommigen opperen. Helaas zal ook dit niet het geval zijn want alhoewel de lonen zullen dalen, zullen ze toch niet dalen tot op het niveau van de nieuwe industrielanden. Onze lonen zullen bevriezen op het niveau van de bestaans- en loon-minima die hier hoe dan ook nog altijd hoger zullen zijn dan die in de ex-Oostbloklanden en het verre oosten.

    We zullen armer geworden zijn maar nog net niet straatarm en daardoor zullen we willens- nillens gedwongen worden enkel nog de goedkoopste goederen aan te kopen: goederen geproduceerd in de lage-loon landen. Bedenk dat dit enkel maar mogelijk is dank zij de aan slavenarbeid grenzende condities waaronder mensen in onder andere China moeten werken. En daartegenover zal zelfs onze industrie het loodje moeten leggen.


    Moet Waals groen er aan geloven ?

    In Wallonië zal intussen de toestand zo mogelijk nog schrijnender geworden zijn. De armlastige Waalse regering zal het aan zichzelf en haar bevolking verplicht zijn om op haar beurt tegen elke prijs werk te creëren en zal dat enkel kunnen doen door "vreemd" kapitaal aan te trekken voor nieuw op te richten activiteiten in wat we tot nu toe als de groene long van België kunnen beschouwen, met onder andere de Ardennen. Niet meer geremd door een Belgische wetgeving zal Wallonië zich als het ware automatisch gedwongen zien worden om aan investeerders de soepelste Europese milieu- en loonvoorwaarden aan te bieden: de voorwaarden van de nieuw aangesloten Oost-Europese lidstaten.

    Naast de menselijke tol die dit zal kosten, verliezen we zo ook de laatste echte wouden die België rijk is. Wat we de Brazilianen kwalijk nemen i.v.m hun regenwouden hebben we immers in Vlaanderen al lang voor hen gedaan. Nu zal en moet ook het Waalse groen er aan geloven.

    Men hoeft er geen moment over te twijfelen dat de investeerders die Wallonië zullen inpalmen, in de eerste plaats uit Vlaanderen zullen komen. Immers, wie er tot nu toe tegen opzag om zijn bedrijf te verhuizen, zal met een soort tweede Roemenië op 30 km van zijn achterdeur geen seconde twijfelen. Kortom een neerwaartse spiraal die eenmaal als ze een feit is nog moeilijk zal om te keren zijn.

    Indien iedereen zomaar kritiekloos blijft meelopen in dit verdeel en heers beleid zal de prijs die we daar met z’n allen - kleine industriëlen, zelfstandigen, kmo's, loontrekkenden, hulpbehoevenden en vrije beroepen - voor zullen betalen zeer hoog zijn. De eerste tekenen zijn reeds zichtbaar: moordende concurrentie voor de bedrijven, loonmatigingen, kafkaiaanse administratie, afbouw van de pensioenen, toenemende werkdruk etc...


    Belgische splitsing model voor Europa ?

    Eenmaal de grote financiële groepen en investeringsholdings erin geslaagd zullen zijn om België te verdelen lijkt het een koud kunstje om Europa ook op dezelfde wijze te verdelen. Al het gelobby heeft overigens ook daar al de eerste resultaten opgeleverd als je ziet dat het Eurobudget - en dus de werkingskosten voor een welvarende Europese Unie - eerder de neiging heeft om in te krimpen in plaats van te stijgen en dat in een door de bevolking ongevraagd uitbreidende Unie.

    Het zijn allemaal tekenen aan de wand die geen toeval meer kunnen zijn want telkens is het aanschuiven aan de kassa voor dezelfde geniale superstrategen.

De commentaren zijn gesloten.