• poging tot inzicht in liefde

     

    Nog maar eens een poging tot inzicht in wat men de 'liefde' noemt

    De verstrengeling van de emotionele banden die er tussen mensen bestaan is zo moeilijk te doorgronden omdat er vóór we allen werden verwekt er al zoveel is gebeurd dat wel onvermijdelijk tot ons bestaan leiden moest. Deze soort geestelijk-biologische bewegingen zijn enorm moeilijk te vatten. Neem nu de eerste zin in deze uiteenzetting...ergens hebben we wel onder een bepaalde hoeveelheid ook al deel uitgemaakt van het verhaal van de vorige generaties. De generatiedomino's blijven gewoon vallen. Alle moeilijke dingen waar vorige generaties niet konden mee in het reine komen, krijgen we gewoon terug op ons bord. In religieuse termen zou men dit 'erfzonde' noemen. Bon, iedereen heeft een vrije wil en mits we de verkeersregel numero uno : 'trouw' in het klassieke liefdesspel 'gehoorzamen' hoe minder 'fout' de dingen dan dreigen te gaan : jaloezie, ingewikkelde driehoeksrelaties, vlinders in de buik voor anderen die bij de oorspronkelijke partner, dan weer de slangen tot leven brengen. Dégout in plaats van sensuele gevoelens naar derden toe naar de bestaande relatie te leren integreren. Chemie alleen is nog iets anders dan een voorname rol in het leven van iemand anders willen opnemen,...liefde. Dat is natuurlijk de theorie, de praktijk brengt andere resultaten voort. In hoeverre zijn we eigenlijk 'vrij' om ons eigen emotionele leven te leiden...bestaat die vrijheid eigenlijk wel, zijn we immers niet verbonden met iedereen die via oorzaak en gevolg aan ons voorafging ? Als dit sociaal-ekonomisch en politiek toch duidelijk zo is, waarom zou dat dan ook niet voor onze persoonlijke, emotionele relaties gelden ? Als maatschappij hebben we de vrije wil om armoede, oorlog en vervuiling uit de bannen en om door velen zeer duidelijke, uiteenlopend omschreven redenen, kan dit nog altijd niet...alsof de oude demonen uit de geschiedenis nog niet tot rust gekomen zijn. Ondanks alle mogelijke alternatieven voor het huidig samenlevingsbeheer, blijven we in een sukkelstraatje zitten...net als met onze relaties trouwens. Uitleenlopende en gelijklopende verklaringen en alternatieven genoeg, alle dagen met nieuwe, op oude ontwikkelingen gebaseerde tendensen gekruid.

    Het is vandaag de dag niet moeilijk het ontstaan van het leven wetenschappelijk te verklaren. Filosofisch komt het er op neer dat iets dat niet meer houdbaar is onder grote druk ontploft...kleiner of gelijk aan nul bestaat immers niet, spoken ook niet, wat niet wil zeggen dat we na onze laatste adem geen andere vorm van energie aannemen. Wat voor de big-bang (uiteengaan onder teveel druk) geldt, geldt ook in het emotionele leven van mensen. Voor de generatie die nog vijftig jaar getrouwd geraakte, lag dat anders, niet alleen omdat de man vaak de enige kostwinner was. Onder teveel druk van buitenuit ontploffen ook wij en onze relaties (stress op het werk, overdreven steeds opgefokter consumptiepatronen, de kultus van het sexuele genot, de commercialisering van de sex, de sensatiepers, het inhoudsloze deel van wat de media te bieden heeft : geweldfilms, geweldspelletjes, uitgaan temidden van overdreven decibels en tot in te vroege uurtjes, verkeerde voeding, milieufaktoren, geen tijd voor bezinning...het gevoel maar één eindig leven te hebben dat zo vol mogelijk moet zitten, wanhoopsgevoelens naar de eindigheid van het leven toe, politieke a-pathie die asociaal en individualistisch maakt...).

    De mensheid heeft zich over heel de wereld verspreid en is eigenlijk als één boom met geweldig veel vertakkigen te beschowen.

    Onze wortels zijn in feite ons gemeenschappelijk kollektief verleden, zij die er niet meer zijn, maken er in feite op een haast onzichtbare manier nog deel van uit. Zij zijn een deel van onze vrije wil vandaag als het ware. Wijzelf, iedereen persoonlijk staan aan de top van de pyramide, moeten het geheel dirigeren, al slagen we daar niet altijd zonder moeite in. De ware levenskunst bestaat erin dit zonder teveel af te zien aan te kunnen. Je leven in alle rust te kunnen beleven. Weten wat wel en niet kan indien je die rust behouden wil. Dit houdt in dat je aan een inzicht in al de soorten realties rondom jezelf moet werken. Konstant, elke dag en nacht opnieuw. Als individuele tak van de boom je verbonden voelen met de andere takken, met de gemeenschappelijke stam, met de wortels.

    Om dit op het niveau van het emotionele te doorgronden is het misschien best om het sociaal-ekonomisch-politieke deel van het bestaan even buiten beschouwing te laten en ons alleen op het emotionele te richten. Al is het emotionele moeilijk van het ekonomische te scheiden omdat inkomen en dus 'geld' en van die materiële zaken nu eenmaal ook in het emotionele meespelen, als zou dat eigenlijk niet moeten hoeven. Voor diegenen voor wie deze dingen wel een te belangrijke rol spelen zijn het gewoon gegevenheden die een opvoedkundige rol spelen in het proces van het inzien wat nu eigenlijk de zin van het leven is. De emotionele zin van het leven is veel belangrijker dan de socio-ekonomische en politieke zin van het leven...omdat het onze opdracht is van ons van alle negatieve emoties naar onzelf en anderen toe te ontdoen. Soms gaan mensen uiteen en is dat een noodzaak. Soms zouden ze beter bij mekaar blijven omdat dat in hun geval de best mogelijke kaarten zijn die het leven hen voor hun persoonlijke ontwikkeling had kunnen geven.

     

  • handleiding werkelijkheid

     handleiding tot het begrijpen van de werkelijkheid

    Het meest kenmerkende van het leven is het feit dat elk moment en zijn kleinste onderverdelingen al sinds de laatste oerknal uniek is geweest voor ieder stukje dat we waren en geworden zijn. Je kan immers geen centimeter overslagen als je van het ene dorp of continent naar het andere rijdt.

    Eerst waren we straling die onder de druk van het onmogelijke zijn van iets dat niets wil worden uiteenspat.

    Dan speelden fotonen (straling) en electronen een spel dat uiteindelijk tot het allereerste atoom leiden zou.

    Het feest van aantrekking en afstoting ging door via al die combinaties van quarks die naar de juiste kleurencombinaties zochten om nog meer en meer ingewikkelder materie in mekaar te knutselen...alle krachten van de kosmos zoals de 'kernkracht' of de 'zwaartekracht' zijn ooit eens in mekaar geknutseld geweest. Wisselende grootheden van energie en temperatuur, te groot om in cijfers uit te drukken, alles en allemaal een gevolg van het niet 'niets' willen zijn. Altijd moest men vaak miljarden jaren wachten tot alle omstandigheden bijna ideaal waren om tot de eerste cel en het eerste organisme en het eerste biologisch wezen te komen. Een beetje meer of minder afkoeling, wachten op voldoende zuurstof, regen... noem maar op. Als je die wetenschappellijke dingen leest of ziet...het is echt een waarachtig gebeurd en zich nog altijd voltrekkend epos, veel intensiever dat ooit iemand in Genesis mooi proberen samen te vatten heeft. Nihilisme, niet-bestaan, onmogelijk...maar als we dat allemaal met z'n allen teveel gaan willen, stort alles gewoon weer in tot 'bijna-niets' en moeten we vanvoorafaan herbeginnen.

    Niets en bijna niets en alles ertussen, de sleutel tot het begrijpen van leven en ontwikkeling en 'dood', een dood die per natuurkundige definitie ook niet een 'niets' kan zijn. Elke dag gebeuren er miljarden mirakels in elk van onze levens. Elk leven is een expressie van een eigen manier van beleving en zoeken. Voor te velen onder ons is het woord 'mirakel' echter iets dat met bijvoorbeeld een 'onverklaarbare' genezing te maken heeft.

    Alles wat leeft en alles leeft op zijn manier, staat symbool voor al hetgene dat je daarnet in die schets van de wetenschappelijke redenen van het bestaan in een notedop beschreven zag.

    De schepping heeft zijn wetenschappelijke straling omgezet in wie wij nu zijn...de geest is meer dan de hoogst ontwikkelde vorm van straling en materie. Geschiedkundig heeft alles zijn zin gehad.

    Iedere fase van maatschappellijke ontwikkeling door de eeuwen heen van de jager, de boer, de slaaf, de pachter,de adel, de ambachtsman tot en met de kapitalist en de arbeider. Er had ons natuurlijk veel onzin kunnen bespaard worden. Was het alleen de politiek die die zin en onzin van bovenaf organiseerde of vertrokken het merendeel van de sociale bewegingen die zich politiek vertalen konden niet eerder van ons in het verleden en ook nu nog beperkt bewustzijn ? Immers, ook in onze individuele levens die niet alleen volgens de lijnen van de ekonomische feiten liepen; niet alleen volgens de wetten van produktie en distributie en het bezit speelde aldus hun rol...; maar ook het geheel van onze positieve en negatieve emoties,familiebanden en het man en vrouw zijn telden mee in het scheppen van individuele en kollectieve toestanden.

     

  • reisroutes

     

     

    Reisverslag vogezen, provence, camargue, languedoc

    Eigenlijk zouden de foto's en filmpjes voor hun eigen moeten spreken. De blijheid van de reizigers was dit keer maximaal en zorgde voor veel lachen, bovenop de wijsheden die de heerlijke landschappen en toestanden en beleefde, vriendelijke mensen die we tegenkwamen met zich brachten. Je moet het echt meemaken en er dan in de moment van genieten, want overbrengen is niet altijd evident, er gaat dan een stuk van weg. Tuf de kleine mobilhome was ook op z'n best.

    Eeen mens heeft eigenlijk niet veel ruimte nodig om in te leven.

    Even een reisschets voor diegenen die de route willen doen :

    Langs de e411 naar Metz en dan tussen Metz en Nancy de gratise binnenbanen (de groene, niet de blauwe péages) Pont-au Mosselle , geslapen aan oude abdij...waar er juist die zondag een verbroederingsfeest tussen fransen en duitsers geweest was, we kregen ergens twee vlaggetje kado van een turk. Volgende dag richting Nancy...in Doremi(niet fasolla) gerust in geboortehuis Jeanne d'Arc. Het dorp zelf had enkele bewoners die een biologische tuin hadden met van alle bloemen en groenten kriskras, maar bewust naast mekaar geplant. Al hadden ze daar veel notenbomen dan heb ik er ook nog op de hellingeneen paar bijgeplant. Op het kerkhof lag een veteraan van de Koreaoorlog, een fransman, die op de dag van het overlijden of geboorte van Jean d'Arc gesneuveld was. Honderden jaren tussen, altijd al een nutteloze zaak gewest die oorlogen.

    Ik zou de nummers van de banen die we volgden kunnen op de kaart opzoeken, maar als je die nodig hebt, vraag ze maar, ik zal ze tonen (op de kaarten veelal onderlijnd).

    De dag bracht verder nog op 't eind Santenai-au-Pucelle (heerlijke namen die franse gemeenten soms) we sliepen er de tweede dag 1/10/07 met te luide klokken die tweemaal achter elkaar zeven uur luiden bijvoorbeeld. Ze hadden er een sympathieke goedkope pizzaman (pizzakamionettes, zosls in belgique frituren) en goedkope tot heel dure wijnen. De eersten zijn zeker zo goed denk ik Maar waar zaten we voor we daar toekwamen : weer een resum poetische namen ;
    Opzoeken wat je niet begrijpt door de kaart -en toerismeboekjesleester gaf ook veel stof voor jolijt, evenzeer als een beetje frans met mekaar praten tussendoor (mocht dialekt hagelands tussen zitten en in-scène zetten van denkbeeldige situaties was ook altijd doodleukkoddig).

    Beaune, (daar ?kregen we boven op de berg een uileg over hoe verwoestend snel de bergrivieren kunnen aanzwellen van een gepensioneerde leraar),Neufchateau...dat verstonden we nog. De N82 -D974naar Paray-le-Monial, Roanne, Tarare(geen grap), Feurs :ook de moeite...na 21 dagen reizen (30/9/07-20/10/07)lijkt alles al zover wegedeemsterd en toch komen er nog herinneringen boven, zeker met het zien van de foto's...

    Wijndomeinen à volonté en F zag iemand die een brommer in gang probeerde stampen aan als iemand die in een wijnvatenpers aan 't stappen zou kunnen zijn (van waar ze zat kon ze de man z'n voeten niet zien, ik wel.

    Dag3 :twee oktober, nen dinsdag. Roanne, Saint Etienne (veel groter dan gedacht), a bit futuristischer ook op bepaalde plaatsen, Firminy, Annonay (ah neeèh daar sliepen we dus niet)

    eindigden in Bourg Argental...er bestaan geen twee verschillende plaatsen op de wereld

    's Anderendaags zouden we na het zeer mooie Dieu-le-Fit in het poetische Poete-la-Val slapen.Gependel.Romans ligt daar ook in de buurt. Dag 5 ging van Vaisons-les-Romains(Mont Ventoux ook beklommen (Tuf dan) richting Mont Bruns-les-Bains, machtig mooie Provence déjà, men noemt die onderverdeling vd Provence daar Le Drome en ze zijn er niet ver naast. We gingen in Mont-Bruns-les-Bains naar het huis op de rots van onze overleden chambre-d'hote kennis van vroeger voor de tijd vd mobilhome kijken. René Aime zo noemt de man zo mooi, was overleden (wisten we al een paar jaar) en zijn huis stond te koop.

    Dag 6 BONNIEUX, niet te missen...met 's avonds op de berg het machtige uizicht over de andere dorpen in de buurt en de wolken en regenboog die het schouwspel kwamen voltooien.

    Ja, er was ook nog de vrouw met de hond in 't cafe en de eerste regen die die mensen daar sinds weken zagen en de Zwitsers die we daar ontmoeten. Als je van Mont-Brun-les Bains naar Bonnieux rijdt kom je van Le Drome in een streek waarvan de naam me even ontsnapt, maar echt wondermooi, 't begint met een L denk ik. Wat ligt daar nog allemaal waar we gestopt zijn : Roussillion,(grondstoffen voor verf uit stenen gaan zien) Lumière, Oppède-le-Vieux, Gordes en dan geslapen in Isle-le- Sorgue met de vele grote waterwielen op de kanaaltjes in de stad. Het was wereldkampioenschap rugby en dat hebben we wel laat gehoord daar op dat parkeerterrein.

    't Is altijd machtig bij het donker worden te stoppen met rijden en dan een plaats te zoeken, wat te wandelen en 's ochtends na 't ontbijt alles bij licht even te bezien. 's Morgens was 't er markt, een kleurrijk schowspel van kruiden enz...net zoals zeven dagen later in Narbonne de zondagsmarkt.

    Uitzonderlijk maakte F die namiddag eten klaar en rusten we wat, we zouden het nodig hebben want 's avonds zaten we een beetje per omleidinggeluk-ongeluk(vsp in namiddag) in Marseille met z'n lange kilometerstraten, jachthavenluxe, weer kampioenschap rugby, industrie...dus wij maar wat verderop slapen...op zoek naar het mooie Casis en het wat minder commerciele La Ciodat, waar de gebroeders Lumière, de uitvinders vd film van komen. Ook daar chique gezellige en minder chique gezellige buurten...echt ons ding...voor Cannes en Nice en de jetset, nee daar hadden we geen goesting en geld voor. In le Ciodat bleven we een nachtje ekstra slapen. F bakte heerlijke zelfgekochte forel van 2,5euro 't stuk met patatjes en een groentenmix...geweldigggoeeee evenement. Buiten seizoen mag je van halfseptember overal gratis parkeren in z'n brede woonlanen. We hebben eigenlijk nergens moeten betalen. (als je op de speciale plaatsen voor mobilhomes gaat wel...of je moet er op tijd vertrekken)

    Paar gedichten geschreven terwijl f kookte, moet ze nog typen die gedichten.

    Wat volgde daarop ...Salons de Provence, Baume; Saint Remi(is in belgie ook) en 's avonds Arles...heel mooie stad en je kan langs de rivier parkeren met andere mobilhomes.
    Hebben we vaak gedaan, naast wateren geslapen (Maas, Rhone, Saone, binnenkanaal)...

    Daar hebben we een schilder ontmoet (jar slavko, machtige schilderijen-zie google) die ons uitnodigde alhoewel z'n werken niet voor onze portemonee waren, zo bleek.

    Verder dan naar Montpellier, Sète, Bézier(cape d'Agde, Valraz, de heerllijke Camargue met de wilde paarden, de roze flamingo's en tientallen andere soorten watervogels op de kanaaltjes vol met kleine bootjes waar ineens een 1914-vliegtuig, een geel nog wel laag over een kanaal vloog.

    Volop BOUCLES de Rhone heet het daar...de rivier mondt op een machtige manier in de middellanse zee uit. Prachtig kleur-en lijnenspektakel, genoten van elk moment, gesurfd op de energie van de geest in gedachten en woorden. De Franse linkse kranten gelezen en bestudeerd :

    'Libération' meer naar centrum dan je zou vermoeden van in Belgie te horen zeggen ? ' Le Canard Enchainé(de kanarie in z'n hokje), nogal intelektueel frans taalgebruik ? L'Humanité : meest leesbaar én meer dossierkennis en klassebewuster ? Aan zee weer ...tijd om te filosoferen over de cyclus dag nacht en de bigbangcyclus van 20 miljard jaar lang. Wake me up when it's time again to restart as radiation, atom, molekule, cel... us.

    Nog in La Ciodat het nachelijke bagare uit café Mémé...waar men weer rugby keek zo te horen. 's Morgens de beste mop : ik kom terug binnen in de mobilhome waar het ontbijt al geurt en zeg tegen F “j'ai vu le fils de Fernandel”...F: “ et qu'est-ce-qu'il a dit” terwijl ze een fernadelgrijns met lachend ontblootte tanden nadeed. Echt die trok neig op Fernandel. Noot voor de jonge generatie(s) : Fernandel was een Franse komiek in onze jongen tijd (fernandel en de koe of fernandel in de reeks films over hem als pastoor in een dorp met z'n vriend en vijand de com.burgemeester) . Op reizen kom je ook karakters tegen die je thuis precies ook kent.

    Dat kan la fille du boulanger zijn of wie dan ook toevallig op je weg komt. Beleefde mensen die fransen, onbekenden die je groeten op straat, in winkels, bij ons zouden ze je zot verklaren als je een frituur met onbekend volk binnenwandeld en “goeiendag iedereen” zegt.

    Laat diegenen die toeristenbrochures schrijven maar de heerlijkheden onderweg beschrijven.
    Wat kan ik nog toevoegen aan tips om te reizen : blij zijn ,kalm blijven, de tijd nemen.

    Leren leven zonder tv, radio is ook goed, cd-tje opzetten waar je thuis geen tijd voor hebt, het ontdekken van wereldomroep vrt, of het franse radio 'nostalgie' in Mont Segur.

    's Morgens een briefing : waar zitten we, waar gaan we naar toe...'s avonds konstateer je dat je dat niet helemaal gevolgd hebt. Zelfs als je geen boekjes over de streek meer hebt kom je zoals wij in Mont Segur (Kataren-historie) (zie da vinci-route) het engels-schots koppel tegen dat ons de tip voor het wondermooie, haast middeleeuwse-markt van Mirepoix (Aube-gebied)gaf. We permiteerden ons een resaurantje dat la Flambée heetten, hele aardige madam was er de chef.

    Vandaar naar Narbonne dacht ik toch...na de zondagsmarkt (die tip gaven wij later na Mont Ségur aan het engels-schots koppel), dus dat kan toen niet geweest zijn...dus aan allen die dit verslag letterlijk navolgen...ge hebt bij deze omweg gedaan. Sorry. That's what make travel fun soms... niet té veel zekerheden willen inbouwen. Dus Narbonne kwam voor Mont Ségur.

    Nog tips : Zie op de kaart ook even hoe hoog de bergen zijn als je niet teveel tijd in altijd klimmen van maar twintig kilometer maar paar uur in feite wil steken. Of koop een krant met de weersvoorspellingen. Slaapplaatsen : niet té geisoleerd, maar ook niet té druk en liefst niet in donker voortrijden. Geen alkohol in de dag, 's avonds oké, maar matig. Goedkoper in winkel, maar daar is bijna geen donker bier te verkrijgen. Voor gezelligheid al eens kop koffie of thee of zo in dag gaan drinken...van soep hebben ze op weinig plaatsen gehoord, vandaar de foto met het soepfeest op de affiche. Nog tips :orde in mobilhome houden, alles beetje vaste plaats geven.

    . WC op tij ledigen (in franse openbare toiletten met groot gat in bodem bijvoorbeeld) Vele plaatsjes hebben goed e openbare sanitaire voorzieningen...soms zijn er onderweg zelfs borden voor mobilhomes war er ook een riool is. Op tijd halte houden natuurlijk.

    Wat volgde er op dag 16 ? Ik vond het tijd voor de Languedoc. F had er nog niet door gereisd, ik wel...via Castelnaury, Castre voorbij, even Albi gevolgd; Vabre, de haute Provence, Bresac-meer; en een Lac nabij Salvetat waar we sliepen en een toevallige fransoos (de tweede al)ons vertelde over de flamingo roses in de camargue...het woord flaming doet hen waarschijnlijkj aan flamingo's denken.

    De eerste was een marokaans-franse die ons in La Ciodat toeriep: “bonnes vacances -au boucles-de rhone.” Vabre was na lang rijden door de Languedoc-bergen heel mooi...met dank aan de deskundige co-reizigster die op de detailkaart een persoonlijk record niet-omrijden vestigde.

    In Pont St Esprit, een oude gekend van vroeger van ons zouden we dan deze reis niet slapen, maar via Bollène belanden we in Saint Paul Trois Chateaux. Heel mooi bleek 's avonds(PS.er liep ne bedelaar met lange baard rond die op het stanbeeld vd king bouwdewijn zaliger in oostende leek heel mooi ook 's morgens...de visboer op de parkeerplaats( want er bleek geen visboer in 't stad) floot al van zes uur.

    De schoenmaker wiens hond we 's avonds zagen kwam 's voormiddags lachend buiten bij de sympathiek lookende vrouw die een naai-herstelateliertje had. Gniffelgniffel. Er stond daar ook een prachtig huisje te koop op een marktje uit de 1000. But 'who needs a house when you have Tuf...and not enough money” Vergeten foto van te pakken. Nu ik eraan denk , van al die plaatsen die ik al opsomde,hebben we er in velen de kerken en kathedralen bezocht, geen twee dezelfde...van het kleine vochtige gebouwtje met metersdikke muren in Doremy tot de grote kathedralen van Mirepoix en Narbonne. Soms wel eens een kaarsje voor goede dingen gebrand.
    We hadden ook kaarsverlichting in Tuf (naast tuf's lichtjes en batterijlantaarn...anders te vlug op)

    Als we er dan eens een half kaars doorgedraaid hadden zei ik om te lachen tegen F “dat ze teveel verstookte”

    Een dag later was het tijd om met de Misteral kennis te maken, koude, snijdende windvlagen die je op een zomerse herfstdag af en toe eens bij verassing omver proberen blazen.

    In Nions kochten we de laatste kiek op de markt.

    De voorlaatste nacht sliepen we in St Jean de Boumay op de markt, waarhet s avonds toch al kouder was, want al iets boven Lyon.(naar eind oktober dan). Provencezichten gedaan. Oostfrankrijkse huizenstijl à la Moesel en zo. We keken onze gedeelde boekhouding na en genoten weer van de plaatselijke fles van eergisteren voor kameraderie-gezind te dutten in tuf's hoogste verdiep.

    De laatste dag, weer was de zon van de partij om alles zo mooi mogelijk te belichten...naar Dijon toe ...stopten we uiteindelijk om te slapen in Goncourt(prachtig klein dorp aan de Maas) jaja die vertrekt van ver in Frankrijk beste kindertjes, hebben jullie dat in den tijd niet geleerd ?

    Men joeg er de koeien nog door 't dorp en de frères Huot hadden er vroeger een papeterie.

    Er was een zaak, half-winkel, half café...en wij 's morgens weg ermee. Naar huis toe , de autoweg zoveel mogelijk weer vermijdend (ook wegens staking bij spoorwegen). Als je dan via Jodoigne in Tirlemont-Tienen aankomt, kan je zien dat Tienen eigenlijk een geweldig Noord-frans gehalte nog heeft... einde verslag...indien ik nu nog foto per foto zou bezien, kwamen er nog 100pagina's bij.blij

     

    Het Zwarte woud en wij en Tuf-----

     

    De vooravond vóór 't vertrek van de reis naar het Zwarte Woud. Een luchtballon vloog boven de Velpe en trok dan over m'n mobilhome, 'k fotografeerde hem toen net een vliegtuig overvloog. Net iets te laat om de ballon te zien kwamen een schoonzus van F op bezoek met teenage en bijna teenage kinderen. Hun fout of de fout van één van hen die te lang tv kijken gewild had. M'n landkaarten lagen op de tuintafel en na een vekenning van tuf the mobie, gaf ik een cursus kaartlezen aan de twee oudsten. Doet goed, jeudige bereidheid tot interesse voor iets reëls,...weg met die Harry Potter-mania. Nadien werden de oorden in Tuf een beetje verdeeld zodat we alles van ons eigen en afzonderlijk tijdens de reis vlug terugvinden zouden. Ik had me voorgenomen er speciaal op te letten van tijdens stops F eerst haar dingen te laten toen en ze letterlijk wat space te geven. Eerst bij 't klaarstaande ontbijt in Tuf beginnen begaan zijn met de dingen die ik te doen had...vergroot het concentratievermogen van de reispartner...zeker als 't een vrouw is die de dingen netjes gepresenteerd en ordentelijk wil doen. Onderweg enorm veel energie-windmolens gezien, in België praat men er nog voornamelijk over, in Duitsland zet men ze.

    De windmolens deden me denken aan de verschillende verbanden tussen mensen...als je ze wil achterhalen in hun draairichting, bij wijze van spreken, valt op dat ze geplaatst naar alle mogelijke richtingen waar wind kan uitkomen zelden gelijktijdig draaien.

    Een kleine 500km scheiden ons van het begin van 't Schwarzwald : A 2 naar Aachen en dan Köln, Worms,Ludwigshaven volgen (Heidelberg niet afslaan), Heilbronn, Karlsruhe en afrit 47 naar Ettelingen . Prachtig stadje waar we op een bruiloft voor de kerk arriveerden. Er was daar ook een kerk met prachtig moderne fresco's. De uitleg stond op een folder die F, tegen haar gewoonte in, bijna vergat te betalen...(moment op gevoelige plaat vastgelegd...was het 'ondeugendheid of vergetelheid,' zou ik later grappen) maar ja ik had de soepbomma haren sint Antonius van de verloren voorwerpen al van wat kleingeld voorzien. Een koppel nam een foto van ons en ik fotografeerde een oorlogsmonument. M'n laatste voorlopig. Ik nam me voor minder foto's van landschappen te nemen, want daar moet je ingezeten hebben eigenlijk. Dus lukte het me een foto te nemen van een meisje van een jaar of drie dat met een aanloopje over een zware, laag hangende ketting springen kon. In Marxzel werd er een eerste maal gekookt wijl ik wat uitrustte van de eerste grote trek. Op een bank naast het kerkhof met de twee oude, enigste graven. Iemand ook op een 20ste mei geboren, zoals diegene die m'n vader is, en dit ook allemaal nog graag gedaan zou hebben. Een vrouw kuiste de stoep voor de kerk en ik sprak met haar over het mooie dorp en de mis 's anderendaags zondags en de families waarvoor er die dag een mis was, net als bij ons.

    Later zou ze ons in het open deurtje van Tuf komen zeggen waar er hogerop een goede slaapplaats te vinden was. 'Wellicht had haar zoon anders geen parking morgen', zei één van ons nog, goed bedoeld. We vonden die parking aan een manège voor Ijslandse pony's, prachtig gezicht al die paarden. Toch leek het F wat te druk met al die auto's en was het wel een openbare parking en niet een privé iets. Daarop voortbouwend zochten we nog wat verder en vonden een andere parking, heel rustig gelegen én bij een jongeren-tentenkamp waar wat gevoetvald werd. Later zouden ze wel wat boenk-muziek oppzetten, maar het deerde ons niet echt. In de midden -in -de-natuur gelegen brandweerkazerne waren een paar kinderen bij hun vader te gast...ze mochten de sirène eens laten loeien en een paar lichten doen zwaaien. De volgende dagen zou blijken dat heel het Schwarzwald heel goed van brandweerkazernes voorzien is.

    Naar aanleiding van een droom vertelde F een verhaal over twee zussen en een broer.

    Gewassen en gebreakfast ging het dan naar Burgbach en Calw(oude huizen 16de eeuw)(centrum houttransport per rivier vroeger) (zie foto kastaars van tientallen meter hoog die in konvooien aan mekaar vastgemaakt vervoerd werden), waar ooit Herman Hesse, de schrijver thuis was.

    Overal, in elke gemeente een fontein en veel vrijlopend water. Spelende kinderen in het water.(zie film) Aanvankelijk, nog vergeten te vermelden, in de richting van Pforzheim, ooit 'in de tweede wereldoorlog zwaar gebombardeerd', las F uit haar toeristenboekje voor; gaven we een Liberiaan een lift. Heel goed gesprek mee gehad, zijn familie en kinderen ginder, z'n aktiviteiten hier enz... . “The sense of life is to get writ of the nonsense” vond hij een hele goeie oneliner van me.

    Liebezell kwam in zicht nadat we hem afzetten. Eerste in een reeks kuuroorden. Niet voor ons budget op deze moment. Buiten op een warme rots zitten (het was een 35°) en pootje baden, deed ook al goed. Dan nog tegen een netel opgelopen en een mier in m'n broek en ik had m'n gezondheidsstippen gehad (op de achtergrond stond iemand die zich zorgen maakte dat ik m'n broek zou vuilmaken) terwijl ik me in m'n short zette. Er ging natuurlijk niemand anders in die stromende rivier en ik zal daar teveel risiko gelopen hebben om op te vallen). Het was er nogal deftig maar er stond toch een wensdroom waar kaartjes aanhingen. Vraag me niet meer wat, maar er zaten er spitsvondige tussen. De hele dag verder naar de avond en de spannende zoektocht naar een slaapplaats toe reden de boeren met hun hooimachines rond om de regen voor te zijn...het kon er dan ook machtig hooiig rieken zo op weg naar het midden en zuiden van het Swarchzwald.

    Eerst dachten we aan een treinstationnetje in een stadje. Ons bedacht met de intuitie van F als kompas. Loonde...want uiteindelijk kwamen we aan in Rotenberg. Friedhof gevolgd (kerkhof), geen spookachtige plaats, maar prachtig onderhouden bloemenperkjes ipv stenen op de graven.
    Rechtopstaande stenen, later zou blijken dat die afhankelijk van de gemeente in grootte ongeveer eenvormig moesten zijn precies. Gelijkheid in de dood. Boeiend om eens over te filosoferen.

    Het beste moest echter nog komen, spijtig dat ik m'n kodak of camera toen niet bijhad.
    Aan het plaatselijke café op 't avondlijke terras, zat een tiental mensen met énén accordeonist, een gitariste en een soort Bombardon -man(die we later een naam gaven) een wat achteraf een verjaardag bleek, te vieren. Na hun optreden trokken ze al spelend door de straten naar huis, die drie muzikanten. Ydillische en hillarische momenten. By the way : na een hele dag naar zo'n grote pint verlangen, als je er de hele dag zoveel hebt ZIEN drinken op 't terras, SMAAKTE.

    Verder Schiltach, als het niet Schilbach is tenminste bezocht, de meeste gemeenten eindigen op Bach en we hebben onderweg een gemeente 'Minsel' zelfs tegenkomen.

    Triberg had een prachtige waterval in een aantal stappen te beklimmen. Om te slapen vonden we er onze draai niet zo, je voelt dat na een vijfal minuten achter het stuur op een parking je samen af te vragen of dit 'the place to spend the night is'. Uiteindelijk kwamen we via een enorm rustgevend, verlaten landschap, hoog bovendien, uit in Oberfb. En Elzbach. F kookte die dag niet en we dachten nadat de forel-zak dicht was dat we niks meer gingen vinden. Toch kwamen we uit ergens in een dorp waar 'we heten onze gasten welkom' hing. Wij de berg van dat dorp op, en achter de helling een heus pachtersfeest. Zo'n 1200 man aan tafeltjes. Een podium met drummer en zo'n pianoman met veel elektrische snufjes. Goed georganiseerd eten en drinken...en nadien veel Duits gepraat. Er was geen danspodium zoals bij ons vóór het orkest, maar met maximum vier of vijf koppels werd er boven voor de twomanssound gedanst. Enorm enthoesiast de ons onbekende vrolijke en minder vrolijke en té vrolijke gezichten laten welgevallen. We wensten daar niemand zeker geen kink in de kabel van het gezellig genieten toe. Alles leek er geweldig peis en vree.

    Alleen zou de aanwezigheid van de arm der wet kunnen hebben belet dat snotneuzen te diep in het glas hadden gekeken...maar van een paar kloppen op de mobilhome en wat geroep naar elkaar , daar krijg je me niet kwaad van. Als ik begin te bulderen dat er opgerot moet worden, dan moet er al flink aan de mobilhome geschut worden. Het had in den tijd ergens anders toch eens effekt, waarschijnlijk dacht men dat er toen een wilde bronstige beer in Tuf zat, terwijl ik gewoon het ijzeren laddertje door de mobilhome gooide en m'n koms tmet de nodige kreten aankondigde.

    Opschrifen die je tijdens wandelingen overal lezen kan, zijn er ook een aantal geweest, een paar gefotografeerd, omdat ze zo goed waren. Zo dacht ik bij het lezen van “de Heer heeft je schulden gedragen” ergens in mij aan de verdraagzame en draagkrachtige mensen overal die soms de zwaar emotionele lasten van anderen of mekaar te dragen en te verdragen hebben...wisselwerking die best in wissel-stroom omgezet wordt...op de duur leer je hoe je kortsluitingen vermijden kunt. Aanleidingen tot filosoferen genoeg op reizen als deze...in het dagelijkse gewone leven ook trouwens. Je moet je tijdens de reis wel voelen alsof je echt alles van thuis dan ook eens thuis kunt laten, gewoon omdat je in de landschappen en toestanden opgaan kunt. Soms geniet je in gedachten mee voor diegenen die er ook misschien graag hadden bijgeweest. Een jonge boer, een soepoma, ne garagist, heftruckist... .Als je dat als reispartners dan uitspreekt geeft dat wel leuke resultaten in de zin van “Moest die nu hier zijn, die zou zeggen “enz.

    Briebach, Oberwinden, Waltkirch....Tittisee(commercieel druk, niet makkelijk aan het meer te geraken) Feldberg beklommen en in Schluchsee veel rustiger oord gevonden.

    Eventjes rustdag ingelast een stuk van de dag erna. Lekker gezwommen in ijskoude water van rivier die in dat meer uitmondde. Ook hier weer niet veel volk. De hoek waar we zaten werd gedomineerd door hondenvrienden. Het meerwater zelf was niet zo koud. Handdoek op de rots leggen en wat uitrustten na m'n 'doop' -het zwemmen-in 't meerwater(geen wonder dat Johannes de Doper zoveel volgelingen aanlokte :water doet altijd beter voelen). Heb eens al zwemmend de negende van Beethoven gefloten. Moet hem nu alleen nog in Finland gaan fluiten en de drie Estse republieken en terug in een deel van het Oostblok, waar ik vroeger al kwam maar toen nog niet de gewoonte had van dat 'vredeslied' te fluiten. Had op deze reis maar een paar noten bij om te planten, nog zo'n gewoonte. (Op de laatste dag in de Baden-Wurtemberg wijn -en fruitstreek...knap, knap, knap...zou dat niet nodig blijken, want overal stonden er ook notenbomen langs de wegen). Tijdens de rustdag me ook wat geamuseerd met m'n Duitse woordenboek...een Hünherauge is geen kiekeoog, mar een eksteroog en Hader is twist en plakt een i achter de a en je hebt een Oostenrijkse rechtse politieker. Tegen de avond vonden we weer op rationele en intuitieve wijze het Gasthoff Engel, te Buch...al waar we in gesprek raakten met de uitbater en een dienstmeisje uit Tsjechie die eens met haar lief naar Belgie ging komen mischien.

    Het warme weer keerde wat, maar geen reden tot klagen...het pachtersfeest van eergisterenavond bleef zonder noemenswaardige regen...al moest er soms wel een zeiltje op een venster van Tuf (nog na te zien voor volgende keer en ook z'n sjirpende riem telkens hij vertrekt al wil hij zeggen dat hij er geweest is). Buch, Laufenburg, Bad Sollingen, Wehr, Schofheim, Kandern, Schliengen, Müllhzim, Badenweiler, Schönau, Präg (ongeloofelijk prachtig), we zochten het uit en stelden voor even halt te houden of hoe lang te blijven alnaargelang wat je moeilijk in detail kunt gaan beschrijven. In Präg hangt een weersteen (zie foto) (met opschrift : 'is de steen nat, dan regent het, werpt hij een schadus, schijnt de zon en nog een tiental combinaties).
    Ook daar had de volksmuziekgroep die er ging optreden geluk...er kwam dan toch volk (al zaten we lang onder de paraplu als de eerste onvermijdelijke Deutsche lekere boerenkost etenden te wachten)op nog meer regen en de muziekkapel. Als gesprekspartners een paar plaatselijke vrouwen gehad), goed gesprek over levensdingen en streekgewoonten en zo. In de dag tijdens het reizen nemen we geen wijn of zo tot uns, en 's avonds heel matig...maar daar hebben we er toch meer dan één gedronken voor het slapengaan en dan zijn we nog bij een inboorling te gast geweest achteraf.

    Hij kon nostalgisch spreken over de tijd dat hij z'n eigen paar kamers verhuurde in zijn huis.

    Die hoeven daar hebben daar allemaal eigen namen en zijn soms supergroot om gasten te kunnen ontvangen. En antiek gebouwd selbstverständlich Schwarzwaldlich.

    's Anderendaags de basiliek van St Basilien bezocht. Veel wit, zelfs de stoelen. Teksten bijbel met nogal moderne invalshoek soms. Hoggwandschuz bezocht, waar de gesprekspartner van gisteren een zaak had...dan naar Breisbach, Rielen , Opperdorf (prachtige wijn en fruitlandschappen)Toothmoss...met avondwandeling in GEGENBACH geëindigt.

    's Morgens markt in antiek-moderne Gegenbach. Leuke toestanden. De vier meisjes dat pannekoeken verkochten ,d e spelende zigeuners, de drie soorten nonnen, de supergrote gemeenteooievaar waar de namen vd nieuwgeborenen aanhingen... het alsmaar stromende water door de geulen van de straten... . Dan naar de Mummelsee en Baden Baden en zo richting Trier.
    We bleven er niet. Vermeldenswaardig, de ontmoeting met de caféebaas zonder klanten en z'n kwade asiel-hund. Wij blij dat onze consumptie op was. Dan zijn wij maar naar Luxemburg gereden die nacht. Bij 't ontwaken stelde ik vast dat we daar in Givenich op de parking van een open gevangenis geslapen hadden. Wat met vader die er zijn zoon kwam ophalen gepraat.
    Strenge aanpak ginder 'rijden zonder rijbewijs en niet oud genoeg : zes weken in openlucht werken in de tuinbouw en tussen de beesten...ga je door de open poort...komt er een maand bij.

    Verder de schoonheid van Echternach gezien en die van Diekirch vooral geproefd op het terras met de mooie muziek, soms te mooi, want een bepaalde zak deed niet mee met dezelfde muziek in heel de straat en had soms onaangekondigd een eigen programaie. Dan via StVith terug naar Belgie waar het op zeven kwartier liggende Hamoir ons aan de Ourthe aangenaam verraste, gastvrije Walen.

    toscane-via zwarte woud en zwitserland terug via Rome, Umbrie,Slovenië, Istrië

    19/4/08 KARLSRUHE :TODTNAU geslapen en stuk 20/4 gebleven (Hochschwarzwald),dan 20/4via Freiburg,naar HISTERWIL(geslapen), (Goddarttunnel-17km op 21/4)

    22/4CASTEL SAN GIOVANI / PONTE D'OLIO/ CASTELO D'ARQUATO /BARDI/ BEGONIA

    BORGO VAL DI TARO 23/4BORGO/ PONTREMOLI/ AULLA/ CASTELNOVO DI GALLAGNA /BARGA/ LUCCA 24/4 PISA 25/4 SIENA(ontbijt geplukte vlietbloesemthee)TALAMONE/26/4 ROME/27/4 TERNI /ORVIETO 28/4PITIGLIANO/SOVANO/SORANA/PIENZA/BOGLOTA?(asperges) 29/4PERUGIA(Assisi)/AREZZO/Firenze/VALLOMBROSA(prachtig woud-berglandschap)/

    30/4door bergketen naar laagvlakte vóòr RAVENNA (op 1/5)maar eerst POPPI/RIBIENNA/BAGNO DI ROMANO/ST APPOLINAIRE IN CLASSE

    1/5 RAVENNA EENMEIFEEST plus op weg naar VENETIE

    CONCORDA/70km voor Trieste2/5 GRIGNANO /KOPER(Slov.kust)PIRNO3/5Kroatie(Istrie):LIMSKI FJORD/ POREC/ VRSAR/ ROVIGNO/PULA/MARCANA 4/5 LABIN/RABAC/KORAMACNO/(groeten uit 'hemiknogsoesj))MOSCENICA DRAGA(communiefeest)/ terug via Slovenie5/5LOVRAN(geweldige wandeling naar OPAIJA/ RIBRICA/POSTOINCA/LUBLIANA/SKOFIA LOKA / 6/5 SKOFIA LOKA/TOLMIN/ BOVEC

    /TRENTA/KRANSJA GORNO(14%helling 12km lange klim door Julische Alpen), van 890 naar 1600m) 7/5 TARVISIQ/LAUNI:SALZBURG/GRABENSTADT/ CHIEMING-see/DACHAU

    8/5 DACHAU/STUTTGART/KARLSRUHE/....via TUF , de labonen, de calamares, allemaal heel goed klaargemaakt door the travelpartner

    Met Taaf en Tuf op Reis in Joegoslavie

    oooooooooooooooooooooooooooooooo

    Met muziek op de autobanen door Bels, Holland, Duitsland en Oostenrijk...echt zenders met de hits vanin onzen jongen tijd en verder.

    In Germanie eerste avond ontdekt dat dakvenstertje boven douche door tak moet afgerukt zijn...moet in Belgie in de zomer ergens gebeurd zijn, want ik herinner me toen een knal die ik niet kon verklaren... en waar ik nu aan terugdenk. Heb het wat gefikst...het weinige dat binnenkomt aan water loopt via de afloop vd douche terug weg.

     

    Eens new territory to me radio af en bezinning op voornamelijk binnenwegen. Hier en daar een belangrijke of én aantrekkelijke stad. Eerst je én een parkeerplaats gevonden hebt en kleingeld in de plaatselijke munt is zelfs voor een routineuse pp-vinder een probleem...dan maar sightseeiing als het tijdschema of het kleingeld het niet toelaat.Om veel van de steden te zien zou je twee ,drie maand moeten wegblijven als je de hele Balkan zonder Griekenland wil doen.

    Wat is er waar van dat Joegoslavie van vroeger , werkte het medezegingsschap in de kleine bedrijven en het medebeheer in de grote bedrijven ? Als je sommige encyclopedieën wil geloven wel. Hoe is het mogelijk dat in een land met toch meer dan een normaal sociaal bewustzijn...het enge nationalisme, gelanceerd door de partijapparaten en gezegend door het westen , dat dat land in zo een oorlog is geraakt in de jaren negentig ? Buitenlands kapitaal mocht reeds lang voor het uiteenvallen in het land investeren, met alle regels overboord nu en Joegoslavie opgeblazen is kan de vrije markt van hier meer aan haar trekken komen. Privatiseren, staatsjobs afbouwen, onzekere pensioenen... . Veel modernisering, maar relatief weinig stijging vd koopkracht. En hoe zou het met de boeren zijn, hun private en collektieve boerderijen marcheerden goed...en nu.? Hoe groot zal de oorlogsschade zijn en wat is er heropgebouwd./? Hoe groot de frustratie tgv de etnische "zuiveringen"?

     

    Slovenie, dikke tien jaar later. Nog altijd prachtige dorpen en kerktorens of steden met oude en moderne woonblokken, veel meer moderne wagens dan een tiental jaar geleden. Ik gaf een lift aan een jongeman die in een home werkte; in Belgie betaal je minimum 1000euro in een home, waar hij werkte maximum 500, maar ze verdienen dan ook een pak minder kan je bij ons in de pers lezen. De jongeman ,Gregor genaamd, was vier maand geleden gewoon met een vriend naar Bangkok gevlogen en had vandaar na een nachtje slapen besloten met z'n tweeen per trein naar Laos, Vietnam en Cambodja te reizen, ze hadden er Angkor Vath gezien...terwijl ze in eerste instantie alleen in Belgie wilde blijven. Of de meeste staatsfirma's geprivatiseerd zijn ? Het zal hen worst wezen, ze weten hoeveel telefoonmaatschappijen er zijn maar privé of niet...voor hen komt de vraag precies uit een ander tijdperk. hij trakteerde me p koffie in het home waar hij een graag geziene gast was, de oudjes kwamen hem vanalles vragen. Vandaag motregenachtige dag. Ik reis voor al wie het niet kan en niet meer kan en graag had meegewild .We rijden door prachtige landschappen...zelf te doen, niet na te vertellen. EIgenlijk zou ik het alleen willen hebben over de natuur, maar de foto's en opnamen gaan waarschijnlijk meer zeggen dan mijn abstrakte uitleg. De stenen lijken in de rivieren meer en meer op Griekse stenen naarmate je zakt. Het Westen van Slovenie is ruw en hoog en met vooral bomen van hier en water dat van overal neerklost zonder de onmetelijke hoogten van Noorwegen te bereiken. Ook hier een soepgegeten die in mijn top vijf der Europese soepen onderweg mag, je vult er je maag uren mee. Nummer 1 Noorweegse vissoep in 't zuiden aan een fjord, als ik de kaart pak, weet ik de naam weer. Nummer twee...Andalusische soep in een bergdorp met koude wind in iets met San Pedro. Nummer drie : vanmorgen in boven-Slovenie, amaai...een dikke proficiat voor al die soepmadammen.

    In Joego kun je dus elke dag in een ander land slapen, morgen naar Kroatie, als de weg niet versperd wordt door een betoging van de boeren had ik de indruk op TV...ik was er niet voor Indymedia dus. Morgen weer andere vergezichten en landschappen en langgezichten en vrolijke gezichten zoals thuis en overal...hier en daar herken je duidelijk dat er genen van hier ook bij ons geraakt zijn en omgekeerd. Stond eerst te lawaaierig eigenlijk om goed te slapen, na een kwartiertje rust even doorgereden bij m'n laatste stop naar een dorp dat wat hoger vd weg afligt. Vorige nachten : omgeving Heilbron Duitsland, St Nikolas Oostenrijk en nu een dorp achter Rizsane in Slovenie, dicht bij Kroatie...ook bijna over de oorlel van Italie gereden vandaag, kort bij Adriatische zee. Moet morgen oudere mensen zien te spreken die een vergelijking met vroeger en nu kunnen maken...al zijn de jongere nog zo tof. Ergens leesbril nummer één kwijtgespeeld, minpunt...leesbril twee en vergrootglas zullen moeten kaartlezen.

    ' t Regent. Eerste dag door Germany and Austria zon. Slovenie ligt 1076 km van Meensel.

     

    Kroatie. Kon iemand om een verslag te schrijven en te filmen wel gebruiken, want je kan zomaar niet overal stoppen en tuf aan en uit en aan en uit... .

    Kroatie 'nummerplaat HR van HRVATSKA (kroatska)...ge moet hier veel fantasie hebben als je hier en daar wil een woord herkennen. Voornamelijk de hele lange prachtige kust gedaan die achter Rijeka begint (...prachtige afwissselende bouwstijlen vol met bochten vol verassingen , heuvels met duizenden huizen en blokken erop), precies kultuurstad, zeker ideaal voor een weekend per vlieger in de hele oude dag als je niet meer kan trekken. Nee maar, die kusten echt geweldig , altijd uitzicht op baaien en eilanden voor de kust. Hoe verder je zakt hoe onbewoonbaarder en Noord-Grieks -ruig van uiterlijk met boomgaarden vol rotsstenen nergens aarde te bespeuren. Met al die duizenden indrukken op een dag is het moeilijk 's avonds nog op sommige details te komen en je kan ze niet opschrijven, want telkens je stopt ben je het merendeel al vergeten, dus gewoon maar genieten zou ik zeggen en het voornaamste onthouden. Zou vandaag na Rijeka nog in Split willen geraakt zijn maar heb te traag gereden, teveel te genieten. Een 150km voor Split wordt het landschap heel vlak op een hoogte. Tegen zes uur begint het toch wel neig donker te worden, maar daar was natuurlijk weer een oplossing in zicht : SIBENIK afgeslagen (doremefasolla SI-een octaaf dus) ben ik. Prachtige stad waar je veel adem moet hebben om al de trappverdiepingen en trappen aan te kunnen. Grote glazen bib...ik zeg and now internettime, maar kon wel op skynet, maar mijn gegevens om mail te versturen pakte hij niet aan...bovendien had ik dit toch niet kunnen versturen, want het stond op cd en een schijf hadden de computers er niet. Zodus wat me tjonge mensen gepraat om hun Engels en mijn en hun inzicht te oefenen...vonden mij gene rare, want ze hadden zelf veelal lange haren. Na de oorlog van de generaals begint hier misschien een beatnik tijd ? Sticker op oud autootje gezien met hoofd van een generaal die in Den Haag vastzit denk ik. Bon, ga besluiten morgen de 23ste zien we wel verder. Ik denk niet dat Kroatie ekonomisch voor Slovenie moet onderdoen. Niet dat ze hier geweldig luxe, hebben,wel veel meer westers auto's dan toen ik 17jaar geleden in Hongarije, Roemenie en Bulgarije was. Voilà, weer een stuk zakken morgen. Toch 647 km van hiet tot in Tirana Albanie en dan passeer je via Split,Dubrovnik,(Kroatie), Montenegro(Macedonie)

    en Kosovo en dan val je Albanie binnen. Zal wel zien hoe het loopt. Vandaar dan naar Bosnie-Herzegovina en Servie terug Kroatie en Slovenie binnen(maar dan langst Oostkant ) en dan via Hongarije of Roemenie(om eens te zien hoe het daar nu is na al die jaren) en Oostenrijk terug naar huis. Ik pak zeer zelden dezelfde heen -en terugweg. Uiteindelijk na de nachtrust besloot ik eerst de drie deelrepublieken van Bosnie-H te dorkruisen en dan Servie, Macedonie, Montenegro en Kosovo en Albanie te doorkruisen.Ik kon eigenlijk niet wachten eerst de grens tussen Kroatie en Bosnie-H doen (de tvbeelden van de oorlog van die vernielde huizen zag ik nog altijd voor mij...waren ze heropgebouwd ?) Zou het niet beter zijn, begon ik me na enklele lifters af te vragen om maar over die oorlog en miserie die voorbij is hier te zwijgen ? Ik heb hier heel veel door-endoor doordenkers over , maar die vertrouw ik liever niet aan de overlevering toe. PS. Internet-poging in bibliotheek mislukte omdat ik na een paar dagen eerst een pasje krijgt waarmee je kan mailen. (in de eerste plaats voor plaatselijke bewoners bedoeld). Verder zag ik alleen een internet-café in een doorarm dorpke in Kosovo, maar toen kon ik niet stoppen omdat ik andere targets had en arme straatkindeen van een zigeunerdorp op m'n venster hingen om de ruiten te kuisen, eentje wou zelfs niet van de step van Tuf afgaan voor hij een euro kreeg. De hoofdsteden van alle republieken ben ik doorgereden, maar ben er zelden gestopt, in Mostar en Sarajevo en Lubliana wel , maar inZagreb en Beograd bijvoorbeeld niet. Rijeka zoals gezegd en Dubrovnik zijn ook mooi. Podgorika heb ik alleen 's nachts gezien. Ik spring al van de hak op de tak omdat ik deze pc niet kon heropladen om 's avonds een verslag te maken en ik het nu met mijn aantekeningen moet doen. Veel annekdoten gaan me naar aanleiding van de foto' s en de film ook wel te binnen springen.

    DE DROMEN DIE IK ER HAD ZIJN EEN APART BOEK WAARD. Misschien is het best dat ik er niet over schrijf. Een voorbeeld. In Albanië. Ik droom van drie vriendinnen die ergens samenwonen en een prachtige tuin hebben. Ik ken ze niet. Ze hebben wel een rare gewoonte...ze lopen soms naakt in hun tuin, een soort aards paradijsje...wat niet zo buitengewoon is...maar ze houden ervan om in hunne blote buiten samen te plassen. Ze hebben een fontein en gaan er soms in staan en dan plassen ze tegelijk in mekaars richting, met een middelpunt. Pervers zou je zeggen, nee...na een uurtje rijden na de droom...merkte ik dat ik door m'n watervoorraad zat.

    Ik stopt bij een plaats waar het water van de bergen stroomde. Naast die stroom was iets artificieels voor gebruik van iedereen gemaakt : DRIE buizen 'pisten' als het ware water in mekaars richting. Voorspellende droom..? Natuurgodinnen ? Toeval ?

    Ik reisde en zag onderweg velen die op hier rondlopende geleken. Ik reisde voor al diegenen die ik al begroef, al liet ik ze in gedachten meeproeven. Bij nacht is de indruk van de steden overweldigend, alleen in Sibebnik bleef ik in de stad op een parking slapen... 's morgens is het zicht van de stad al wat grauwer. Er zal wel veel te ontdekken zijn , maar ik wil reizen...zal in m'n stokoude dag wel eens in een gemeente of stad stilblijven. Pakte onderweg in totaal zeker twintig man lifters mee. Vrouwen liften daar niet. Ik probeerde altijd een rustig plaatsje te vinden om te slapen, doodlopende straten, vanwege het weinige verkeer, enkele huizen. Eén keer was ik rap weg, ik ging juist kakken , klopt daar iemand op de deur. Een bedelaarster. Geen woord verstond ik ervan, ze kende alleen het woord 'money'. Slechts één lifter vroeg me geld, hoewel ze het hoe dieper zuidelijk , hoe slechter hebben. Eén keer sliep ik in Mostar, druk woongebied, niet in de stad, maar landelijk drukbebouwde verlengde in het moslimgedeelte. Ik dacht dat voor moslims 'honden' zo geen geweldige dieren waren...ehwel , ik geloof dat iedereen er enen had...en mijne lijfgeur zagen ze blijkbaar niet zitten, maar verhuist die nacht...'s morgens door zeemzoete minarettensong gewekt (was wat anders dan ik gewoon was in Turkije in de tijd, schelle ruige stem).

    Verder heb ik kunnen kennismaken met alle zeven republieken met al hun douane-hebbelijkheden en geldverschillen. Ik geloof dat ik wel twintig keer men papieren moest laten zien. In Kosovo moest ik bijbetalen omdat ik daar niet verzekert was (ze bestaan officieel alleens feitelijk niet, maar hebben er wel hun eigen douanedienst opgericht, internationale akkorden of niet). In Albanie was ik ook niet verzekert, maar daar deden ze me niet bijbetalen daarvoor, ze moesten er wel een kwartier over kunnen palaveren. Hoe armer de republiek, hoe groter de zakkenvullerij denk ik en hoe minder ze om de bevolking geven. De modernste landen zijn Slovenie, Kroatie en Montenegro (Straffe gast daar ontmoet , Jovan, noemt hij, "wij zijn al bij Europa maar 'ze'(de politiekers) weten het nog niet . Inderdaad , alles in Euro daar zoals in Slovenie...maar voor de rest een gesleur met Kroati- Kunnen, Bosnische Marken, Servische Dinars enz... . Op de duur mijn gat aan gevreven en vooral mazoet en zo met euro's betaald. Ik had rap door dat men er echt niet op uit is om je dan in de zak te zetten. Als je de prijs voor één liter in Euro weet en hun munteenheid en de verhouding (één op zeven voor een Kunnen in Kroatie bijvoorbeeld) weet je dat ze niet schachelen. Hoe armer, hoe meer bereidheid om je voort te helpen, heb ik de indruk. Toppunt daarvan in Albanie. Na een paar uur sukkellen op puttenwegen afgewisseld met af en toe een goed stuk een café. Gebakken haring gegeten en vijftalengesprek (vijfde taal gebaren) gevoerd. Van woorden die iedereen kent 'eurosongfestival', "hun politieke leiders-namen' vinger omhoog of omlaag voor meer of minder money, de politiek van Bush in Irak...anti-fascism, partizanen... 's Anderendaagssmorgen platte band, de caféhouder kwam me helpen hem te vervangen. De nieuwe band moest nog worden bijopgepompt, geen probleem, een kameraad een uur verder had een naftpomp, daar stond in zijnen hof een oude kamion met zo een luchttank, die zou hem wel opblazen. Niks meer aangerekend voor m'n euro's, nog gratis café gehad en gesprek met de plaatselijke doppers, of wat zaten die daar allemaal te doen. Foto's van hen genomen. Dan leidde de cafebaas, tevens pomphouder me buiten. "Dat ik die camera niet mocht laten zien, want daar zaten een paar vieze gasten tussen zijn publiek". Maar ja, wie kan er nu kwade bedoelingen hebben naar zo ne gast als ik, eens ge die bezig gezien en gehoord hebt over 'social security' en zo ? Het is nu wel bewezen dat ik niet normaal ben :IN HEEL JOEGOESLAVIE WAS ER GEEN ENKELE MOBILHOME TE ZIEN EN NOG VEEL MINDER IN ALBANIE? NUL NOPPES...."schrikkepieehes eh tuf, heb ik tegen hem in Oostenrijk en Duitsland gezegd toen al die nieuwe duur mobilhomes ons voorbijstaken. Eigenlijk vallen tuf en ik in armere landen zo niet op, wij 'integeren' ons gewoon door ons uitzicht zal ik zeggen. Of dit ook voor mij geldt laat ik aan je oordeel over lezer dezes.

    Enkele aantekingen door mekaar. Kroatie : heuvels en dorpen in mist, heeft iets geweldigs. Rijeka : overweldigende kontrasten tussen gebouwen , moderne en andere op enorme heuvelruggen, naast hele mooie culturele gebouwen. Grote haven. Arno zingt op radio "give me the key to fly away". De politieke lessen die ik opstak zijn van grote waarde voor mij, maar in dit verslag even niet. Als de eenheid in Bosnie stand houdt en er in het zuiden vd Balkan groei komt heeft de vrede er een kans. Terloops, alle oorlogsschade is voor het grootste deel hersteld. Of de harten ook hersteld zijn daar heb ik m'n twijfels over. Weinigen willen nog over de oorlog spreken heb ik de indruk. Misschien best. Go on , nu met goede voornemens.

    Bosnie, tot mijn verassing sluit ook goed bij de moderniteit aan, alhoewel. In alle drie de deerlrepublieken geweest...als die bijeenblijven zou al een goed e zaak zijn. Ze hebben er drie legers en drie politiekorpsen. Heb dikwijls het voorbeeld van Belgie's eenheid gegeven (en zeggen dat het grootste del vd politieke partijen die langzaam wil opgeven. Een Rillaars gezin hu zoon gaat er volgen jaar een restaurant openen. Da's moed hebben, zou het niet durven. In die landen heb je vijf keer meer , nieuwe nog wel benzinestations, terwijl er bijlange niet zoveel gereden wordt. Als de 'boom' maar niet plots stopt. Je kan daar vanalles verwachten. Vier verschillende westers legermachten (ocvs, kofor, vn, eu). Vraag je in ALbanie aan een agent of je goed zit qua richting, dan vraagt hij gewoon of hij geen lift krijgt. Zit je daar dan een halfuur met de vertegenwoordiger vh gezag in de auto. Die achter mij komen weten dat niet. Ze snorren me maar voorbij. Stenen op de weg...stoppen om ze op te rapen voor de volgende bestuurders. Bah nee. Wel handig om de namen van de afkortingen van de politieke partijen onderweg op de rotsen geschilderd toe te lichten, zo'n agent. Alle dertig km staan er daar kontroles overal in alle landen. Maar één keer tegengehouden omdat ik niet met lichten aan reed. In de ene republiek wel, in de andere niet...heb diplomatisch boete kunnen afhouden. Spijtig maar de geluidscasette die ik onderweg in Albanie opnam is mislukt denk ik, (door achtergrondlawaai motor ?).

    Veel goede reistips en indrukken staan erop. Nog iets markants, een cafe in Servisch deel Bosnie, met foto van een door den Haag gezocht oorlogsmisdadiger.Karadzic.

    Eén van de mooiste foto's van m'n reis, is diegene van de Servische zigeuner jongen die hooi laadde op z'n paard en kar. Met polaroid hem paar foto's van zichzelf gegeven. Ook ne foto van de originele keuken van een Turkse trucker. Of van die bomma met kleinzoon, blij dat ze waren met die foto's van zichzelf.

    En zo reden Taaf en Tuf door SLO,HR (hrvatska-kroatie, niet hongarije, BHI, SRV ,MK(macedonie, KO(kosovo) MNE(montenegro) en ALB. De boer waar ik m'n Albanees brood kocht was echt de Louis van Sizzes da'k vroeger in Meensel kende. Tijden de Oostenrijks-Hongaarse bezetting van onze landen zijn er veel soldaten van ginder hier geweest waarschijnlijk. Verder meer later. Over nonnen vd moeder theresa-orde in Albnie en zo. Of bij de foto's en film zal ik de rest wel vertellen.

    Wat zo een reis persoonlijk voor iemand kan betekenen, daar heb ik geen woorden voor voorlopig. Je zet alle vooroordelen en schrik om iets voor te krijgen van je af en gaat ervoor. Telkens het thuisfront belt, smelt het tegoed op je gsm weg...zeker als ze op het antwoordapparaat tips van op het internet gedurende een enkele minuutjes doorspelen. Opladen kon alleen via het thuisfront,a friend. Ik had gewoon gevraagd, bel me maar voor iets dringends op. Bij thuiskomst blijken foto's goed gelukt, de film heeft originelee beelden, maar technisch staat hij nog niet helemaal op punt. Had ook mijn statief niet bij. beetje te vlug vertrokken, medebewoners van thuis waren aan decoratiewerken doen en overal in de keuken lag er stof zodat ik nog geen boterham kon smeren. maar ja, anders was ik misschien nog niet vertrokken.

    Waar de oude vorm van religieus beleven overheerst en hand in hand gaat met weinig ekonomische groei, heeft het nationalisme kans om door te breken. Waar het beter gaat profiteert het van de groei om niet-samenwerking met de achtergebleven gebieden te bepleiten. Het vindt altijd wel drogredenen die de lonen laag wil houden voor het plaatselijke en internationale patronaat. 95 percent vd oorlogsschad lijkt weggewerkt, zelfs in Beograd Servie waar de oorlog nog maar een zeven jaar achter de rug ligt (die tegen Milosovic), elders een vijftien jaar. Op sommige plaatsen liggen nog mijnen want ze hebben in de grensgebieden tussen 92 en 1995 toch tegen mekaar zitten badderen tijdens die ethnische oorlogen. Moet bangelijk zijn als je daar kinderen lopen hebt. Ben er niet veel tegen bomen gaan plassen.

    Te onthouden plaatsnamen : Gradac-omgeving Kroatie, Lady of the Angels baai wat lager, een strook van een dertig kilometer aan smalle weg, waar men zich min of meer voor het toerisme afsluit. Veel kamers te huur elders. Nog enkele uniek stille slaapplaatsen gevonden aan boerderijen of stromende beken. Bij het terug naar huis rijden toch niet voor meer kilometers via Hongarije en Roemenie geopteerd. ' Morgens at ik altijd een rauwe patat om mn maag goed te houden. 6500en kilometers is genoeg. (waarvan misschien een 70tal km tunnel in vooral Kroatie, Slovenie en Oostenrijk) Bij naar huisrijden genoten van natuurschoon en huizen, wolken, verschillende weerstypen, zoninvallen, mijn invallen...enzomeer. Alle types weer gehad, koude en winter ben je al reizend vergeten, want je gaat in een projekt op eigenlijk.

    Bij stormwind best niet rijden...moeilijk weg houden en vele tips meer aangeleerd. Vele dingen gezien onderweg, de meeste truckers reizen alleen. Een Turkse chauffeur een polaroidfoto van zijn keuken in de bak achter z'n banden gegeven, mee gebabbeld. Plezant, eens alle dagen mensen uit andere kulturen tegenkomen. 'Onze' kultuur bevat al eeuwen langer een vermenging van vele invloeden, zowel genetisch als cultureel. De leiding van onze nationalistische partij heeft zelf nog niet door dat ze eigenlijk een turks uiterlijk hebben. Die weten dat ook allemaal, maar maken de mensen iets wijs om het grote geld ter wille te zijn en hun zitjes te behouden. Bij thuiskomst me in het voorbije wereld nieuws verdiept. Men moet die Bush en Chey-kliek gaan stoppen voordat er nog meer oorlog komt... Zal Iran worden gebombardeerd ? Hoe gaat Rusland reageren op de omsingeling door de Nato en de afweerrakettenplannden vd US in Polen en Tsjechie ?

     

    Cuba. (algemeen verslag, in iedere zin mankeren tien annekdotes en 100 indrukken over mensen en situaties...)

    ---------

    Op een elfde januari vertrokken, jaar des mensheid 2008. In het vliegtuig berekend dat bij een gemiddelde snelheid van

    800 km per uur Columbus er per boot vanaf de Canarische eilanden zo'n 20km per uur, dag en nacht moet over hebben gedaan.

    We speken hier wel over een afstand van pakweg 8000 km. Achteraf gezien, zoals op andere reizen, sloot altijd alles heel goed op het vorige aan, heel 'voorzienig' eigenlijk, wat niet wil zeggen dat het altijd even makkelijk was om aan bepaalde omstandigheden een goeie draai te geven. We waren goed voorbereid. Reeds enkele weken op voorhand raadpleegden we de internetsites met reisverslagen over Cuba. Of die mensen nu per fiets, bus of wat ook reisden...veel werd door ons bewaarheid gezien. De lezer van dit verslag moet die dingen maar zelf eens opzoeken...dan hoef ik dit verslag eigenlijk niet te schrijven...

    maar wat ik ook schrijf...je moet het allemaal zelf ervaren hebben eigenlijk om van die dingen de essentie kunnen mee te dragen.

    Voor de eerste keer van m'n leven op weg naar de andere kant van de oceaan dus. Brussel-Varadero Cuba (je kan ook op Havana of Holguin landen) voor 150 euro (40 cuc voor eerste nacht op hotelkamer daar (de cuc is een 20tot 30cent minder dan een euro en de munt aldaar daalde ook van 20cent tot 30cent toen we daar waren). Vandanaf zouden het casa's-kamers bij de mensen thuis aldaar worden. Goed dat we ons Spaans via ondertitelde Spaanse films aangescherpt hadden. Op 't vliegtuig warempel m'n woordenboek zitten lezen ter opfrissing en wat belangrijke werkwoordvervoegingen doorgenomen.

    Als je ze leest is het Spaans een taal die te doen is, als de mensen traag en duidelijk spreken kan je heel veel verstaan.

    Als je zelf iets wil formuleren en je bent een amateur in 't Spaans, is het best van korte zinnen in mekaar te zetten.

    Geld gewisseld op de luchthaven, wantrouwen tegenover gefoefel aldaar bleek eigenlijk geen grond te hebben. Over het algemeen zeer korrekt behandeld bij betalingen en zo. Dat men aldaar het karige loon (tussen 1 en 5 cuc per dag) wat wil aandikken op andere begrijpelijke manieren, daar hebben we heel veel voorbeelden van meegemaakt.
    Op 't eind van de reis hielden we er een respekt voor deze best geklede mensen voor over. Al hebben ze kleine huizen en al zijn hele delen van hun steden versleten tot op de draad, ze zijn terrecht een fier en vriendelijk volk met zoals hier mensen die te vlug en te luid spreken. De man die drankjes verkocht op de bus was de aantrekkingskracht en beminnelijkheid zelf voor de meisjes voor ons op de bus. Fier op z'n Duits als hij was. Het wordt hoogtijd dat meer Engelstaligen en Spaanstaligen de moeite zouden doen om ook een andere taal aan te leren. De Belgen zoals wij, kennen dan al vier talen en nu nog door dat Spaans worstelen. Brussel verdiend het wel om hooofdstad van Europa te zijn...zeker omdat heel Europa op militair avontuur geweest is...geduld loont zei ik meermaals tot Cubanen. Voordat de Spanjaarden 500 jaar geleden Cuba aandeden leefden er een 2500 jaar gelden Indianen in alle rust tussen de enorme wouden. Sindsdien hebben ook bijna alle koloniale mogendheden hun 'ding' op het eiland gedaan en met de resultaten hebben de Cubanen nog altijd af te rekenen.

    Gratis wonen en gratis geneeskunde hebben ze toch al, maar ze zullen nog veel geduld moeten hebben eer hun steden en dorpen naar onze normen leefbaarder worden. Met velen sprak ik over hoe ze hun verkiezingssysteem zouden kunnen aanpassen, niet naar onze normen, maar meer naar een systeem waarbij ze diegenen op de hoogste verantwoordelijke posten kunnen sanctioneren als ze niet in overeenstemming met een ook via verkiezingen goed te keuren programma (voorbeeld :beter personentransport en distributie...)handelen. Ze verkiezen nu in hun wijken diegenen die in de gemeenteraad mogen zetelen en van daaruit worden de 614 kandidaten voor het parlement gekozen. We waren daar toen het parlement verkozen werd (het veranderde voor 63percent van bezetting). Als ze hun ministers rechtstreeks zouden kunnen verkiezen op projektlijsten zouden ze hun eenpartijsysteem kunnen behouden. Moesten ze ons meerpartijensysteem klakkeloos overnemen na de dood van Fidel zouden alle grote bedrijven en banken en grondstoffen toch maar aan de buitenlandse bedrijven verkocht worden...ze zouden er binnen de kortse tijd hun 'tijd-genoeg'-visie voor de moderne westerse stress moeten inruilen...al weet ik niet hoe ze in sommige stadsdelen temidden van het lawaai en de luchtvervuiling van veel te vervulende oude kamions en wagens kunnen wennen. Gelukkig hebben ze nog enorm veel paarden en koetsen als openbaar en privévervoer...wat moest dat zijn als ze zoals hier een auto per familie of meer hadden ? De wereld is echt aan alternatieve vervoersmiddellen toe.

    11/1/08 vrijdag, kamer 2401 Tropical Club. Warme avondlucht na een tocht met de bus naar 't hotel een halfuur verder.

    Enkele cuba-musici van de eerste soort cuban music spelen tot een uur of twee, ik slaap terwijl ik ernaar luister...wist niet dat ik dat kon. 12/1/08 Met de bus van Varadero naar Havana voor 10 cuc een twee en een half uur durende tocht met een stopje voor een glas koconut-melk. Een gesprek met een jong koppel Vlamingen op de bus. De eerste langs de wegkanten 'soms' vastgebonden koei-buffels en paarden. Habana binnengekomen langs de grote, ruime, 'placa de la revolution', dan Habana Vieja (kilometers lange straten zoals Marseille, maar dan echt versleten), In Vedajo stapten we af, met de koffers op zoek naar een casa. Een struise Afro-Amerikaan en een bleke magere vrouw gidsten ons naar Marcella, die ons naar Ed. doorverwees voor een kamer, de eerste cuc-fooi was verdiend voor het koppel. Edouardo deed naast de praktische kant van de inschrijving zijn verhaal over Cuba in een niet al te gemakkelijk Engels en wij daar met ons beste Spaans tussendoor.

    Hij zag veel niet zitten in z'n land en volgens hem was er niet genoeg melk te krijgen...wat Marcella bij het ontbijt de dag erna dan weer tegensprak, genoeg en goedkoop volgens haar. Verdiende ze misschien meer ? We verschoten wel van de rantsoenboekjes voor in geval van tekorten in een bepaalde produktie die Ed. ons liet zien. Veel hekken voor de deuren van de kamers van mensen in het gebouw in Havanna waar we waren. Bescherming van begoedener mensen tegen ... ?

    In de winter is het hoogzeizoen voor toeristen in Cuba (warmte draagelijker dan in zomer, al eens bewolking en soms wat regen). We bleven een paar nachten in Habanna en deden alles wat we wilden zien te voet. Wervelend van leven ondanks alle tekortkomingen. (zie foto's over optredens ondermeer). Malecon-dijk. Oude man die op een bank naast ons kwam zitten en een liedje zong om z'n twee cuc-medicament voorschrift dat hij toonde te laten betalen. Kinderen die blij waren met de eerste bikken en schriften uit de tas met ondermeer nog zeep, tandpasta en zomeer die de reispartneres van h de andere kant van de oceaan aangesleept had. Door de soms tot veertig cubanen per dag die we een lift gaven, zou die tas aardig slinken... . Allemaal unieke mensen van alle mogelijke beroepen die we tegenkwamen en waardoor je een beter beeld van het samenleven aldaar krijgt. De 'Gramma'-partijkrant gelezen (genoemd naar de boot waarmee castro en de zijnen op cuba landen, voor hun gelukt intitatief om de us-stroman Baptista die door een staatsgreep aan de macht gekomen was het land uit te krijgen.

    14/1/08-16/1/08 Streek rond VINALES, mooiste in Cuba. Bij Julio en Lidya te gast, heel correcte, sympathieke mensen.

    Ze toonden ons fier hun gastboek met de indrukken van talloze toeristen uit de hele wereld die al gepasseerd waren en die hun erkenning in een geschreven stukje in hun dikke boek neerschreven. Gelukkig mag deze vorm van toerisme in Cuba blijven bestaan, alhoewel er sprake was dat de overheid alleen moderne steden voor westers massatoerisme wilde en de rest wilde verbieden. Heb Julio over de mogelijkheden van het internet onderhouden vanop een schommelstoel in voorportaal van het kleine huisje. Die schommelstoelen zouden we nog veel tegenkomen. Rond Vinales zijn de Cuva de l'Indio en het uitzicht bij Las Jasmines vooral heel mooi. In de grot waar de Indiaanse slaven zich verscholen, ontmoeten we de bijklussende Angel en Ernesto. Op de terugweg naar Vinales zong Jesus voor ons vier liederen vanop de achterzetel van de wagen. Hij moest op tijd zijn voor een optreden om 17uur in Vinales in één van de vier culture centra met vier soorten cubaanse muziek. Het groepje in het kleine café was het beste vond ik. In ruil voor een paar drankjes krijg je een paar uurtjes heerlijke ritmes...en natuurlijk probeert men hun eigen gekopieerde cd'tjes met muziek te verkopen.

    Goed voor onze kollektie streekmuziek. Wegens budgetaire redenen hebben we ons toch tot twee cd's beperkt.

    Vinales en omstreken. De kleine landelijke wegen en hun gaten. De vrouw die me vroeg "Creos in Dio"? Geloof je in God ?

    Het antwoorden met weinig veelzeggende woorden enz... . El NIno. La casa del Veguero . Morale de la Prehistoria. Parcque Nacional. San Diego Los Banos. Soroa. Sierra del Rosario., een soor hof van Eden met een waterval. Las Terrasas. Vuelta Abayo. Noordkust. De warme eenvoudige wijze boeren. Het oude vrouwtje dat we in een kliniek voor ogen afzetten. Mogote-grotten. Witte reigertjes die de struise buffel-koeien vergezellen. Guajiros, landarbeiders, velen bezitten land. Spatodea-bloemen. Bohio's-hutten in riet...we gingen met een paar bewoners ervan praten, we gaan ze een foto opsturen want ze wilden eindelijk oon eens post ontvangen in hun jawel , brievenbus. Siera de los Organos.

    Afscheid van Lydia en Julio die in al dertig jaar in de bossen werkte voor de staat, hij was de rust zelve. We vonden hun casa, 'casa Lydia ' op een heel toffe manier en in tegenstelling tot een paar andere fietsers-op-zoek-naar-toeristen-met-zwarte -nummerplaat' was hij helemaal niet opdringerig om je in z'n casa te krijgen...houding die ik de opdringerigen in andere streken probeerde bij te brengen. Ook nog interresante leraar Engels, Isajas ontmoet op een prachtige weg met overal zeugen met biggen in alle kleuren die los liepen in een natuurpark dat de staat aan de boeren overliet.

    WOENSD16/1/08 Tocht met die dag zeker 40 lifters tussen Vinales en CTRAustralia(zo noemde het dorp) waar we sliepen. Een vriend van ons was op het kontinent zelf op reis. Eén nacht bij Orlando en familie te gast, soms te klagende sfeer en onderlinge spanning tussen familie om langer te blijven. De lieve dochter was er een soort moderne Assepoes. Deden ons best om eigen ding te blijven te doen, geen sigaren te kopen, ons niet laten rond te gidsen de volgend dagen.

    Lekker krokedil gegeten voor 8 cuc en Marja was ook voor het desajunio -ontbijt ondanks alles weer blij...ook zij hadden vele schriften met geschreven bevindingen van buitenlandse kontente internationale toeristen...naast de enkele kontente vlaamse toeristen zat er ook een hele malkonte bij van een vlaming die sommigen in het gezin niet vertrouwde en de lezers wilde waarschuwen...hij was misschien bedot geweest, wij niet. Als je met een goed hart komt heb je misschien meer kans dat je daar iets kan van overbrengen.

    Donderdag 17/1-vrijdag 19/1 van Cienfuego naar Trinidad. In Cienfuego heb je veel ruimte, meer dan in andere Cubaanse steden zoals Trinidad..werelderfgoed maar zo versleten en druk. La Boca aan de zee was in Trinidad veel rustiger. Verbleven twee dagen in een gezin met vier generaties mensen en iedereen die er in en uitliep. De jonge student en de studente die goede vrienden waren, maar niet meer, daar ze vreesden anders hun vriendschapsband te zullen verliezen. De jonge inwonende hulp met haar dochtertje van vier en haar buurjongetje van dezelfde leeftijd. De problemen van haar in Amerika verblijvende man en een hele roman meer. De overburen enz enz. Zag er voor het eerst de zon op zeven sekonden in het water zakken over een afstand waar ze in Blankenberge een halfuur over doet. We ontmoeten nog een echte Indio vrouw van rond de zestig die ons iets wou geven voor de lift...twee kralen met bonen, schelpjes, zaden... ze deed er nog een viertal bij toen ze tussen het gesprek door vernam dat we twee maal drie zonen hadden "por los chicos des hijo's". Pure ontbaatzuchtigheid en gulheid van een vrouw met veel wijsheid : suzanne laura Voas of Vargas, ik weet het niet meer.

    Verder die dag nog die jonge dokter tegengekomen die twee jaar plattelandsdokter was en dan nog vier jaar in cardiologie ging studeren (streek Santa Klara). Hij was blij met het straf pillampje dat we hem gaven (ging hij het misschienvoor z'n patienten gebruiken ?) De bananenboeren die we meenamen waren ook echten. Om maar te zwijgen van die hun paar hennen een plastieken broek (zak)aandeden zodat ze niet in de auto zouden shitten. Een paar dagen later waren het hanen voor de hanengevechten. Ik vroeg me soms af hoe het er in Europa of elders in de rijkere stoffelijker wereld zou aantoegaan moest de overheid wegens omstandigheden de niet-volle wagens (inbegrepen kamions, traktors..)verplichten van de op de kruispunten samengekomen voetgangers mee te nemen (let wij, buitenlanders waren niet verplicht met het systeem mee te doen) We deden het graag en soms was het wel aangewezen omdat er daar bijna nergens leesbare verkeersborden staan.

    Zaterdag 19/1/08 Van La Boca Trinidad naar Bayamo . De Sierra Maestra-gebergten...vele wegen naar Santiago de Cuba geprobeerd die allemaal in de jungle doodliepen in dorpen met straten vol gaten. Vermits een grootstad teveel energie zou kosten niet voor SDC gekozen en bijgevolg ook niet voor Guantanomo. By the way, het beroemd e liedje 'Guantanamero' betekent 'liefelijk boerenmeisje van Guantanamo' zoals de stad Guardalacacha (hoe de koeien) betekent...(in de tijd zo genoemd omdat de koeien door de piraten gestolen werden. De zon was weer rap weg na 18 uur en voor ze om zeven uur opging genoten we in Bayamo van een soort nieuwjaarsfeest, iedereen liep er piekfijn uitgedost bij en toen alles rond een uur of één afliep haalden de jongeren hun fietsen uit de fietsenstallingen en reden naar huis...dat deden wij in onze jonge tijd aanvankelijk ook nog...het is nu wel even anders. Wat me doet terugdenken aan die begrafenis cuban style...de lijkkist gevolgd door een open kamion met daar de familieleden en zo op, een 40tal man, onderweg tegengekomen.
    Als er bij ons iemand sterft rijden we met 200 man naar de kerk per otto... . Heb JuanRoberto-casa-uitbater wat tips voor zijn straatkontakten gegeven. 's Morgens was onze auto gewassen door iemand dat ik niet kende en die in het park zat te wachten tot hij me op het balkonnetje boven de wagen zag verschijnen en heb ik moeten afdingen, want ik had dat niet gevraagd. Een buur van JuanRoberto had z'n hond een nacht bij m'n auto gezet...en zo wil iedereen daar z'n cucje extra verdienen...begrijpelijkerwijze. Prachtige gezongen kerkdienst gezien (je kon er in en uit)...baptisten of zo.

    20/1/08 verkiezingsdag in cuba...98percent opkomst naar 't schijnt. Tocht in omgeving Holguin naar Guardelavacha waar de rijkere toersisten zitten...maar wij wisten een afgelegen hotel een dertigkm verderop om het eens op een paar dagen kalmer aan te doen. Veel Canadezen waaronder een twee man die een beperkte groep animeerden, al waren ze ook maar toeristen. Luis, dertiger, de van Duitse voorouders afkomstige meertalige Engelse (chapeau Luis) in Canada wonende leeswurm die me een interrasant boek over de belabberde wereldtoestand gaf (over de culturen die hun eigen ondergang organiseerden zoals deze op de Paaseilanden enz). Gregg, 58 van wie je niet wist of hij nu al of niet dit of dat als beroep of standpunt of bedoeling of wat dan ook had...ook grappig en onderhoudend man enz..enz... De oude Madeline die aan time-sharing wilde doen en niet van Hennnnin maar van Kim Cleissters hield. De drie rond Greg en Luis eenzame gebroken-harten-herbezinning vriendinnen ...enz...en de Jerry , de 62jarige gepensionneerde canadees die eigenlijk meer indiaan was dan hij besefte en ons aan iemand op het thuisfront deed denken. Cuba is voor CAnadezen wat de canarische eilanden voor europeanen zijn, relatief kortbij. De bewaker van het hotel , daar had ik een heel goed gesprek mee over de politiek...en weer verwonderde het me dat hij het niet om de fooi of zo deed. Wel anders dan de redder op het strand die vroeg om een t-shirt, er twee van ons kreeg en dan verdween toen ik hem vroeg of hij me kwam redden van de eventuele haaien als dat nodig moest zijn, toe ik m'n kop naar 't strand keerde zag ik hem niet meer. Heel veel over de mens werd me daar eens te meer duidelijker. Ik brak er op het koraal de kokosnoot die ik onderweg van een lifter had gekregen, mooi het kopje af, zodat ze ook een soort dekseltje werd.

    Heerlijk sap, harde koko. Bye Don Lino HOTEL

    22/1/08 23/08 Die dag reden we langs Holguin terug in de richting van Varadero, want het was inmiddels al weer woensdag en vrijdag moesten we terug op den vlieger zitten, dus kapten we de 800 resterend kilometer in drie.

    Een stuk dat eindigde in Camagaey, ook een wat ruimere, maar daarom niet minder drukke stad met een aantal per auto verkende sights. (die van 's avonds in de donker), want we vonden niet zo direkt iets om te slapen.

    's Anderendaags belandden we weer na de nodige annekdotes en lifters in Santa Klara, ook eigenlijk te druk maar we vielen daar weer via via op eerlijke rustige mensen, op jongelui uit een dansgroep en op Marja die een kunstige oud Spaans herenhuis in een casa voor toeristen omgetoverd had. Het orkestje in het kafee bestond uit zeven man, waarvan er zes al 49 jaar met mekaar speelden. Onvergetelijke mix van rassen en karakters, achteraf mee geklapt. Ook nog canadees alternatief koppel ontmoet, zij werkt voor een ngo. Ook de typische, bijna gratis-ijssalon-voor cubanen was tof.(er waren ook koekjes)

    24/1/08 laatste stuk terug naar Varadero toe via Cardenas waar een 87jarige man onze gids was, maar waar we niet lang konden en wilden blijven...Kamer Dos Mares Varadero genomen, korter bij vlieghaven, want auto moest voor 11u terug binnen. 25/1/08 we gaven al onze tips door aan Rolf, een zwitser van onze ouderdom die alleen op reis was en reden richting vlieghaven om daar in afwachting van het inchecken eens alles op een rijtje te zetten onder de prachtige bomen op het grasveld voor de parking. Mensen, mensen wat je niet allemaal kan tegenkomen, teveel om op te noemen.

    Tevreden weergekeerd om hier de tevredenheid en zingeving onder die andere kultuur weer te promoten.

    o

     

  • 2008 verw8tingen

    Kenia, Pakistan...etnische en feodale toestanden op de olie van de gigantische-winsten-makende, miljardenwinsten binnenrijvende multinationals die door legers en oorlogen te steunen proberen aan de macht te blijven... .

    Hopelijk vindt het werkende volk de weg naar de taktieken die verandering dienen kunnen.  De dag dat er in Kenia en Pakistan eerst over een programma van gemeenschappelijk welzijn gestemd wordt en dan op projektlijsten om de dirigenten-ministers rechtstreeks te verkiezen om het programma uit te voeren zou beter vroeger dan te laat moeten komen, beter nu dan nooit.  Ondertussen verkiest men in de US toch iemand met voorouders in Kenia en Kansas die de troepen uit Irak wil terugtrekken en nooit voor de oorlog stemde.  Het US-volk liet toe dat de us-politiek de president van Irak vorige eeuw acht jaar oorlog tegen Iran kon voeren...en kreeg het deksel terug op de neus nadat de zogezegd religieuse terroristen (ook al door de us-state gesteund vroeger ) (nu???als het hen nog goed uitkomt ?). 

    Hopelijk veranderd de nieuwe president de grondwet aldaar in de us, zodat de president niet alleenlijk kan beslissen zonder de zege van het congres en hopelijk stemmen die dan meer hun geweten volgend in plaats van de bigpoendoelstellingen.

    Hopelijk houden de eerste twee verkozen uit Iowa vandaag, Obama en Edwards woord en krijgen de us-ers dezelfde sociale zekerheid als wij, weer een reden minder om mekaar als us en eu-blok kapot te concureren en te snoeien in sociale uitgaven...en dan die beweging nog wereldwijd uitbreiden naar de armste landen om al die etnische en nationalistische onzin te stoppen.